#1
Lief leon! Thx...bijna avond.clonedine, nu al zin in.en douchen.bedankt voor de steun
Dankjewel.je hebt totaal gelijk.De keuze voor methadon tegen mijn demonen,depressies, suïcidaliteit, was eigenlijk al een suïcide poging. In die zin,ik gaf alles op.de jarenlange pijn,nooit kunnen genieten, talent hebben maar er niks mee doen,omdat ik al vanaf mijn zevende denk dat alles geen zin heeft.raar is dat.ik ben behoorlijk borderline.ik was het gezeik met psychiatrische meds zat.niks hielp.in het verleden wel eens ervaren.dat heroine mijn demonen doet uitschakelen. Gezien mijn psychiatrische diagnose natuurlijk confrontatie met mijn demonen vereist,zal het nooit verdwijnen.maar ik was zo moe van crisisopname zus en.crisis opname zo.pil zus,pil zo.en al die vreselijke bijwerkingen terwijl het geen reet hielp.ik wilde al vaak dood.al van jongs af aan,was ik jaloers op mensen die ernstig ziek waren.raar.een dikke maand geleden koos ik voor een mildere suicidepoging als in het verleden.ik koos voor algehele afvlakking van gevoelens en emoties Dmv methadon.ik heb mijn les geleerd.het is geen oplossing. Ik luisterde vannochtend Queens of the stoneage en besefte hoe fijn deze muziek mij deed voelen.maar mijn demonen vreten aan me.ik wil kunnen genieten,zoals vannochtend, maar het lukt me niet.gelukkig ga ik over een.paar maanden een intensieve behandeling volgen.ik wil al mijn demonen confronteren.alles.ik wil fucking leven.gvd ik heb een talent gekregen om kunst te creëren. Ben er ooit in afgestudeerd. Maar het lukt alleen als mijn demonen tijdelijk weg zijn.echt ik hoop dat ik ooit kan leven.Mindless zei:Je demonen zijn een stuk minder eng als je er niet tegen gaat vechten of voor wilt vluchten hè?
Ik zeg absoluut niet dat ik weet hoe het is om af te kicken van zo'n drug of dat ik weet wat voor demonen jij hebt en je moet ook zeker doorgaan met hoe je bezig bent met afkicken nu. Maar ik weet wel dat er uiteindelijk geen enkele manier is om je demonen te blijven ontlopen m.b.v. zogenaamde medicijnen of wat dan ook (dat geldt voor iedereen). Zoals je merkt los je daar de boel niet mee op. Hopelijk ga je na dit afkickproces juist de confrontatie met je demonen aan, iets wat vele malen moeilijker lijkt dan het eigenlijk is. Ik ga je niet meer psychedelica aanraden, dat lijkt me niet verstandig. Maar ik zou je uit de grond van mijn hart willen aanraden om juist wel (op een rustig tempo) die confrontatie juist op te zoeken en die klomp van emoties beginnen te voelen, in plaats van ze te verdoven met het volgende "medicijn". Is dat oncomfortabel? Jazeker. Onmogelijk? Zeker niet. Het omhoog komen van emoties is dé kans om ze aan te pakken (op te lossen). Dit is juist het correct functioneren van jouw systeem, maar je moet het wel toelaten.
Sterkte met het verdere afkicken.![]()
Ik zou er niet over in gaan zitten dat je je talenten niet benut. Dat zorgt echt alleen maar voor meer ellende in de vorm van gevoelens van spijt. Laat dat eerst lekker rusten en hou je eerst bezig met waar je lichaam al steeds naar hint: aandacht geven aan je emoties. Simpelweg de emoties voelen die opkomen. Als je dat lang genoeg doet, zul je zien dat die emoties slechts sensaties zijn met een verhaal eraan vast. Het is dat verhaal dat het allemaal erg moeilijk laat lijken. Maar kijk je goed genoeg, dan zijn het echt alleen maar sensaties. Voel dat en blijf dat voelen, keer op keer elke dag weer. Dát is de enige heling die werkt. Als die brok emoties lichter en lichter wordt, zullen je talenten zich vanzelf gaan manifesteren. En het mag misschien dan niet zo voelen, maar dat je veel opborrelende emoties hebt is niet een vloek maar een zegen. Je kan alleen iets doen aan iets waar je bewust van bent. Maar ik begrijp het wel, want ik heb ook mijn leven lang gedacht dat ik pech had met overmatig veel (negatieve) gedachten/emoties. Maar het is jouw standpunt hierin wat cruciaal is: het standpunt van een slachtoffer of van iemand die de kans krijgt zijn/haar problemen bij de wortel aan te pakken.ikmik zei:Dankjewel.je hebt totaal gelijk.De keuze voor methadon tegen mijn demonen,depressies, suïcidaliteit, was eigenlijk al een suïcide poging. In die zin,ik gaf alles op.de jarenlange pijn,nooit kunnen genieten, talent hebben maar er niks mee doen,omdat ik al vanaf mijn zevende denk dat alles geen zin heeft.
