#1
Wie: Ik (max van vooraan de 30, al aantal ervaringen met psychedelica) & Niels (man van eind de 20, geen ervaring).
Wat: Ik 21 gram Hollandia truffels & Niels 11 gram.
Waar: Bij Niels thuis + de bossen vlakbij
Wanneer: 12 oktober 2019
In dit trip report probeer ik duidelijk te maken hoe het kan dat je tijdens een trip kan denken dat een trip nooit meer zal eindigen, of dat de werkelijkheid vanaf dat moment voor altijd veranderd is, ook al weet je dat je psychedelica genomen hebt. Het volledige trip report die ik voor mezelf typte was te lang voor het internet. Had eerst al een derde geknipt. Merkte dan dat 30 000 karakters hier het max is en ik had er toen 59 000. Dus ik heb nóg moeten halveren, waardoor ik helaas veel grappige situaties, sfeerschepping en visuals moest weglaten. En dat ik super grote en onlogische gedachtesprongen lijk te maken vergeleken met hoe het echt verlopen is. Hou er dus rekening mee: het is omdat ik dik moest snoeien in deze post![:)]()
Voorbereiding
Vandaag introduceer ik Niels aan psychedelica. Plan: namiddag trippen, 's avonds uitgaan. Ben bij Niels thuis, woont in pittoreske chalet in bos. Weegschaal zegt dat 1 van de truffel zakjes 18 gram weegt in plaats van 15. Ik geef mezelf ~21 gram en Niels dan ~11. Ik laat hem iets eerder eten, moest hij slecht gaan kan ik nog beetje ingrijpen. Hij is klaar met eten om 15:35 en ik om 16:00.
De trip
We zitten in de zetel. Ik open Whatsapp. Ik zeg aan Donald “hoppa 21g”. In het groepsgesprek met Daphne & Jennifer zeg ik “Zonet 21g Hollandia’s gegeten. Hoe is het nog met jullie leven?”. Zo, genoeg ge-social-network’ed. Tijd om de trip af te wachten. Ik voel me al heel vreemd. Ik merk dat ik een hoge portie genomen heb. Ik voel me fysiek heel zwaar, en in mijn maag doet raar. Wow, en de kamerplant is al aan het draaien en golven. Ademen. Opblazen en leeglopen als longen. Ik herkende dit effect van een eerdere trip toen heel het landschap dit deed. Ik kijk op mijn telefoon: 16:15 ongeveer. Wow, een kwartier, en nu al de effecten waar ik normaal meer dan een uur op moet wachten?! Wat gaat deze trip geven?
“Wow!!!”, zegt Niels, “ik zag het behangpapier bewegen in mijn ooghoeken. Wat een drug. Wat is dit man?!”. Was blij dat hij visuals had voor zijn eerste keer. Ik zie plots ook de lichtjes van de radio golven. Het feit dat ik zijn plant zie bewegen is teken dat we de natuur moeten opzoeken. Ik zeg: “we kunnen wat drank meenemen tegen de dorst en smaak, van truffels wil ik altijd drinken”. Niels zoekt zijn fles water. Ik ga ondertussen even naar het toilet en als ik terug ben zeg ik dat we kunnen vertrekken. Niels wilt de fles nemen maar… hij weet niet meer waar hij deze gelegd heeft. Hij loopt heen en weer onder de indruk van wat de drug met hem doet. Ik zeg: “rustig blijven, en denken, waar ben je allemaal geweest sinds je de fles nam?”, vervolgens loopt hij al zijn stappen af sinds dat punt, maar nergens is het te bespeuren. Ik herkende dit fenomeen: tijdens trippen kan je soms in een oneindige lus raken als je iets niet vindt. Ik stel daarom voor zonder naar buiten te gaan, maar dan beseft hij dat de fles al in zijn rugzak zit, en hij dat vergeten was.
We wandelen over een strand aan een grote vijver. “hier kun je ‘s avonds de zonsondergang zien”, zegt Niels. We hopen dat we die gaan zien tijdens onze trip. Water is ook altijd leuk tijdens een trip.
