#1
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Die moord die je zag, waar kwam dat vandaan ?
Die moord die je zag, waar kwam dat vandaan ?
Santo Daime : andere werelden
69 antwoorden
26 weergaven
18-5-2026
#2
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Graag gedaan![:)]()
De trips zoals deze zijn inderdaad erg fijn en vet. De angst is iets wat ik zeker ken, sommige keren erger dan de andere keren. Maar gelukkig heb ik in het ritueel van de Santo Daime een soort innerlijke route gevonden om daar voorbij te komen. Dat is ook de reden dat ik eigenlijk helemaal niet ergens anders, laat staan alleen thuis, Santo Daime zou willen gebruiken.
Drientje zei:Wat een heftige ervaring zeg!
Ik heb tot nu toe 4 keer Ayahuasca gedronken en alle keren waren zwaar. Geen visioenen alleen maar angst. Maar een trip als die van jou lijkt me enorm vet!
Misschien word het ook voor mij weer eens tijd om me te gaan verbinden met de Grootmoeder.
Dank je wel! Je hebt me echt geraakt met je report.
Graag gedaan
#3
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Yep![:)]()
deze trip is eigenlijk een mooi voorbeeld van mijn "gemiddelde" Ayahuasca ervaring. Inderdaad erg intens en heftig. Ik heb vooral de eerste keren moeite gehad om de ervaring goed te integreren in mijn eigen wereldbeeld. Zo van: het is zo echt, zo enorm werkelijk. Het maakt een heel verschil als je leest van dit soort dingen of het echt zelf meemaakt. Het is voor mij langzamerhand een geaccepteerde ervaring geworden, dat ik naar een andere wereld kan reizen en daar gebaad en geheeld kan worden in een soort kosmisch licht. Ook de communicatie met de "wezens" (engelen / aliens / whatever je ze wilt noemen) is ondertussen een min of meer innerlijk geaccepteerd feit.
Voor sommige mensen in mijn omgeving is het overigens echt een brug te ver, haha. Ik heb nog wel meer reportjes liggen, ik zal die ook eens op t forum zetten![:)]()
Sublimo zei:cheiron zei:Sublimo zei:Ik vind het echt fijn dat je de moeite hebt gedaan om dit op te schrijven !Echt intrigerend, zo een reis met Ayahuasca.
Het heeft me van het begin tot het einde geboeit.
Fijn te horen dat het met interesse gelezen wordt![:)]()
Ayahuasca boeit me in het algemeen al, maar jouw ervaring en de manier waarop je het beschrijft, is naar mijn mening een mooi voorbeeld
Waren de andere keren ook zo intens ?
Yep
Voor sommige mensen in mijn omgeving is het overigens echt een brug te ver, haha. Ik heb nog wel meer reportjes liggen, ik zal die ook eens op t forum zetten
#4
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Vooral het gedeelte waar je terug in de tijd gaat naar jouw voorouders vond ik enorm boeiend. Heb het zelf twee keer geprobeerd, maar de MAOI deed zijn werk niet fatsoenlijk. We hadden een niet zo potente banisteriopsis caapi denk ik. Helaas.
Ik ben benieuwd naar je andere reports ! Post ze maar gauw !![:hearteyes:]()
cheiron zei:Yepdeze trip is eigenlijk een mooi voorbeeld van mijn "gemiddelde" Ayahuasca ervaring. Inderdaad erg intens en heftig. Ik heb vooral de eerste keren moeite gehad om de ervaring goed te integreren in mijn eigen wereldbeeld. Zo van: het is zo echt, zo enorm werkelijk. Het maakt een heel verschil als je leest van dit soort dingen of het echt zelf meemaakt. Het is voor mij langzamerhand een geaccepteerde ervaring geworden, dat ik naar een andere wereld kan reizen en daar gebaad en geheeld kan worden in een soort kosmisch licht. Ook de communicatie met de "wezens" (engelen / aliens / whatever je ze wilt noemen) is ondertussen een min of meer innerlijk geaccepteerd feit.
Voor sommige mensen in mijn omgeving is het overigens echt een brug te ver, haha. Ik heb nog wel meer reportjes liggen, ik zal die ook eens op t forum zetten![:)]()
Vooral het gedeelte waar je terug in de tijd gaat naar jouw voorouders vond ik enorm boeiend. Heb het zelf twee keer geprobeerd, maar de MAOI deed zijn werk niet fatsoenlijk. We hadden een niet zo potente banisteriopsis caapi denk ik. Helaas.
Ik ben benieuwd naar je andere reports ! Post ze maar gauw !
#5
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Hieronder mijn allereerste ayahuasca ervaring. Ik heb deze ervaring in april 2009 gehad, maar pas rond september 2009 op papier gezet. Het was een hele vreemde ervaring, op een bepaalde manier ook een soort van traumatiserend. Niet omdat het een bad trip was, maar meer het soort van shock die je zou hebben wanneer er drie levensgrote aliens in je kamer zouden lopen. Het gevoel van "wat de FUCK is dit" overheerste best wel. In eerste instantie ben ik de ervaring na een week of twee ook min of meer "vergeten" , zoals ervaringen als het ware naar de achtergrond kunnen verdwijnen. Tegen de herfst kwam de herinnering weer sterk terug, maar ook met een soort van innerlijke eis: ik MOET hier wat mee. In de zin van: ik moet deze ervaring integreren in mijn wereldbeeld. Dit heb ik gewoon meegemaakt, punt uit. Wat het betekent is een tweede, maar het is wel een ervaring.
