leven zonder dope na 30 jaar?

ik ben ook totaal niet tegen medicatie als pijn bestrijding om te kunnen functionerenmijn bewondering gaat uit naar de mensen die het zonder progamma redden en volhouden en ook na een terugval de moed op kunnen brengen om toch weer door te gaan, mij is het nooit gelukt en wilde om eerlijk te zijn ook in het begin toen duidelijk was dat ik naar de EH niet dat anderen mensen het wisten want zag ook erg tegen het "zweefteef"gehalte op, kreeg ook bij een fasegroep te horen van m'n mentor dat ze (de "almachtige"staf)grote twijfels hadden bij mijn opname en hadden zeker niet verwacht dat ik het er 2 weken zou uithouden. ikzelf ook niet trouwens maar ja heb er toch zo'n beetje 11 mnd gezten en wat mij er door heen gehaald heeft zou ik niet precies kunnen zeggen. in het begin ging het meer om onderdak/veilige plek voor dealers(schulden etc)familie een plezier doen......en wanneer die omslag is gekomen dat ik het voor mezelf ben gaan doen weet ik niet. maar zit nu een jaar later clean, ups & downs, geen craving maar wel aft nog wel heftige lichamelijke reacties als ik op plaatsen kom die me herrinneren aan gebruikerstijd maar dat gaat weer over.
'mammoet

Sint Oedenrode ja dat ken ik wel.

iig, je kunt altijd je leven nog omgooien.
Als je nog een beetje verstand hebt kan het altijd.
Neem de stap en het is nooit te laat.

Heel veel sterkte!!

dat hoor je vaker dat mensen pas als ze helemaal in de goot zitten of als ze een schuld of gevangenisstraf hebben.
ik heb daar niet onder die omstandigheden gezeten.

ik heb al 30 jaar methadon en zie het als medicijn.
10 jaar geleden ben ik uit dat gebruikers scene gestapt.het was de manier van leven.
ik gebruik al lang niet elke dag meer.
af en toe een uitglijder heb ik wel vrede mee.zolang het geen probleem is vind ik het best.
ik heb pas een gesprek gehad met de arts en die vind het niet raadzaam om na 30 jaar medisch-opiaatbehandeling af te kicken.
ik ben wel altijd zo slim geweest om niet dubbel op te gebruiken en switch makkelijk.

ik lees vaak van geen gevoel hebben of geen emoties,verdoofd?vind ik van niet want ook met opiaten voel ik te veel.

Ikzelf gebruik al sinds mijn zeventiende heroine, ben nu zevenenveertig jaar. De laatste twintig jaar leef ik een heel normaal geregeld leven met een onderhoudsdosis methadon, en heel af en toe bijgebruik van heroine (roken).
Waarom houd je niet gewoon een onderhoudsdosering methadon, op een niveau dat je geen trek meer hebt, dus net boven die 20 mg die je noemt, en dan doorgaan op de weg die je nu gaat. Als je het op die manier goed doet, met een "normaal" en geregeld leven, goed functioneren op sociaal en emotioneel vlak, wat is daar dan mis mee? Als je het op die manier volhoudt zonder terugvallen en zonder bijgebruik, dan is dat toch veel beter en veiliger dan steeds maar weer in de fout gaan of in de goot terechtkomen?
(Voor)oordelen van anderen moet je je sowieso niets van aantrekken met dit soort zaken, meestal weten de mensen er niet genoeg van om een correct oordeel te vormen. Persoonlijke situaties dan nog daargelaten. Voor iedereen is het weer anders, en als jij het op die manier goed zou doen, dan zou ik daar voor kiezen. Dat heb ik ook gedaan en ik heb er geen spijt van. Liever dit dan terugvallen, of in een andere verslaving terechtkomen, want sommigen zijn nu eenmaal verslavingsgevoelig (genetisch bepaald, kan ook nog). De trek blijft zo weg, en ik functioneer als ieder ander. Veel sterkte, hopelijk vind je een voor jou juiste weg hierin.


(De manier van denken bepaalt de kwaliteit van leven!)

He Mammoet,

Wat leuk om weer van je te horen!

Hoe gaat het verder (sinds laatste PB)? Hoe gaat het met je leven weer opbouwen: (vrijwilligers?)werk, huis etc.?

Groetjes,
R@

helemaal met je eens.als je goed funktioneerd waarom zou je dan perse clean moeten worden en sterven van de pijn.ik zie het dan gewoon als medicijn.
ik heb ook met een bord gelopen(5 weken)met de tekst:ik ben meer waard.