We wandelen over een zandweg tussen de bomen. Ik zie allemaal bizarre figuren in de vorm van het zand waar we over wandelen. We nemen een afslag. Ik zie plots dikke gekleurde doorzichtige draden over het pad, gespannen tussen de struiken. Alsof er een gigantische fantasy-spin een kleurrijk web gemaakt heeft over het pad.
Wow, zelfs tijdens het erdoor wandelen zag ik de draden nog. Vorige trips begonnen visuals alleen als ik focus legde/bleef staren op iets, of enkel in mijn ooghoeken. Dit gaat een heftige trip worden. Ik zie Niels zijn gezichtsbeharing veel groter dan het werkelijk is, alsof hij een bosjesman is. We gaan van het pad af en gaan liggen in het bos.
Ik staar naar de struik vlak voor mij. Hola, die doet heel raar, gekleurde draden die ronddansen. Niels zegt “Wow als ik even een richting uitstaar zie ik allerlei vormen in de kruinen van de bomen. Maskers, boze gezichten, een octopus”. Maar ik kijk rond mij en ik hoef precies geen focus te leggen op iets, alles doet sowieso funky. Ik leg me neer op mijn rug. Ik staar richting de hemel, en voel me zwaar worden, alsof ik één wordt met de grond. Ik heb een jas aan en zweet, maar dat geeft niet. Ik geniet van de show. Ik zie de kruin van de bomen in de lucht harder en harder dansen.
Maar holy fuck, wat gebeurt er nu, de takken van de bomen beginnen rond de stam te draaien. De bomen zijn gewoon rondjes aan het draaien. En de rand van de takken hebben alle kleuren van de regenboog. En wow. De bomen, takken en kleuren aan de rand van de takken en alles begint versmelten met de hemel en nog een fel witte kleur erbij. Alsof alles een waterverf schilderij was waar water op gegooid wordt en alles nu in elkaar overvloeit. Ik zie het als een projectie in een koepel rond mij, net als een planetarium, en ik lig in het midden. Ik kan surfen op de gekleurde lijnen die nog overschot zijn van de bomen. Mijn universum. Geweldig. Alles stroomt en mengt als vloeistoffen. Ik kan de projectie rondom me beïnvloeden lijkt het, achterwaarts gaan en de bol draait mee. Het is echt leuk, buitenaards.
Niels vraagt hoe laat het is. Wow, mijn telefoon uithalen, hoe ga ik dat ooit doen. Als ik ook maar DENK aan iets fysiek ondernemen, voor ik het weet komt een nieuwe impuls binnen visueel of in mijn gedachten, en was ik al vergeten wat ik ging doen. Ok, focus. Ik haal hem uit en lees de cijfers voor die ik zie. Ik kan geen tijd meer interpreteren. Ik staar verder naar mijn universum. Ik kom plots tot een realisatie. Een tijd terug op Psy-fi toen Daphne en ik samen truffels namen, en Daphne harder ging dan mij, zat ze lang op het toilet. En pas na 20 minuten wachten en haar naam roepen stuurde ze op Whatsapp dat ik alleen mocht verdergaan, dat ze het naar haar zin had op toilet. En toen ik vroeg waarom ze niet eerder stuurde, zei ze “ja ik wilde wel maar het lukte me niet man”. Nu snap ik hoe het moet gevoeld hebben, want ik kon zelf moeilijk de tijd op mijn telefoon raadplegen. Wow, ik leer bij.
Ik roep uit: “Niels, IK HEB MOMENTEEL EEN GEVOEL VAN TOTALE EUFORIE. IK HEB TRANEN IN MIJN OGEN VAN BLIJDSCHAP. IK BEN HIER ZOVEEL KENNIS EN LEVENSWIJSHEDEN AAN HET LEREN. JE KUNT HET JE NIET VOORSTELLEN. IK TRIP MOMENTEEL LEVEL 5!!!!!!”
(Niet dat ik op dat moment wist wat level 5 was, wat het verschil in levels überhaupt moet voorstellen)
Ik bedenk me dat ik achteraf Niels ga aanraden op te bouwen tot deze portie, dit is te leuk.
