'Ons gezamenlijke idee over verslaving klopt niet'

David en Arjan, de nieuwe columnisten van het ADmagazine.

In een beetje morbide experiment wordt een rat helemaal alleen in een kooi gestopt. Hij krijgt twee flesjes water om uit te drinken en mag zelf kiezen. Het ene flesje is gevuld met schoon helder bronwater. In het andere flesje zit ook water, maar dat is gemixt met een flinke portie heroïne. Wat denk je dat er gebeurt? Precies: in no-time drinkt de rat alleen nog maar van het heroïnewater, net zolang tot een overdosis het beestje omlegt.

Logisch, denk je waarschijnlijk. Want dat is wat verslavende middelen doen. De chemicaliën in drugs, alcohol en sigaretten, maar ook de dopaminekicks van gokken, smartphonegebruik en pornoverslaving zorgen ervoor dat je er niks aan kan doen. Het product maakt je verslaafd en dus is het logisch dat de overheid veel geld steekt in de drugsbestrijding.

Maar daar gaat het fout, blijkt steeds vaker uit verschillende experimenten over de hele wereld. Ons gezamenlijke idee over verslaving klopt niet. En als je ziet dat het niet de middelen zijn die je verslaafd maken, zie je ook dat de oplossing ergens anders zit.

Nul ratten stierven aan de drugs

Het experiment met de ratten werd herhaald. Opnieuw met een flesje bronwater en een flesje heroïnewater en de ratten mochten kiezen. Maar dit keer zat de rat niet in z’n eentje in de kooi: het was een gezellige rattenbende, met speelgoed en kaas en heel veel andere ratten om mee rond te rennen en seks te hebben.

Wat gebeurde er? De fles heroïne bleef onaangeraakt. Alle ratten dronken bronwater. Nul ratten stierven aan de drugs. Opeens was de heroïne overbodig.

De Britse journalist Johann Hari groeide gehavend op in een gezin van verslaafden en besloot te onderzoeken hoe hij dat bij zichzelf kon voorkomen. Hij ontdekte dat verslaving in eerste instantie niet wordt veroorzaakt door de chemicaliën in al die middelen, maar door iets anders: het ontbreken van fundamentele relaties. Mensen zijn net als ratten, zegt hij in zijn veelbekeken TED-talk.

De oplossing voor verslaving is verbinding

De mate waarin we verbinding maken met andere mensen, geeft betekenis aan ons leven. Wanneer we om wat voor reden dan ook niet in staat zijn die verbinding te maken, zoeken we rust en vertrouwen in verslavende middelen. Daarom werkt de bestrijding van verslaving vaak zo slecht. Het maakt van mensen paria’s, die iets strafbaars of geheimzinnigs doen en zo nog verder buiten het systeem vallen. We bestrijden fundamentele eenzaamheid met het vergroten van eenzaamheid - en dat is dom.

Ben je gevoelig voor verslaving? Of leef je met mensen die dat zijn? Investeer dan voluit in jullie relatie. Breng tijd samen door. Wees open over je angsten en verlangens. Spreek uit dat je van elkaar houdt en er altijd voor elkaar zult zijn, wat er ook speelt. Bouw aan een diepe band met een ander mens.

De oplossing voor verslaving is niet onthouding. De oplossing voor verslaving is verbinding.

Bron

Ik heb dit onderzoek vorige week al ergens gelezen, interessant!

Ik wil wel een kanttekening plaatsen, het betreft dus ratten die nog niet verslaafd waren. De conclusie zou dan moeten zijn dat ratten met een uitgebreid sociaal leven geen behoefte hebben om aan de drugs te gaan. Maar wat zou er hier gebeuren als je er een rat tussen zet die al wel verslaafd is? Zou die gewoon verder lurken aan het heroine water of dat juist niet doen en gezellig spelen en seks hebben met de andere ratten? Ik ben geneigd het eerste te denken, want in de praktijk willen verslaafden gewoon high worden en hebben ze geen behoefte aan sociaal contact behalve met andere verslaafden.