Iemand die ik ken is zo’n 15 jaar verslaafd. Wat begonnen is met een lijntje coke op een feestje is door allerlei omstandigheden helemaal uit de hand gelopen. Eenmaal verslaafd aan de coke kwam daar al snel bruin bij. Hij raakte verslaafd aan de dagelijkse roes en dat heeft zijn hele leven op zijn kop gezet. Afgestudeerd aan de universiteit, een zeer goede baan die daarop volgde en een eigen koopwoning en blinkende sportwagen…alles leek hem voor de wind te gaan. Totdat de verslaving aan zijn deur klopte. Hij raakte zijn baan kwijt en uiteindelijk ook zijn woning (de sportwagen was al te gelde gemaakt). Op het laatst zwierf hij over straat, bedelde hij en moest hij stelen om zijn verslavingen te kunnen bekostigen.

Hij heeft enkele keren vastgezeten en heeft er uiteindelijk voor gekozen zich onder toezicht van justitie te laten behandelen en is afgekickt. Maar als hij onbegeleid verlof heeft gaat het meteen weer mis…en staat hij weer bij af. Hij geeft aan dat hij de strijd opgeeft:

“Ik voelde mij toen ik junk was en verdoofd gewoon beter dan nuchter”,

vertelde hij mij pas. Als hij nuchter is komt de schrale waarheid voor hem in alle hevigheid naar boven: hij zegt dat zijn toekomst in duigen ligt, zijn hersenen zijn aangetast, hij heeft alleen maar schulden en een goede baan of een eigen woning kan hij wel vergeten. Zijn gezondheidstoestand is bar slecht geworden en naast aids heeft hij een niet meer te behandelen hepatitis C (de naald kwam ook nog om de hoek kijken) en nu zijn er ook nog plekken op zijn longen ontdekt....Dat alles maakt hem zo onrustig en somber dat hij dat niet kan verdragen, ook al zegt hij dat hij als junk een nog veel onrustiger en gestresster bestaan had…

”maar dan wel met het vooruitzicht dat ik het weer voor enige uren kan vergeten”.

Dat vond hij toch een minder 'leeg' bestaan, zei hij.

Het klinkt misschien vreemd maar ik kan hem ergens wel gelijk geven. Hij was altijd nogal eigenwijs en vol van mooie plannen, maar nu heeft hij mentaal gewoon de kracht niet meer om zijn misère om te buigen. Misschien is dat van sommige mensen ook wel teveel gevraagd? Ga er maar aan staan…

Jij hebt die kracht volgens mij wel, want jij zegt dat je er klaar mee bent. Dat zijn woorden die veel zeggen, ik heb ze hem (helaas) nooit horen uitspreken.Jij hebt hoop en je hebt de knop in je hoofd omgezet. Daar is moed voor nodig. Dezelfde moed die je leven langzaam maar zeker weer kleur zal gaan geven. Stapje voor stapje zul je merken dat je onrust gaat verdwijnen en ruimte schept voor plezierige en echte emoties. Natuurlijk gaat dat allemaal niet in één dag, want dertig jaar verslaving veeg je niet zomaar van tafel.

Kanarie heeft gelijk: ieder mens is rusteloos en op zoek naar iets, zonder vaak te weten waarnaar eigenlijk. Daarmee vrede zien te krijgen door die dingen te doen die jou een goed gevoel geven, daar ligt denk ik de sleutel. De soms ondraaglijke lichtheid van het bestaan met al zijn onrust, onrechtvaardigheid, zorgen e.d. ken ik zelf maar al te goed. Die is imho ook niet te veranderen, wél de manier waarop je daar mentaal in staat. Hoe dichter je bij jezelf kunt blijven, hoe meer innerlijke rust je uiteindelijk zult ervaren. Hoor mij, zelf vaak struikelend over de ene na de andere steen...Au!

Nu de drugs jou niet meer in hun macht hebben ben je vrij! En heb je zelf weer de macht om er iets van te maken. Kies voor jezelf. Alleen al het geloof daarin doet wonderen…. Wedden?