Latere ayahuascaervaringen hebben deze eerste ervaring ook wel weer sterk gerelativeerd: waar ik in deze ervaring echt het idee had dat ik in een soort ruimteschip terecht was gekomen, heb ik dat later nooit meer zo gehad. Het is weliswaar dezelfde ruimte waar ik elke trip naar terug ga, maar het is gewoon geen ruimteschip. Dat zijn van die interpretaties die ik de eerste keer heb gemaakt om het een soort van bevatbaar te maken. Nou ja, oordeel zelf.
Aankomst in de kerk
Het bizarre begon al toen ik aankwam bij de kerk van santo daime. Een doorsnee protestantse kerk, met heel veel beschaafde, oudere heren en dames. Ik had allemaal spaced-out hippies verwacht, maar niets was minder waar: oude dametjes van 60,70 jaar, inclusief wandelstok. Natuurlijk niet alleen bejaarden, het grootste gedeelte waren gewoon beschaafd geklede mensen van 40-50 jaar. Maar goed, die oma's vielen zo extreem op omdat ik ze absoluut niet verwachtte.
Je krijgt even een korte uitleg als je voor t eerst bent over de "spelregels" (je krijgt een eigen stoel bijvoorbeeld, er zijn mensen die voor het ritueel zorgen etc.) en dan begin je. Ze zingen overigens de hele 4 uur lang van het ritueel. Je gaat naar voren, en alsof je een hostie haalt krijg je een glaasje ayahuasca. Enorm smerig spul, dat wel. Dan weer zitten, en langzaam slaat het in.
Het wezen in de kerk
Eerst begon ik een "wezen" te zien. Het was een soort mens, maar ik nam hem vooral met mijn ogen dicht waar. Hij was daar, in de kerk, en praatte tegen me. Hij voelde heel bekend, en legde gewoon allerlei dingen uit over wat er zoal gebeurde in de kerk. Dat mensen als het ware dingen onder ogen moeten zien die er zijn gebeurd. En er zijn nu eenmaal dingen, die met sommige mensen zijn gebeurd, waarvan je moet overgeven. Er waren als het ware ook mensen die "meehielpen" (niet letterlijk, maar door hun intentie, innerlijk zeg maar) om bepaalde nare dingen onder ogen te zien. Door samen te kijken naar de nare gebeurtenissen, en daarvan te moeten overgeven, nou ja, dat was behulpzaam ofzo. Ik heb persoonlijk een hekel aan overgeven, en was allang blij dat ik niet hoefde over te geven en had dan ook geen behoefte om te helpen met zaken onder ogen te zien.
Ik voelde me overigens wel misselijk worden, het lag zwaar op mijn maag. Maar het wezen legde mij uit dat dit geen persoonlijke emoties waren, maar emoties van mensen om me heen die ik had opgepikt. Om die reden kon hij me helpen om het direct uit mijn lijf te verwijderen. Hij pakte het als het ware uit mijn maag, en haalde de emoties er zo uit. De misselijkheid werd toen minder.
Naar boven
De mensen in de kerk waren allemaal intens aan het zingen. Het zingen maakte dat er een soort ruimte openging, alsof het dak van de kerk transparant werd. Er verscheen een soort, nou ja, een soort wand of iets dergelijks. Je moet je overigens voorstellen dat ik mijn ogen dicht had. Ik nam het als het ware in een andere realiteit waar. Met behulp van het zingen kon ik omhoog, door de opening , de ruimte in. Er waren nu meer wezens. Ze legden me uit, dat niet iedereen de UFO binnenkon. Ik noem het maar UFO bij gebrek aan een beter woord. Het was eigenlijk veel organischer, de ruimte leefde als het ware, er was ook geen metaal, het was eerder steen en hout achtig. Nou ja, ook dat niet helemaal. Het was levend materiaal, maar wel hard zeg maar.
Maar goed, niet iedereen kon de UFO in. Dat kwam, omdat in de UFO iedereen bewust had gekozen om zich aan de intentie van liefde over te geven. Liefde als in, mededogen voor anderen. Als ik dat schrijf klinkt het heel EO-erig, maar goed, ik kan het niet goed beter verwoorden. Nou goed, niet iedereen kon zich daaraan overgeven werd mij uitgelegd. Sommige mensen moesten, alleen al door de uitstraling van de Tijdloze UFO, door allerlei persoonlijke zaken heen van vroeger. Zeg maar, om de uitstraling van de UFO te verdragen werd er als het ware oud zeer uit de mensen gewassen / gestraald. Er waren ook daadwerkelijk een aantal mensen in de kerk die aan het huilen waren, dat soort dingen. Ik kon ook waarnemen dat een aantal mensen die naast mij zaten niet de UFO in konden, anderen, dichter bij het midden (en meer ervaren) wel. Ik zat samen met hen in de ruimte.
