#1
In mijn optiek was ik al lang verslaafd voor mijn eerste middelen überhaupt in zicht waren. Verslaving zit 'm niet in middelen, of gamen of gokken of noem het maar op. Verslaving kan ontstaan in obsessies naar welk onderwerp dan ook. Of dat nou gaat om eten, hobbies of drugs. Al deze dingen kunnen een ziekelijke obsessieve vorm aannemen.
Vroeger als kind kon ik helemaal opgaan in Lego. Al het andere, dat bestond dan voor even niet meer. Even geen gedoe, geen pestgedrag, geen huiswerk. En daarmee was het toch een vorm van vluchten voor je verantwoordelijkheid.
En zo heb ik dit met veel meer hobbies gehad. De lijn tussen fanatiek bezig zijn en obsessief verslaafd raken aan, is heel dun.
Verslaafden hebben stiekem enorm veel gemeen. Velen zijn gepest, hebben een lastige jeugd gehad, trauma's meegemaakt etc. (Wat velen overigens heel lang als het hoofdprobleem zien, want aan de drugs zal het niet liggen. Maar het houd ekaar in stand).
Verslaafden zijn over het algemeen mensen die alles willen meemaken. Als er in een kring hier een gesprek plaatsvind wil je tegelijkertijd dat andere gesprek ook volgen. Je wilt alles ervaren, alles altijd weten. En zo kan ik nog een heleboel gemene delers vinden.
Een van de grootste gemene delers is waarschijnlijk wel de grenzenloosheid. Dit kan zich in allerlei vormen uiten. Zoals niet naar huis kunnen gaan, altijd de laatste diehard op dat feestje zijn. Maar het kan ook inhouden dat je niet goed bent in grenzen aangeven, altijd over je heen laat lopen. Jezelf wegcijferen en andere mensen pleasen. En daarmee denken dat je zo goed bezig bent. Maar uiteindelijk eindigen in zelfmedelijden omdat niemand dat voor je terug lijkt te doen.
Verslaafden zijn ook verschrikkelijk goed in zaken uitvergroten. Van een mug een olifant maken. Irreële angsten, of je dat nou wel of niet durft toe te geven. De meesten hebben een heleboel zorgen, waarvan 99% niet gebeurt.(al geldt dit waarschijnlijk gewoon voor iedereen haha,)
En een van de meest lastige dingen. Verslaafden zijn enorm goed in zichzelf en anderen voor de gek houden. Oh de onzin die ik mezelf heb wijsgemaakt door de jaren heen. Van 'blowen is niet verslavend' tot aan 'ik heb mijn geaardheid geaccepteerd' (maar vervolgens nog een jaar of 8 daar niet open over durven spreken, yeah right... Geaccepteerd...)
En zo speel ik continue spelletjes met m'n eigen hoofd. Lastig dat je je eigen denken niet kan vertrouwen.
Nog interessanter is de vraag: 'Wanneer is iets gezond/gewenst gedrag en wanneer is het verslaving?'
Want bij een drugsverslaving is geheelonthouding een optie. Bij eetverslaving..... Je kan het proberen, maar dat zal niet gek lang duren.
Wat telt is dat de obsessie jou in de weg staat om in het hier en nu te zijn. Het staat je in de weg om bij je gevoel te kunnen. Om aan te kunnen voelen wat er goed/minder goed ging op een dag, waar je dankbaar voor bent, hoe je je op dat moment voelt. Allemaal dingen die belangrijk zijn, maar waar een actief verslaafde over het algemeen straal aan voorbij gaat. Of zichzelf aanpraat het wel te doen, maar het inzicht simpelweg niet heeft dat de realiteit anders is. (Weer dat voor de gek houden)
In mijn ogen is daar maar een erg goed hulpmiddel bij. En dat is door het niet alleen te doen. De beste stuurlui staan altijd aan wal.
Objectief naar jezelf kijken is heel erg moeilijk. Maar wat een ander beter kan doen, hebben we zo bedacht. (Of in elk geval wat iemand anders verkeerd doet).
Als je al je issues met andere mensen kan delen, kan er eens iemand objectief meekijken in je hoofd. En van al die olifanten weer muggen maken door de boel eens in perspectief te plaatsen.
Anyway, interessant topic.
EDIT:
Over de periodes van verschillende middelen en waarom je zo kan wisselen. Zolang het geen lichamelijke afhankelijkheid betreft kan je elke verslaving/obsessie inwisselen voor een ander.
Waarom? Omdat het gaat om het vluchten voor je achterliggende problemen. Zolang je deze niet in de ogen hoeft te kijken, is je verslaafde ik tevreden. Of je dat nou voorkomt met blowen, gamen of oxycodon, maakt niet zoveel uit. Als je maar niet in contact staat met jezelf.
Dat zijn ook de moeilijke momenten. Wanneer ik helemaal alleen ben zonder middelen (en dan reken ik ook mee: tv, of, telefoon of allerlei andere afleidingen). Nee echt alleen zijn zonder prikkels. Dan zit je inneens met je eigen gevoel en kan je niet vluchten. Als verslaafde heb ik daar nog geen gezonde coping voor. Ja, humor misschien.
