#1
Dit meen ik me ook te herinneren inderdaad.
Ik vind dit een mooie zin, omdat het de essentie van verslaving naar mijn mening goed omschrijft.
In mijn hoofd worden alle verslavingen verklaart door dopamine. Je bent ergens verslaafd aan en zodra je dat doet of neemt dan komt er dopamine vrij in de hersenen. Je zou dus kunnen stellen dat je niet verslaafd bent aan je verslaving maar verslaafd aan dopamine. Logisch, want dat stofje is gewoon een heel fijn stofje.
De verslaving die je hebt gecreëerd is de beste en snelste manier om dopamine vrij te laten in je hersenen, daarom blijf je ook bij die verslaving.
Zouden we niet kunnen stellen dat iedereen ergens aan verslaafd is, want we willen dopamine. Zou een verslaving niet misschien gezond zijn? Puur uit de gedachte om je hersenen te trikkeren om dopamine los te laten. Om je zo lekker te voelen en motivatie te hebben om bepaalde dingen te gaan doen. Daar streven we allemaal naar, ons fijn voelen. Het is gezond om ons fijn te voelen.
Zouden we een verslaving niet beter kunnen categoriseren in de ernst ervan? En ook hoe slecht hij voor je is.
Voorbeeldje, verslaafd aan koffie is minder schadelijk voor je dan een cocaïne verslaving. Verslaafd aan koffie is maatschappelijk geaccepteerd waar een cocaïne verslaving dat uiteraard niet is. Terwijl het in essentie als hetzelfde kan worden gezien.
Dan kun je de volgende vraag stellen. Is het erg dat de ene verslaving mag en de andere niet? Dat bedoel ik dan hoe je word beoordeeld door je medemens over je verslaving. Zouden we verschil moeten maken in verslavingen?
Het minder gevoelig zijn voor verslavingen als je een goede sociale kring hebt. Dat is denk ik wel redelijk bewezen. Maar op welke manier moet je het dan interpreteren. Wat is de reden dat er dopamine vrij komt?
We zijn van oudsher sociale dieren (net als ratten), mede omdat we geleerd hebben dat we een grotere overlevingskans hebben als we omringd zijn door andere mensen. We kunnen dus stellen dat we beloont worden door ons eigen lichaam zodat we langer in leven blijven. Dopamine is een mooie manier om mensen te verleiden om bij mensen te blijven. Wat is er dan eerst gekomen? Dopamine als beloning doordat je bij andere bent, of je hebt het zo naar je zin bij andere dat je dopamine krijgt. De een is oorzaak en de ander is gevolg. Ik denk dat het belangrijk is om te weten welke van de 2 het is.
Neem nou autistische mensen. Die ervaren vaak juist stress als ze onder mensen zijn. Die mensen komen vaak tot rust als ze thuis in hun vertrouwde omgeving zitten. Toch hebben ze ook vaak die ene persoon waar ze het wel goed mee kunnen vinden. Is 1 goede vriend dan genoeg voor de afgifte van dopamine of moet het echt een groep zijn? Of verschilt dit per brein. Natuurlijk kunnen we zeggen dat voor de gemiddelde mens sociale contacten zorgen voor de afgifte van dopamine.
Dat is heel mooi natuurlijk, maar hoe kunnen we dat in de praktijk brengen? Hoe kan die theorie in de praktijk ingezet worden om de negatieve verslaving te voorkomen en de negatieve verslaafde te helpen.
Zoals iemand hier ook al zei willen negatief verslaafde mensen vaak alleen zijn met hun rush. Zou de kracht van een AA meeting komen door de sociale contacten die je daar hebt? Uiteraard ook herkenning en erkenning.
Is een verslaving statistiek gezien meer aanwezig bij eenzame mensen? Hoeveel onderzoek is er gedaan naar verslaving en de sociale status van een persoon. Dan niet alleen tijdens de verslaving maar ook daarvoor. Hoe/of de sociale status verandert van iemand met een verslaving. Tuurlijk trekken mensen zich terug maar ik vraag me nu hoeveel mensen dat eigenlijk doen. Wat zijn nu eigenlijk precies de statistieken?
Ik ben benieuwd wat de uitkomst van zo'n proef zou zijn bij dieren die alleen leven. Of die dieren het water met de drugs zouden nemen of niet. En waarom dan wel of waarom nemen ze het niet? Ik ben benieuwd hoe het experiment gaat als je het tegenovergestelde zou nemen. Dan kun je denk ik een beter inzicht krijgen of dieren zich laten leiden daardoor of dat de hersenen zeggen dat heb ik niet nodig dus geef mij maar gewoon water. Zou het lichaam van het allen levende dier de extra afgifte van dopamine misschien juist als niet prettig ervaren en daarom dus ook niet verslaafd zou raken.
Hoeveel dieren raken er eigenlijk verslaafd in de natuur? Zo goed als geen zegt mijn eerste instinct. Of het is ons simpelweg niet opgevallen omdat we alleen bij de negatieve verslavingen stil staan.
Gewoon wat gedachte die ik kreeg bij het lezen van dit topic.
Soortgelijke proeven zijn er wel gedaan. Zoek maar eens knock-out mice and heroin addiction. Er is zoveel aan data, maar mensen zijn geen muizen of ratten. Dat was ook wat de meeste data zegt over de behavioral sink onder muizen, er zijn overeenkomsten maar ook veel verschillen.