leven zonder dope na 30 jaar?

mammoet zei:

...ga nu eens niet uit van wat je niet wil maar wat je wel wil in je leven en ga daar mee aan het werk.

Klik om te vergroten...

I remember... toen ik bij tg de Emilie Hoeve zat, gingen ze ervan uit dat verslaafden bij alles "nee" zeggen, alsof alle verslaafden zijn blijven steken in hun ontwikkeling, sinds puberteit.

Mammoet, heel fijn dat het voor jou gewerkt heeft. Dat meen ik; er zijn vele wegen die naar Rome leiden

Ik daarentegen heb er nog steeds nachtmerries van; van het volledig worden buitengesloten, dat niemand ook maar één woord geloofde van wat ik vertelde (als ik net alle moed had verzameld me te uiten).

Ik heb me daar als een hond laten behandelen. En ik stond erbij en ik keek ernaar, omdat ik niet genoeg respect voor mezelf had om ook voor mezelf op te kunnen en durven komen.

Nóóit meer!

ik heb daar ook drama's meegemaakt.in die tijd liepen ze met oranje jurken en borden.ik heb nog met martien kooiman in de rotterdamse universiteit seminars gegeven.met mijn ouders werd het ook een drama en een rebirthing-sessie liep verkeerd af.

Hoe lang heb jij daar gezeten, Labradoor? En wanneer was dat precies? Weet jij ook in hoeverre hun aanpak is veranderd ten opzichte van tegenwoordig?

Ben benieuwd...

wilde nog even reageren op tg's en in het byzonder de EH, ik ben daar nu 1 1/2 maand weg en de behandeling is het laatste jaar erg veranderd, er zijn nog wel encounter en confrontatiegroepen maar daarnaast ook meer individuele behandeling en in kleinere groepjes(fase gericht)wat je daar mee doet is aan je zelf, je hebt zelf de keuze om er wat mee te doen of niet. op de EH waren er zeker wel zaken waar ik totaal het nut niet van inzag en daar dus ook weinig tot niks mee deed.
Zoals ik al eerder zei een tg of behandeling is geen verzekering dat je je verdere leven clean blijft.
voor mijzelf heb ik de keuze gemaakt om nog 2 x per week in groepsverband gedragstherapie te volgen omdat ik merk dat ik daardoor mezelf steeds beter leer kennen en daar voor mezelf mee aan het werk kan, ik ben niet bang dat ik weer ga gebruiken maar ik sluit het ook niet uit,kan niet in de toekomst kijken maar ik kan wel alert blijven op wat eventueel tot gebruik kan leiden voor mijzelf.

ik heb er in 1980 gezeten(10mnd)
en in 2000 heb ik er 1 maand gezetenen.en natuurlijk is het erg veranderd,toen liepen ze met borden en kale koppen nu niet meer maar de behandeling en therapieen zijn nog op hetzelfde principe ingesteld.

labradoor zei:

ik heb er in 1980 gezeten(10mnd)

Klik om te vergroten...

Hoe heb je het daar zo lang uitgehouden? Waardoor kwam het dat jou dat lukte? Lag het aan het systeem wat bij jou paste, zat het helemaal in jou qua motivatie of een beetje van beide?

Knap hoor!

tja,dat vraag ik me ook af maar ik ben zo"n type als ik ergens voor ga dan ga ik er ook voor.als ik het doe dan doe ik het goed omdat ik niet iemand van herhalingen ben.alles of niets.ik snap niet dat er bij zijn die al 10x in zoon programma hebben gezeten.en nog proberen om zoon programma te doen.
maar het was een hele andere tijd.
zeker knap dat je zo lang al clean bent

Mijn ex heeft vroeger in zo'n gemeenschap gezeten en moest daar met een bord om zijn nek lopen met daarop:''ik ben dom en een enorme looser want ik gebruik drugs''. Nou sorry hoor, toen ik dat hoorde dacht ik meteen 'DAT NOOIT'. Als het zo moet..
En waarom zou ik? Ik ben op eigen houtje ook van de dope afgekomen. Wel hulp gehad en een psychiater gesproken maar zonder drugsvrije ''gemeenschappen''.. van het woord alleen krijg ik al een beetje jeuk.
En ook op eigen houtje van de methadon afgebouwd, meerdere keren. Ik wil nog steeds voorgoed van de methadon af na 30 jaar maar moet er (van mijn internist) op blijven i.v.m. pijnproblemen. En zonder is de pijn inderdaad niet te harden.
Sommige hulpverleners gaan er ook echt van uit dat je als verslaafde in feite geen mening, geen leven, geen ''normale'' relaties en geen baan hebt. Maar ik heb gewoon een relatie en een vaste baan en een studie achter de rug. Het één sluit het ander niet persé uit.. Er bestaan ook ''functionerende verslaafden'', al zijn het er - toegegeven - niet veel..
Ik zou wel gek zijn om mijn baan op te geven om een jaar tussen een stel zweefteven te gaan zitten.
Sorry, dat klinkt niet aardig, was ook niet lullig bedoeld.. ik besef dat het voor sommige mensen wel degelijk helpt en daar heb ik heel veel respect voor. Echt, petje af, vooral voor het verhaal van Aaddrum, ontzettend knap! Dat je zo ver kan komen na zoveel shit. Dat getuigt pas echt van doorzettingsvermogen. (Maar ook Labradoor, Mammoet en Nonna: respect!)
Alleen, zoals r@r@ al zei: voor de één is zo'n gemeenschap ideaal, voor de ander zal het nooit werken. Voor mij zou het absoluut averechts werken.
Maar voor iedereen die er baat bij heeft zou ik zeggen: go for it!