Hoe bedoel je deze zin precies? Dat je demonen niet zullen verdwijnen of de confrontatie daarmee?raar is dat.ik ben behoorlijk borderline.ik was het gezeik met psychiatrische meds zat.niks hielp.in het verleden wel eens ervaren.dat heroine mijn demonen doet uitschakelen. Gezien mijn psychiatrische diagnose natuurlijk confrontatie met mijn demonen vereist,zal het nooit verdwijnen.
Iedereen heeft zijn lessen in de praktijk nodig, dat leer je helaas niet met theorie.maar ik was zo moe van crisisopname zus en.crisis opname zo.pil zus,pil zo.en al die vreselijke bijwerkingen terwijl het geen reet hielp.ik wilde al vaak dood.al van jongs af aan,was ik jaloers op mensen die ernstig ziek waren.raar.een dikke maand geleden koos ik voor een mildere suicidepoging als in het verleden.ik koos voor algehele afvlakking van gevoelens en emoties Dmv methadon.ik heb mijn les geleerd.het is geen oplossing.
Die demonen zijn zo krachtig omdat jij dat bent. Geef het gevecht tegen je demonen op, want het is echt een gevecht tegen jezelf en dat kun je gewoon niet winnen. Geef het verlangen om weer te genieten op en je zult genieten.Ik luisterde vannochtend Queens of the stoneage en besefte hoe fijn deze muziek mij deed voelen.maar mijn demonen vreten aan me.ik wil kunnen genieten,zoals vannochtend, maar het lukt me niet.gelukkig ga ik over een.paar maanden een intensieve behandeling volgen.ik wil al mijn demonen confronteren.alles.ik wil fucking leven.gvd ik heb een talent gekregen om kunst te creëren. Ben er ooit in afgestudeerd. Maar het lukt alleen als mijn demonen tijdelijk weg zijn.echt ik hoop dat ik ooit kan leven.
Ok ik ga het proberen, maar het is echt zwaar.nu al en ik zit op een halve.ik ben euforisch, maar zodra de negatieve emoties zich aandoenen, word ik bang.ik haat die gevoelens. Ik ga ze vanaf vandaag, nee, morgen aan.Vandaag gun ik mezelf de laatste ietwat rusteloos, maar toch afgevlakte dag, door veel diazepam te slikken.,orgen ga ik er tegen aan. De 0mg fase methadon.Ik volg je advies.en ik hoop de dat die nare emoties die ik ga ervaren dat het alleen maar sensaties zijn.ik kom hier deze week graag even op terug.als t mag...Mindless zei:Ik zou er niet over in gaan zitten dat je je talenten niet benut. Dat zorgt echt alleen maar voor meer ellende in de vorm van gevoelens van spijt. Laat dat eerst lekker rusten en hou je eerst bezig met waar je lichaam al steeds naar hint: aandacht geven aan je emoties. Simpelweg de emoties voelen die opkomen. Als je dat lang genoeg doet, zul je zien dat die emoties slechts sensaties zijn met een verhaal eraan vast. Het is dat verhaal dat het allemaal erg moeilijk laat lijken. Maar kijk je goed genoeg, dan zijn het echt alleen maar sensaties. Voel dat en blijf dat voelen, keer op keer elke dag weer. Dát is de enige heling die werkt. Als die brok emoties lichter en lichter wordt, zullen je talenten zich vanzelf gaan manifesteren..
Mindless zei:En het mag misschien dan niet zo voelen, maar dat je veel opborrelende emoties hebt is niet een vloek maar een zegen. Je kan alleen iets doen aan iets waar je bewust van bent. Maar ik begrijp het wel, want ik heb ook mijn leven lang gedacht dat ik pech had met overmatig veel (negatieve) gedachten/emoties. Maar het is jouw standpunt hierin wat cruciaal is: het standpunt van een slachtoffer of van iemand die de kans krijgt zijn/haar problemen bij de wortel aan te pakken.
ikmik zei:raar is dat.ik ben behoorlijk borderline.ik was het gezeik met psychiatrische meds zat.niks hielp.in het verleden wel eens ervaren.dat heroine mijn demonen doet uitschakelen. Gezien mijn psychiatrische diagnose natuurlijk confrontatie met mijn demonen vereist,zal het nooit verdwijnen.
ik lees het na en snap m zelf ook niet meer.meer dat ik de confrontatie aan moet gaan met die demonen veroorzaakt door mijn psychische onbalans ipv te vluchten of de demonen te dempen met opiaten of allerlei psychiatrische meukMindless zei:Hoe bedoel je deze zin precies? Dat je demonen niet zullen verdwijnen of de confrontatie daarmee?.
