Afgelopen zaterdag was mijn eerste echte keer LSD. Ik zeg eerste echte keer, omdat mijn eerste keer eigenlijk nogal tegenviel. De eerste keer is inmiddels zo'n 2 maanden geleden en hoewel het een leuke ervaring was bleef het echte trippen uit. Ik had toen ook maar 70μg genomen omdat ik niet goed wist wat ik moest verwachten. Dit keer wilde ik echter een indrukwekkende trip en besloot uiteindelijk het dubbele te nemen. Ik heb het samen met mijn tripmaatje van het eerste uur gedaan, die ik verder D zal noemen. Voor D zou het de eerste keer LSD worden, dus D heeft 105μg genomen. Beiden hebben wij al minstens 10 keer paddo's gedaan, een keer LSA en Changa (DMT). Voor D zou het echter wel zijn eerste trip sinds een jaar of 4 worden.
Rond half 1 kwam ik bij D thuis aan, toen zijn we meteen boodschappen gaan doen en rond half 2 lagen de zegels op onze tong. We waren extreem goed voorbereid, ik had de avond ervoor 11 joints gedraaid, een hele playlist aan muziek, films, series en foto's op mijn laptop klaar gezet en D had 2 dozen met lachgas gehaald. Bovendien hadden we dus boodschappen voor een heel gezin gehaald zo ongeveer. En misschien wel de aller belangrijkste voorbereiding, we hadden er zin in! Al sabbelend op de zegels zijn we de boodschappen gaan uitpakken in de veronderstelling dat we nog minstens een uur hadden voor de trip zou beginnen. Een kwartier later waren we klaar met boodschappen uitpakken en terwijl ik een Psytrance cd op zet lijken de eerste lichamelijke effecten al op te komen zetten. Ik zeg nog tegen D, dit zal wel placebo zijn, het gaat veels te snel. Maar D ervaarde dit ook al en binnen no time namen de effecten toe. Het moment waarop ik mij realiseerde dat het trippen echt begonnen was, was toen zijn lamp van kleur begon te veranderen. In eerste instantie dacht ik nog dat het zo'n lamp was die dus echt van kleur veranderd, maar D verzekerde mij dat het een gewone lamp was. Omdat dingen inmiddels al begonnen te bewegen, ademenen, etc. besloot ik wat foto's op te zetten. Ik had een compilatie gemaakt van eigen foto's die ik tijdens mijn vele reizen gemaakt heb en schilderijen van Alex Grey. Hieronder een paar plaatjes ter illustratie:
Ik ben in lotushouding voor de tv gaan zitten, mijzelf vergapend aan de prachtige plaatjes die voorbij kwamen. Inmiddels waren de visuele effecten niet meer te negeren. Alles danste in het rond en foto's kwamen echt helemaal tot leven. Hoe lang ik daar precies gezeten heb weet ik niet meer, maar er kwam een moment dat de energie in mijn lijf zo toenam dat ik wel moest bewegen. Ik ben vervolgens met mijn ogen dicht door de huiskamer gaan dansen, helemaal opgaand in de muziek. Het is moeilijk uit te leggen, maar het gaf zo'n ontzettend euforisch gevoel
![:grin:]()
. Met mijn ogen dicht werd ik naar een andere dimensie getransporteerd, een van uitzinnige kleuren, geometrische vormen, alles was mogelijk.
Inmiddels dacht ik dat de LSD nu wel gepiekt moest zijn, maar de intensiteit bleef toenemen. Alle zintuigelijke prikkels werden zo intens, echt puur genieten. D had inmiddels al een druif gevonden en vertelde mij hoe goddelijk die was. Ik nam er een en de smaak was werkelijk waar onbeschrijfelijk, alle smaken hadden een enorme gelaagdheid. Alsof je voor het eerst iets pas echt goed proeft. Het bijzondere was dat op dit moment al mijn zintuigen in elkaar overvloeiden. Met paddo's heb ik wel ervaren dat de visualisaties mee bewogen met muziek, maar hier gingen echt letterlijk alle zintuigen in elkaar over. Nam ik een druif dan kreeg alles een andere kleur als dat ik een pepernoot at. Wederom ging dit gepaard met een gevoel van ontzettende euforie. WAUW!