helemaal met je eens.als je goed funktioneerd waarom zou je dan perse clean moeten worden en sterven van de pijn.ik zie het dan gewoon als medicijn.
ik heb ook met een bord gelopen(5 weken)met de tekst:ik ben meer waard.

Iemand die ik ken is zo’n 15 jaar verslaafd. Wat begonnen is met een lijntje coke op een feestje is door allerlei omstandigheden helemaal uit de hand gelopen. Eenmaal verslaafd aan de coke kwam daar al snel bruin bij. Hij raakte verslaafd aan de dagelijkse roes en dat heeft zijn hele leven op zijn kop gezet. Afgestudeerd aan de universiteit, een zeer goede baan die daarop volgde en een eigen koopwoning en blinkende sportwagen…alles leek hem voor de wind te gaan. Totdat de verslaving aan zijn deur klopte. Hij raakte zijn baan kwijt en uiteindelijk ook zijn woning (de sportwagen was al te gelde gemaakt). Op het laatst zwierf hij over straat, bedelde hij en moest hij stelen om zijn verslavingen te kunnen bekostigen.

Hij heeft enkele keren vastgezeten en heeft er uiteindelijk voor gekozen zich onder toezicht van justitie te laten behandelen en is afgekickt. Maar als hij onbegeleid verlof heeft gaat het meteen weer mis…en staat hij weer bij af. Hij geeft aan dat hij de strijd opgeeft:

“Ik voelde mij toen ik junk was en verdoofd gewoon beter dan nuchter”,

vertelde hij mij pas. Als hij nuchter is komt de schrale waarheid voor hem in alle hevigheid naar boven: hij zegt dat zijn toekomst in duigen ligt, zijn hersenen zijn aangetast, hij heeft alleen maar schulden en een goede baan of een eigen woning kan hij wel vergeten. Zijn gezondheidstoestand is bar slecht geworden en naast aids heeft hij een niet meer te behandelen hepatitis C (de naald kwam ook nog om de hoek kijken) en nu zijn er ook nog plekken op zijn longen ontdekt....Dat alles maakt hem zo onrustig en somber dat hij dat niet kan verdragen, ook al zegt hij dat hij als junk een nog veel onrustiger en gestresster bestaan had…

”maar dan wel met het vooruitzicht dat ik het weer voor enige uren kan vergeten”.

Dat vond hij toch een minder 'leeg' bestaan, zei hij.

Het klinkt misschien vreemd maar ik kan hem ergens wel gelijk geven. Hij was altijd nogal eigenwijs en vol van mooie plannen, maar nu heeft hij mentaal gewoon de kracht niet meer om zijn misère om te buigen. Misschien is dat van sommige mensen ook wel teveel gevraagd? Ga er maar aan staan…

Jij hebt die kracht volgens mij wel, want jij zegt dat je er klaar mee bent. Dat zijn woorden die veel zeggen, ik heb ze hem (helaas) nooit horen uitspreken.Jij hebt hoop en je hebt de knop in je hoofd omgezet. Daar is moed voor nodig. Dezelfde moed die je leven langzaam maar zeker weer kleur zal gaan geven. Stapje voor stapje zul je merken dat je onrust gaat verdwijnen en ruimte schept voor plezierige en echte emoties. Natuurlijk gaat dat allemaal niet in één dag, want dertig jaar verslaving veeg je niet zomaar van tafel.