Dus kunnen we over verslaving nog niks zeggen, meer onderzoek is hier nodig lijkt me.

SanneBanne zei:

David en Arjan, de nieuwe columnisten van het ADmagazine.

In een beetje morbide experiment wordt een rat helemaal alleen in een kooi gestopt. Hij krijgt twee flesjes water om uit te drinken en mag zelf kiezen. Het ene flesje is gevuld met schoon helder bronwater. In het andere flesje zit ook water, maar dat is gemixt met een flinke portie heroïne. Wat denk je dat er gebeurt? Precies: in no-time drinkt de rat alleen nog maar van het heroïnewater, net zolang tot een overdosis het beestje omlegt.

Logisch, denk je waarschijnlijk. Want dat is wat verslavende middelen doen. De chemicaliën in drugs, alcohol en sigaretten, maar ook de dopaminekicks van gokken, smartphonegebruik en pornoverslaving zorgen ervoor dat je er niks aan kan doen. Het product maakt je verslaafd en dus is het logisch dat de overheid veel geld steekt in de drugsbestrijding.

Maar daar gaat het fout, blijkt steeds vaker uit verschillende experimenten over de hele wereld. Ons gezamenlijke idee over verslaving klopt niet. En als je ziet dat het niet de middelen zijn die je verslaafd maken, zie je ook dat de oplossing ergens anders zit.

Nul ratten stierven aan de drugs

Het experiment met de ratten werd herhaald. Opnieuw met een flesje bronwater en een flesje heroïnewater en de ratten mochten kiezen. Maar dit keer zat de rat niet in z’n eentje in de kooi: het was een gezellige rattenbende, met speelgoed en kaas en heel veel andere ratten om mee rond te rennen en seks te hebben.

Wat gebeurde er? De fles heroïne bleef onaangeraakt. Alle ratten dronken bronwater. Nul ratten stierven aan de drugs. Opeens was de heroïne overbodig.

De Britse journalist Johann Hari groeide gehavend op in een gezin van verslaafden en besloot te onderzoeken hoe hij dat bij zichzelf kon voorkomen. Hij ontdekte dat verslaving in eerste instantie niet wordt veroorzaakt door de chemicaliën in al die middelen, maar door iets anders: het ontbreken van fundamentele relaties. Mensen zijn net als ratten, zegt hij in zijn veelbekeken TED-talk.

De oplossing voor verslaving is verbinding

De mate waarin we verbinding maken met andere mensen, geeft betekenis aan ons leven. Wanneer we om wat voor reden dan ook niet in staat zijn die verbinding te maken, zoeken we rust en vertrouwen in verslavende middelen. Daarom werkt de bestrijding van verslaving vaak zo slecht. Het maakt van mensen paria’s, die iets strafbaars of geheimzinnigs doen en zo nog verder buiten het systeem vallen. We bestrijden fundamentele eenzaamheid met het vergroten van eenzaamheid - en dat is dom.

Ben je gevoelig voor verslaving? Of leef je met mensen die dat zijn? Investeer dan voluit in jullie relatie. Breng tijd samen door. Wees open over je angsten en verlangens. Spreek uit dat je van elkaar houdt en er altijd voor elkaar zult zijn, wat er ook speelt. Bouw aan een diepe band met een ander mens.

De oplossing voor verslaving is niet onthouding. De oplossing voor verslaving is verbinding.

Bron

Klik om te vergroten...

Geweldig dit!

Lees echt heel veel dingen die super intressant zijn!
Hoop alleen dat de forumregels pop up nu een keertje verdwijnt
Echt iritant!

Doet me hieraan denken. Heb een soortgelijk iets al meerdere keren gehoord, maar kan het niet meer terugvinden.
Ook wel bruikbaar voor members die doelloos ronddwalen en niet weten wat ze willen met hun leven.

Dus in plaats van verslaving aan dopamine release teweeggebracht door heroïne, verslaving aan dopamine release teweeggebracht door sociale interactie.