![:grin:]()
Wat een mooi spul is dit toch.
Hierna kwam er ongeveer een uur waarop de trip echt piekte en waarvan ik niet meer in detail kan vertellen wat ik precies gedaan heb. Ik weet wel dat mijn ego als een soort ui laagje voor laagje uit elkaar werd gehaald tot ik gewoon echt één met het universum was. Het begrip 'ik' leek niet meer te bestaan, wat een nederige en prachtige ervaring is dat zeg. Ik was het universum en het universum was ik zeg maar. Langzaam aan keerde mijn ego terug, maar ik was zeker nog niet terug in mijn lichaam. Het terugkeren van mijn ego ging gepaard met een moment van zelfreflectie en tegelijkertijd een liefdevolle en warme deken die er over mij heen kwam
![:hearteyes:]()
. Je zou die liefdevolle deken kunnen vergelijken met het gevoel van MDMA, maar dit voelde niet zo geforceerd. Dit voelde natuurlijk aan, het was als het ware alsof het universum al zijn liefde op mij uitstorte. Op dit moment had ik liefde voor alles en iedereen en dus ook mijzelf. Nu heb ik altijd wel momenten van zelf reflectie tijdens trips, maar die brengen mij meestal juist meer richting de duistere kanten. Nu kon ik echter met zo'n ontzettende zelf liefde naar mijn eigen persoon kijken dat ik ook echt aan mijzelf kon werken. En hier sloeg de LSD ook meteen de spijker op zijn kop. Ik ben van nature nogal perfectionistisch en daarom ook nogal kritisch op mijzelf. De laatste jaren ben ik daardoor steeds ontevredener over mijzelf geworden en ben ik steeds minder van mijzelf gaan houden. Hoewel ik gelukkig nooit echt depressief ben geweest heb ik hier de laatste jaren wel meerdere malen tegen aan gezeten. Ik weet al best lang wat ik anders zou moeten doen in mijn leven, maar dit lukt mij tot op heden bijzonder slecht, waardoor het gevoel van zelf liefde steeds minder wordt. Een van de redenen van deze neerwaartse spiraal is dat ik inmiddels zo'n 7 jaar verslaafd ben aan blowen. Hoewel ik mijzelf al veel vaker heb voorgenomen om te stoppen of te minderen lukt dit steeds niet. Integendeel, de laaste tijd ging ik steeds meer blowen. Waar ik heel lang wekelijks zo'n 5 gram wiet op rookte, zat ik de laatste paar maanden aan het dubbele. Tijdens de LSD werd alles in enen zo duidelijk en heb ik besloten dat ik geen slaaf van de wiet meer wil zijn. Als ik eenmaal wiet slaaf af ben, kan ik eindelijk eens nuchter gaan werken aan de verbeterpunten waar ik nu al jaren tegen aan zit te hikken. Want het uiteindelijke doel van het leven is geluk en liefde, niks meer en niks minder!
Terwijl ik langzaam terugkeerde in mijn lichaam voelde ik mij herboren als een feniks. Ik was nog steeds dezelfde persoon, maar ik voelde mij echt herboren. Wat een gevoel van opluchting gaf dit zeg!
![:hearteyes:]()
Nagenietend van de liefdevolle en warme deken die het universum over mij heen had gelegd, heb ik nog een tijd uit het raam naar buiten staan kijken. Het uitzicht is in nuchtere staat alles behalve bijzonder, een gras veldje met een paar bomen erop omheind door flats, maar op dat moment was de buitenwereld zo prachtig. Er ontstonden geometrische patronen in het gras die meebewogen op de muziek, mensen liepen voorbij en de lucht begon licht te kleuren door de zon. D kwam naast mij staan en samen stonden we een tijdje stilzwijgend te genieten. Toen keken we elkaar aan en zeiden tegen elkaar dat het misschien wel tijd was om naar buiten te gaan. Nog even twijfelend of we hier al aan toe waren, zijn we ons er toch klaar voor gaan maken. We pakten een tas en namen wat eten en drinken mee. Ook had ik mijn mobiel maar weer aangezet, voor het geval we de weg zouden kwijt raken.