De zaal
Het was een soort grote zaal, waar iedereen zong. Ik werd ontvangen. Echt heel hartelijk. Alsof je jaren weg bent geweest uit je geboortedorp en met een warm onthaal verwelkomd werd. “Hee cheiron, wat fijn! Wat leuk! Kom vaker langs! Zolang geleden, wel dertig jaar!”. Ik begreep dat ik hier eerder was geweest, en wel voordat ik geboren was.
Er waren ook mensen die veel en veel ervarener waren dan mij. Ik voelde me een beetje het jonge broekie van de zaal. Het was een enorm fijne ervaring. Ik had de indruk alsof ik jaren had rondgedwaald, me niet helemaal op mijn plek voelend op deze planeet, en dat ik eindelijk had gevonden waar ik thuis hoorde. Alsof ik met een verkennningsschip op pad was geweest, en nu eindelijk het moederschip had terug gevonden.
Overlopende realiteiten
Nou, daar was ik dan in de Tijdloze UFO. Ik begreep dat er geen tijd was. Soms was dat erg desorienterend voor me. Als ik mijn ogen opendeed, zag ik nog vagelijk de kerk waar ik in zat. Hoewel de twee realiteiten als het ware door elkaar heenliepen. Alsof je een tv tegelijkertijd op nederland 1 en 2 zet: twee zenders door elkaar heen. Ik kon waarnemen dat er een heleboel wezens buiten de UFO waren, die niet binnen konden. Ik was heel blij dat mannen en vrouwen in de kerk gescheiden zaten. Dat was een soort van minimale ordening in de nu tijdloze en eeuwige realiteit. Als ik naar de mensen in de kerk keek, waren sommigen ook echt een soort aliens ofzo. Sommige zagen er meer uit als dinosauriers, andere meer als insecten. Het is heel lastig te omschrijven,
deze afbeelding van Alex Grey komt een beetje in de buurt van wat ik probeer te omschrijven, hoewel nog te menselijk voor wat ik bedoel. Ik begreep ineens dat ik al gedurende jaren was voorbereid door allerlei media op deze ervaring. Ik moest denken aan Men in Black, waarbij je een shot hebt van een grote zaal waar allerlei aliens rondlopen. Ik dacht dat er veel meer filmmakers etc. wisten van hoe dit in elkaar zaten, en dat ze me via films etc. hadden proberen uit te leggen van wat ik zou gaan ervaren.
Hogere wezens
Er waren ook wezens die nog hoger waren. Iedereen in de kerk stopt met zingen. De ruimte kraakten, echt hoorbaar: krrrr, prsss trkrk , krr....krkrkr.pprrr.....rkrkrksss. Alsof we een fysieke ruimte hadden gezongen, van materiaal dat we nu konden horen leven en kraken. Toen kwam er een wezen binnen. Het was een enorm groot wezen. Hij had iets insectachtigs, maar dat klinkt zo koud en gevoelloos: dat was hij juist totaal niet. Het insectachtige is wellicht een manier van mijn onbewuste om het totale anderszijn, of het vreemd zijn van dit wezen, zijn als het ware mathematische perfectie, aan te duiden. Het was juist een wezen dat zo ontzagwekkend veel kennis had, zoveel wijsheid, zoveel mededogen, dat het enorm was om erbij in de buurt te zijn. Het was overweldigend. Ook heftig. Alleen al door zijn aanwezigheid toe te laten, werd ik getransformeerd. Ik voelde een angst om me over te geven. Het was tastbare wijsheid die door de ruimte straalde. Ik wist op een of andere manier, dat dit wezen uit een ruimte kwam ik ik zelf nog niet kon betreden. Dit was nog een voorportaal, waar ik was. Toen ging hij weer weg, en was ik enerzijds blij dat ik hem had mogen ontmoeten, maar ook blij dat hij weg was. Hij voelde zoveel grootser dan mij dat ik mij totaal overgeleverd had gevoeld. Alsof een reus over een mier heenbukt.
Inzichten
Ik kreeg ook een aantal lessen mee. Er werden persoonlijke gebeurtenissen uit mijn leven teruggehaald, en er werd me uitgelegd waarom deze gebeurtenissen van belang waren voor anderen. De rol die ik had gespeeld werd uitgelegd, omdat ik hem onderschat had. Een aantal situaties werd anders uitgelegd: voor situaties die ik moeilijk had gevonden werd uitgelegd hoe ik daar zo mee had kunnen omgaan dat ze tot meer inzicht hadden geleid. Het bleken helemaal geen moeilijke situaties te zijn, maar eigenlijk allemaal situaties waarbij ik de energie uit deze andere realiteit niet had door durven laten dringen en bijvoorbeeld had gedacht dat ik me moest schamen, terwijl ik juist had kunnen rusten in de transformerende ervaring die het voor iedereen was en kon zijn.
Er werden nog veel meer persoonlijke lessen gegeven, waarbij ik inzicht kreeg in de situaties waar ik mee worstelde op dat moment in mijn leven.
