#1
Salvia Divinorum 20x Extract, gerookt in een pijpje, ondertussen onder invloef van LSD
Ik schrijf nu al 6 keer deze eerste zin opnieuw, simpelweg om het feit dat ik niet weer waar ik in godsnaam moet beginnen. Ik heb iets meegemaakt dat me tot op het diepst van mijn zijn heeft geconfronteerd met een aantal zaken die moeilijk waren om te accepteren.
Het was de tweede keer dat ik salvia rookte, de eerste keer was zo ontzettend vreemd dat ik besloot om het nog is te proberen omdat ik er geen touw aan vast kon knopen.
Ik zoog aan het pijpje, hield mijn adem in en wachtte. Salvia heeft een vreemd effect in de zin dat je niet echt merkt dat je steeds meer van het effect voelt, tot dat je oppeens 'wakker wordt' in de andere wereld.
Eerste effecten:
Oppeens gingen de gordijnen van de realiteit open en... zag ik ze zoals ze echt was, en altijd al geweest was. De hele kamer gierde rond me heen als een veel te snel draaiende molen.
Waarschijnlijk onbewust bewoog ik en merkte dat ik ergens aan vast zat, namelijk mijn eigen lichaam. Als automatisch bewoog ik met armen en mijn hoofd en tot mijn grote schrik merkte ik dat ik 'iets' was.
Aan mijn gezicht maar ook aan mn hele lichaam voelde ik trekkingen, alsof ik van binnen uit met touwen vast was gebonden aan realiteit en die touwen zich begonnen op te spannen naarmate ik me begon te bewegen in de realiteit.
Toen gebeurde er iets dat ik niet echt goed kan beschrijven. ik keek rond me heen en begon me langzaam bewust te worden dat er iets niet klopte. Ondanks dat ik me wel bewust was van een lichaam, beschouwde ik dat lichaam zeker niet als zijnde ' ik'. Ik probeerde te defineren wat ik eigenlijk was, en ruimtelijk kwam ik tot te constatatie dat mijn lichaam alleen maar ' alles wat niet 'de rest' is ' kon zijn. mijn lichaam was dus zeer relatief.
Ook werd ik voortdurend, om de seconde zeg maar, hevig geschokt door het feit dat ik uberhaupt 'bestond'. Dat was ik namelijk helemaal vergeten, de hele tijd, elke keer opnieuw tot als ik weer besefte dat ik ' iets' was. Ik werd zo in een oneindige herhaling geslingerd van ontwaken, ontwaken en ontwaken.
ondertussen keek ik passief, ik had mijn ogen open maar deed voor de rest geen enkele moeite om iets te zien. Alles 'openbaarde' zich aan mij. Natuurlijk nam de kamer allerlei vreemde kleuren en vormen aan maar dat was slechts mind-candy. Het maakte weinig uit wà t ik zag.
Weet je hoe je in sommige computerspelletjes een personnage bent, dat altijd midden in je beeldscherm blijft , terwijl de omgeving zich rond je heen beweegt? Ik had een soortgelijke ervaring: ik besefte oppeens heel plots en heel bruut dat ik gedurende mijn hele leven al vast had gezeten in een omhulsel, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Ik besefte dat ik de wereld altijd maar vanuit één perspectief zou kunnen zien, namelijk het mijne, en dat was zeer confronterend. het voelde alsof ik een stukje eeuwige energie was, tussen de sterren. Oppeens gevangen in een glazen bokaaltje.
Ondertussen riepen mensen mijn naam, vrienden die in de kamer zaten spraken me aan. Elke keer als ze mijn naam noemden kreeg ik een ongelooflijke bizarre 'deja vu'. Het voelde aan alsof ze mij aan het duidelijk maken waren dat ik er was, dat ik bestond, plaats innam in tijd en ruimte. Het moest een ervaring zijn uit het aller eerste begin van mijn leven. Het voelde aan alsof mijn ouders me als baby aanspraken, en ik zo bewust werd van het onderscheid tussen mij, en de rest van de dingen. Overigens, ik ben ervan overtuigd dat je als pasgeboren kind in een veel ruimere realiteit zit. naarmate je ouder wordt, stomp je steeds meer af tot je past in een vakje in een groter geheel van vakjes en je net zo kan denken en reageren als andere blokjes.
Al deze dingen waren heel moeilijk te verwerken. Het riep ook hele grote vragen in mij op. Ik wilde het uitschreeuwen, waarom bestà ik?? Deze vraag die heel cliché overkomt boorde zich in mijn geest. Ik begreep het niet, waarom was er iets als 'ik' ? En wat doe ik dan? Ik besefte dat ik op deze vraag ook nooit antwoord zou kunnen vinden, en dit sloeg me tegen de grond.
Nu werd ik bang. Had ik een deur geopend naar een wereld waar normaal alleen de gekken in zaten? Ik werd heel erg bang om gek te worden, want ik kon moeilijk het onderscheid maken tussen wat 'echt' is voor ons allemaal in het dagelijkse leven, en wat een dieper echt is.