Toen we klaar waren stonden we bij de deur en was het toch wel erg spannend om die open te doen. Als 2 commando's die een ruimte met mogelijke vijanden betreden stonden we daar, waarop ik uiteindelijk de deur toch maar geopend heb. Eenmaal buiten viel het heel erg mee en de frisse lucht voelde zo lekker. We zijn richting een park gelopen wat niet ver van D zijn huis af ligt. Het leek echter wel een uur te duren voor we eindelijk bij het park waren. Alles was mooi en overal waren impulsen die onze aandacht trokken. Onderweg zijn we nog best veel mensen tegen gekomen die ik allemaal met een lach gedag zei en bijna iedereen reageerde hier vriendelijk op. Zo blijkt maar weer dat mensen helemaal niet eng hoeven te zijn als je aan het trippen bent
![:wink:]()
. Eenmaal in het park was alles zo mooi en vredig. Buiten begon het inmiddels licht te schemeren wat een mooie rode gloed aan de lucht gaf. Bovendien leek overal een soort waas overheen te zitten, alsof er een mist laag boven de planten hing. Door die waas heen kon ik de energie die alle planten uitstraalden zien als een soort van light beams. Echt heel bijzonder en mooi was dat. Terwijl ik dat aanwijs aan D merk ik ook op dat er enorme tracers van mijn arm in de lucht hangen. We liepen verder door het park en liepen er uiteindelijk redelijk snel weer uit. Eenmaal uit het park zien we een lang fietspad wat aan een open weiland lag. We zijn zo dat fietspad afgelopen, uitkijkend op allerlei gebouwen in de verte. Het bijzondere was dat we alles in de verte konden zien liggen, maar eenmaal daar aangekomen was alles in enen weer heel anders. Bovendien werd het uitzicht op de ondergaande zon telkens geblokkeerd door gebouwen of huizen in de verte. Continu probeerden we hier voorbij te lopen naar een punt waar je alles kon overzien, maar dat was er gewoon niet. En ik grap tegen D dat dit in het leven eigenlijk ook zo is. Telkens als je het idee denkt te hebben dat je alles kan overzien, komt er wel weer iets nieuws op je pad wat je uitzicht weer blokkeert. Hoewel we het jammer vonden niet een goed uitzicht te vinden, hadden we het enorm naar ons zin. Zo liepen we nog een tijd verder, ons zelf leidend door gevoel. Helaas werd het steeds drukker op straat en liepen we inmiddels langs een weg waar auto's best hard voorbij reden. Ik heb D nog een paar keer midden van de weg moeten plukken.
Omdat het steeds drukker met auto's werd, het inmiddels donker was buiten en we beiden geen idee hadden waar we waren sloeg er bij mij een lichte paniek toe. Of D die ook had weet ik eigenlijk niet, omdat ik dit zelf niet merkbaar wilden maken. Want ik wilde uiteraard niet zijn chill bederven en hem meetrekken in mijn paniek. Samen besloten we dat het misschien wel een goed idee was om weer naar huis te gaan, maar hoe zouden we dat in hemelsnaam doen? Ik heb mijn mobiel erbij gepakt en google maps aangeklikt. Aangezien alle incoontjes op mijn scherm in de rondte dansten was dit nog best een opgave, maar uiteindelijk was het mij gelukt om naar huis te navigeren. Het bleek dat we een rechte weg moesten lopen. Alleen welke kant was die weg dan op? Het duurde mij denk ik zo'n 5 minuten om te snappen dat het pijltje onze richting aangaf en wat dan automatisch de richting was die wij op moesten lopen. Eenmaal de goede kant op lopend nam de paniek gelukkig weer af en toen zijn we langzaam aan weer richting huis gelopen. Wederom een heel avontuur en we kwamen natuurlijk weer de meest bijzondere dingen tegen onderweg. Uiteindelijk hebben we zo'n 2 uur buiten gelopen, maar dit leek echt een hele dag. Wat een avontuur was dat zeg! Buiten dat het een zeer mooie ervaring was, ben ik blij dat ik al trippend nog in staat ben geweest om mensen aan te spreken en onszelf weer naar huis te navigeren. Uiteindelijk kun je toch meer dan je denkt terwijl je tript, je moet jezelf alleen af en toe een beetje pushen
![:wink:]()
.
