Wat apart zeg.. Op truffels en paddo's heb ik zeker wel visuals hoor, op truffels vind ik het over het algemeen zwaar tegenvallen (22 gram) dus dat neem ik met name vanwege de bodyload.. (bodyhigh moet ik eerder zeggen) omdat ik het heel erg vind lijken op hoe mensen heroïne omschrijven (zelf nooit daadwerkelijk heroïne genomen); elke keer dat ik een hijsje van die joint neem krijg ik weer een "shot" lijkt het en zit ik met half dichte ogen bijna te kreunen van genot. Op paddo's vond ik de visuals dan weer wel heel sterk aanwezig, heb daar bizar mooie dingen op gezien! Heel wijs en serieus, en belachelijk mooi.
Mag ik vragen wat voor type persoon jij bent? Ik kwam er in een eigen onderzoekje achter (voor de fun) dat bepaalde type mensen bepaalde type trips ervaren. Ikzelf ben heel creatief, denk in beelden. Ik ben goed in schrijven en met woorden, en ik ben enorm sterk in vreemde talen (daar tegenover staat ook weer dat ik net zo slecht ben in wiskunde en rekenen hoor, hahah. Heb het IQ van een garnaal als het daar om gaat) mensen zoals ik trippen heel erg visueel, zijn gefocust op kleuren, beeldvorming en visuals.
Mensen die muzikaal erg sterk zijn (of in ieder geval muzikaal zijn) hebben veel met geluiden, luisteren graag muziek tijdens het trippen waarbij ze helemaal op kunnen gaan in de verschillende lagen van de muziek.
Mensen die sterk zijn in wiskunde, rekenen, topografie en puzzels oplossen zijn vaak met name in hun hoofd bezig tijdens het trippen. Tevens zien deze mensen vaker echt wiskundige visuals (fractals, ingewikkelde patronen) terwijl ik letterlijk aliens over het plafond heb zien kruipen.
Dat wil niet zeggen dat die groepen niet iets anders kunnen ervaren van een andere groep; Ik ben totaal niet muzikaal, maar ik kan wel van de verschillende lagen genieten in de muziek als ik iets luister. Maar dit betekend wel dat je focus met name bij je eigen groep ligt. Na een half uurtje muziek geluisterd te hebben ben ik wel klaar om op avontuur te gaan of een film te kijken, terwijl mijn vriend (= muzikaal) echt uren intens kan genieten naar de klanken van de muziek. Hij sluit zijn ogen, en gaat er dan helemaal in op. Mijn vriend is bijvoorbeeld bijna niet gefocust op de visuals, hoewel hij ze wel ziet; hij schuift het automatisch meer naar de achtergrond omdat andere dingen zijn prioriteit hebben dan beelden.
Ikzelf heb tegenwoordig helemaal geen hersenspinsels meer. Ik hik tegenwoordig telkens tegen een ego-dood aan (de "net-nietjes"), dus mijn hoofd is ook helemaal leeg. Ik ben extreem veel bezig met mijn bewustzijn en de visuals, mijn hele ziel en zijn te laten dansen op die beelden.
Wat ik probeer te zeggen is dat niet iedereen hetzelfde tript, iedereen is anders. Dus als jij nauwelijks visuals hebt op bijvoorbeeld truffels of paddo's, of ayahuasca kan het zo zijn dat ook bij LSD de visuals meer naar de achtergrond verdwijnen. Dat is dan gewoon hoe jij bent. Niet zo gek ook, want LSD is het verkennen van je innerlijke zelf. Alle psychedelica trouwens.
Oh, op truffels heb ik ook intense body highs gehad ja... echt van die golven, een keer tijdens het wandelen gedurende een nachtelijke trip in het bos ook... dat ik op momenten echt even moest stoppen. Héél intens! Sinds die ervaring is de relatie met mijn lichaam op een bepaalde manier ook echt anders, dan vooral wanneer het gaat om de aandacht en het herkenningsvermogen voor lichamelijke sensaties van genot. Het heeft me wat meer in mijn lichaam gebracht zou ik kunnen zeggen, of meer affiniteit of voeling met mijn lichaam gegeven.
Ik denk dat het voor een groot deel ook wel te maken heeft met in hoeverre iemand overwegend introvert of extravert is, voor zover al dit soort tweedelingen wat waard zijn, ofwel naar binnen gericht of naar buiten gericht. Het klinkt aannemelijk dat mensen met een naar binnen gerichte focus eerder in hun hoofd zullen trippen (in de vorm van gedachten) en mensen met een naar buiten gerichte focus eerder in hun omgeving zullen trippen (in de vorm van levendige visuals). Ik ben een naar binnen gericht mens. Extreem naar binnengericht, zodanig dat dit in het verleden ook tot problemen heeft geleid. Mijn trips spelen zich hoofdzakelijk af in mijn hoofd. Daarbij heb ik wel vaak sensaties van verbondenheid met de wereld om me heen, het één zijn met iets groters, onderdeel uitmaken van een alomvattend geheel. Er lijkt daarmee wel een geleidelijke verschuiving plaats te vinden van mijn hoofd naar mijn omgeving. Van visuals is daarbij altijd nog erg weinig sprake. Natuurlijk ervaar ik ook wel dingen als toegenomen scherpte (bijvoorbeeld met betrekking tot texturen, zoals boomschors op een boomstam wat ik als ik trip echt prachtig vind) en levendigheid (bijvoorbeeld met betrekking tot kleuren, zoals mos wat ik als ik trip ook echt prachtig vind), en 'drifting' enzo, dat je dingen wat ziet vervormen. Echter, levendige externe hallucinaties heb ik zelden gehad en op de momenten dat ik ze wel had was het kortstondig en zeker geen bepalend aspect van mijn trip. Interne hallucinaties, met ogen gesloten, echter volop, tot compleet nieuwe werelden aan toe.
Ik ben aan het leren meer naar buiten te treden, onder meer door het contact met mijn eigen gevoel te vergroten en daar meer naar te leven en gevoelens te uiten, alsmede meer verbinding te zoeken met anderen. Liefde voor mezelf, mijn medemens en de wereld om me heen is er eigenlijk altijd wel geweest, maar ik heb nooit zo vanuit die liefde kunnen leven door liefde te geven en mijn hart wederkerig weer te vullen met de liefde om me heen omdat ik lang mijn energie niet in mijn hart heb kunnen laten stromen. Ik heb lange tijd een veilige basis gemist en erg vanuit mijn hoofd geleefd. Nu ik steeds meer vanuit mijn hart ga leven, voel ik ook dat ik dichter bij liefde kom. Het brengt me automatisch zowel dichter bij mezelf, anderen en de wereld om me heen.