#1
Het is inmiddels al weer een tijdje geleden dat ik voor het laatst een betekenisvolle ervaring met psychedelica had, en het begon weer te kriebelen. Mijn vorige ervaringen met DMT waren echt al een flinke tijd geleden, en ik besloot me hier weer aan te wagen.
Eergisteren werd een klein beetje getest, door 4 mensen, en het was absoluut DMT![:)]()
Gisteren was het dan zover, weer een poging tot extreme geestverruiming.
Mijn vorige 'heftigste' ervaring had een flinke indruk achtergelaten, en ik hoopte stiekem wel dat de plaats waar ik naartoe zou gaan niet dezelfde was als de vorige keer. Dat was namelijk een hele lege, zwarte plaats, die heel eenzaam voelde.
Mijn huisgenoot ging eerst, dit was zijn eerste keer DMT, en hij nam een prima dosis voor een eerste keer. Hij kon genieten van een kamer, compleet gevuld met fractals, en ander visueel vuurwerk.
Toen was het mijn beurt. Ik was zenuwachtig as hell, en nog steeds best bang voor deze stof. Maar ik heb mezelf iets te bewijzen, althans dat dacht ik. Er ging genoeg DMT in voor een retourtje hyperspace, maar ik heb niet alles opgerookt. Had ik uiteindelijk beter toch maar kunnen doen.
Het begint met het uitademen. Ik heb altijd het gevoel dat het daar begint. Ik lag, lekker op mijn bed, en mijn 3 vrienden zitten er naast, op stoelen. Alles begint te trillen als een gek, en ik voel mijn lichaam smelten, zoals een blokje boter smelt in een pan. Ik werd een plas energie, maar niet helemaal. Ik kon me namelijk nog verzetten, en ik weet niet waarom, maar dat is wat ik deed. Ik voelde me misselijk, en wilde niet over mijn bed heen kotsen. Als een golf werd ik overspoeld met kleur. Ik kon het alleen niet meer identificeren als kleur, want alle definities van dingen waren weg. Op mijn computer ging het volgende nummer aan, Prana van Trentemoller, en daar was ik toen heel blij mee. De kleur van dat nummer was overweldigend geel, en de rest van de trip is geel gebleven. Maar ik kon de muziek ook niet identificeren als muziek, alles was gewoon vreemd, en samengeklonterd tot een ervaring. Weer synesthesie dus.
Gelukkig was hier wel leven, en alles bewoog zo razendsnel. De vormen waren te ingewikkeld om te beschrijven, en eigenlijk is een goed tripreport maken van DMT compleet onmogelijk.
De kamer was helemaal weg, ik was ergens anders, maar toch wist ik waar ik was. Ik had echt meer moeten roken.
Ik verzette me nog steeds, mijn hoofd was helemaal vol gedachten. 'Ik doe dit nooit meer', dacht ik, en ik begon weer terug te komen. Ik was flink in de war, en baalde van mezelf. Wat stom dat ik niet los durf te laten, ik hecht stiekem best wel aan weten hoe alles werkt, en in de DMT wereld slaat niets ergens op. Of beter gezegd, alles slaat nergens op, er is geen snappen.
Ik denk dat ik dit vaker moet doen om te leren hoe ik moet los laten, maar als ik een ding weet, is dat DMT geen speelgoed is. Dit is het hardste wat ik ooit heb gedaan.
Na de trip, die met ongeveer 10 minuten wel voorbij was, was ik in de war. Het introspectieve gedeelte (heb ik het idee) kwam pas een uurtje later, toen ik in bed lag. Ik snapte wat de bedoeling van de trip was, en rust keerde terug in mijn hoofd. Ik ben minder bang voor DMT. En ik besefte me hoe fantastisch het is dat ik dit kan ervaren als ik wil.
De grootste, meest ingewikkelde en realistische collectieve trip is het leven zelf.
En als ik deze niet voortijdig wil beeindigen, kan ik er maar beter wat van maken.
Eergisteren werd een klein beetje getest, door 4 mensen, en het was absoluut DMT
Gisteren was het dan zover, weer een poging tot extreme geestverruiming.
Mijn vorige 'heftigste' ervaring had een flinke indruk achtergelaten, en ik hoopte stiekem wel dat de plaats waar ik naartoe zou gaan niet dezelfde was als de vorige keer. Dat was namelijk een hele lege, zwarte plaats, die heel eenzaam voelde.
Mijn huisgenoot ging eerst, dit was zijn eerste keer DMT, en hij nam een prima dosis voor een eerste keer. Hij kon genieten van een kamer, compleet gevuld met fractals, en ander visueel vuurwerk.
Toen was het mijn beurt. Ik was zenuwachtig as hell, en nog steeds best bang voor deze stof. Maar ik heb mezelf iets te bewijzen, althans dat dacht ik. Er ging genoeg DMT in voor een retourtje hyperspace, maar ik heb niet alles opgerookt. Had ik uiteindelijk beter toch maar kunnen doen.
Het begint met het uitademen. Ik heb altijd het gevoel dat het daar begint. Ik lag, lekker op mijn bed, en mijn 3 vrienden zitten er naast, op stoelen. Alles begint te trillen als een gek, en ik voel mijn lichaam smelten, zoals een blokje boter smelt in een pan. Ik werd een plas energie, maar niet helemaal. Ik kon me namelijk nog verzetten, en ik weet niet waarom, maar dat is wat ik deed. Ik voelde me misselijk, en wilde niet over mijn bed heen kotsen. Als een golf werd ik overspoeld met kleur. Ik kon het alleen niet meer identificeren als kleur, want alle definities van dingen waren weg. Op mijn computer ging het volgende nummer aan, Prana van Trentemoller, en daar was ik toen heel blij mee. De kleur van dat nummer was overweldigend geel, en de rest van de trip is geel gebleven. Maar ik kon de muziek ook niet identificeren als muziek, alles was gewoon vreemd, en samengeklonterd tot een ervaring. Weer synesthesie dus.
Gelukkig was hier wel leven, en alles bewoog zo razendsnel. De vormen waren te ingewikkeld om te beschrijven, en eigenlijk is een goed tripreport maken van DMT compleet onmogelijk.
De kamer was helemaal weg, ik was ergens anders, maar toch wist ik waar ik was. Ik had echt meer moeten roken.
Ik verzette me nog steeds, mijn hoofd was helemaal vol gedachten. 'Ik doe dit nooit meer', dacht ik, en ik begon weer terug te komen. Ik was flink in de war, en baalde van mezelf. Wat stom dat ik niet los durf te laten, ik hecht stiekem best wel aan weten hoe alles werkt, en in de DMT wereld slaat niets ergens op. Of beter gezegd, alles slaat nergens op, er is geen snappen.
Ik denk dat ik dit vaker moet doen om te leren hoe ik moet los laten, maar als ik een ding weet, is dat DMT geen speelgoed is. Dit is het hardste wat ik ooit heb gedaan.
Na de trip, die met ongeveer 10 minuten wel voorbij was, was ik in de war. Het introspectieve gedeelte (heb ik het idee) kwam pas een uurtje later, toen ik in bed lag. Ik snapte wat de bedoeling van de trip was, en rust keerde terug in mijn hoofd. Ik ben minder bang voor DMT. En ik besefte me hoe fantastisch het is dat ik dit kan ervaren als ik wil.
De grootste, meest ingewikkelde en realistische collectieve trip is het leven zelf.
En als ik deze niet voortijdig wil beeindigen, kan ik er maar beter wat van maken.
