Het DSM is een typologie van persoonlijkheidskenmerken (met name gedrag), waarbij het onderscheid dient om een grens aan te geven voor wat als 'normaal' en wat als 'ziekelijk' gecategoriseerd kan worden. Op basis van dat onderscheid wordt dan zorg, preventie, surveillance of andersoortige controle toegepast. Dus in zekere zin is het ook een machtsmiddel; om 'normaal' te kunnen forceren.
Zeker.
Wat wel een probleem is van zo'n denkwijze is dat het nogal wantrouwend en cynisch is. Je kunt daardoor ook verbanden gaan zien die je niet per se verder helpen in het leven. Dat is ook het cynische eraan: alles is toch kut, want we worden gecontroleerd door machthebbers, dus ik kan er niks aan doen, maar ik heb het tenminste wel door (en anderen niet).
Waarom moet je het nou persoonlijk maken.
![:wink:]()
Nee maar serieus, ik herken dit fenomeen bij mezelf. Althans, mijn eerdere zelf. En het is inderdaad geen goede staat om in te verkeren. Zelfs al heb je (deels) gelijk, het is niet echt constructief om zo cynisch in het leven te staan. En daarnaast word je er ook niet gezelliger op voor de mensen in je omgeving...
Wat dat betreft kun je beter een vertrouwende houding aannemen. Want de sociale connecties die je aangaat bepalen ook in grote mate je functioneren. En een positieve instelling roept eerder behulpzaam gedrag bij anderen op. Dus enerzijds is het DSM inderdaad een bij elkaar gehallucineerd boek wat via kunstmatige demarcaties probeert om een (geloof)systeem te installeren wat dient voor de handhaving van de status quo. Maar anderzijds dient het ook om te typeren welke mensen in de samenleving hulp nodig hebben om een normaal leven te kunnen leiden. Misschien zou je liever zien dat de samenleving flexibeler is en dat iedereen de ruimte krijgt die hij/zij nodig heeft; dat je zelf mag bepalen wat een normale leefwijze is en hoe je die wil vormgeven. Maar dat zou zulke radicale wijzigingen van de samenleving vereisen dat het onwaarschijnlijk is dat zoiets zou gaan lukken. Je moet er tenminste de hele liberale wereldorde voor ontmantelen. En nouja, succes met het overtuigen van het Amerikaanse leger dat ze moeten stoppen privébezit en vrijhandel met de dreiging van geweld te beschermen.
![:wink:]()
Mooi verwoord.
En ook een goed punt dat het kunnen leiden van een normaal leven geprioriteerd (even meedoen met moeilijke woorden
![:wink:]()
) zou "moeten" worden. Omdat dat nou eenmaal in het beste belang is van de patient/persoon in kwestie.
Maar mijn grote punt van kritiek hierin is voornamelijk dat met een bepaalde stoornis gediagnostiseerde mensen soms "medicatie" krijgen toegediend die meer symptoombestrijding is dan een echt geneesmiddel en daarnaast (grote) bijwerkingen met zich meebrengt. Zoals dus bijvoorbeeld Ritalin/amfetamine bij mensen met zogenaamde AD(H)D. Mensen die dus mogelijk neurologisch niet anders in elkaar zitten dan een "normaal" persoon, maar psychologisch door omstandigheden bepaalde symptomen/klachten hebben ontwikkelt.
Als iemand die zelf bepaalde symptomen van ADD en ook autisme-spectrum heeft ervaren, maar nu niet (of amper) meer, beangstigt deze gedachte me soms: in een andere omgeving, met een ander verloop van mijn leven, had ik net zo goed afhankelijk kunnen zijn van dergelijke medicatie. Immers, mijn klachten verdwenen ook tijdelijk door amfetaminen.
