#1
Ja dat is ook absoluut zo! Even naast het politieke raamwerk hierboven lijdt de psychiatrie ook ernstig aan een overdaad van reductionistische perspectieven. Je krijgt dan van die argumenten dat dysfunctioneren dan wel moet liggen aan het liefst één neurotransmitter in het brein. Je ziet die gedachtegang ook vaak op dit forum, bijvoorbeeld dat de effecten van MDMA door serotonine worden veroorzaakt. Dat is wel deels zo, maar ook andere chemische interacties spelen een rol, terugkoppelingen, communicatie tussen hersendelen, mentale processen, ervaringen uit het verleden, de huidige context.Maar mijn grote punt van kritiek hierin is voornamelijk dat met een bepaalde stoornis gediagnostiseerde mensen soms "medicatie" krijgen toegediend die meer symptoombestrijding is dan een echt geneesmiddel en daarnaast (grote) bijwerkingen met zich meebrengt. Zoals dus bijvoorbeeld Ritalin/amfetamine bij mensen met zogenaamde AD(H)D. Mensen die dus mogelijk neurologisch niet anders in elkaar zitten dan een "normaal" persoon, maar psychologisch door omstandigheden bepaalde symptomen/klachten hebben ontwikkelt.
In de psychiatrie gaat het dus een beetje zo:
-we constateren dysfunctioneren
-we hangen een theorie aan dat het dysfunctioneren samenhangt met een biochemisch proces in het brein
-dat biochemische proces kunnen we gedeeltelijk corrigeren met medicatie
-dus medicatie is de oplossing voor het dysfunctioneren
Terwijl er dus allerlei andere factoren een rol spelen, en medicijnen ook allerlei bijwerkingen hebben. Dus deze werkwijze leidt lang niet altijd tot optimale resultaten, nee.
Zie ook deze longread:
Het ‘ontbrekende stofje in het brein’
Psychische problemen zouden het gevolg zijn van een chemische onbalans in de hersenen. Die wankele hypothese is jarenlang als waarheid verspreid. Dat is niet alleen de farmaceutische industrie maar ook de wetenschappelijke gemeenschap te verwijten.