Afscheid
Ook begon ik afscheid te nemen. Drie, vier keer ging ik weg. Ik wilde helemaal niet weg, vond het jammer dat ik weg moest. Ze zwaaiden allemaal. Daaaag! Daaag! Dan begonnen ze weer te zingen in de kerk, en op de energie van het zingen kon ik weer terug. Maar dan ging ik weer. Ze legden uit dat ik in mijn dagelijks leven moest leren afscheid te nemen, en dat op een goede manier moest leren doen.
Verwarring
Toen was er een periode een soort verwarring. Ik had in een tijdloos universum gezeten, maar nu was ik echt weer in de kerk terug. Maar ik dacht dat het nog steeds tijdloos was. Heel vervelend: fuck , nu zit ik voor eeuwig in deze kerk te zingen! Dat wil ik niet! Aangezien mij was uitgelegd dat het in wezen tijdloze universum in beweging wordt gebracht door intentie en dat tijd door intentie ontstaat, dacht ik: ik moet gewoon naar huis gaan, de intentie hebben om naar huis te gaan. Dan zal de tijd weer beginnen. Ik werd (gelukkig) tegengehouden bij de deur toen ik in naar buiten, naar mijn auto wilde gaan. Ik overwoog of ik de persoon die me tegenhield bij de deur (ik heb het nu dus over een persoon in deze realiteit, die mee zorg droeg voor het ritueel) een soort personage van mijn onderbewuste was dat ik moest overwinnen en dat ik hem bijvoorbeeld moest neerslaan. Ik voelde me ook enigszins gevangen in de kerk toen. Waarom mag ik niet weg? Gelukkig was ik met een goede vriend van me, dus dat was al weer beter. Een tijd heb ik toen bij de deur gezeten, nog twee keer geprobeerd naar buiten te breken om bij mijn auto te komen. Als ik naar huis zou gaan rijden, zou de tijd weer starten! Gelukkig werd ik heel vriendelijke tegen gehouden. Toen maar terug de kerk in, naar mijn stoel. Ineens had ik momenten waarop ik begreep: “het is allemaal een kosmisch spel! Maar we vergeten de spelregels, en denken dat het echt is. Waarom verteld niemand de regels? “ Maar daarna ging ik weer onder in overpeinzingen waarom ik gevangen zat in deze kerk. Dat ging zo een aantal keer rond: inzicht: het is een grap! Waarom vergeet ik dat steeds....en dan weer verwarring.
Terug
Plotseling was het over. Iedereen begon “in de gloria” te zingen. Het was feest, we waren klaar. Alle structuur en regels verdween, mensen namen weer hun “normale” sociale zelf aan. Ik was “mindblown”. Wat in CHRISTUSNAAM was DAT? Was het eerste dat ik zei. Ik voelde me alsof ik was meegenomen door een UFO en nu weer netjes was afgeleverd. Enorm verbaasd, blij weer met mensen te kunnen spreken, zocht ik mijn weg naar buiten.
Hieronder mijn allereerste ayahuasca ervaring. Ik heb deze ervaring in april 2009 gehad, maar pas rond september 2009 op papier gezet. Het was een hele vreemde ervaring, op een bepaalde manier ook een soort van traumatiserend. Niet omdat het een bad trip was, maar meer het soort van shock die je zou hebben wanneer er drie levensgrote aliens in je kamer zouden lopen. Het gevoel van "wat de FUCK is dit" overheerste best wel. In eerste instantie ben ik de ervaring na een week of twee ook min of meer "vergeten" , zoals ervaringen als het ware naar de achtergrond kunnen verdwijnen. Tegen de herfst kwam de herinnering weer sterk terug, maar ook met een soort van innerlijke eis: ik MOET hier wat mee. In de zin van: ik moet deze ervaring integreren in mijn wereldbeeld. Dit heb ik gewoon meegemaakt, punt uit. Wat het betekent is een tweede, maar het is wel een ervaring.
Latere ayahuascaervaringen hebben deze eerste ervaring ook wel weer sterk gerelativeerd: waar ik in deze ervaring echt het idee had dat ik in een soort ruimteschip terecht was gekomen, heb ik dat later nooit meer zo gehad. Het is weliswaar dezelfde ruimte waar ik elke trip naar terug ga, maar het is gewoon geen ruimteschip. Dat zijn van die interpretaties die ik de eerste keer heb gemaakt om het een soort van bevatbaar te maken. Nou ja, oordeel zelf.
Aankomst in de kerk
Het bizarre begon al toen ik aankwam bij de kerk van santo daime. Een doorsnee protestantse kerk, met heel veel beschaafde, oudere heren en dames. Ik had allemaal spaced-out hippies verwacht, maar niets was minder waar: oude dametjes van 60,70 jaar, inclusief wandelstok. Natuurlijk niet alleen bejaarden, het grootste gedeelte waren gewoon beschaafd geklede mensen van 40-50 jaar. Maar goed, die oma's vielen zo extreem op omdat ik ze absoluut niet verwachtte.
