#1
Re: Ayahuasca report : andere werelden
![:)]()
Ik heb een tijdje staan praten met een van de mensen die de zaal inricht. Het gaat namelijk zo, dat je een plek krijgt aangewezen. De stoelen staan in concentrische cirkels opgesteld. Dat een plek krijgen gaat overigens niet zomaar: mensen worden globaal in drie groepen verdeeld: de oudste generatie, de middelste generatie en de jonkies. Vervolgens zitten de meer ervaren mensen meer in het midden, de newbie's meer achterin. Het een plek krijgen gebeurt met veel aandacht. De inrichting van de stoelen is heel precies uitgelijnd, zowel in de lengte als in de breedte. Het hele idee hierachter is dat je als groep een energetisch geheel vormt, wat tijdens het ritueel sterk beleefbaar is (het sterkst wanneer er dus inderdaad iemand in mijn rij opstaat of zijn armen kruist).
Een begeleider is ook wel eens tegen me komen zeggen toen ik heftig aan het bewegen was: 'probeer eens of je de energie door je heen kunt laten stromen in plaats van te bewegen.' Hoewel hij het vriendelijk zei, had ik in eerste instantie zoiets van 'waar bemoei je je mee?' Maar naarmate ik erover nadacht, kwam ik tot het inzicht dat ik inderdaad de enorme stromen aan energie moeilijk kon toelaten en dat het bewegen een manier was om energie weg te laten vloeien. Stiller zitten liet de energie inderdaad dieper doordringen in mijn lijf.
Wat betreft het wit: ik vind het erg prettig dat iedereen in het wit is. Ik denk dat ik het erg storend zou vinden wanneer iemand in zijn zwarte slayershirt tegenover me zou zitten. Het wit is natuurlijk ook symbolisch fijn: allemaal mensen die de intentie hebben om het "Santa Luz" (heilige licht) in zich op te nemen.
Het hele idee achter alle structuur is eigenlijk, dat de collectiviteit de kracht van het ritueel versterkt en daardoor ook de kracht voor heling collectief sterker maakt. Allerlei individuele uitbouwen (en dus vaak ego-tripjes) verminderen over het algemeen de gerichtheid van de collectieve energie.
Ik moet zeggen dat ik normaal gesproken en uitgesproken voorstander ben van ingaan tegen alles wat een systeem is, en graag tegen hierarchie en systemen inga. Maar vanuit mijn ervaring merk ik toch dat ik hiermee kan instemmen en dat er iets goeds in zit.
Bij de cura zing je inderdaad van ongeveer 190:0 tot 1:00 aan een stuk door. Er zitten een aantal gebeden doorheen (onze vader bijvoorbeeld, en een aantal specifieke teksten zoals deze http://ayahuasca.tribe.net/thread/ebea1 ... a292da5618 die de eerste keer dat ik hem hoorde, vol op de ayahuasca, erg mooi was. Het lukt mij zelf niet om al die tijd te zingen: ik kan vaak amper nog het liedboek lezen, alle letters geven kleur enzo haha. Maar het lukt me steeds beter om mee te zingen. Soms neurie ik gewoon mee. De "hardcore" groep kent alle liederen uit hun hoofd , zo ongeveer, dus die zingen gewoon de hele tijd door.
Er zit tijdens de cura 15 minuten meditatie (stilte dus) en tijdens de Concentration rituelen 1 uur meditatie in.
Je hebt ook danswerken, waarbij je een soort specfiek danspasje doet.check bijv http://www.youtube.com/watch?v=MRlG6TvN ... re=related
Schaamte heb ik nooit gevoeld. Wel soms een soort van : wat ben ik hier aan het doen, ik wil weg. Dat had ik ergens in mijn allereerste ritueel. Tegenwoordig zijn mijn rituelen zeer extatisch, gelukzalig en diepgaand. Wat dat betreft kan ik me ook de halleluja verhalen wel voorstellen. Het effect is inderdaad zeer positief, en het heeft ook lichamelijk een prettige en versterkende werking. Sommigen zullen daar misschien wel wat in doorschieten... En ik ken inderdaad het verhaal van iemand persoonlijk daar, die terminale kanker had en na 6 maanden regelmatig ayahuascagebruik vrij was van kanker. Tja, misschien was het toeval, misschien is het niet waar (hoewel ik een vrouw van 67 jaar niet echt zo snel voor leugenaar aanzie) maar het is wel haar verhaal...