Eenmaal binnen gekomen moesten we allebei echt even bij komen van dit uitzonderlijke avontuur. Zuchtend en steunend maar met een voldoen gevoel zaten we allebei op de bank bij te komen. Aangezien het inmiddels donker was heb ik een glow stick voor D en mijzelf gepakt. Het kapot breken van die vloeistof erin was zo ontzettend mooi. Als 2 kleine kinderen zaten we allebei met een glowstick in ons handen, totaal overdonderd door de pracht ervan. Inmiddels begon de trip iets af te nemen en besloten we aan de lachgas te gaan. Zoals ik altijd met lachgas in combinatie met tripmiddelen heb kwam ik in de zogenaamde lachgas infinite loophole terecht. Ik sloot mijn ogen en er ontstonden enkele geometrische patronen. Ik realiseerde mij dat ik dit altijd zo ervaar en de patronen vermenigvuldigen zich, vervolgens begin ik te lachen en de patronen vermenigvuldigen zich wederom. Daarna realiseer ik mij dat ik lach en weer vermenigvuldigen de patronen zich, vervolgens realiseer ik mij dat ik mij realiseer dat ik lach, enzovoort. Uiteindelijk hebben we nog een tijdje aan de lachgas gezeten en er lagen inmiddels lachgas patronen door de hele kamer. Na een tijdje waren we ook wel weer klaar met de lachgas en toen heb ik triptank opgezet. Hoewel het een geniale serie voor tijdens het trippen is kon het ons niet echt meer bekoren. Uiteindelijk hebben we nog een tijd trippend op de bank gezeten, luisterend naar de opzwepende psytrance, jointjes rokend en opgaand in de glowsticks die we bij ons hadden. Rond een uur of 11 in de avond was het meest heftige inmiddels wel achter de rug, al hoewel we er toch nog duidelijk in zaten. Inmiddels had ik behoorlijke honger gekregen en ben ik behoorlijk waus nog een pizza gaan maken. De pizza smaakte werkelijk verrukkelijk en was dan ook heel snel op. Uiteindelijk hebben we de serie Human Planet opgezet, wat echt een aanrader is voor tijdens het trippen. De beelden zijn echt super mooi en de voice over was zo rust gevend. Uittrippende hebben we dit nog uren zitten kijken. Rond een uur of half 2 kwam T thuis, de broer van D. Inmiddels was het voor ons zo'n 12 uur na inname en waren we alweer in de atmosfeer van de aarde, maar helemaal geland waren we zeker nog niet. Met veel pijn en moeite konden we in een paar steek woorden aan T duidelijk maken wat voor trip we gehad hadden, maar veel meer kwam er gewoon echt niet uit. Met zijn 3en hebben we nog wat jointjes gerookt en een paar ballonetjes lachgas genomen. Rond half 4 in de nacht (15 uur na inname) waren we bijna geland en zijn toen allemaal gaan slapen.
Inmiddels is het 4 dagen na deze bijzonder trip en ik voel mij nog steeds als herboren. Ik voel mij echt bevrijd van de handboeien die de wiet om mij heen heeft geslagen de afgelopen jaren. De LSD was blijkbaar de sleutel die deze heeft losgemaakt. Ik heb mij voorgenomen om helemaal niet meer doordeweeks te blowen en in het weekend alleen met anderen samen. Tijdens eerdere pogingen om te minderen was ik altijd in gevecht met mijzelf en vermeed ik ook afspraken met vrienden die blowen. De afgelopen 3 avonden heb ik juist gewoon vrienden opgezocht die blowen en ik heb er totaal geen moeite mee om een joint af te slaan. Dat is echt iets wat ik me tot afgelopen weekend niet had kunnen voorstellen. Natuurlijk realiseer ik mij dat het gevecht alsnog kan komen, maar dit keer voelt het echt alsof ik er eindelijk van af ben. Vielen dank herr Hofmann!
Bedankt en respect als je dit helemaal gelezen hebt! Om deze bijzondere ervaring te kunnen verwerken moest ik dit echt even van mij afschrijven.