Naja, het hele idee van dat je vorige levens heb en die zou herinneren suggereerd dat niet alle levens je vorige levens waren. Daar kwam mijn hogere ego vandaan. Want dan zou er dus een hogere laag op de realitijt zitten. Een soort spirit realm. Waar dan hogere bewuste egos wonen die reincarneren in deze lagere realiteit. En dat boven die geestenwereld dan weer een laag zit met bijvoorbeeld een bundel van bewustzijn van de hele planeet. De planeet ego. En dan zit in die laag met andere planeet egos. En zo kun je dan eindeloos door gaan.
Aha, nu begrijp ik je.
Maar ja. Waarom zou het niet meteen van mens of stoel of kip bewustzijn direct naar het universele geheel overlopen?
Ik denk zelf dat dat ook zo is. Maar tegelijkertijd dat er "hogere" dimensies kunnen zijn. Niet dat die hogere dimensies meer echt zijn.
Mijn opvatting is:
Alleen puur spirit/God is echt. Dat is de werkelijkheid van alles. In die werkelijkheid bestaan verschillende dimensies, hogere en lagere. Maar deze zijn allemaal niet 'echt'. Het is een soort matrix van dromen. Maar de werkelijkheid van al die dimensies, dat waar alles van gemaakt is (puur spirit) is altijd en overal aanwezig. Daarom is het ook de realiteit: omdat het constant is. De realiteit kan niet niet tijdelijk even weg zijn, anders was iets anders dat toen wél aanwezig was de realiteit.
En mijn eerste gedachte bij dat soort hogere dimenties is. Is dit niet gewoon de ego die voor onstervelijkheid wenst?
Dat denk ik wel ja. Het is het ego die de dood vreest, omdat het weet dat dat het einde van zichzelf betekent. Daarom fantaseert het dimensies waar het kan voortbestaan, maar het ziet tegelijkertijd niet in dat de realiteit van zichzelf, hetgeen waar het uiteindelijk van gemaakt is, alreeds onsterfelijk is. Alleen is datgene niet een vorm en niet een persoon, maar puur spirit: ondoorgrondelijk (voor het verstand), onzichtbaar, maar toch dat wat 'is'.
Mijn ervaringen met psychedelics hebben me wel wat hints gegeven. Mijn bewustzijn samensmelten met dat van het bewustzijn van een kussen was een rare ervaring. En ik zou zweren dat ik eens door iets heen kon kijken en toen zag ik dat er niks binnen in dat gene zat.
Bedoel je met dat laatste dat je ziet dat alles slechts uit oppervlakten bestaat en je dus "ziet" dat ze geen substantie, geen inhoud van zichzelf hebben? Dat is precies wat ik vaak zie in trips. Soms is dat zeer shockerend, want de implicatie is dat alles wat ik ooit heb gezien en meegemaakt, in wezen "leeg" is. Dat alles 'luchtkastelen' zijn. Het heeft vorm maar geen inhoud. Alle inhoud is alleen van de Zelf, dat wat we in essentie zijn. Tenminste, dit is mijn terugkerende ervaring in trips. Als ik die manier van kijken op voel komen word ik vaak angstig nu, omdat alle 'echtheid' die ik aan de wereld toe heb gewezen, begint te verdwijnen dan.
Voor mij lijkt het niet alleen mooi, maar is het ook gewoon mooi haha. Als je alleen naar de positieve herinneringen kijkt, is het beeld immers niet compleet? Je zou kunnen zeggen dat ik de minder leuke gebeurtenissen juist interessanter vindt. Daar zitten vaak mogelijkheden tot ontwikkeling in verborgen.
Mijn levenslust ligt dus echt in het bewust ervaren van gebeurtenissen zoals ze zijn en mijn gedachten en gevoelens te analyseren, proberen te peilen waar ze vandaan komen. Tot nu toe lijkt het allemaal in elkaar te passen.
Natuurlijk ben ik ook weer niet overal tegenop gewassen - ik ben ook maar een mens, maar de herinneringen die ik aankan, wil ik zoveel mogelijk toelaten tot in de kleinste details aan toe
Voor mij hoeft het niet.
![:wink:]()
Ik heb genoeg aan de herinneringen in dit leven en zelfs die vind ik weinig interessant. Ik ben veel meer geïnteresseerd in wat er nu gebeurt.