Je krijgt even een korte uitleg als je voor t eerst bent over de "spelregels" (je krijgt een eigen stoel bijvoorbeeld, er zijn mensen die voor het ritueel zorgen etc.) en dan begin je. Ze zingen overigens de hele 4 uur lang van het ritueel. Je gaat naar voren, en alsof je een hostie haalt krijg je een glaasje ayahuasca. Enorm smerig spul, dat wel. Dan weer zitten, en langzaam slaat het in.
Het wezen in de kerk
Eerst begon ik een "wezen" te zien. Het was een soort mens, maar ik nam hem vooral met mijn ogen dicht waar. Hij was daar, in de kerk, en praatte tegen me. Hij voelde heel bekend, en legde gewoon allerlei dingen uit over wat er zoal gebeurde in de kerk. Dat mensen als het ware dingen onder ogen moeten zien die er zijn gebeurd. En er zijn nu eenmaal dingen, die met sommige mensen zijn gebeurd, waarvan je moet overgeven. Er waren als het ware ook mensen die "meehielpen" (niet letterlijk, maar door hun intentie, innerlijk zeg maar) om bepaalde nare dingen onder ogen te zien. Door samen te kijken naar de nare gebeurtenissen, en daarvan te moeten overgeven, nou ja, dat was behulpzaam ofzo. Ik heb persoonlijk een hekel aan overgeven, en was allang blij dat ik niet hoefde over te geven en had dan ook geen behoefte om te helpen met zaken onder ogen te zien.
Ik voelde me overigens wel misselijk worden, het lag zwaar op mijn maag. Maar het wezen legde mij uit dat dit geen persoonlijke emoties waren, maar emoties van mensen om me heen die ik had opgepikt. Om die reden kon hij me helpen om het direct uit mijn lijf te verwijderen. Hij pakte het als het ware uit mijn maag, en haalde de emoties er zo uit. De misselijkheid werd toen minder.
Naar boven
De mensen in de kerk waren allemaal intens aan het zingen. Het zingen maakte dat er een soort ruimte openging, alsof het dak van de kerk transparant werd. Er verscheen een soort, nou ja, een soort wand of iets dergelijks. Je moet je overigens voorstellen dat ik mijn ogen dicht had. Ik nam het als het ware in een andere realiteit waar. Met behulp van het zingen kon ik omhoog, door de opening , de ruimte in. Er waren nu meer wezens. Ze legden me uit, dat niet iedereen de UFO binnenkon. Ik noem het maar UFO bij gebrek aan een beter woord. Het was eigenlijk veel organischer, de ruimte leefde als het ware, er was ook geen metaal, het was eerder steen en hout achtig. Nou ja, ook dat niet helemaal. Het was levend materiaal, maar wel hard zeg maar.
Maar goed, niet iedereen kon de UFO in. Dat kwam, omdat in de UFO iedereen bewust had gekozen om zich aan de intentie van liefde over te geven. Liefde als in, mededogen voor anderen. Als ik dat schrijf klinkt het heel EO-erig, maar goed, ik kan het niet goed beter verwoorden. Nou goed, niet iedereen kon zich daaraan overgeven werd mij uitgelegd. Sommige mensen moesten, alleen al door de uitstraling van de Tijdloze UFO, door allerlei persoonlijke zaken heen van vroeger. Zeg maar, om de uitstraling van de UFO te verdragen werd er als het ware oud zeer uit de mensen gewassen / gestraald. Er waren ook daadwerkelijk een aantal mensen in de kerk die aan het huilen waren, dat soort dingen. Ik kon ook waarnemen dat een aantal mensen die naast mij zaten niet de UFO in konden, anderen, dichter bij het midden (en meer ervaren) wel. Ik zat samen met hen in de ruimte.
De zaal
Het was een soort grote zaal, waar iedereen zong. Ik werd ontvangen. Echt heel hartelijk. Alsof je jaren weg bent geweest uit je geboortedorp en met een warm onthaal verwelkomd werd. “Hee cheiron, wat fijn! Wat leuk! Kom vaker langs! Zolang geleden, wel dertig jaar!”. Ik begreep dat ik hier eerder was geweest, en wel voordat ik geboren was.
Er waren ook mensen die veel en veel ervarener waren dan mij. Ik voelde me een beetje het jonge broekie van de zaal. Het was een enorm fijne ervaring. Ik had de indruk alsof ik jaren had rondgedwaald, me niet helemaal op mijn plek voelend op deze planeet, en dat ik eindelijk had gevonden waar ik thuis hoorde. Alsof ik met een verkennningsschip op pad was geweest, en nu eindelijk het moederschip had terug gevonden.