Klopt.Door de methadonkeuze, heb ik een wijze les geleerd.Ik moest hem ervaren, anders had het nooit tot me doorgedrongenMindless zei:Iedereen heeft zijn lessen in de praktijk nodig, dat leer je helaas niet met theorie.
moeilijk, heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel moeilijk. maar zo waar.bedankt voor je wijze woordenMindless zei:Die demonen zijn zo krachtig omdat jij dat bent. Geef het gevecht tegen je demonen op, want het is echt een gevecht tegen jezelf en dat kun je gewoon niet winnen. Geef het verlangen om weer te genieten op en je zult genieten.En niet hopen dat je ooit kan leven. Hoop houdt je gevangen in de toekomst. Het leven is nu..
Dankjewel. Oprecht dankjewel.Ik ga jouw woorden komende week vaak herlezen....Mindless zei:Alle sterkte toegewenst en bekijk je demonen niet teveel alsof het echte demonen zijn. Het zijn echt alleen maar gedachten en uiteindelijk neutrale sensaties.![]()
Queens of the stoneage"I want something good to die for
To make it beautiful to live"
Ik zoek naar liefde,erkenning en euforie om de leegheid in mijzelf op te vullen.. Maar dat werkt het tegenovergestelde: het versterkt de ellende. gevolg:verslaving aan genotsmiddelen, liefde,erkenning . Wat jij zegt over niet constant euforisch te willen zijn, begrijp ik. Ik ben als ik tevreden ben ( en in mijn optiek is dat ook euforie, gezien mijn leegheid het andere uiterste is en alles wat rust geeft, mij gevoel van euforie geeft.en dan niet euforie in de zin van cocaïne euforie.gewoon het besef van rust....)Mindless zei:Euforie is geen vereiste voor geluk. Dat is een cruciale realisatie die je op dit "pad" zult krijgen over jezelf: geluk heeft géén voorwaarden. Geen enkele. Daarom is geluk/liefde/vrede (hoe je het ook wilt noemen) onvoorwaardelijk in zijn essentie. Euforie is een tijdelijke expressie van vrede. Vrede/geluk in zijn oorspronkelijke "staat" is dieper dan euforie, dat een manifestatie is van eerstgenoemde. Je hoeft niet constant euforisch te zijn om vrede/geluk te ervaren. Die realisatie is een cruciale stap in je verlossing (van het geloof in de waarheid van gedachten).
.
Mindless zei:Ik begrijp dat je hier tegenop kijkt en dit liever nog uitstelt, maar dat kan niet de instelling zijn. Dat is omdat diezelfde reden ook morgen aangehaald kan worden. Deze redenatie is dé oorzaak van psychologisch lijden, wat niets anders is dan de weerstand tegen wat is. Het is uitstel van volledig leven in/als het nu, het gevangen houden van jezelf in je eigen creatie van de illusie van tijd. Niet dat het niet hartstikke begrijpelijk is dat je het nog even wilt uitstellen hoor en ik wil je ook zeker geen schuldgevoel geven. Ik vlucht zelf ook vaak genoeg in tijd (van het nu vandaan). Je zult talloze keren terugvallen in tijd, maar het meest belangrijke is, is dat je je daarna weer bewust wordt dat je bent teruggevallen in onbewustheid. Want dat is wat psychologische tijd is: onbewustheid. Bewustheid is alleen te vinden in het nu. Realiseer je zo vaak als mogelijk dat je zult moeten afstappen van het idee om morgen pas in het nu te leven. Dat is geen kennis om in het geheugen op te slaan, maar wijsheid die nu geleefd moet worden.