Zijn gekken wel gek? Het moet ongelooflijk frustrerend zijn om gek te zijn. Je snapt het allemaal, volgens je eigen logica, maar andere mensen willen deze niet aannemen. Hoe kun je weten of je zelf gek bent?
Het was niet zo dat ik bang was dat de drugs niet zouden uitwerken, dat zou wel gebeuren mettertijd. Waar ik mij zorgen om maakte was, dat ik de realiteit vanuit en zodanig schokkend en anders perspectief had gezien dat dit niet meer weg zou gaan.
Het perspectief omvat ook het alledaagse perspectief, maar nog zoveel meer.
Ik wist ook dat als ik zou proberen uitleggen wat ik voelde, mensen me gek zouden verklaren.
Als je ooit 'the butterfly effect' hebt gezien weet je heel goed wat ik bedoel.
Het leek allemaal één groot complot. Alsof iedereen en alles rond me heen wist wie en waar en wat ik was behalve ikzelf.
Ik deed mijn ogen dicht, en ervoer een diepere rust. Tussen de oneindige dimensies, ruimtes, onbestaande kleuren en patronen was ik een kleine bol van energie. En wist ik dat alles wat ik ooit kon ervaren alleen het product zou zijn van mijn eigen hersens of vermogen. En toen, vergat ik alles en wist dat de enige oplossing tot alle vragen niet denken of doen is, maar gewoon 'zijn'. Meer kan je niet doen.
Hoe kijk ik er nu op terug? Mijn leven zal niet meer het zelfde zijn, ik experimenteer al een tijd met verschillende middelen en dit is waar het uiteindelijk om draait: een verruiming.
Maar ik zal niemand aanraden salvia te gebruiken. Het heeft, behalve dat het ook een 'drug' wordt genoemt, vrij weinig met andere middelen te maken. Het heeft een diepe indruk op me achtergelaten, alsof in de diepste bouwstenen van wat ik ben iets verander is.
Dat hoeft niet 'goed' of 'slecht' te zijn, de termen goed of slecht zijn hier weinig ter zake.
De reden dat ik dit report schreef was omdat ik het allemaal wel eens op een rijtje wilde zien.
Het was de zwaarste ervaring die ik ooit had, en het is eigenlijk vrij ontmoedigend erover te schrijven. Ik zal nooit de juiste woorden kunnen vinden, woorden zullen altijd maar een 'vertaling' zijn van wat er eigenlijk was.
toch bij deze,
L
Ik schrijf nu al 6 keer deze eerste zin opnieuw, simpelweg om het feit dat ik niet weer waar ik in godsnaam moet beginnen. Ik heb iets meegemaakt dat me tot op het diepst van mijn zijn heeft geconfronteerd met een aantal zaken die moeilijk waren om te accepteren.
Het was de tweede keer dat ik salvia rookte, de eerste keer was zo ontzettend vreemd dat ik besloot om het nog is te proberen omdat ik er geen touw aan vast kon knopen.
Ik zoog aan het pijpje, hield mijn adem in en wachtte. Salvia heeft een vreemd effect in de zin dat je niet echt merkt dat je steeds meer van het effect voelt, tot dat je oppeens 'wakker wordt' in de andere wereld.
Eerste effecten:
Oppeens gingen de gordijnen van de realiteit open en... zag ik ze zoals ze echt was, en altijd al geweest was. De hele kamer gierde rond me heen als een veel te snel draaiende molen.
Waarschijnlijk onbewust bewoog ik en merkte dat ik ergens aan vast zat, namelijk mijn eigen lichaam. Als automatisch bewoog ik met armen en mijn hoofd en tot mijn grote schrik merkte ik dat ik 'iets' was.
Aan mijn gezicht maar ook aan mn hele lichaam voelde ik trekkingen, alsof ik van binnen uit met touwen vast was gebonden aan realiteit en die touwen zich begonnen op te spannen naarmate ik me begon te bewegen in de realiteit.
Toen gebeurde er iets dat ik niet echt goed kan beschrijven. ik keek rond me heen en begon me langzaam bewust te worden dat er iets niet klopte. Ondanks dat ik me wel bewust was van een lichaam, beschouwde ik dat lichaam zeker niet als zijnde ' ik'. Ik probeerde te defineren wat ik eigenlijk was, en ruimtelijk kwam ik tot te constatatie dat mijn lichaam alleen maar ' alles wat niet 'de rest' is ' kon zijn. mijn lichaam was dus zeer relatief.
Ook werd ik voortdurend, om de seconde zeg maar, hevig geschokt door het feit dat ik uberhaupt 'bestond'. Dat was ik namelijk helemaal vergeten, de hele tijd, elke keer opnieuw tot als ik weer besefte dat ik ' iets' was. Ik werd zo in een oneindige herhaling geslingerd van ontwaken, ontwaken en ontwaken.
ondertussen keek ik passief, ik had mijn ogen open maar deed voor de rest geen enkele moeite om iets te zien. Alles 'openbaarde' zich aan mij. Natuurlijk nam de kamer allerlei vreemde kleuren en vormen aan maar dat was slechts mind-candy. Het maakte weinig uit wà t ik zag.