Ik zou graag in kontakt willen komen met mensen die na 20 of 30 jaar heroine-gebruik zijn gestopt. En dan bedoel ik ook met methadon of op een lage dosering met de bedoeling om af te bouwen naar nul.
Ik heb 30 jaar dagelijks gebruikt(zowel meet als bruin) en ben in 2001 afgekickt in Sint-Oedenrode op de Naltrexon (het was hel)! Daarna wel clean van de meet 3 jaar, maar af en toe wel nog bruin gebruikt. Totdat ik weer helemaal terugviel en weer zowel meet als bruin gebruikte. Ik was zo moedeloos en moe van de verslaving dat ik paniekaanvallen kreeg en angstig werd. Zo bang, dat ik gestopt ben met heroine. Was het zo zat. Dat was in Mei 2007. Nadien nog een paar keer gebruikt wat me niet goed meer beviel, dus ik ben er klaar mee.
(Hoewel ik nog wel eens denk aan hoe lekker het kon zijn). Heb nu ruim een jaar geen dope meer gebruikt en ben van 100 mg meet naar 15 mg gegaan.Ik dacht dat na zo'n lange tijd het wel steeds beter met me zou gaan, alhoewel ik ook wel begrijp dat het tijd nodig heeft. Ik voel me nog steeds vaak niet lekker en dat uit zich in allerlei verschillende kwaaltjes. Een onbehaaglijk gevoel en veel onrust en stress. Ik wil toch niet weer omhoog gaan met de dosering want ik wil ook van de meet af. Al duurt dat misschien nog jaren. Wie heeft er ervaring met stoppen na tientallen jaar gebruik? En is jullie ervaring ook dat het moeizaam gaat en vooral ook lang duurt? Ik dacht zelf wel dat (ben nu al maanden stabiel op 15 mg) het eens beter zou moetn gaan. Komt er ooit een eind aan of is het bijna niet meer op te brengen na al die jaren. Het doet me nog wel eens denken aan Herman Brood, die stierf in 2001. Hetzelfde jaar als mijn afkick en dat heeft toen veel indruk op me gemaakt. Voor hem was het niet meer op te brengen. Toch houd ik nog vol en misschien moet ik wel op een gegeven moment zeggen dat ik altijd maar meet zal moetn blijven slikken tot mijn dood. Maar daar denk ik nog niet aan. Ik heb nog hoop. Maar zou het fijn vinden om te horen van anderen hoe het hun vergaat of is vergaan.

jij vertelt precies dezelfde verschijnselen als verschillende mensen die ik ken, die ook zo lang gebruikt hebben. Ze zijn inmiddels afgekicked, maar echt happy hebben ze zich nooit meer gevoeld, zonder andere drugs.
Rot om te moeten schrijven, maar de enigen die ik ken die niet meer zijn teruggevallen aan de bruin, zitten nu aan de coke of aan benzo's.

Persoonlijk denk ikzelf dat het de rusteloosheid is .. ieder mens is rusteloos, is op zoek naar wat dan ook. De meesten zullen het nooit vinden en veel mensen hebben leren leven met hun rusteloosheid.
Het grote probleem met opiaten is dat het die rusteloosheid heel goed tijdelijk op kan lossen. Het haalt de rusteloosheid niet weg, dat kan in feite alleen door anders te zijn. En dus zo gauw als je geen opiaten hebt komt die rusteloosheid des te harder terug. want je hebt 20 jaar een chemische rust gehad, een onderdrukte rust, niet een opgeloste...

Dus zal er iets mentaal gezien moeten veranderen. Verandering kan alleen door anders te gaan denken over jezelf en over dingen om je heen. Rusteloosheid kan alleen opgelost worden door zelf rustig te worden niet door je rustig te laten maken. Je kunt zelf alleen rustig worden als je doet wat je wil doen, als je je beseft dat hetgeen je nu doet écht jouw ding is. Dan valt alle spanning van je af. Mar die kans moet je natuurlijk wel krijgen of afdwingen. En je moet ook nog eens uitvinden wat echt je ding is.

