#1
Liefde is alles, alles is liefde ❤️Speechless… Je bent zo enorm lief Zeehond. Even een traantje wegpinken. Je hebt echt een hartje van goud. 🧡🤎
Het spijt me jongens…
30 antwoorden
5 weergaven
18-5-2026
#2
Ontzettend trots op jou draakje maar dat weet je, ben nogsteeds elke dag dankbaar dat jij een van mijn beste vriendinnetjes bent geworden thanks to df.
En ontzettend dapper dat je duidelijk je grenzen aangeeft!!! Nu tijd om jezelf echt op nummer 1 te zetten, en als jij dat niet doet doe ik het wel voor je, i love you 💜
En ontzettend dapper dat je duidelijk je grenzen aangeeft!!! Nu tijd om jezelf echt op nummer 1 te zetten, en als jij dat niet doet doe ik het wel voor je, i love you 💜
#3
I love you too 🩷Ontzettend trots op jou draakje maar dat weet je, ben nogsteeds elke dag dankbaar dat jij een van mijn beste vriendinnetjes bent geworden thanks to df.
En ontzettend dapper dat je duidelijk je grenzen aangeeft!!! Nu tijd om jezelf echt op nummer 1 te zetten, en als jij dat niet doet doe ik het wel voor je, i love you 💜
#4
Dat je dit überhaupt het overwogen om te doen vind ik fascinerend ❤️
#5
Je bent een veel te lief mens, maar je bent geen beroepsmatige hulpverlener hè, in elk geval niet op deze digitale plek. Het is niet meer dan logisch om je hieruit terug te trekken, zeker als het aan je eigen gezondheid gaat knagen - en dat blijkbaar al doet.
Ik vond het (je zo volledig openstellen voor mensen met deze problemen) altijd al een wat tricky move van je, om precies bovenstaande reden, naar jezelf toe dus. Maar ook - begrijp me niet verkeerd - omdat we hier gewoon in het algemeen geen professioneel hulpverlenend forum zijn. Dat is ook de reden waarom wij ons als mods óók nooit echt hulpverlenend opstellen (ook al hebben sommigen van ons in het dagelijks leven wel hulpverleningsachtergronden (gehad)). Mensen die écht willen afkicken, moeten dit actief en professioneel doen, niet via een (drugs)forum.
Je hebt dit als ervaringsdeskundige met een heel goed hart gedaan, bedankt daarvoor, dat zegt veel over jou als persoon. Maar je kunt via een forum, in je eigen tijd, geen 100 verslaafden redden, en ook geen tientallen.
Denk aan jezelf.![:shamrock:]()
Je hebt al genoeg gedaan. Sterker nog, het is genoeg dat je hier bent als lid en af en toe vanuit jouw ervaring en verworven wijsheden adviseert wanneer jij het gevoel hebt dat je dat wil en kunt doen. ❤️ Daar zijn we je al heel dankbaar voor.
Ik vond het (je zo volledig openstellen voor mensen met deze problemen) altijd al een wat tricky move van je, om precies bovenstaande reden, naar jezelf toe dus. Maar ook - begrijp me niet verkeerd - omdat we hier gewoon in het algemeen geen professioneel hulpverlenend forum zijn. Dat is ook de reden waarom wij ons als mods óók nooit echt hulpverlenend opstellen (ook al hebben sommigen van ons in het dagelijks leven wel hulpverleningsachtergronden (gehad)). Mensen die écht willen afkicken, moeten dit actief en professioneel doen, niet via een (drugs)forum.
Je hebt dit als ervaringsdeskundige met een heel goed hart gedaan, bedankt daarvoor, dat zegt veel over jou als persoon. Maar je kunt via een forum, in je eigen tijd, geen 100 verslaafden redden, en ook geen tientallen.
Denk aan jezelf.
#6
Dan word je op een gegeven moment eigenlijk wel gedwongen om te stoppen met helpen en dat is voor het beste. Nu de tijd nemen voor jezelf.
