Ik heb letterlijk in de afgelopen sessie tegen m'n therapeut gezegd dat ik haar niet vertrouw en dat het eigenlijk niet echt uitmaakt wat ze zegt; er is niets dat ze kan zeggen wat me doet geloven dat ik daadwerkelijk alles eerlijk kan zeggen, zonder dat ik gestraft zal worden voor mijn eerlijkheid en openheid. Ze heeft me één keer een heel erg intens gevoel van woede en wantrouwen gegeven en dat heeft blijkbaar permanente schade toegebracht aan mijn band met haar. Misschien dat dat nog kan veranderen, maar heb er een hard hoofd in.
Ik heb 2 vrijwilligersbaantjes en ik ga binnenkort ook stage lopen, dus ik heb meer dan genoeg te doen. Dat helpt gelukkig ook wel bij minderen met drugs, ik kan bijvoorbeeld moeilijk nog impulsief LSD gaan doen doordeweeks, maar helaas gaat het toch nog geregeld mis.
Geef dagboek en dankbaarheidslijstje een kans. Kun je om een andere therapeut vragen? Als je je geremd voelt heeft therapie (te) weinig resultaat. Als je dingen achterhoudt kom je niet tot de kern.
Drempels opwerpen tegen drugsgebruik werkte bij mij nooit. Als ik de volgende dag werk had gebruikte ik gewoon en meldde mij ziek. Kan zijn dat het bij jou (nog) goed gaat, maar je zult echt de kern moeten vinden en die aanpakken. Dan herstel je ook echt, en je zult dan gaan vinden wat je altijd in drugs hebt proberen te vinden.
Ik voel me regelmatig tegenwoordig nuchter zo als ik me voelde op mijn favoriete combi, Dexmaphetamine+Diazepam. Dat kwam allemaal doordat ik alles heb verteld, schaamte of niet, of het nou vervelende gevolgen zou kunnen hebben of niet, of de therapeut of andere gesprekspartner me nou voor gek zou verklaren of niet, of ik er zin in had of niet. Alle bullshit die ik mezelf wijs maakte uit het raam gooien, alles wat ik mezelf 40+ jaar lang wijs maakte op de proef stellen. Wat levert al dat ingesleten gedrag me nou echt op? Uiteindelijk kwam de conclusie: geen ene fuck. Ik ben toen naar mijzelf en de wereld gaan kijken op een manier met steeds minder egoïstiche gekleurdheid die ik in gebruik had opgebouwd. Wat is er nou echt aan de hand? Wat heb ik eraan om boos te blijven op iemand? Wat betekent het als ik gefrustreerd raak omdat ik mijn zin niet krijg omdat ik niet vertel wat ik wil? En wat gebeurt er als ik mijn wens uitspreek zonder daar veel verwachtingen bij te hebben? Hoe kan ik shit niet meer persoonlijk maken, want ik verspil zo veel energie met frustratie en andere afbrekende emoties die eigenlijk grosso modo niets oplevert dan lijden voor mezelf, en die verder nergens op slaat, niets bijdraagt? En zo kon ik mijn ego stukje bij beetje afbreken. Ik doe wat ik denk dat goed is voor mijzelf en anderen om me heen en als jij het daar niet mee eens bent, jammer dan
![:)]()
Opvoeden is een taak voor je ouders niet voor mij. Zo veel mogelijk bij de feiten blijven en geen bullshitjes meer.
Alles waarvan ik zei "maar hoe kan het dan dat het werkt?" en "waarom dan?" gewoon gaan doen en ervaren DAT het werkt. Ik kon het allemaal aan, en dat kun jij ook.
Wat een epistel is 't geworden. Hopelijk zit er iets tussen waar je wat aan hebt. Ik denk dat de hamdvraag voor mij uiteindelijk was: wat heb ik er nou eigenlijk aan? Als ik die los van mijn behoeftes kan beantwoorden dan weet ik of het de moeite waard is om te doen of dat ik het beter kan laten.