Ik moet zeggen dat het ook voor mij echt bijzonder positief uitwerkt, op allerlei vlakken in mijn leven. Ingrijpend, maar zeer positief. Maar goed, ook dat is enkel mijn eigen ervaring en hoeft niet voor iedereen zo te zijn. Sommige mensen die ik ken hebben het erg zwaar gehad, hoewel ook zij naderhand dankbaar zijn voor wat er is gebeurd en het naderhand als een positief effect in hun leven bestempelen.
Dank jekapitein-x zei:Mooie reports die je geplaatst hebt.
kapitein-x zei:In eerste instantie spreekt de Santo Daime mij niet zo aan, om de bekende redenen. Maar ik begin ook wel de voordelen er van in te zien. Ik denk dat de meeste mensen het er wel over eens zijn dat je sowieso een bepaalde structuur nodig hebt. De energie kan dan gerichter stromen. En met gericht bedoel ik in dit geval: voor helende doeleinden. (Je kunt ook vorm aanbrengen voor niet-zo-helende doeleinden [sjamanen die onder invloed van ayahuasca onderling vetes uitvechten.])
Zonder structuur kan je ook wel helende resultaten krijgen, maar het blijft dan op goed geluk; het kan alle kanten op. Dus ik zie ik het nut wel in van een rituele setting. Ik denk dat een sjamaan dat ook wel kan bieden. Met een groep rondom een kampvuur terwijl er een min of meer gezamenlijke intentie is, dat alleen al is in feite een manier om de energie in bepaalde banen te leiden. Maar het gebeuren eromheen (die liedjes die de sjamaan zingt en de gebruikte symbolen bv) kunnen elke keer weer variëren.
Ik ben benieuwd in hoeverre een meer vaste structuur zoals bij de Santo Daime voordelen biedt. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Maar het nadeel lijkt me vooral dat het minder makkelijk is om jezelf comfortabel te voelen in zo´n kerk, waardoor je jezelf minder kunt laten gaan. Die witte ´uniformen' enzo, dat is toch wel iets waar je dan even doorheen moet lijkt mij.
Maar goed, de kern is dat je jezelf bewust bent van deze spelregels, en dat je weet dat ze een doel dienen. Zodra dit wordt vergeten gaat het een typische kerk of misschien zelfs sekte-achtige kant op. Vorm moet er niet zijn voor de vorm, maar het moet een doel dienen.
Ik heb een tijdje staan praten met een van de mensen die de zaal inricht. Het gaat namelijk zo, dat je een plek krijgt aangewezen. De stoelen staan in concentrische cirkels opgesteld. Dat een plek krijgen gaat overigens niet zomaar: mensen worden globaal in drie groepen verdeeld: de oudste generatie, de middelste generatie en de jonkies. Vervolgens zitten de meer ervaren mensen meer in het midden, de newbie's meer achterin. Het een plek krijgen gebeurt met veel aandacht. De inrichting van de stoelen is heel precies uitgelijnd, zowel in de lengte als in de breedte. Het hele idee hierachter is dat je als groep een energetisch geheel vormt, wat tijdens het ritueel sterk beleefbaar is (het sterkst wanneer er dus inderdaad iemand in mijn rij opstaat of zijn armen kruist).
Een begeleider is ook wel eens tegen me komen zeggen toen ik heftig aan het bewegen was: 'probeer eens of je de energie door je heen kunt laten stromen in plaats van te bewegen.' Hoewel hij het vriendelijk zei, had ik in eerste instantie zoiets van 'waar bemoei je je mee?' Maar naarmate ik erover nadacht, kwam ik tot het inzicht dat ik inderdaad de enorme stromen aan energie moeilijk kon toelaten en dat het bewegen een manier was om energie weg te laten vloeien. Stiller zitten liet de energie inderdaad dieper doordringen in mijn lijf.
Wat betreft het wit: ik vind het erg prettig dat iedereen in het wit is. Ik denk dat ik het erg storend zou vinden wanneer iemand in zijn zwarte slayershirt tegenover me zou zitten. Het wit is natuurlijk ook symbolisch fijn: allemaal mensen die de intentie hebben om het "Santa Luz" (heilige licht) in zich op te nemen.