Overlopende realiteiten
Nou, daar was ik dan in de Tijdloze UFO. Ik begreep dat er geen tijd was. Soms was dat erg desorienterend voor me. Als ik mijn ogen opendeed, zag ik nog vagelijk de kerk waar ik in zat. Hoewel de twee realiteiten als het ware door elkaar heenliepen. Alsof je een tv tegelijkertijd op nederland 1 en 2 zet: twee zenders door elkaar heen. Ik kon waarnemen dat er een heleboel wezens buiten de UFO waren, die niet binnen konden. Ik was heel blij dat mannen en vrouwen in de kerk gescheiden zaten. Dat was een soort van minimale ordening in de nu tijdloze en eeuwige realiteit. Als ik naar de mensen in de kerk keek, waren sommigen ook echt een soort aliens ofzo. Sommige zagen er meer uit als dinosauriers, andere meer als insecten. Het is heel lastig te omschrijven,
deze afbeelding van Alex Grey komt een beetje in de buurt van wat ik probeer te omschrijven, hoewel nog te menselijk voor wat ik bedoel. Ik begreep ineens dat ik al gedurende jaren was voorbereid door allerlei media op deze ervaring. Ik moest denken aan Men in Black, waarbij je een shot hebt van een grote zaal waar allerlei aliens rondlopen. Ik dacht dat er veel meer filmmakers etc. wisten van hoe dit in elkaar zaten, en dat ze me via films etc. hadden proberen uit te leggen van wat ik zou gaan ervaren.
Hogere wezens
Er waren ook wezens die nog hoger waren. Iedereen in de kerk stopt met zingen. De ruimte kraakten, echt hoorbaar: krrrr, prsss trkrk , krr....krkrkr.pprrr.....rkrkrksss. Alsof we een fysieke ruimte hadden gezongen, van materiaal dat we nu konden horen leven en kraken. Toen kwam er een wezen binnen. Het was een enorm groot wezen. Hij had iets insectachtigs, maar dat klinkt zo koud en gevoelloos: dat was hij juist totaal niet. Het insectachtige is wellicht een manier van mijn onbewuste om het totale anderszijn, of het vreemd zijn van dit wezen, zijn als het ware mathematische perfectie, aan te duiden. Het was juist een wezen dat zo ontzagwekkend veel kennis had, zoveel wijsheid, zoveel mededogen, dat het enorm was om erbij in de buurt te zijn. Het was overweldigend. Ook heftig. Alleen al door zijn aanwezigheid toe te laten, werd ik getransformeerd. Ik voelde een angst om me over te geven. Het was tastbare wijsheid die door de ruimte straalde. Ik wist op een of andere manier, dat dit wezen uit een ruimte kwam ik ik zelf nog niet kon betreden. Dit was nog een voorportaal, waar ik was. Toen ging hij weer weg, en was ik enerzijds blij dat ik hem had mogen ontmoeten, maar ook blij dat hij weg was. Hij voelde zoveel grootser dan mij dat ik mij totaal overgeleverd had gevoeld. Alsof een reus over een mier heenbukt.
Inzichten
Ik kreeg ook een aantal lessen mee. Er werden persoonlijke gebeurtenissen uit mijn leven teruggehaald, en er werd me uitgelegd waarom deze gebeurtenissen van belang waren voor anderen. De rol die ik had gespeeld werd uitgelegd, omdat ik hem onderschat had. Een aantal situaties werd anders uitgelegd: voor situaties die ik moeilijk had gevonden werd uitgelegd hoe ik daar zo mee had kunnen omgaan dat ze tot meer inzicht hadden geleid. Het bleken helemaal geen moeilijke situaties te zijn, maar eigenlijk allemaal situaties waarbij ik de energie uit deze andere realiteit niet had door durven laten dringen en bijvoorbeeld had gedacht dat ik me moest schamen, terwijl ik juist had kunnen rusten in de transformerende ervaring die het voor iedereen was en kon zijn.
Er werden nog veel meer persoonlijke lessen gegeven, waarbij ik inzicht kreeg in de situaties waar ik mee worstelde op dat moment in mijn leven.
Afscheid
Ook begon ik afscheid te nemen. Drie, vier keer ging ik weg. Ik wilde helemaal niet weg, vond het jammer dat ik weg moest. Ze zwaaiden allemaal. Daaaag! Daaag! Dan begonnen ze weer te zingen in de kerk, en op de energie van het zingen kon ik weer terug. Maar dan ging ik weer. Ze legden uit dat ik in mijn dagelijks leven moest leren afscheid te nemen, en dat op een goede manier moest leren doen.
Verwarring
Toen was er een periode een soort verwarring. Ik had in een tijdloos universum gezeten, maar nu was ik echt weer in de kerk terug. Maar ik dacht dat het nog steeds tijdloos was. Heel vervelend: fuck , nu zit ik voor eeuwig in deze kerk te zingen! Dat wil ik niet! Aangezien mij was uitgelegd dat het in wezen tijdloze universum in beweging wordt gebracht door intentie en dat tijd door intentie ontstaat, dacht ik: ik moet gewoon naar huis gaan, de intentie hebben om naar huis te gaan. Dan zal de tijd weer beginnen. Ik werd (gelukkig) tegengehouden bij de deur toen ik in naar buiten, naar mijn auto wilde gaan. Ik overwoog of ik de persoon die me tegenhield bij de deur (ik heb het nu dus over een persoon in deze realiteit, die mee zorg droeg voor het ritueel) een soort personage van mijn onderbewuste was dat ik moest overwinnen en dat ik hem bijvoorbeeld moest neerslaan. Ik voelde me ook enigszins gevangen in de kerk toen. Waarom mag ik niet weg? Gelukkig was ik met een goede vriend van me, dus dat was al weer beter. Een tijd heb ik toen bij de deur gezeten, nog twee keer geprobeerd naar buiten te breken om bij mijn auto te komen. Als ik naar huis zou gaan rijden, zou de tijd weer starten! Gelukkig werd ik heel vriendelijke tegen gehouden. Toen maar terug de kerk in, naar mijn stoel. Ineens had ik momenten waarop ik begreep: “het is allemaal een kosmisch spel! Maar we vergeten de spelregels, en denken dat het echt is. Waarom verteld niemand de regels? “ Maar daarna ging ik weer onder in overpeinzingen waarom ik gevangen zat in deze kerk. Dat ging zo een aantal keer rond: inzicht: het is een grap! Waarom vergeet ik dat steeds....en dan weer verwarring.