Als er 1 heel vreemd iets is dat ik heb geleerd de laatste jaren, is dat heel veel mensen niet beter WILLEN worden. Dat klinkt in eerste instantie heel erg raar, want wie wil nou niet ontsnappen uit een duidelijk helse situatie. En natuurlijk willen ze ook wel uit die situatie komen, maar dat is maar een flinterdun willen/wensen. Om ECHT te stoppen en/of te veranderen, moet je willen stoppen met je hele wezen en ook bereid zijn door het pijnlijke proces van stoppen heen te gaan. En dat laatste willen heel veel mensen gewoon niet. Ze willen er al uit zijn, ze willen niet het proces doorgaan.
En dat is imo waarom het soms zo onbegrijpelijk kan lijken en zo frustrerend kan zijn dat mensen steeds aangeven te willen stoppen, maar maar nooit ECHT stoppen. Ze zijn nog niet op het punt aangekomen dat ze met elke vezel in hun lichaam willen stoppen. Pas als dat laatste het geval is, kun je iemand bijstaan in dat proces (als hij/zij dat wenst), maar zal alsnog diegene zelf de driving force achter het stoppen/beter worden moeten zijn.
Vergeet niet dat mensen met een verslaving ziek zijn; verslaving is een (chronische) hersenziekte. Ik kan je redenatie deels wel volgen en vind dit eigenlijk ook niet de plek voor verdere uitgebreide discussie hierover. Maar verslaving is lang niet altijd te genezen met wilskracht alleen - dit is een feit gedragen door wetenschappelijk onderzoek. De ene verslaving is bovendien de andere niet. Als je jouw redenatie net wat te ver doortrekt dan kom je al snel gevaarlijk dicht bij ‘verslaving is een keuze’ en dat is (vrijwel altijd) feitelijk onjuist.
#7
Sterker nog... Ik vraag me af of het niet gewoon altijd niet te genezen is. De gebaande paden in de hersenen zijn immers diep ingesleten.Maar verslaving is lang niet altijd te genezen met wilskracht alleen - dit is een feit gedragen door wetenschappelijk onderzoek.
Nieuwe paden kunnen gemaakt worden en de oude raken misschien overwoekerd, maar helemaal weg, zullen ze nooit gaan denk ik.
Ik heb er geen bronnen bij, maar dit is ook wat ik veelal in de professionele hulpverlening heb gehoord.
In de DSM-V spreken ze ook niet over genezing. (Ze spreken er überhaupt niet over verslaving, maar een stoornis in het gebruik van middelen)
Maar ze spreken daar over remissie en langdurige remissie.
#8
Sorry voor de dubbele post, maar citeren in een edit van een post gaat nogal wat lastig haha
M.a.w. je kan ervoor kiezen om er iets aan te doen en te blijven doen.
Wanneer je tot aan je nek diep in actief gebruik zit, is er geen keuze meer over. Dan is het vrijwel altijd noodzakelijk om van je middel gescheiden te worden (lees detox; afgesloten van eigen keuzes en eigen omgeving).
Daarna komt de keuzevrijheid langzaam maar zeker terug. Keuzes die je richting voortdurend herstel houden of keuzes die richting terugval werken. Vanaf dat punt is er vaak steeds meer keuze, maar niet altijd.
Vaak is het ook een kwestie dat er wat te kiezen moet zijn. Door nieuwe coping skills aan te leren (niet alleen kennen, maar ook echt doen, keer op keer op keer)
Na verloop van tijd heb je dan ook echt wat te kiezen.
Vb. Moet ik wel naar dat feestje gaan of kies ik voor een avondje thuis of ergens braaf een bordspelletjes spelen?
Vb. Moet ik wel die extra dienst aannemen met de stress die daarbij komt of moet ik mijn grens aangeven t.o.v. mijn werkgever?
Vb. Moet ik zelf met [vul random probleem in] dealen of moet ik de telefoon oppakken of bij iemand langsgaan om me uit te spreken en om hulp te vragen?
Voor mij zijn dit nu keuzes geworden, maar aan het begin van mijn herstel waren het niet eens keuzes omdat ik die optie niet zag.
Ik werkte me kapot om te laten zien dat ik wat waard was, ik ging naar leipe feestjes omdat dat er nou eenmaal bij hoorde (work hard, party hard). En ik was gesloten omdat ik vond dat ik mijn shit alleen op moest lossen of alleen zelf op kon lossen.
Keuzevrijheid is een groeiproces denk ik dan maar.