Toegegeven, een beter alternatief. Maar in essentie toch hetzelfde denk ik.

@acht.zes

Ik meen me te herinneren dat ze dat ook eens hebben getest: een al verslaafde rat in dat ratten paradijs zetten. Volgens mij stopte die met heroïne. Tenminste dat herinner ik me...

Maar kun je mensen en dieren op die manier vergelijken? Een dier is overgelaten aan zijn instincten. Het leeft in een simpele wereld van pijn/plezier. De meeste mensen doen dat ook, maar hebben ook de vrije wil om dat niet te doen.

Dit artikel maakt wel een goed punt, maar verslaving gaat denk ik nog een stuk dieper dan hier gesteld wordt.

@Mindless

Maar kun je mensen en dieren op die manier vergelijken? Een dier is overgelaten aan zijn instincten. Het leeft in een simpele wereld van pijn/plezier. De meeste mensen doen dat ook, maar hebben ook de vrije wil om dat niet te doen.

Klik om te vergroten...

Je onderschat hier dieren, zoals zo veel mensen dat doen trouwens. heel veel diersoorten leren door ervaring en doen dus niet zo maar alles op instinct, zoals je stelt.
Jammer in deze is dat je de weteschap zo verwerpt, want uit onderzoek komt steeds meer naar voren dat veel dieren een stuk slimmer zijn dan we altijd dachten.

Dus in plaats van verslaving aan dopamine release teweeggebracht door heroïne, verslaving aan dopamine release teweeggebracht door sociale interactie.

Klik om te vergroten...

Bovenstaande vind ik dan wel weer reuze interessant. Dan is de stelling dus dat je altijd verslaafd raakt, maar de vraag is dan alleen waar aan. En dat zou best wel eens een waarheid kunnen zijn.

Oké het bovenste heb je ook wel gelijk in, daar was ik te zwart wit over. Dieren zijn complexer dan vaak gedacht wordt. Maar hebben ze zoals ons de mogelijkheid om een stap achteruit te zetten om een breder perspectief over hun werkelijkheid te krijgen? Ik denk van niet. Wij als mensen kunnen zien dat we verslaafd zijn aan iets. Dat is al een soort hoger bewustzijn.

Nou, ik stelde niet zozeer dat je altijd verslaafd raakt, maar dat de tendens is om ons goed te willen voelen. Maar als mens kun je de keuze maken om dat te negeren en de afwezigheid van een goed gevoel te onderzoeken. Oké zijn met niet oké zijn. Tegen het instinct ingaan om je goed te voelen dus. Ik denk dat zolang je dat niet doet, je verslaafd bent aan goed willen voelen.

Wow ik dacht dat dit echt een superoud topic was, maar even serieus dit verhaal gaat toch al jaren rond op internet?

Ik had ook net als Zero een beetje een deja-vu gevoel hierbij haha. David en Arjan hebben mooi een oud en bekend verhaal van een ander hiervoor in een (eigenlijk-helemaal-niet-ander) jasje gestoken om hun 365dagensuccesvol-project te promoten. Bij m'n scriptie zouden ze het plagiaat noemen om een letterlijke vertaling van een bestaande tekst/praat naar het Nederlands om te zetten en mijn eigen naam onder zulke uitspraken te plaatsen.... maar bij het AD ben je een columnist, oh well!

ZERO- zei:

Wow ik dacht dat dit echt een superoud topic was, maar even serieus dit verhaal gaat toch al jaren rond op internet?

Klik om te vergroten...

Dit verhaal is zeker niet nieuw inderdaad, gaat al best lang de ronde.

Mindless zei:

Maar kun je mensen en dieren op die manier vergelijken?

Klik om te vergroten...