Terug
Plotseling was het over. Iedereen begon “in de gloria” te zingen. Het was feest, we waren klaar. Alle structuur en regels verdween, mensen namen weer hun “normale” sociale zelf aan. Ik was “mindblown”. Wat in CHRISTUSNAAM was DAT? Was het eerste dat ik zei. Ik voelde me alsof ik was meegenomen door een UFO en nu weer netjes was afgeleverd. Enorm verbaasd, blij weer met mensen te kunnen spreken, zocht ik mijn weg naar buiten.
#6
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Ja begrijpelijk :P
toch lijkt het me heel eng om al die wezens tegen te komen die je dan tegen komt en zo veel (lijken te) weten en van alles met je 'bespreken'
cheiron zei:Noarx zei:Woow geweldige reports schrijf je!
Netjes opgebouwde stukken tekst waarin je netjes geweldige ervaringen opschrijft.
Toch vind ik het lastig dat soort dingen te begrijpen.
Dank jewat betreft het begrijpen: ik kan je verklappen dat ik er zelf soms ook moeite mee heb om het te begrijpen. Het is niet dat het vanzelfsprekende ervaringen zijn zo van: oh ja, logisch. Dat is juist het vreemde van de Daime: ik maak dingen mee waarvan ik achteraf denk, ik heb het zelf meegemaakt maar het zijn de meest bizarre ervaringen uit mijn leven. Ik denk meestal achteraf: wat de fuck was dit weer voor bizarre ervaring. Dus...
Ja begrijpelijk :P
toch lijkt het me heel eng om al die wezens tegen te komen die je dan tegen komt en zo veel (lijken te) weten en van alles met je 'bespreken'
#7
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Hmm, nou ja, op het moment is het wel heel prettig. Ze zijn heel vriendelijk, licht. Op een of andere manier ook heel vertrouwd. Alsof je een van je beste vrienden bij je hebt. En wat betreft dat "weten" : het communiceren gaat via beelden. Je praat natuurlijk niet echt. Alles wat ik denk wordt een beeld, en zij laten mij een beeld terug zien. Ik beleef het als een heel directe communicatie.
Het is meer achteraf, dat ik denk: ik weet best dat er allerlei chemie in mn hoofd plaatsvindt, maar het voelde zo enorm echt. Bovendien vindt er ook chemie in mn hoofd plaats wanneer ik "echte" mensen ontmoet, dat betekent ook niet dat ze niet echt zijn. Maar ja, als ze wel echt zijn, wtf![:confused:]()
?
Noarx zei:Ja begrijpelijk :P
toch lijkt het me heel eng om al die wezens tegen te komen die je dan tegen komt en zo veel (lijken te) weten en van alles met je 'bespreken'
Hmm, nou ja, op het moment is het wel heel prettig. Ze zijn heel vriendelijk, licht. Op een of andere manier ook heel vertrouwd. Alsof je een van je beste vrienden bij je hebt. En wat betreft dat "weten" : het communiceren gaat via beelden. Je praat natuurlijk niet echt. Alles wat ik denk wordt een beeld, en zij laten mij een beeld terug zien. Ik beleef het als een heel directe communicatie.
Het is meer achteraf, dat ik denk: ik weet best dat er allerlei chemie in mn hoofd plaatsvindt, maar het voelde zo enorm echt. Bovendien vindt er ook chemie in mn hoofd plaats wanneer ik "echte" mensen ontmoet, dat betekent ook niet dat ze niet echt zijn. Maar ja, als ze wel echt zijn, wtf
#8
Re: Ayahuasca report : andere werelden
luister je naar tool? die gebruiken deze afbeelding op hun albumcover en ben er altijd erg door geboeid geweest. Het album 10,000 days zou ik sowieso alleen al voor het artwork kopen.
je trips klinken erg magisch!
luister je naar tool? die gebruiken deze afbeelding op hun albumcover en ben er altijd erg door geboeid geweest. Het album 10,000 days zou ik sowieso alleen al voor het artwork kopen.
je trips klinken erg magisch!
#9
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Nee, geen Tool luisteraar. Eerder Future Sound of London en The Orb en dat soort Old School Ambient![:)]()
Ik zal het eens opzoeken, 10.000 days. Als mensen van Alex Grey houden, hebben ze sowieso een psychedelische mind....