(Op dit punt begin ik mijn grip op de werkelijkheid verliezen. Daarom wissel ik vanaf nu dit trip report af tussen de werkelijkheid en mijn trip. In “werkelijkheid” typ ik uit wat er dus echt aan het gebeuren is, en bij “trip” typ ik mijn gedachten, wat ik DENK dat er op het moment aan het gebeuren is)
In werkelijkheid:
Niels zegt: “Ja, kan ik geloven. Volgende keer neem ik een grotere portie!”
In mijn trip:
Huh, hoe weet Niels wat ik net zat te denken? Nu ik hier in mijn eigen universum het ultieme geluk ervaar, en veel kennis verzamel en ik geleerd heb hoe je het ultieme geluk kan ervaren, namelijk 20 gram truffels eten, was ik van plan deze kennis te delen met Niels straks bij de nabespreking van de trip, in zijn zetel. Maar hij zegt het zelf al...
In werkelijkheid:
Ik denk nog wat verder na over het leven. Ik krijg kennis niet lineair bij zoals normaal maar IN HET KWADRAAT. Ik snap nu ook LSD artwork van psychedelic rock, met gekleurde golven, want ik zie het voor me.
Ik roep euforisch: “HIER IN MIJN UNIVERSUM HEB IK TOEGANG TOT ALLE KENNIS DIE ER MAAR IS. STEL ME EEN VRAAG, EN IK WEET HET ANTWOORD”.
Ik zeg: “Trouwens, Billie zit nu in China, en ik ben op reis naar mijn eigen universum”.
Niels reageert: “Ah, Billie zit in China? Dat verklaart waarom hij niet meedoet vandaag.”
Ik zeg: “Wat is het concept van vriendschap eigenlijk? Wat is het concept van liefde eigenlijk? Wat is eigenlijk het concept van een concept? Grappig woord, concept”.
Ik spring recht door een eureka-gevoel.
In mijn trip:
Ik besef nu dat ik door truffels te nemen, het ultieme geluk heb ervaren. Straks terug bij Niels in zijn chalet als ik uitgetript ben, en we in de zetel zitten, vertel ik Niels dat hij volgende keer 20 gram truffels moet nemen. Zo heeft hij ook toegang tot al deze kennis. En kunnen we elkaar helpen. Dat is wat het concept van vriendschap is. We zijn allemaal mensen met onze eigen problemen, maar door truffels krijg je de kracht die op te lossen en totale euforie te ervaren. En volgende keer nemen we Billie er ook bij, zodat hij ook toegang heeft tot al deze kennis. Dit is hoe je beter wordt in het leven/universum: kennis verzamelen.
In werkelijkheid:
Ik roep uit: “Niels, ons leven gaat zoveel beter zijn vanaf nu! Ik ben zoveel wijzer. Ik kijk al uit naar de nabespreking! Wat ik je dan ga kunnen bijleren!"
Niels zegt: “Dit is geweldig. Truffels. Volgende keer trippen we ook met Billie erbij hé?”
In mijn trip:
Wow, Niels weet precies wééral wat ik denk.
In werkelijkheid:
Niels vervolgt: “Ik zou wel truffels niet met iedereen nemen”.
Vervolgens verwijst Niels naar een hoop mensen waarmee hij geen truffels zou nemen.
Hij begint praten over een ex collega die nooit rekening houdt met wat een ander wilt of moet doen. Hij vertelt er een heel verhaal over. Zijn verhaal doet me denken aan een van mijn eigen ex collega's. Die was ook exact zo. Niels zegt: "je weet wel wat ik bedoel hé, je kunt je hier in verplaatsen denk ik".
Ik wil Niels vertellen over hoe mijn ex collega was, wat ik met hem meegemaakt heb qua narigheid. Maar heb moeite met aan de juiste woorden denken. Verder dan "ja, ik ..." kwam ik niet. Niels zegt "ja je snapt me wel" en vervolgt: “Eigenlijk hé, we moesten elkaar al eerder tegengekomen hebben, jammer dat we zo ver wonen”.
In mijn trip:
Wat bedoelt hij met dat we elkaar eerder MOESTEN tegengekomen? Was het een soort opdracht van hogeraf? Wie ben jij eigenlijk Niels? Hoe weet Niels eigenlijk waar ik aan denk al een paar keer daarnet? Zijn we telepathisch verbonden? Ik ga toch even moeten navragen.