Maar de ziekte verslaving is zeker geen keuze. Gezonde coping aanleren wèl.
(En dit is slechts mijn mening, gebaseerd op eigen ervaring en wat ik leer om me heen)
Bij de meetings benadrukken we altijd: je bent niet verantwoordelijk voor je ziekte, wèl voor je herstel.De ene verslaving is bovendien de andere niet. Als je jouw redenatie net wat te ver doortrekt dan kom je al snel gevaarlijk dicht bij ‘verslaving is een keuze’ en dat is (vrijwel altijd) feitelijk onjuist.
M.a.w. je kan ervoor kiezen om er iets aan te doen en te blijven doen.
Wanneer je tot aan je nek diep in actief gebruik zit, is er geen keuze meer over. Dan is het vrijwel altijd noodzakelijk om van je middel gescheiden te worden (lees detox; afgesloten van eigen keuzes en eigen omgeving).
Daarna komt de keuzevrijheid langzaam maar zeker terug. Keuzes die je richting voortdurend herstel houden of keuzes die richting terugval werken. Vanaf dat punt is er vaak steeds meer keuze, maar niet altijd.
Vaak is het ook een kwestie dat er wat te kiezen moet zijn. Door nieuwe coping skills aan te leren (niet alleen kennen, maar ook echt doen, keer op keer op keer)
Na verloop van tijd heb je dan ook echt wat te kiezen.
Vb. Moet ik wel naar dat feestje gaan of kies ik voor een avondje thuis of ergens braaf een bordspelletjes spelen?
Vb. Moet ik wel die extra dienst aannemen met de stress die daarbij komt of moet ik mijn grens aangeven t.o.v. mijn werkgever?
Vb. Moet ik zelf met [vul random probleem in] dealen of moet ik de telefoon oppakken of bij iemand langsgaan om me uit te spreken en om hulp te vragen?
Voor mij zijn dit nu keuzes geworden, maar aan het begin van mijn herstel waren het niet eens keuzes omdat ik die optie niet zag.
Ik werkte me kapot om te laten zien dat ik wat waard was, ik ging naar leipe feestjes omdat dat er nou eenmaal bij hoorde (work hard, party hard). En ik was gesloten omdat ik vond dat ik mijn shit alleen op moest lossen of alleen zelf op kon lossen.
Keuzevrijheid is een groeiproces denk ik dan maar.
Maar de ziekte verslaving is zeker geen keuze. Gezonde coping aanleren wèl.
(En dit is slechts mijn mening, gebaseerd op eigen ervaring en wat ik leer om me heen)
#9
Sorry voor de dubbele post, maar citeren in een edit van een post gaat nogal wat lastig haha
Bij de meetings benadrukken we altijd: je bent niet verantwoordelijk voor je ziekte, wèl voor je herstel.
M.a.w. je kan ervoor kiezen om er iets aan te doen en te blijven doen.
Wanneer je tot aan je nek diep in actief gebruik zit, is er geen keuze meer over. Dan is het vrijwel altijd noodzakelijk om van je middel gescheiden te worden (lees detox; afgesloten van eigen keuzes en eigen omgeving).
Daarna komt de keuzevrijheid langzaam maar zeker terug. Keuzes die je richting voortdurend herstel houden of keuzes die richting terugval werken. Vanaf dat punt is er vaak steeds meer keuze, maar niet altijd.
Vaak is het ook een kwestie dat er wat te kiezen moet zijn. Door nieuwe coping skills aan te leren (niet alleen kennen, maar ook echt doen, keer op keer op keer)
Na verloop van tijd heb je dan ook echt wat te kiezen.
Vb. Moet ik wel naar dat feestje gaan of kies ik voor een avondje thuis of ergens braaf een bordspelletjes spelen?
Vb. Moet ik wel die extra dienst aannemen met de stress die daarbij komt of moet ik mijn grens aangeven t.o.v. mijn werkgever?
Vb. Moet ik zelf met [vul random probleem in] dealen of moet ik de telefoon oppakken of bij iemand langsgaan om me uit te spreken en om hulp te vragen?
Voor mij zijn dit nu keuzes geworden, maar aan het begin van mijn herstel waren het niet eens keuzes omdat ik die optie niet zag.