Nouja niet perfect natuurlijk, er zijn heel wat verschillen tussen mensen en andere dieren. Maar tegelijkertijd zijn er ook wel flink wat overeenkomsten, in ieder geval fysiek. En voor een goed onderzoek wil je een gecontroleerd experiment kunnen doen en dan ben je vanwege ethische redenen bij dit soort onderzoeken overgeleverd aan dieren om mensen te kunnen benaderen. Uiteraard kun je ook je twijfels zetten bij de ethiek achter een rat verslaafd maken aan heroine, maar dat even ter zijde. En onderzoek hoeft niet perfect te zijn om toch waardevolle dingen te kunnen leren over een vraag. Uiteraard is het goed om de verschillen in beeld te houden, maar de resultaten die je in modellen met dieren vind kun je vervolgens wel gebruiken om gerichter bij mensen te kunnen onderzoeken hoe die resultaten zich wel of niet doorvertalen naar mensen.

In de media zullen dit soort uitkomsten ook altijd vertaald worden alsof dit nu ook voor mensen bewezen is, maar een wetenschapper zou zelf altijd voorzichtig zijn in zijn/haar conclusies en duidelijk de beperkingen van het onderzoek aangeven. Het is dus belangrijk altijd skeptisch te zijn als je iets over de wetenschap in de media leest, maar dat betekent nog niet dat het onderzoek daarom geen belangrijke inzichten kan opleveren.

Mindless zei:

Ik meen me te herinneren dat ze dat ook eens hebben getest: een al verslaafde rat in dat ratten paradijs zetten. Volgens mij stopte die met heroïne. Tenminste dat herinner ik me...

Klik om te vergroten...

Dit meen ik me ook te herinneren inderdaad.

Mindless zei:

Dus in plaats van verslaving aan dopamine release teweeggebracht door heroïne, verslaving aan dopamine release teweeggebracht door sociale interactie.

Klik om te vergroten...

Ik vind dit een mooie zin, omdat het de essentie van verslaving naar mijn mening goed omschrijft.
In mijn hoofd worden alle verslavingen verklaart door dopamine. Je bent ergens verslaafd aan en zodra je dat doet of neemt dan komt er dopamine vrij in de hersenen. Je zou dus kunnen stellen dat je niet verslaafd bent aan je verslaving maar verslaafd aan dopamine. Logisch, want dat stofje is gewoon een heel fijn stofje.
De verslaving die je hebt gecreëerd is de beste en snelste manier om dopamine vrij te laten in je hersenen, daarom blijf je ook bij die verslaving.
Zouden we niet kunnen stellen dat iedereen ergens aan verslaafd is, want we willen dopamine. Zou een verslaving niet misschien gezond zijn? Puur uit de gedachte om je hersenen te trikkeren om dopamine los te laten. Om je zo lekker te voelen en motivatie te hebben om bepaalde dingen te gaan doen. Daar streven we allemaal naar, ons fijn voelen. Het is gezond om ons fijn te voelen.
Zouden we een verslaving niet beter kunnen categoriseren in de ernst ervan? En ook hoe slecht hij voor je is.
Voorbeeldje, verslaafd aan koffie is minder schadelijk voor je dan een cocaïne verslaving. Verslaafd aan koffie is maatschappelijk geaccepteerd waar een cocaïne verslaving dat uiteraard niet is. Terwijl het in essentie als hetzelfde kan worden gezien.
Dan kun je de volgende vraag stellen. Is het erg dat de ene verslaving mag en de andere niet? Dat bedoel ik dan hoe je word beoordeeld door je medemens over je verslaving. Zouden we verschil moeten maken in verslavingen?

