#1
Sven Väth heeft geen oog meer voor zijn draaitafel. In zijn ogen zie ik pretlichten, en ze kijken naar mij. Woorden zijn niet nodig op zo’n moment, dat weten we. Zijn muziek beukt tegen de noeste wanden van de graansilo, en zegt genoeg. Het is twaalf uur precies, en we weten allebei dat dit ons jaar gaat worden. Dan voel ik een lichaam zich hard tegen me aandrukken. Het is Kat die met een schorre stem ‘Gelukkig nieuwjaar’ in mijn oor schreeuwt. We springen samen een paar keer in de lucht. ‘Woooeeehoeee 2008!’ gil ik terug. Ik voel dat mijn mond een brede glimlach maakt, maar ik heb er geen controle meer over. Overal om me heen zie ik lachende mensen zich tegen elkaar aangooien.
Als ik weer naar Sven Väth kijk zit hij aan een knopje van zijn draaitafel te frutselen. ‘Schattig, nu is hij weer verlegen.’ Ik zie zijn muziek als een donkerpaarse waas over de mensen golven. Het vermengt zich met de spreekkorende werking van de stemmen. Net als de beat kickt nu ook de capsule er hard in. Een combinatie van mdma – natuurlijk de vlinderige luchtigheid, speed – voor het opzwepende gevoel in m’n hart, en dan nog een stofje… wat was het ookalweer? Adrenochrom ofzoiets? Geen idee welk effect het heeft, maar sinds ik deze capsules gevonden heb wil ik niks anders meer. De combinatie van middelen is perfect, en brengt me op het niveau van de eerste keer. De eerste keer van welke ervaring dan ook …
We dansen zonder rekening te houden met de grenzen van ons stoffelijk lichaam. In een roes gaat de nacht voorbij. In de spiegel op de wc verbaas ik me erover hoe mooi ik eruit zie. Mijn ogen zijn zo groot dat ik net een sprookjesfiguur lijk, en mijn haar zit perfect. Ik en Kat maken vrienden met alle meisjes voor de spiegel. We lenen elkaars lippenstift en bewonderen elkaars outfit. Ik geef iedereen nog een snifje speed, en we kunnen er weer tegenaan.
Aan weerzijden van de metalen gangen zitten grappige wezentjes. Half over elkaar, op elkaar, liggend, of hurkend op de grond. Het intrigeert me dat al die mensen op hetzelfde feest zijn, en toch een totaal andere avond hebben. Zou je het vanaf al die perspectieven kunnen meemaken dan zou je je hele leven zoet zijn op dit feest, zonder dat het een moment saai zou worden. Kat en ik zijn ook even gaan zitten, en dat is heerlijk. Ik zak helemaal weg in de verrotte bioscoopstoel. We maken gelijk contact met twee jongens uit Rotterdam, maar dan wil ik toch snel weer dansen. Ik krijg altijd een nogal onrustig gevoel als ik te lang zit, of zou het komen door de speed die net inslaat?
Als we dansen gaat de tijd in een roes voorbij, en ik heb er dan ook geen herinneringen meer aan. Het enige wat je doet als je danst is… dansen. Het is jammer dat ik daar nooit veel meer vanaf weet de volgende dag, behalve dat ik het afgrijselijk naar mijn zin heb…
Tegen een uur of 6 neem ik mijn derde capsule. Normaal eet ik eén zo’n capsule op een avond, maar het is oud en nieuw, en ik voel dat ik hem aankan. Ik ben in de stemming om extreem te gaan. Een uurtje later beginnen de eerste hallucinaties. Vanaf dat moment gaat mijn gedachtestroom zo: ‘Huh, heeft dat meisje nou een enorm groen overeind staand kapsel?’ (kijkt nog eens goed) ‘Onee, helemaal niet!’ (een minuut later) ‘Zo, die heeft echt een enorm geweer in zijn hand! (schrikt zich kapot) ‘Gelukkig, het is een barkruk’. Enz, enz.
Het was nogal vermoeiend eerlijk gezegd, want het duurde twee uur. Ik kon er wel hard om lachen, maar op een bepaald moment was ik het zat, en lukte het me aardig om het te negeren.
Ik ben toen heerlijk gaan wegspacen in mijn eigen gedachten. Lekker midden op de dansvloer, met mijn ogen dicht, en alleen maar genieten. Ik visualiseerde mezelf met een stralend wit licht om me heen dat zich langzaam verspreidde over al die mensen. Wat ik toen voelde was pure liefde voor alles en iedereen om me heen. Ik dacht aan het afgelopen jaar 2007, en voelde dat het goed was geweest. Dat alles goed was, en dat ik veel heb geleerd van alles wat ik heb meegemaakt, ook de mindere dingen.
Daarna dacht ik aan het komende jaar, en ik wist dat 2008 mijn jaar zou gaan worden, waarin het hele universum voor mij zal gaan werken. Het idee kwam in me op om er een spiritueel jaar van te maken, en weer helemaal terug bij mezelf - tot rust te komen. Ik voelde dat ik goed was, zoals ik was. Zonder al die extra chemische stofjes in mijn lichaam. Ik dacht eraan dat ik hier op aarde ben neergezet als een compleet, uniek en perfect mens, en dat ik niks meer nodig heb.