Ik werkte me kapot om te laten zien dat ik wat waard was, ik ging naar leipe feestjes omdat dat er nou eenmaal bij hoorde (work hard, party hard). En ik was gesloten omdat ik vond dat ik mijn shit alleen op moest lossen of alleen zelf op kon lossen.
Keuzevrijheid is een groeiproces denk ik dan maar.
Maar de ziekte verslaving is zeker geen keuze. Gezonde coping aanleren wèl.
(En dit is slechts mijn mening, gebaseerd op eigen ervaring en wat ik leer om me heen)
In deze en je vorige post kan ik me helemaal vinden!
Even verder lezen in het off-topic-topic.
#10
Goed dat je dit aangeeft topper. We hadden het er al eens over gehad en dit lijkt mij de beste keuze voor jou. Kies voor jezelf want een zieke dokter kan sowieso niet anderen genezen. Je doet al veel te veel voor anderenHet spijt me…
Ik ga me wat terugtrekken hierin.
Dagelijks krijg ik 10+ mensen met deze problemen en ik kan gewoon niet meer allemaal jullie helpen…
Dit was mijn GHB topic om jullie allemaal te helpen…
https://drugsforum.nl/threads/hulp-met-het-afkicken-van-ghb-voor-alle-newbie’s-en-andere-leden.71695/#post-1713758
Ik zal er heus nog wel hier en daar mensen met problemen helpen. Maar sommige zijn zo ver, dat ik het niet op mijn geweten wil hebben. Het gaat ten koste van mijn eigen gezondheid nu. Ik maak geen grap als het er al meer dan 100 waren.
Ik ben kapot. Iedere dag nieuwe mensen in mijn DM. Maar het is onmogelijk om nog bij te houden.
Het spijt met jongens. Maar ik krijg hier niet voor betaald en het kost mij enorm veel energie, hoe graag ik ook zo helpen.
In een korte tijd vallen er steeds meer gevallen en ik kan gewoon niet meer iedereen te woord staan.
Het spijt me. Maar dit moet niet ten koste gaan van mijn eigen rust en well-being.
Trots op alle mensen die zijn afgekickt door mijn methode. Ik denk aan jullie.
Wie weet kom ik weer terug. Maar ik kan het er even niet meer bijhebben.
Hoop dat jullie mij begrijpen kunnen.
Liefs, Spyro.
#11
🩷🩷🩷🩷Goed dat je dit aangeeft topper. We hadden het er al eens over gehad en dit lijkt mij de beste keuze voor jou. Kies voor jezelf want een zieke dokter kan sowieso niet anderen genezen. Je doet al veel te veel voor anderen![:blushing:]()
#12
Spiertje iedereen op dit forum (de niet newbiesIk zal er heus nog wel hier en daar mensen met problemen helpen. Maar sommige zijn zo ver, dat ik het niet op mijn geweten wil hebben. Het gaat ten koste van mijn eigen gezondheid nu. Ik maak geen grap als het er al meer dan 100 waren.
Ik ben kapot. Iedere dag nieuwe mensen in mijn DM. Maar het is onmogelijk om nog bij te houden.
Het spijt met jongens. Maar ik krijg hier niet voor betaald en het kost mij enorm veel energie, hoe graag ik ook zo helpen.
In een korte tijd vallen er steeds meer gevallen en ik kan gewoon niet meer iedereen te woord staan.
Het spijt me. Maar dit moet niet ten koste gaan van mijn eigen rust en well-being.
En eigenlijk het mooiste uit je lange bericht, is voor mij niet de reden waarom je het origineel plaatste.
Je kaart hier dus een heel diep maatschappelijk probleem aan, van voornamelijk de laatste 2 generaties die de planeet rijker is.
Ze zullen je inderdaad, als ze zelf geconfronteerd worden met zoiets ingrijpends als een G verslaving, je beginnen uitzuigen: je ziel en je laatste greintje energie.
De meesten van deze parels zullen je nu zelfs stiekem gaan aanwijzen als de ware schuldige schuldige waarom het bij hunzelf is misgelopen.
Prijs jezelf gelukkig dat je dit op relatief jonge leeftijd hebt geleerd als levensles. en succes met je herstel!