Humor is coping, om te dealen zonder doping. Als iemand zich ooit afvraagt waarom Rutte alles weglacht. Wel hier, uw antwoord.
Vroeger als kind kon ik helemaal opgaan in Lego. Al het andere, dat bestond dan voor even niet meer. Even geen gedoe, geen pestgedrag, geen huiswerk. En daarmee was het toch een vorm van vluchten voor je verantwoordelijkheid.
En zo heb ik dit met veel meer hobbies gehad. De lijn tussen fanatiek bezig zijn en obsessief verslaafd raken aan, is heel dun.
Verslaafden hebben stiekem enorm veel gemeen. Velen zijn gepest, hebben een lastige jeugd gehad, trauma's meegemaakt etc. (Wat velen overigens heel lang als het hoofdprobleem zien, want aan de drugs zal het niet liggen. Maar het houd ekaar in stand).
Verslaafden zijn over het algemeen mensen die alles willen meemaken. Als er in een kring hier een gesprek plaatsvind wil je tegelijkertijd dat andere gesprek ook volgen. Je wilt alles ervaren, alles altijd weten. En zo kan ik nog een heleboel gemene delers vinden.
Een van de grootste gemene delers is waarschijnlijk wel de grenzenloosheid. Dit kan zich in allerlei vormen uiten. Zoals niet naar huis kunnen gaan, altijd de laatste diehard op dat feestje zijn. Maar het kan ook inhouden dat je niet goed bent in grenzen aangeven, altijd over je heen laat lopen. Jezelf wegcijferen en andere mensen pleasen. En daarmee denken dat je zo goed bezig bent. Maar uiteindelijk eindigen in zelfmedelijden omdat niemand dat voor je terug lijkt te doen.
Verslaafden zijn ook verschrikkelijk goed in zaken uitvergroten. Van een mug een olifant maken. Irreële angsten, of je dat nou wel of niet durft toe te geven. De meesten hebben een heleboel zorgen, waarvan 99% niet gebeurt.(al geldt dit waarschijnlijk gewoon voor iedereen haha,)
En een van de meest lastige dingen. Verslaafden zijn enorm goed in zichzelf en anderen voor de gek houden. Oh de onzin die ik mezelf heb wijsgemaakt door de jaren heen. Van 'blowen is niet verslavend' tot aan 'ik heb mijn geaardheid geaccepteerd' (maar vervolgens nog een jaar of 8 daar niet open over durven spreken, yeah right... Geaccepteerd...)
En zo speel ik continue spelletjes met m'n eigen hoofd. Lastig dat je je eigen denken niet kan vertrouwen.
Nog interessanter is de vraag: 'Wanneer is iets gezond/gewenst gedrag en wanneer is het verslaving?'
Want bij een drugsverslaving is geheelonthouding een optie. Bij eetverslaving..... Je kan het proberen, maar dat zal niet gek lang duren.
Wat telt is dat de obsessie jou in de weg staat om in het hier en nu te zijn. Het staat je in de weg om bij je gevoel te kunnen. Om aan te kunnen voelen wat er goed/minder goed ging op een dag, waar je dankbaar voor bent, hoe je je op dat moment voelt. Allemaal dingen die belangrijk zijn, maar waar een actief verslaafde over het algemeen straal aan voorbij gaat. Of zichzelf aanpraat het wel te doen, maar het inzicht simpelweg niet heeft dat de realiteit anders is. (Weer dat voor de gek houden)
In mijn ogen is daar maar een erg goed hulpmiddel bij. En dat is door het niet alleen te doen. De beste stuurlui staan altijd aan wal.
Objectief naar jezelf kijken is heel erg moeilijk. Maar wat een ander beter kan doen, hebben we zo bedacht. (Of in elk geval wat iemand anders verkeerd doet).
Als je al je issues met andere mensen kan delen, kan er eens iemand objectief meekijken in je hoofd. En van al die olifanten weer muggen maken door de boel eens in perspectief te plaatsen.
Anyway, interessant topic.
EDIT:
Over de periodes van verschillende middelen en waarom je zo kan wisselen. Zolang het geen lichamelijke afhankelijkheid betreft kan je elke verslaving/obsessie inwisselen voor een ander.
Waarom? Omdat het gaat om het vluchten voor je achterliggende problemen. Zolang je deze niet in de ogen hoeft te kijken, is je verslaafde ik tevreden. Of je dat nou voorkomt met blowen, gamen of oxycodon, maakt niet zoveel uit. Als je maar niet in contact staat met jezelf.
Dat zijn ook de moeilijke momenten. Wanneer ik helemaal alleen ben zonder middelen (en dan reken ik ook mee: tv, of, telefoon of allerlei andere afleidingen). Nee echt alleen zijn zonder prikkels. Dan zit je inneens met je eigen gevoel en kan je niet vluchten. Als verslaafde heb ik daar nog geen gezonde coping voor. Ja, humor misschien.
Humor is coping, om te dealen zonder doping. Als iemand zich ooit afvraagt waarom Rutte alles weglacht. Wel hier, uw antwoord.