#1
Ik vind het fijn om te horen dat er blijkbaar meer mensen zijn zoals ik; ik dacht namelijk dat ik echt de enige was die altijd door een moeilijke fase heen gaat als psychedelica net begint te werken. Ik heb dit eigenlijk niet alleen maar op psilocybine, maar op alle psychedelica. Alsof ik telkens even m'n draai erin moet vinden en aankijken hoe dit ook alweer werkte/hoe je het stuurt. Na een uurtje ofzo gaat het dan helemaal prima. Super positief om te lezen dat ik dus helemaal geen vreemde eend ben.. doet me goed, dankjewel!![:)]()
Het is inderdaad die draai vinden, maar imo ook meer dan dat alleen. Voor mij voelt het alsof mijn lichaam/geest een soort grote schoonmaak doet. Alle opgeslagen frustratie, boosheid en angst van de afgelopen tijd die naar boven komt om gezien en gevoeld te worden. Waarna vervolgens gekeken kan worden met een lichtere, schonere blik.
Heb om die reden ook verreweg mijn meeste trips 's nachts gedaan. En dan soms nog een soort blinddoek (mindfold heet het volgens mij) op om de boel nog donkerder te maken. Voor een mooi donkere achtergrond waarop de visuals veel beter tot hun recht kwamen. Maar vanaf een bepaald punt (qua intensiteit), maakt het weer minder uit, omdat ik dan zo hard tripte dat ik niet eens meer wist of het dag of nacht was en mijn omgeving nauwelijks nog kon zien door alles heen.Wat je schrijft over die visuals herken ik heel erg ja, of je nou je ogen open doet of sluit; het maakt niet uit. Ze zijn er altijd. Alleen met ogen dicht zijn ze wat scherper, maar dat komt omdat het dan donker is ook. Ik trip ook het liefste als het nacht is omdat het dan donkerder is, en je de visuals beter kunt zien. Overdag trippen heb ik wel gedaan natuurlik, maar is visueel een stuk minder aantrekkelijk dan wanneer de zon weg is. Ik zit eraan te denken om op Psy-Fi misschien overdag op 2C-B te gaan trippen en s'nachts op LSD, omdat die geen tolerantie jegens elkaar hebben. Dan kan ik overdag ook nog trippen, en hoef ik niet nuchter te zijn en te wachten op m'n trip s'avondsDie mist aan visuals klinkt ook zeer herkenbaar ja.
De energie gaat dan in iets anders zitten, in jouw geval dus in denken. Of het waardevol is, ligt denk ik puur aan het waardeoordeel dat we er zelf aan geven. En hoewel ik persoonlijk denk dat we die energie naar onze zintuigen kunnen leiden/brengen, kan ik ook weer niet met zekerheid zeggen dat dit voor iedereen zo werkt. Het lijkt zo bij mij te werken in ieder geval. Maar probeer eens - als je het interessant vindt - je aandacht naar je perceptie te brengen, ipv je interpretatie/denken. Gewoon letterlijk voor langere tijd naar dingen kijken (of luisteren, voelen, etc. als daar je interesse ligt) bedoel ik. Met ontspannen, doch intense aandacht.Wat jullie beschrijven met betrekking tot visuals ervaar ik dus allemaal totaal niet. Niet dat mijn ervaring daarom minder is, hij is op z'n eigen manier voor mij minstens zo waardevol als jullie ervaringen voor jullie, zo vermoed ik, maar ik blijf het wel vreemd vinden. Is mijn reactie op psychedelica dan zo atypisch?
Voor mij persoonlijk biedt een visuele trip wel een meerwaarde boven een meer mentale trip. Het haalt je uit je denken en brengt een intimiteit tussen jou en je directe ervaring (de wereld van zintuiglijke waarneming). Het is voor mij veel meer dan slechts mooie kleuren en patronen zien. Het is terugkomen naar een directere ervaring dan denken. Daar waar woorden altijd een symbool voor iets anders zijn, is (visuele) perceptie het 'ding' zelf, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar om duidelijk te zijn: niet dat er ook maar iets mis is met denken. Je kunt immens waardevolle 'denk' trips hebben, door je energie daarin te brengen. Maar je kunt (denk ik) deze energie ook meer in je perceptuele wereld brengen. Al zal wat mogelijk is vast ook wel in bepaalde mate liggen aan hoe iemand in elkaar zit. Misschien zijn sommigen gewoon minder beelddenkers van zichzelf bijvoorbeeld.