#13
Zeg nooit sorry voor jezelf op de eerste plek te zetten. Je zegt het goed het is hun eige verantwoordelijkheid en het is al super lief van jou dat je zoveel mensen geholpen hebt! 😜 Met jou tips zullen ze er zeker komen.
#14
Het spijt me…
Ik ga me wat terugtrekken hierin.
Dagelijks krijg ik 10+ mensen met deze problemen en ik kan gewoon niet meer allemaal jullie helpen…
Dit was mijn GHB topic om jullie allemaal te helpen…
https://drugsforum.nl/threads/hulp-met-het-afkicken-van-ghb-voor-alle-newbie’s-en-andere-leden.71695/#post-1713758
Ik zal er heus nog wel hier en daar mensen met problemen helpen. Maar sommige zijn zo ver, dat ik het niet op mijn geweten wil hebben. Het gaat ten koste van mijn eigen gezondheid nu. Ik maak geen grap als het er al meer dan 100 waren.
Ik ben kapot. Iedere dag nieuwe mensen in mijn DM. Maar het is onmogelijk om nog bij te houden.
Het spijt met jongens. Maar ik krijg hier niet voor betaald en het kost mij enorm veel energie, hoe graag ik ook zo helpen.
In een korte tijd vallen er steeds meer gevallen en ik kan gewoon niet meer iedereen te woord staan.
Het spijt me. Maar dit moet niet ten koste gaan van mijn eigen rust en well-being.
Trots op alle mensen die zijn afgekickt door mijn methode. Ik denk aan jullie.
Wie weet kom ik weer terug. Maar ik kan het er even niet meer bijhebben.
Hoop dat jullie mij begrijpen kunnen.
Liefs, Spyro.
Ik ga me wat terugtrekken hierin.
Dagelijks krijg ik 10+ mensen met deze problemen en ik kan gewoon niet meer allemaal jullie helpen…
Dit was mijn GHB topic om jullie allemaal te helpen…
https://drugsforum.nl/threads/hulp-met-het-afkicken-van-ghb-voor-alle-newbie’s-en-andere-leden.71695/#post-1713758
Ik zal er heus nog wel hier en daar mensen met problemen helpen. Maar sommige zijn zo ver, dat ik het niet op mijn geweten wil hebben. Het gaat ten koste van mijn eigen gezondheid nu. Ik maak geen grap als het er al meer dan 100 waren.
Ik ben kapot. Iedere dag nieuwe mensen in mijn DM. Maar het is onmogelijk om nog bij te houden.
Het spijt met jongens. Maar ik krijg hier niet voor betaald en het kost mij enorm veel energie, hoe graag ik ook zo helpen.
In een korte tijd vallen er steeds meer gevallen en ik kan gewoon niet meer iedereen te woord staan.
Het spijt me. Maar dit moet niet ten koste gaan van mijn eigen rust en well-being.
Trots op alle mensen die zijn afgekickt door mijn methode. Ik denk aan jullie.
Wie weet kom ik weer terug. Maar ik kan het er even niet meer bijhebben.
Hoop dat jullie mij begrijpen kunnen.
Liefs, Spyro.
#15
Dappere keuze Spiertje!🥰
Geen excuses aanbieden want wat je doet is in belang van jezelf en dat is ontzettend sterk!
Geen excuses aanbieden want wat je doet is in belang van jezelf en dat is ontzettend sterk!
#16
Super goed dat je je grenzen aangeeft 🙏🏻Daar hoef je echt geen sorry voor te zeggen ❤
#17
Bedankt mooi mens 🩷Dappere keuze Spiertje!🥰
Geen excuses aanbieden want wat je doet is in belang van jezelf en dat is ontzettend sterk!
#18
Means so much! 💙Super goed dat je je grenzen aangeeft 🙏🏻Daar hoef je echt geen sorry voor te zeggen ❤
#19
Super trots op je hoeveel mensen je hebt geholpen op vrije basis. En hoeveel tijd en energie je er in gestoken hebt. Maar zoals vaker gezegd en je zelf het beste weet: het mag niet ten koste gaan van jouzelf en je kostbare energie.
🥰
🥰
#20
ik vind het bewonderswaardig dat je al die mensen helpt/hebt geholopen om er vanaf te komen ![:redheart:]()