#1
p.s. Vond jij werkelijk dat ik een lullig reageer op zijn onderschrift?
Ja (als je het tegen mij had
Maar in je laatste post heb je het meer dan goed gemaakt, haha... Ik vond het echt een feest der herkenning, ik ben zelf ook nederiger geworden. Nu ik al eens na 3 jaar, na 1 jaar en na een half jaar weer ben teruggevallen (en alle keren was ik volledig clean, met uitzondering van sigaretten dan
Nooit meer terugvallen zal je mij niet meer horen zeggen, al weet ik wél dat ik dat toen toch echt zeker wist. Ik ben van mijn eigen voetstuk gedonderd en dat doet best pijn.
Iedereen zegt "Verslaving is een keuze, clean blijven is een keuze", maar waarom voelde het na die ene trek niet zo? Waarom leek ik volkomen overgeleverd te zijn aan iets in mij?
Nee, niet als excuus, zo van: het is niet mijn schuld, het is iets in mij..." Nee, ik bedoel oprechte verbazing, oprecht verdriet...
Rationeel allemaal best verklaarbaar (verslaving, hersenleer etc.), maar los daarvan: het is gewoon kut om een stukje machteloosheid in jezelf te moeten herkennen (dat eerst) en vervolgens erkennen (dat pas later, als het al komt).
Ok, dat heb ik gedaan, maar hoe zorg ik dat dat ene trekje geen vervolg heeft? Ik weet het echt niet!
Ik dacht dat de keuze alleen ("Ik wil dit niet meer, nooit meer) genoeg was. Maar dat bleek niet zo te zijn.
Het is iets anders, iets wat maakt dat je écht nooit meer terugvalt.
Maar wat is dat dan? Ik weet het niet meer, dacht het te weten, maar weet het niet meer.
Wie weet het wel.....?
p.s. Eend, ik ben oprecht blij voor jou dat je bevrijd bent van cravings; niets zo erg als je machteloos over jezelf te voelen, koester je kracht, wees er zuinig op, maar bovenal: geniet ervan! Het is je, echt waar, van harte gegund! Jij bent het bewijs dat de lange adem z'n vruchten heeft afgeworpen, nogmaals: petje af!!!