Het hele idee achter alle structuur is eigenlijk, dat de collectiviteit de kracht van het ritueel versterkt en daardoor ook de kracht voor heling collectief sterker maakt. Allerlei individuele uitbouwen (en dus vaak ego-tripjes) verminderen over het algemeen de gerichtheid van de collectieve energie.
Ik moet zeggen dat ik normaal gesproken en uitgesproken voorstander ben van ingaan tegen alles wat een systeem is, en graag tegen hierarchie en systemen inga. Maar vanuit mijn ervaring merk ik toch dat ik hiermee kan instemmen en dat er iets goeds in zit.
kapitein-x zei:Wat ik niet helemaal doorheb: zing je constant liedjes, dus ook bij al die dingen die jij beschreef was jij aan het zingen? En eventueel danspasjes?
Bij de cura zing je inderdaad van ongeveer 190:0 tot 1:00 aan een stuk door. Er zitten een aantal gebeden doorheen (onze vader bijvoorbeeld, en een aantal specifieke teksten zoals deze http://ayahuasca.tribe.net/thread/ebea1 ... a292da5618 die de eerste keer dat ik hem hoorde, vol op de ayahuasca, erg mooi was. Het lukt mij zelf niet om al die tijd te zingen: ik kan vaak amper nog het liedboek lezen, alle letters geven kleur enzo haha. Maar het lukt me steeds beter om mee te zingen. Soms neurie ik gewoon mee. De "hardcore" groep kent alle liederen uit hun hoofd , zo ongeveer, dus die zingen gewoon de hele tijd door.
Er zit tijdens de cura 15 minuten meditatie (stilte dus) en tijdens de Concentration rituelen 1 uur meditatie in.
Je hebt ook danswerken, waarbij je een soort specfiek danspasje doet.check bijv http://www.youtube.com/watch?v=MRlG6TvN ... re=related
kapitein-x zei:Een van de redenen waarom het mij onder andere wel leuk lijkt om zoiets is mee te maken is omdat ik verwacht dat er ook een soort schaamte omhoog kan komen. Zo van ik zit hier kinderliedjes te zingen, danspasjes te doen, in een wit apepakkie! En ik weet dat er onder die weerstand vaak een enorme bron van gezonde energie zit. (mits je het uit eigen beweging moeiteloos aanwezig laat zijn, en niet op uitnodiging van anderen.)
En nu ik toch bezig ben, wat ik ook nog even wil melden. Ik vind het zo belachelijk dat vanuit de ayahuasca-wereld soms het idee wordt gewekt dat het een kuur is tegen alles. En als ik me niet vergis komen die verhalen ook wel uit de Daime hoek. Bijvoorbeeld dat het kanker zou kunnen genezen. Als je een middeltje verdacht wilt maken moet je vooral gaan roepen dat het kanker kan genezen.
Schaamte heb ik nooit gevoeld. Wel soms een soort van : wat ben ik hier aan het doen, ik wil weg. Dat had ik ergens in mijn allereerste ritueel. Tegenwoordig zijn mijn rituelen zeer extatisch, gelukzalig en diepgaand. Wat dat betreft kan ik me ook de halleluja verhalen wel voorstellen. Het effect is inderdaad zeer positief, en het heeft ook lichamelijk een prettige en versterkende werking. Sommigen zullen daar misschien wel wat in doorschieten... En ik ken inderdaad het verhaal van iemand persoonlijk daar, die terminale kanker had en na 6 maanden regelmatig ayahuascagebruik vrij was van kanker. Tja, misschien was het toeval, misschien is het niet waar (hoewel ik een vrouw van 67 jaar niet echt zo snel voor leugenaar aanzie) maar het is wel haar verhaal...
Ik moet zeggen dat het ook voor mij echt bijzonder positief uitwerkt, op allerlei vlakken in mijn leven. Ingrijpend, maar zeer positief. Maar goed, ook dat is enkel mijn eigen ervaring en hoeft niet voor iedereen zo te zijn. Sommige mensen die ik ken hebben het erg zwaar gehad, hoewel ook zij naderhand dankbaar zijn voor wat er is gebeurd en het naderhand als een positief effect in hun leven bestempelen.