In werkelijkheid:
Ik zeg: “Niels, hoe kon jij weten dat ik wist wat je bedoelde daarstraks? Van die ex collega? Dat ik het zelf meegemaakt heb? Ik had het nog niet luidop gezegd”.
Niels reageert vol overtuiging: “Ja, ik weet dat wij elkaar snappen”.
Ik staar naar Niels, en hij naar mij. Ik zie zijn kleren wat golven. Ik zie zijn gezicht in blokken waarbij iedere blok 1 kleur is, alsof zijn gezicht in Minecraft gemaakt is. Niels zegt: “wow, ik heb nog rare visuele effecten. Allez man, ik zie je jas in golven, alsof het een hologram is.”
In mijn trip:
Wow, dat is wat ik ook zie bij hem! Zijn we echt een soort verbintenis aan het creëren?
In werkelijkheid:
Niels zegt: “En ik vraag me dan af. Nu je weet wat je weet, zou je nog de tijd terugdraaien? Zou je de tijd terugdraaien naar het punt voor het allemaal gebeurde?”
Ik beweeg reflexmatig met mijn gezicht in het rond bij het horen van die zin, alsof ik controle over mijn lichaam kwijt ben.
In mijn trip:
Ik zie beelden voor me flitsen: vanaf de zetel in de chalet, vertrekken er twee gele strepen die de trip van Niels en ik voorstellen, en die strepen gaan over het strand waar we gewandeld hebben, door het pad over het bos tot op deze plek, de ene streep naar Niels zijn lichaam en de andere streep naar mij, en vervolgens komen de twee lijnen samen. Ze versmelten.
Onze trip is samengekomen. Zoals ik daarstraks dacht, is er een soort connectie met Niels. Misschien zijn Niels en ik zielsverwanten in een hogere dimensie. Dat is waarom hij al de hele tijd zegt wat ik denk, en weet wat ik denk zonder dat ik het zeg. Dat is waarom Niels zei dat we elkaar eerder moesten tegenkomen. Het was de bedoeling omdat we vrienden zijn in een hogere dimensie. Voor Niels is dit ook een heftige realisatie. Daarom vraagt Niels nu aan mij of ik de tijd zou terugdraaien, terug naar voor we de truffels genomen hebben. Omdat ons leven nog gewoon zou zijn. Ik heb ook een déjà vu gevoel, alsof ik altijd al geweten heb dat Niels dat ging vragen. Dit voelt echt akelig. Hebben we nu voor altijd de realiteit veranderd?
Ik zie nu ook visueel voor me wat het doel van deze trip is: samen de truffels eten in de zetel van de chalet bracht ons in dezelfde virtuele wereld, hier in het bos. Ik kan zien dat dit allemaal virtueel is, want ik zie Niels en de omgeving golven. En ik voel mijn lichaam amper tot niet, dus ik ben hier niet echt. En hier in het virtuele bos mengden onze trips beetje per beetje samen. Tot op het punt dat we telepathische connectie hebben. Dat is het eindpunt. En vanaf dan zal de tijd langzaam aan terug keren bij het uitwerken van de trip. Terug tot aan het punt waar we in de zetel zitten. En daar kan ik alle kennis die ik in deze virtuele wereld opdeed met Niels delen. Ik zit dus in een tijdlus die begint en eindigt in de zetel. Dit is tijdreizen. Deze trip heeft me getoond hoe de relativiteit van tijd in elkaar zit. Dankzij deze trip heb ik toegang tot de vierde dimensie.
Of ben ik daar fout in? Besta ik eigenlijk wel? Of ben ik een illusie? Is Niels een illusie? Zijn alle andere mensen een illusie en ben ik het enige bewustzijn wat bestaat? Heb ik geen andere keuze dan meegaan in het verhaal van het universum, zonder dat ik eigen controle heb? Ik voel momenteel totaal geen controle over de situatie en daarnet bewoog mijn lichaam ook vanzelf en heb ik geen controle over welke gedachten mijn brein binnenstromen. Alsof ik in de pen zit die het verhaal van het universum schrijft, en enkel maar kan kijken wat er gebeurt, hoe het universum verloopt.