Kanarie heeft gelijk: ieder mens is rusteloos en op zoek naar iets, zonder vaak te weten waarnaar eigenlijk. Daarmee vrede zien te krijgen door die dingen te doen die jou een goed gevoel geven, daar ligt denk ik de sleutel. De soms ondraaglijke lichtheid van het bestaan met al zijn onrust, onrechtvaardigheid, zorgen e.d. ken ik zelf maar al te goed. Die is imho ook niet te veranderen, wél de manier waarop je daar mentaal in staat. Hoe dichter je bij jezelf kunt blijven, hoe meer innerlijke rust je uiteindelijk zult ervaren. Hoor mij, zelf vaak struikelend over de ene na de andere steen...Au!

Nu de drugs jou niet meer in hun macht hebben ben je vrij! En heb je zelf weer de macht om er iets van te maken. Kies voor jezelf. Alleen al het geloof daarin doet wonderen…. Wedden?

ik ben ook totaal niet tegen medicatie als pijn bestrijding om te kunnen functionerenmijn bewondering gaat uit naar de mensen die het zonder progamma redden en volhouden en ook na een terugval de moed op kunnen brengen om toch weer door te gaan, mij is het nooit gelukt en wilde om eerlijk te zijn ook in het begin toen duidelijk was dat ik naar de EH niet dat anderen mensen het wisten want zag ook erg tegen het "zweefteef"gehalte op, kreeg ook bij een fasegroep te horen van m'n mentor dat ze (de "almachtige"staf)grote twijfels hadden bij mijn opname en hadden zeker niet verwacht dat ik het er 2 weken zou uithouden. ikzelf ook niet trouwens maar ja heb er toch zo'n beetje 11 mnd gezten en wat mij er door heen gehaald heeft zou ik niet precies kunnen zeggen. in het begin ging het meer om onderdak/veilige plek voor dealers(schulden etc)familie een plezier doen......en wanneer die omslag is gekomen dat ik het voor mezelf ben gaan doen weet ik niet. maar zit nu een jaar later clean, ups & downs, geen craving maar wel aft nog wel heftige lichamelijke reacties als ik op plaatsen kom die me herrinneren aan gebruikerstijd maar dat gaat weer over.
'mammoet

Sint Oedenrode ja dat ken ik wel.

iig, je kunt altijd je leven nog omgooien.
Als je nog een beetje verstand hebt kan het altijd.
Neem de stap en het is nooit te laat.

Heel veel sterkte!!

dat hoor je vaker dat mensen pas als ze helemaal in de goot zitten of als ze een schuld of gevangenisstraf hebben.
ik heb daar niet onder die omstandigheden gezeten.

ik heb al 30 jaar methadon en zie het als medicijn.
10 jaar geleden ben ik uit dat gebruikers scene gestapt.het was de manier van leven.
ik gebruik al lang niet elke dag meer.
af en toe een uitglijder heb ik wel vrede mee.zolang het geen probleem is vind ik het best.
ik heb pas een gesprek gehad met de arts en die vind het niet raadzaam om na 30 jaar medisch-opiaatbehandeling af te kicken.
ik ben wel altijd zo slim geweest om niet dubbel op te gebruiken en switch makkelijk.

ik lees vaak van geen gevoel hebben of geen emoties,verdoofd?vind ik van niet want ook met opiaten voel ik te veel.

Ikzelf gebruik al sinds mijn zeventiende heroine, ben nu zevenenveertig jaar. De laatste twintig jaar leef ik een heel normaal geregeld leven met een onderhoudsdosis methadon, en heel af en toe bijgebruik van heroine (roken).
Waarom houd je niet gewoon een onderhoudsdosering methadon, op een niveau dat je geen trek meer hebt, dus net boven die 20 mg die je noemt, en dan doorgaan op de weg die je nu gaat. Als je het op die manier goed doet, met een "normaal" en geregeld leven, goed functioneren op sociaal en emotioneel vlak, wat is daar dan mis mee? Als je het op die manier volhoudt zonder terugvallen en zonder bijgebruik, dan is dat toch veel beter en veiliger dan steeds maar weer in de fout gaan of in de goot terechtkomen?
(Voor)oordelen van anderen moet je je sowieso niets van aantrekken met dit soort zaken, meestal weten de mensen er niet genoeg van om een correct oordeel te vormen. Persoonlijke situaties dan nog daargelaten. Voor iedereen is het weer anders, en als jij het op die manier goed zou doen, dan zou ik daar voor kiezen. Dat heb ik ook gedaan en ik heb er geen spijt van. Liever dit dan terugvallen, of in een andere verslaving terechtkomen, want sommigen zijn nu eenmaal verslavingsgevoelig (genetisch bepaald, kan ook nog). De trek blijft zo weg, en ik functioneer als ieder ander. Veel sterkte, hopelijk vind je een voor jou juiste weg hierin.


(De manier van denken bepaalt de kwaliteit van leven!)