Dat is nu eenmaal niet makkelijk als je 20 jaar in een roes achter drugs aan jagend hebt geleefd vrees ik.

sterkte

tegenslag bouwt karakter
na een tijdje keiharde stenen is dat zachte bed o zo zacht en dat komt vanzelf, bijna alles is zachter dan steen tenslotte

Zo wat doet dat goed om even reaktie te krijgen van "lotgenoten"? Dat is nou wat ik mis in de hulpverlening. Heb wel een zgn. casemanager van het CAD gehad, en echt een aardige vent hoor, maar ik had eerlijk gezegd helemaal geen behoeft om te praten over hoe nu en hoe pak ik dat aan. Is wel belangrijk natuurlijk maar dat lukt mij allemaal wel aardig. Ben een studie begonnen en dat gaat goed en vind het heel leuk. Er moet iets voor in de plaats komen anders raak je doelloos en depri. Alhoewel ik dus wel vaak een depri gevoel nog heb maar ik ga er vanuit dat ook dat minder gaat worden. Ik snap nu ook zo goed waarom ik ooit ben gaan gebruiken. Iets wat ik nooit helemaal heb begrepen toen ik nog gebruikte. Deze onrustgevoelens zaten er natuurlijk al en daar kon ik niet goed mee overweg. Zowel de negatieve als positieve gebeurtenissen. Ik begrijp die vriend waar jij over schrijft zo goed als hij zegt : je hebt in ieder geval het vooruitzicht naar de dope wat altijd weer de leegte zal opvullen in je bestaan, al is het maar voor korte tijd. Als ik op mijn werk was en het liep tegen de laatste uurtjes dan werd ik al vrolijk als ik m'n dealer te pakken had gekregen en de afspraak had gemaakt. Dan kon er al eigenlijk niks meer mijn humeur laten omslaan. Ik had straks de dope, en dan is alles oke. Nu lijkt het wel alsof mijn motor niet meer zelfstandig kan lopen. Alsof ik gestagneert ben, alles kost moeite. Maar godzijdank heb ik ook m'n goeie dagen hoor. Dan voel ik me wel goed en dat houdt me op de been. Maar heel vaak heb ik het gevoel dat ik het leven saai en niks aan vind en het kost me heel veel moeite om de dingen leuk te vinden.Als ik al gebeld word voor een uitnodiging dan ben ik niet eens blij maar voelt het als een verplichting waar ik maar beter wel aan kan voldoen anders ben ik straks helemaal geisoleerd en eenzaam. Ik focus nu op het afmaken van de studie(nog 1,5 jaar). En verder kleine stapjes en geduld hebben.

Ik ben zo'n 10 jaar geleden ook gestopt na 15 jaar dope + methadon maar kreeg allerlei vage klachten. Ik heb gewoon een baan en een normaal leven maar heb me geen dag meer goed gevoeld sindsdien. Het lijkt wel alsof mijn 'gelukscentrum' ook niet goed meer werkt.
Moest dus ook noodgedwongen weer terug op de meta. Naltrexon en subuxone werkten ook al niet bij mij.
Ik heb echt van alles al geprobeerd maar een arts van de Brijder beweerde eens dat sommige langdurige gebruikers (lichamelijk) niet meer wennen aan een leven zonder opiaten. Wie weet..
Ik vrees in elk geval dat ik altijd op een lage dosering methadon zal moeten blijven i.v.m. pijn. Maar blijf het toch elke keer weer proberen.
Helaas gaat het beneden de 20 mg telkens mis (geen terugval naar gebruik maar dan krijg ik teveel pijn). Ben nu te moe om verder uit te wijden maar hier is een link naar een eerdere thread van mij:

viewtopic.php?f=19&t=6318

Ik herken je probleem dus helemaal.. succes!

Hoi, ben blij dat ik niet de enige ben die voeld wat jij voeld. Ik gebruik ook al 30 jaar. Nu alleen nog Heroine (roken en snuiven), in het verleden ook Cokaine, Methadon, blowen.
Heb de laatste jaren best heel wat mee gemaakt, mijn partner is aan longkanker overleden.
Ook hij heeft zeker 25 jaar Heroine gebruikt en veel cigaretten gerookt. Hij is echt op een niet zo leuke manier dood gegaan, sorry dat ik het moet zeggen. De Heroine verdoofd je longen en als de dope niet zo versneden zal zijn,was het misschien ook niet zo erg voor je longen. De nicotine maakt echt je longen kapot. Ik gebruik nog steeds en heb aan het gebruiken een hepatitis C en COPD overgehouden. Ik mag blij zijn dat ik geen aids heb gekregen, omdat ik de erste 10 jaar van mijn gebruikersleven gespoten heb.
Nu ben ik alleen, een heb steeds vaker paniekaanvallen en ben angstig, depressiev en kan mij op niets meer concentreren. Van de dope die ik gebruik, word ik alleen maar onrustig en gestrest. Het lekkere gevoel van stoned zijn zoals vroeger, heb ik totaal niet meer, ik raak alleen steeds meer in een neerwardse spiraal .