Het minder gevoelig zijn voor verslavingen als je een goede sociale kring hebt. Dat is denk ik wel redelijk bewezen. Maar op welke manier moet je het dan interpreteren. Wat is de reden dat er dopamine vrij komt?
We zijn van oudsher sociale dieren (net als ratten), mede omdat we geleerd hebben dat we een grotere overlevingskans hebben als we omringd zijn door andere mensen. We kunnen dus stellen dat we beloont worden door ons eigen lichaam zodat we langer in leven blijven. Dopamine is een mooie manier om mensen te verleiden om bij mensen te blijven. Wat is er dan eerst gekomen? Dopamine als beloning doordat je bij andere bent, of je hebt het zo naar je zin bij andere dat je dopamine krijgt. De een is oorzaak en de ander is gevolg. Ik denk dat het belangrijk is om te weten welke van de 2 het is.
Neem nou autistische mensen. Die ervaren vaak juist stress als ze onder mensen zijn. Die mensen komen vaak tot rust als ze thuis in hun vertrouwde omgeving zitten. Toch hebben ze ook vaak die ene persoon waar ze het wel goed mee kunnen vinden. Is 1 goede vriend dan genoeg voor de afgifte van dopamine of moet het echt een groep zijn? Of verschilt dit per brein. Natuurlijk kunnen we zeggen dat voor de gemiddelde mens sociale contacten zorgen voor de afgifte van dopamine.
Dat is heel mooi natuurlijk, maar hoe kunnen we dat in de praktijk brengen? Hoe kan die theorie in de praktijk ingezet worden om de negatieve verslaving te voorkomen en de negatieve verslaafde te helpen.
Zoals iemand hier ook al zei willen negatief verslaafde mensen vaak alleen zijn met hun rush. Zou de kracht van een AA meeting komen door de sociale contacten die je daar hebt? Uiteraard ook herkenning en erkenning.
Is een verslaving statistiek gezien meer aanwezig bij eenzame mensen? Hoeveel onderzoek is er gedaan naar verslaving en de sociale status van een persoon. Dan niet alleen tijdens de verslaving maar ook daarvoor. Hoe/of de sociale status verandert van iemand met een verslaving. Tuurlijk trekken mensen zich terug maar ik vraag me nu hoeveel mensen dat eigenlijk doen. Wat zijn nu eigenlijk precies de statistieken?


Ik ben benieuwd wat de uitkomst van zo'n proef zou zijn bij dieren die alleen leven. Of die dieren het water met de drugs zouden nemen of niet. En waarom dan wel of waarom nemen ze het niet? Ik ben benieuwd hoe het experiment gaat als je het tegenovergestelde zou nemen. Dan kun je denk ik een beter inzicht krijgen of dieren zich laten leiden daardoor of dat de hersenen zeggen dat heb ik niet nodig dus geef mij maar gewoon water. Zou het lichaam van het allen levende dier de extra afgifte van dopamine misschien juist als niet prettig ervaren en daarom dus ook niet verslaafd zou raken.
Hoeveel dieren raken er eigenlijk verslaafd in de natuur? Zo goed als geen zegt mijn eerste instinct. Of het is ons simpelweg niet opgevallen omdat we alleen bij de negatieve verslavingen stil staan.

Gewoon wat gedachte die ik kreeg bij het lezen van dit topic.

Ik kende dit nog niet.
Leuk report @SanneBanne
Ga hier over nadenken en over praten.
Dit is niet iets waar ik meteen een gedachte bij heb want dit gaat wel diep.

Deze gedachtegang was er al een tijdje volgens mij.

SanneBanne zei:

David en Arjan, de nieuwe columnisten van het ADmagazine.

In een beetje morbide experiment wordt een rat helemaal alleen in een kooi gestopt. Hij krijgt twee flesjes water om uit te drinken en mag zelf kiezen. Het ene flesje is gevuld met schoon helder bronwater. In het andere flesje zit ook water, maar dat is gemixt met een flinke portie heroïne. Wat denk je dat er gebeurt? Precies: in no-time drinkt de rat alleen nog maar van het heroïnewater, net zolang tot een overdosis het beestje omlegt.

Logisch, denk je waarschijnlijk. Want dat is wat verslavende middelen doen. De chemicaliën in drugs, alcohol en sigaretten, maar ook de dopaminekicks van gokken, smartphonegebruik en pornoverslaving zorgen ervoor dat je er niks aan kan doen. Het product maakt je verslaafd en dus is het logisch dat de overheid veel geld steekt in de drugsbestrijding.

Maar daar gaat het fout, blijkt steeds vaker uit verschillende experimenten over de hele wereld. Ons gezamenlijke idee over verslaving klopt niet. En als je ziet dat het niet de middelen zijn die je verslaafd maken, zie je ook dat de oplossing ergens anders zit.