Ik voelde dat er geen goed en fout bestaat, omdat alles één is, maar ook was ik ervan overtuigd dat het op dit moment goed voor me is om even gas terug te nemen met de drugs, en eigenlijk voel ik dat nog steeds.
EINDE!!
Als ik weer naar Sven Väth kijk zit hij aan een knopje van zijn draaitafel te frutselen. ‘Schattig, nu is hij weer verlegen.’ Ik zie zijn muziek als een donkerpaarse waas over de mensen golven. Het vermengt zich met de spreekkorende werking van de stemmen. Net als de beat kickt nu ook de capsule er hard in. Een combinatie van mdma – natuurlijk de vlinderige luchtigheid, speed – voor het opzwepende gevoel in m’n hart, en dan nog een stofje… wat was het ookalweer? Adrenochrom ofzoiets? Geen idee welk effect het heeft, maar sinds ik deze capsules gevonden heb wil ik niks anders meer. De combinatie van middelen is perfect, en brengt me op het niveau van de eerste keer. De eerste keer van welke ervaring dan ook …
We dansen zonder rekening te houden met de grenzen van ons stoffelijk lichaam. In een roes gaat de nacht voorbij. In de spiegel op de wc verbaas ik me erover hoe mooi ik eruit zie. Mijn ogen zijn zo groot dat ik net een sprookjesfiguur lijk, en mijn haar zit perfect. Ik en Kat maken vrienden met alle meisjes voor de spiegel. We lenen elkaars lippenstift en bewonderen elkaars outfit. Ik geef iedereen nog een snifje speed, en we kunnen er weer tegenaan.
Aan weerzijden van de metalen gangen zitten grappige wezentjes. Half over elkaar, op elkaar, liggend, of hurkend op de grond. Het intrigeert me dat al die mensen op hetzelfde feest zijn, en toch een totaal andere avond hebben. Zou je het vanaf al die perspectieven kunnen meemaken dan zou je je hele leven zoet zijn op dit feest, zonder dat het een moment saai zou worden. Kat en ik zijn ook even gaan zitten, en dat is heerlijk. Ik zak helemaal weg in de verrotte bioscoopstoel. We maken gelijk contact met twee jongens uit Rotterdam, maar dan wil ik toch snel weer dansen. Ik krijg altijd een nogal onrustig gevoel als ik te lang zit, of zou het komen door de speed die net inslaat?
Als we dansen gaat de tijd in een roes voorbij, en ik heb er dan ook geen herinneringen meer aan. Het enige wat je doet als je danst is… dansen. Het is jammer dat ik daar nooit veel meer vanaf weet de volgende dag, behalve dat ik het afgrijselijk naar mijn zin heb…
Tegen een uur of 6 neem ik mijn derde capsule. Normaal eet ik eén zo’n capsule op een avond, maar het is oud en nieuw, en ik voel dat ik hem aankan. Ik ben in de stemming om extreem te gaan. Een uurtje later beginnen de eerste hallucinaties. Vanaf dat moment gaat mijn gedachtestroom zo: ‘Huh, heeft dat meisje nou een enorm groen overeind staand kapsel?’ (kijkt nog eens goed) ‘Onee, helemaal niet!’ (een minuut later) ‘Zo, die heeft echt een enorm geweer in zijn hand! (schrikt zich kapot) ‘Gelukkig, het is een barkruk’. Enz, enz.
Het was nogal vermoeiend eerlijk gezegd, want het duurde twee uur. Ik kon er wel hard om lachen, maar op een bepaald moment was ik het zat, en lukte het me aardig om het te negeren.
Ik ben toen heerlijk gaan wegspacen in mijn eigen gedachten. Lekker midden op de dansvloer, met mijn ogen dicht, en alleen maar genieten. Ik visualiseerde mezelf met een stralend wit licht om me heen dat zich langzaam verspreidde over al die mensen. Wat ik toen voelde was pure liefde voor alles en iedereen om me heen. Ik dacht aan het afgelopen jaar 2007, en voelde dat het goed was geweest. Dat alles goed was, en dat ik veel heb geleerd van alles wat ik heb meegemaakt, ook de mindere dingen.
Daarna dacht ik aan het komende jaar, en ik wist dat 2008 mijn jaar zou gaan worden, waarin het hele universum voor mij zal gaan werken. Het idee kwam in me op om er een spiritueel jaar van te maken, en weer helemaal terug bij mezelf - tot rust te komen. Ik voelde dat ik goed was, zoals ik was. Zonder al die extra chemische stofjes in mijn lichaam. Ik dacht eraan dat ik hier op aarde ben neergezet als een compleet, uniek en perfect mens, en dat ik niks meer nodig heb.
Ik voelde dat er geen goed en fout bestaat, omdat alles één is, maar ook was ik ervan overtuigd dat het op dit moment goed voor me is om even gas terug te nemen met de drugs, en eigenlijk voel ik dat nog steeds.
EINDE!!
