Lieve mensen,
De afgelopen anderhalve week zijn ontzettend chaotisch geweest en we zijn allemaal kapot, mijn lieve vriendin, Wendy,is afgelopen zaterdag 17 oktober in het ziekenhuis overleden. We zijn zo ongelooflijk verbaasd hoe dit zo snel heeft kunnen gaan, we zijn echt in shock.
Ik, onze kids, onze ouders, broers, vrienden... de enige die niet echt verbaasd lijken zijn de artsen.
Drie weken geleden wisten we nog van niets en maakten we plannen om aankomende Kerst metde kids naar Disneyland te zullen gaan en nu....nu wordt ze morgen gecremeerd....ikkan er maar niet bij met mijn verstand, en ik word helemaal gek, nu dit hier schrijven geeft even rust in mijn kop,klinkt misschien stom maar door nu hier "even op te sommen" wat er de afgelopen dagen is gebeurd lijk ik het steeds meer te beseffen...
Ik zal proberen om kortsamen te vatten wat er is gebeurd.
donderdag 12 okt werd er weefsel weggenomen en toen hoorden we vrijwel meteen dat het goed fout zat, verder hebben ze ons heel veel verteldmaar ikmoet jullie bekennen dat ik dat allemaal kwijt ben...feit is dat ze vanaf toen in het ziekenhuis moest blijven en dat ze steeds sneller achteruit ging, ik denk nog steeds bij mezelf" wat als we nu niet naar de dokter waren gegaan....misschien was ze nu dan niet dood..."....vreemd maar dat gevoel heb ik nu. Anyway, met de dag werd ze zwakker, afgelopen vrijdag kon ze ineens niet meer praten en niets meer zien aan één oog, ze herkende ons allemaal niet meer en het enige wat ze nog deed was alsmaar overgeven en epileptische aanvallen. Zaterdagavond is de familie bijelkaar geroepen omdat ze vrijdagavond in coma raakte, zooo ontzettend snel...godverdomme....de kinderen hebben geen afsceid van hun mama knnen nemen toen ze nog helder was. Zooneerlijk! Sorry,ik spring nu van de hak op de tak ,ik benmomenteel echt even in de war. Later werd er ons verteld dat er geen hersenactiviteit meer zichtbaar was met andere woorden ze was dus hersendood. En dan weet je dus, dit komt nooit meer goed. Om 23.58 uur is de apparatuur eruit gehaald en is ze overleden. En morgen gaat ze dus voorgoed weg en zien we aar niet meer. De kinderen zijnzo verdrietig, ze zijnnog zo lein maar toch weten ze dat mama niet meer komt en dat doet zoveelpijn. Ik heb jullie nu op de hoogte gesteld van haar overlijden, Anderhalve week geleden hadden we t nog over het forum en zei ze me al dat ik wel ff nog wat moest postendat ze het zo fijn had gevonden dat jullie zo meelevend waren. Ik wou dat ik beter nieuws had...Groet, Jasper en kids