Nul ratten stierven aan de drugs

Het experiment met de ratten werd herhaald. Opnieuw met een flesje bronwater en een flesje heroïnewater en de ratten mochten kiezen. Maar dit keer zat de rat niet in z’n eentje in de kooi: het was een gezellige rattenbende, met speelgoed en kaas en heel veel andere ratten om mee rond te rennen en seks te hebben.

Wat gebeurde er? De fles heroïne bleef onaangeraakt. Alle ratten dronken bronwater. Nul ratten stierven aan de drugs. Opeens was de heroïne overbodig.

De Britse journalist Johann Hari groeide gehavend op in een gezin van verslaafden en besloot te onderzoeken hoe hij dat bij zichzelf kon voorkomen. Hij ontdekte dat verslaving in eerste instantie niet wordt veroorzaakt door de chemicaliën in al die middelen, maar door iets anders: het ontbreken van fundamentele relaties. Mensen zijn net als ratten, zegt hij in zijn veelbekeken TED-talk.

De oplossing voor verslaving is verbinding

De mate waarin we verbinding maken met andere mensen, geeft betekenis aan ons leven. Wanneer we om wat voor reden dan ook niet in staat zijn die verbinding te maken, zoeken we rust en vertrouwen in verslavende middelen. Daarom werkt de bestrijding van verslaving vaak zo slecht. Het maakt van mensen paria’s, die iets strafbaars of geheimzinnigs doen en zo nog verder buiten het systeem vallen. We bestrijden fundamentele eenzaamheid met het vergroten van eenzaamheid - en dat is dom.

Ben je gevoelig voor verslaving? Of leef je met mensen die dat zijn? Investeer dan voluit in jullie relatie. Breng tijd samen door. Wees open over je angsten en verlangens. Spreek uit dat je van elkaar houdt en er altijd voor elkaar zult zijn, wat er ook speelt. Bouw aan een diepe band met een ander mens.

De oplossing voor verslaving is niet onthouding. De oplossing voor verslaving is verbinding.

Bron

Klik om te vergroten...

Interessant. Bovenal omdat ik daar voor mijzelf al achter was gekomen. Ik wil het alleen iets breder trekken; verbinding an sich. Niet alleen met mensen maar met alles wat ons op een diep niveau voedt. Dit kan bijvoorbeeld ook werk zijn (in mijn geval).

Zweibeiner zei:

Dit meen ik me ook te herinneren inderdaad.




Ik vind dit een mooie zin, omdat het de essentie van verslaving naar mijn mening goed omschrijft.
In mijn hoofd worden alle verslavingen verklaart door dopamine. Je bent ergens verslaafd aan en zodra je dat doet of neemt dan komt er dopamine vrij in de hersenen. Je zou dus kunnen stellen dat je niet verslaafd bent aan je verslaving maar verslaafd aan dopamine. Logisch, want dat stofje is gewoon een heel fijn stofje.
De verslaving die je hebt gecreëerd is de beste en snelste manier om dopamine vrij te laten in je hersenen, daarom blijf je ook bij die verslaving.
Zouden we niet kunnen stellen dat iedereen ergens aan verslaafd is, want we willen dopamine. Zou een verslaving niet misschien gezond zijn? Puur uit de gedachte om je hersenen te trikkeren om dopamine los te laten. Om je zo lekker te voelen en motivatie te hebben om bepaalde dingen te gaan doen. Daar streven we allemaal naar, ons fijn voelen. Het is gezond om ons fijn te voelen.
Zouden we een verslaving niet beter kunnen categoriseren in de ernst ervan? En ook hoe slecht hij voor je is.
Voorbeeldje, verslaafd aan koffie is minder schadelijk voor je dan een cocaïne verslaving. Verslaafd aan koffie is maatschappelijk geaccepteerd waar een cocaïne verslaving dat uiteraard niet is. Terwijl het in essentie als hetzelfde kan worden gezien.
Dan kun je de volgende vraag stellen. Is het erg dat de ene verslaving mag en de andere niet? Dat bedoel ik dan hoe je word beoordeeld door je medemens over je verslaving. Zouden we verschil moeten maken in verslavingen?

