LSD Trip report “I got a 2nd Chance!”
3 Mei 2008
Zegels: 3,5.
Amersfoort, samen met Nick & Jessica.
Bij: Nick thuis.
Ik besloot om een maand te wachten met LSD en daarna weer een paar zegels bij elkaar te nemen. Ik dacht dat ik eentje niet zou voelen. In de middag heb ik 2 lijnen pep gesnoven. Ik was net een week op vakantie geweest in het buitenland en ik vond dat ik lang genoeg nuchter was geweest. Een paar uur later na de pep gingen Nick en ik Jessica van het station halen. We dronken wat en aten pizza. Het was heel gezellig. Rond half 9 in de avond hebben we de LSD genomen. Ik nam er 3,5 tegelijk, Jessica had er 2 op en Nick 2,5.
Na een korte tijd begon het al te werken en ik wist vanaf dat moment dat ik teveel had ingenomen. Ik wist dat het zwaar begon te worden, omdat ik visueel niet meer kon kijken. Het enige wat ik zag was een grote waas van golven en patronen. De kat kon ik wel gewoon zien. Als ik hem aaide leek het niet te bestaan uit botten en vlees, maar gewoon een onderdeel van het universum. Ik wist niet of een sigaret aan of uit was en brandde me later nog. Toch zag ik het allemaal niet als negatief of “bad”, maar gewoon 1 grote chaos.
De gesprekken die ik heb gehad, kan ik me niet goed meer herinneren. Hier baal ik best wel van.
Ik had niet echt het gevoel dat ik heel slecht ging, het was alleen super chaotisch en ontzettend druk. Ik wist niet precies hoe ik het uit moest leggen. Ik werd de eerste uren niet echt bang. Later ben ik op bed gaan liggen in de slaapkamer en toen begon de echte reis.
Ik zag het als volgt:
LSD was een wereld zelve en de PEP kant was een wereld zelve. Het enige wat ik was, was een tussenstukje om die wereld te verbinden. Als die werelden er niet waren, was ik maar een tussenstukje wat geen doel had. De pep kant dacht alleen maar in tunnelvisie en hakerig en grauw. Vol negatieve invloeden. De LSD kant liet me niet meer normaal trippen omdat de PEP kant een stoorzender was. In LSD denk je in golven en patronen en als je die 2 samenvoegt, krijg je continu een vastloper in je gedachten.
Als je speed maandenlang gebruikt ga je in een soort tunnelvisie denken. Allemaal onderwerpen en lijntjes die je dan aan elkaar gaat verbinden. Je ziet in elk onderwerp wel iets negatiefs. Bij elke zucht denk je dat het aan jou ligt. Bij peppara denk je dat ze allemaal over je praten. Je verstaat alles verkeerd, zelfs als er helemaal niet gepraat word.
Bij lsd denk je dus in patronen en golven.
Deze werden continu in mijn trip gemengd en daarom kon ik ook niet normaal praten of uitleggen. ik liep vast als een schakel van een universum. Vanaf nu af aan zou ik nooit meer uit mezelf een gesprek kunnen beginnen en alleen maar reageren als iemand anders. Ik zag het einde van het bestaan en ik kon niet meer reageren zoals de Irene normaal zou doen. Ik lag op bed en Jessica en Nick waren aan het praten over van alles en nog wat. Ik kon hun wel volgen, maar er niet op reageren. Ik dacht dat ik nooit meer uit mezelf kon praten. Dat is wat de trip me liet zien. Ik was 1 van de velen vastgelopen schakels en dit was het einde.
Toen ik even op de wc zat, had ik zelfmedelijden. Het enige wat ik dacht was: heb ik weer. Nu kan ik nooit meer reageren als ooit tevoren, dus me vrienden zullen me wel snel zat zijn. De trip heeft van half 9 in de avond tot half 11 smorgens geduurd.
Wat ik echt heel erg vond, was dat ik sommige dingen niet in de hand had. Ik ben een keer naar beneden gelopen en ik heb op straat gelegen. Daarnaast heb ik ook nog eens aangebeld midden in de nacht. Ik heb al mijn wachtwoorden en pincodes blootgegeven, maar gelukkig alleen tegen mijn vrienden. Toen ik dit later hoorde en weer besefte, wist ik dat het ik te ver was gegaan. Dat ik hard aan het trippen ben, maakt me niet uit, maar dat ik zulke gegevens weggeef en mezelf niet meer in controle heb door buiten te gaan liggen of in de trappengang, dat gaat écht te ver.
Toen ik steeds nuchterder werd, begon ik te beseffen dat ik wel weer kon praten en je wilt niet weten hoe blij ik was. Ik heb tientallen keren achter elkaar lopen blaten: ik ben ZO blij dat ik weer kan praten! Nu kan ik jullie alles uitleggen! Ik heb een afschuw gekregen van speed terwijl ik er normaal echt helemaal weg van was. Nu WALG ik ervan, nu besef ik pas wat voor ander mens je word. Ik HAAT het ineens.
Na deze trip ben ik gaan beseffen wat speed met je doet en ik ben echt blij met deze intense moeilijke ervaring. Ik kan het niet meer ruiken, ik wil het niet meer ruiken. Ik heb ineens zin in gezond eten en ik voel me bevrijd. Ik heb een 2e kans gekregen van het universum en ik ga er absoluut gebruik van maken. Geen speed meer voor mij.
Ik dank LSD en Albert Hofmann op mijn knietjes en ik kus de volgende dag. Ik ben niet meer bang voor weekenden die zijn afgelopen en ik heb zin om te gaan slapen. Echt bizar hoe ik ben veranderd na zo’n heftige ervaring. ik heb nog nooit echt een trip uitgeschreven, dus het is misschien chaotisch, maar meer kan ik er niet van maken
![:grin:]()