Weet je hoe je in sommige computerspelletjes een personnage bent, dat altijd midden in je beeldscherm blijft , terwijl de omgeving zich rond je heen beweegt? Ik had een soortgelijke ervaring: ik besefte oppeens heel plots en heel bruut dat ik gedurende mijn hele leven al vast had gezeten in een omhulsel, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Ik besefte dat ik de wereld altijd maar vanuit één perspectief zou kunnen zien, namelijk het mijne, en dat was zeer confronterend. het voelde alsof ik een stukje eeuwige energie was, tussen de sterren. Oppeens gevangen in een glazen bokaaltje.
Ondertussen riepen mensen mijn naam, vrienden die in de kamer zaten spraken me aan. Elke keer als ze mijn naam noemden kreeg ik een ongelooflijke bizarre 'deja vu'. Het voelde aan alsof ze mij aan het duidelijk maken waren dat ik er was, dat ik bestond, plaats innam in tijd en ruimte. Het moest een ervaring zijn uit het aller eerste begin van mijn leven. Het voelde aan alsof mijn ouders me als baby aanspraken, en ik zo bewust werd van het onderscheid tussen mij, en de rest van de dingen. Overigens, ik ben ervan overtuigd dat je als pasgeboren kind in een veel ruimere realiteit zit. naarmate je ouder wordt, stomp je steeds meer af tot je past in een vakje in een groter geheel van vakjes en je net zo kan denken en reageren als andere blokjes.
Al deze dingen waren heel moeilijk te verwerken. Het riep ook hele grote vragen in mij op. Ik wilde het uitschreeuwen, waarom bestà ik?? Deze vraag die heel cliché overkomt boorde zich in mijn geest. Ik begreep het niet, waarom was er iets als 'ik' ? En wat doe ik dan? Ik besefte dat ik op deze vraag ook nooit antwoord zou kunnen vinden, en dit sloeg me tegen de grond.
Nu werd ik bang. Had ik een deur geopend naar een wereld waar normaal alleen de gekken in zaten? Ik werd heel erg bang om gek te worden, want ik kon moeilijk het onderscheid maken tussen wat 'echt' is voor ons allemaal in het dagelijkse leven, en wat een dieper echt is.
Zijn gekken wel gek? Het moet ongelooflijk frustrerend zijn om gek te zijn. Je snapt het allemaal, volgens je eigen logica, maar andere mensen willen deze niet aannemen. Hoe kun je weten of je zelf gek bent?
Het was niet zo dat ik bang was dat de drugs niet zouden uitwerken, dat zou wel gebeuren mettertijd. Waar ik mij zorgen om maakte was, dat ik de realiteit vanuit en zodanig schokkend en anders perspectief had gezien dat dit niet meer weg zou gaan.
Het perspectief omvat ook het alledaagse perspectief, maar nog zoveel meer.
Ik wist ook dat als ik zou proberen uitleggen wat ik voelde, mensen me gek zouden verklaren.
Als je ooit 'the butterfly effect' hebt gezien weet je heel goed wat ik bedoel.
Het leek allemaal één groot complot. Alsof iedereen en alles rond me heen wist wie en waar en wat ik was behalve ikzelf.
Ik deed mijn ogen dicht, en ervoer een diepere rust. Tussen de oneindige dimensies, ruimtes, onbestaande kleuren en patronen was ik een kleine bol van energie. En wist ik dat alles wat ik ooit kon ervaren alleen het product zou zijn van mijn eigen hersens of vermogen. En toen, vergat ik alles en wist dat de enige oplossing tot alle vragen niet denken of doen is, maar gewoon 'zijn'. Meer kan je niet doen.
Hoe kijk ik er nu op terug? Mijn leven zal niet meer het zelfde zijn, ik experimenteer al een tijd met verschillende middelen en dit is waar het uiteindelijk om draait: een verruiming.
Maar ik zal niemand aanraden salvia te gebruiken. Het heeft, behalve dat het ook een 'drug' wordt genoemt, vrij weinig met andere middelen te maken. Het heeft een diepe indruk op me achtergelaten, alsof in de diepste bouwstenen van wat ik ben iets verander is.
Dat hoeft niet 'goed' of 'slecht' te zijn, de termen goed of slecht zijn hier weinig ter zake.
De reden dat ik dit report schreef was omdat ik het allemaal wel eens op een rijtje wilde zien.
Het was de zwaarste ervaring die ik ooit had, en het is eigenlijk vrij ontmoedigend erover te schrijven. Ik zal nooit de juiste woorden kunnen vinden, woorden zullen altijd maar een 'vertaling' zijn van wat er eigenlijk was.
toch bij deze,
L