Inderdaad magische trips. Heeft vaak meer van sjamanistische reizen weg dan van een doorsnee trip. Wordt denk ik ook wel sterk door de context gestimuleerd overigens.
As zondag ga ik waarschijnlijk weer eens langs bij de Daime, ben benieuwd. Als t lukt maak ik wel een reportje![:)]()
Tool zei:luister je naar tool? die gebruiken deze afbeelding op hun albumcover en ben er altijd erg door geboeid geweest. Het album 10,000 days zou ik sowieso alleen al voor het artwork kopen.
je trips klinken erg magisch!
Nee, geen Tool luisteraar. Eerder Future Sound of London en The Orb en dat soort Old School Ambient
Ik zal het eens opzoeken, 10.000 days. Als mensen van Alex Grey houden, hebben ze sowieso een psychedelische mind....
Inderdaad magische trips. Heeft vaak meer van sjamanistische reizen weg dan van een doorsnee trip. Wordt denk ik ook wel sterk door de context gestimuleerd overigens.
As zondag ga ik waarschijnlijk weer eens langs bij de Daime, ben benieuwd. Als t lukt maak ik wel een reportje
#10
Re: Ayahuasca report : andere werelden
Dit is veruit de meest intressante topic die ik tot nu toe heb gelezen...ik weet niet waar te beginnen..
Castaneda schrijft over peyote, paddo's, datura en andere geneeskrachtige planten
ik heb zijn verhaal zelf niet gelezen, maar de boeken erond in het Nederlands
en Journey to Ixtlan in het Engels, wat eigenlijk de beste en intressantste leeservaring was.
Verder heb ik intresse voor Amanita, leuk dat je je tripreport hebt geplaatst en dat de dosisen 't moeilijks zijn te beschrijven en de trip 't moeilijks te besturen, stelt deze drugs in vraag
Ik heb nu zoals belooft een bloem, knop en enkele bladeren mee van datura
plaats hierzo wel eens een foto, ze zijn gedroogd dus de werking zal verhoogd zijn
en hopelijk nog werken (ben van plant een exemplaar aan mijn prof plantkunde voor te stellen, uit intresse wat hij hierover te zeggen heeft, en om een reactie uit te lokken ivm geneeskrachtige planten)
verder had ik peyote's gepland en daarvan zijn nu 7 gezonde jonge cactussen over
en hopelijk blijft dat zo dan kunnen ze bij mijn collectie van 5 anderen waarvan 1 al rond de 7 a 9 jaar is denk ik, volgend jaar plant ik er nog een paar
heb ook een haze en white widow hierzo staan voor maandelijks gebruik of op momenten als nodig..
verder zou ik ayahuasca willen onderzoeken, ceremonies lijken mij intressant en dergelijke...
maar ik zou het zoals dmt , zelf willlen doen, onder begeleiding van 1 shamaan/goeroe
Ik heb in Oekraine veel kennis opgedaan in verband met planten en hun geneeskrachtige werkinge, past bij mijn intresse en studie biologie, dus als ik nog wat tijd vind en wat jaartjes onderzoek opdoe , ben ik zeker en vast een stukje kennis hierzo te delen
en eventueel enkele bijdragende tripreport te posten
peace out!
Dit is veruit de meest intressante topic die ik tot nu toe heb gelezen...ik weet niet waar te beginnen..
Castaneda schrijft over peyote, paddo's, datura en andere geneeskrachtige planten
ik heb zijn verhaal zelf niet gelezen, maar de boeken erond in het Nederlands
en Journey to Ixtlan in het Engels, wat eigenlijk de beste en intressantste leeservaring was.
Verder heb ik intresse voor Amanita, leuk dat je je tripreport hebt geplaatst en dat de dosisen 't moeilijks zijn te beschrijven en de trip 't moeilijks te besturen, stelt deze drugs in vraag
Ik heb nu zoals belooft een bloem, knop en enkele bladeren mee van datura
plaats hierzo wel eens een foto, ze zijn gedroogd dus de werking zal verhoogd zijn
en hopelijk nog werken (ben van plant een exemplaar aan mijn prof plantkunde voor te stellen, uit intresse wat hij hierover te zeggen heeft, en om een reactie uit te lokken ivm geneeskrachtige planten)
verder had ik peyote's gepland en daarvan zijn nu 7 gezonde jonge cactussen over
en hopelijk blijft dat zo dan kunnen ze bij mijn collectie van 5 anderen waarvan 1 al rond de 7 a 9 jaar is denk ik, volgend jaar plant ik er nog een paar
heb ook een haze en white widow hierzo staan voor maandelijks gebruik of op momenten als nodig..
verder zou ik ayahuasca willen onderzoeken, ceremonies lijken mij intressant en dergelijke...
maar ik zou het zoals dmt , zelf willlen doen, onder begeleiding van 1 shamaan/goeroe
Ik heb in Oekraine veel kennis opgedaan in verband met planten en hun geneeskrachtige werkinge, past bij mijn intresse en studie biologie, dus als ik nog wat tijd vind en wat jaartjes onderzoek opdoe , ben ik zeker en vast een stukje kennis hierzo te delen
en eventueel enkele bijdragende tripreport te posten
peace out!