De essentie van het bestaan mag dan liefde zijn, maar deze liefde is een meedogenloze vastberaden liefde, niet de romantische "liefde" (eigenlijk verlangen) van het ego. Ware liefde heeft geen remmen. Het geeft altijd vol gas, omdat het compleet zonder angst/weerstand is. Liefde is de werkelijke bron van creatie/manifestatie, maar zo ook van de gelijktijdige vernietiging van die creatie. En liefde handelt altijd naar wat het beste is voor het geheel, niet naar wat het beste is voor jezelf als losstaande entiteit. Alles wat "gedaan" moet worden, is je realiseren dat jij die liefde bent (ook nu al) in plaats van het bange onzekere verlangende ego. En dat doe je door lang genoeg niet naar het verstand te luisteren. Door lang genoeg in je eigen stilte te zijn, oftewel de meditatie "staat". Het verstand zal je tijdens dat neutraal observeren op de meest listige manieren proberen in de illusie van tijd te houden, maar het is nog steeds jouw keuze om daarin te geloven. En het verstand werkt in werkelijkheid juist mee door je te tonen dat er geen leven is in de conceptuele wereld van tijd. Door talloze teleurstellingen en lijden zul je uiteindelijk zelfs zonder vrije wil terug moeten komen naar je werkelijke identiteit van ongeconditioneerd bewustzijn (waarin geen lijden kan bestaan). Maak het verstand (gedachten/emoties) dus tot je vriend, niet je vijand. Het verzetten tegen het nu is altijd op voorhand al een verloren strijd. Het nu is er namelijk al voordat het verstand opkomt in de vorm van weerstand. Interpretatie is altijd te laat.
Verwacht alsjeblieft niet dat meditatie je direct alleen vrede/liefde/geluk zal doen laten voelen. Het is er, in jezelf en als jezelf, maar tijdens het bewustwordingsproces schijn je ook je licht op je onderbewuste: alles wat ooit te pijnlijk was om te voelen. Er is géén manier om deze knoop van pijn en angst/weerstand te ontlopen. Je zult daar doorheen moeten. Maar het goede nieuws is dat dit geen lijdensweg hoeft te zijn. Het zál een lijdensweg worden als je je gaat verzetten tegen dat gevoel, maar door het open en zonder interpretatie te aanschouwen en voelen is het voor jou slechts een neutrale sensatie.
Dat verdrongen gedachten/emoties in je onderbewuste zitten, betekent niet dat ze niet omhoog kunnen komen en je er bewust van kan worden. Dat proberen "ze" namelijk de hele tijd, maar dat is juist wat de meeste mensen proberen te voorkomen d.m.v. afleiding in de vorm van verdovende middelen, materiële zaken of geld verzamelen, relaties, enzovoort. Het onderbewuste is alleen onbewust zolang het genegeerd wordt dus. En het onderbewuste "bestaat" alleen wanneer wij onze echte identiteit van bewustzijn niet kennen. Met meditatie los je het onderbewuste op waardoor het weer terugkeert naar zijn ware "substantie" van bewustzijn.ikmik zei:jij zegt "psychologische tijd is onbewustheid". Wat betreft bewustzijn ben je je bewust van je gedachten en handelingen. Dus dat is alleen te vinden in het nu. niet gister , niet morgen... Dus psychologische tijd is het onbewuste. Ik snap het niet. onbewustheid in de psychologie is toch datgene waarvan je je niet bewust bent.Verdrongen gedachten, dingen.Alles wat er niet mag zijn, omdat het pijn doet of iets dergelijks. Dus als ik het goed begrijp dat je bedoelt dat ik vlucht als ik niet in het nu probeer te zijn.Correct me, als het fout is.Ik ben niet dom, maar dit zijn dingen waar ik me nooit mee heb bezig gehouden.Maar uiterst interessant.
Achteraf nog bedanktikmik zei:Fijne werkdag Mindless![]()
Heb ik een dag de tijd even goed jouw teksten te bestuderen.![]()
Zo te zien heb je wel door hoe je jezelf van liefde afsluit door er naar te verlangen. Dat op zichzelf is al een echte doorbraak.ikmik zei:Ik zoek naar liefde,erkenning en euforie om de leegheid in mijzelf op te vullen.. Maar dat werkt het tegenovergestelde: het versterkt de ellende. gevolg:verslaving aan genotsmiddelen, liefde,erkenning . Wat jij zegt over niet constant euforisch te willen zijn, begrijp ik. Ik ben als ik tevreden ben ( en in mijn optiek is dat ook euforie, gezien mijn leegheid het andere uiterste is en alles wat rust geeft, mij gevoel van euforie geeft.en dan niet euforie in de zin van cocaïne euforie.gewoon het besef van rust....)
De realisatie die jij beschrijft is helder. en ik ervaar dit ook zo.

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."