Het minder gevoelig zijn voor verslavingen als je een goede sociale kring hebt. Dat is denk ik wel redelijk bewezen. Maar op welke manier moet je het dan interpreteren. Wat is de reden dat er dopamine vrij komt?
We zijn van oudsher sociale dieren (net als ratten), mede omdat we geleerd hebben dat we een grotere overlevingskans hebben als we omringd zijn door andere mensen. We kunnen dus stellen dat we beloont worden door ons eigen lichaam zodat we langer in leven blijven. Dopamine is een mooie manier om mensen te verleiden om bij mensen te blijven. Wat is er dan eerst gekomen? Dopamine als beloning doordat je bij andere bent, of je hebt het zo naar je zin bij andere dat je dopamine krijgt. De een is oorzaak en de ander is gevolg. Ik denk dat het belangrijk is om te weten welke van de 2 het is.
Neem nou autistische mensen. Die ervaren vaak juist stress als ze onder mensen zijn. Die mensen komen vaak tot rust als ze thuis in hun vertrouwde omgeving zitten. Toch hebben ze ook vaak die ene persoon waar ze het wel goed mee kunnen vinden. Is 1 goede vriend dan genoeg voor de afgifte van dopamine of moet het echt een groep zijn? Of verschilt dit per brein. Natuurlijk kunnen we zeggen dat voor de gemiddelde mens sociale contacten zorgen voor de afgifte van dopamine.
Dat is heel mooi natuurlijk, maar hoe kunnen we dat in de praktijk brengen? Hoe kan die theorie in de praktijk ingezet worden om de negatieve verslaving te voorkomen en de negatieve verslaafde te helpen.
Zoals iemand hier ook al zei willen negatief verslaafde mensen vaak alleen zijn met hun rush. Zou de kracht van een AA meeting komen door de sociale contacten die je daar hebt? Uiteraard ook herkenning en erkenning.
Is een verslaving statistiek gezien meer aanwezig bij eenzame mensen? Hoeveel onderzoek is er gedaan naar verslaving en de sociale status van een persoon. Dan niet alleen tijdens de verslaving maar ook daarvoor. Hoe/of de sociale status verandert van iemand met een verslaving. Tuurlijk trekken mensen zich terug maar ik vraag me nu hoeveel mensen dat eigenlijk doen. Wat zijn nu eigenlijk precies de statistieken?


Ik ben benieuwd wat de uitkomst van zo'n proef zou zijn bij dieren die alleen leven. Of die dieren het water met de drugs zouden nemen of niet. En waarom dan wel of waarom nemen ze het niet? Ik ben benieuwd hoe het experiment gaat als je het tegenovergestelde zou nemen. Dan kun je denk ik een beter inzicht krijgen of dieren zich laten leiden daardoor of dat de hersenen zeggen dat heb ik niet nodig dus geef mij maar gewoon water. Zou het lichaam van het allen levende dier de extra afgifte van dopamine misschien juist als niet prettig ervaren en daarom dus ook niet verslaafd zou raken.
Hoeveel dieren raken er eigenlijk verslaafd in de natuur? Zo goed als geen zegt mijn eerste instinct. Of het is ons simpelweg niet opgevallen omdat we alleen bij de negatieve verslavingen stil staan.

Gewoon wat gedachte die ik kreeg bij het lezen van dit topic.

Klik om te vergroten...

Soortgelijke proeven zijn er wel gedaan. Zoek maar eens knock-out mice and heroin addiction. Er is zoveel aan data, maar mensen zijn geen muizen of ratten. Dat was ook wat de meeste data zegt over de behavioral sink onder muizen, er zijn overeenkomsten maar ook veel verschillen.

Maar voor de rest heerlijk forumpie jazeker!