Ik ben onder de indruk van de werking van truffels. Zorgen truffels ervoor dat een alternatieve realiteit gecreëerd wordt waar de trip in plaatsvindt, die zelfs de realiteit voorgoed kan aanpassen eens de trip voorbij is?
In werkelijkheid:
Niels knikt naar mij en zegt: “Wijsheid komt met de jaren jong. Ze zeggen dat wel als cliché, maar het is echt zo. Ik kan het haar dan ook niet kwalijk nemen dat ze dat gedaan heeft, ze is nog jong, en heeft nog al die levenservaring niet".
In mijn trip:
Gezien Niels, die mijn gedachten kan lezen, knikt, bevestigt hij wat ik net zat te denken. Aangezien hij zegt dat wijsheid met de jaren komt, bevestigt hij de wijsheid die ik net opgedaan heb. Alles wat ik nu aan het denken ben klopt. Niels en ik zijn dus echt vrienden in een hogere dimensie. Oef, dit is de bevestiging die ik nodig had dat ik niet alleen in het universum ben, dat wij beide onafhankelijke entiteiten zijn. Dat ik niet louter een toeschouwer ben van het universum. En gezien hij nu ook tot een extra realisatie komt, namelijk dat hij een bepaalde vrouw die ik niet ken iets wat zij deed niet kwalijk kan nemen omdat zij nog minder wijsheid heeft, betekent dus dat er nog mensen bestaan. We zijn niet alleen. Niels en ik hebben elkaar gevonden. We kunnen elkaar helpen, steunen. In het leven tussen alle andere mensen. En met drugs kun je dus in een nieuw soort bewustzijn raken. Want Niels en ik hebben het zonet gedaan met truffels. Met drugs reis je door het universum. Amai, nu ik dit weet, zal het leven nooit meer hetzelfde zijn.
In werkelijkheid:
Niels heeft honger en wil frieten eten. We keren terug.
In mijn trip:
Al wandelend richting het pad zie ik dat de stam van een van de bomen uit bewegende slangen bestaat in de kleur van de boomstam. Slangen die gevlochten tussen elkaar door aan het kruipen zijn. Het is nog maar een bewijs dat deze wereld slechts virtueel is, want een boom die bestaat uit slangen kan natuurlijk niet.
In werkelijkheid:
We komen aan op het strand. De zonsondergang is te zien over het water. De lucht is roze. Het voelt surreëel. Vlak aan het water staan twee plastieken stoelen. Niels zegt: “amai, ideaal zeg”, en we gaan in de stoeltjes zitten.
In mijn trip:
Wow maar hoe kan dit, dat het zonsondergang is en er stoelen staan? EUREKA! Ja, nu begin ik het te snappen, hoe we de 4D wereld gaan navigeren vanaf nu. We kunnen vanaf nu de 3D plaats waar we door wandelen aanpassen via de vierde dimensie. Dat is ook waarom er zich hier een zonsondergang afspeelt, en dat er net TOEVALLIG twee stoelen klaar staan om die te bekijken. We zeiden voor de trip dat we een zonsondergang wouden zien aan dit meer, en vanuit de toekomst hebben Niels en ik die gecreëerd in deze trip. En er twee stoeltjes laten materialiseren. Dit is dus hoe we ons eens we weer onze fysieke zelf zijn door het universum gaan verplaatsen. Nooit meer hebben we de beperkingen van het vroegere leven. Vanaf nu kunnen we ALLES naar onze hand zetten. Dit is ook wat we gaan doen als we vanavond uitgaan. We creëren het soort feestje die we willen, met de mensen erbij die we willen. Straks in de frituur kunnen we de lekkerste frieten tevoorschijn toveren. Dit is hoe we geluk gaan creëren vanaf nu.
In werkelijkheid:
We wandelen terug richting de chalet. Ik zit nog even buiten. Niels gaat ondertussen douchen.
In mijn trip:
De lucht is momenteel zwart. Je zou denken dat het nacht is, maar dat kan niet want ik zag de hemel een minuut geleden nog als roze. Waarschijnlijk hebben Niels en ik vanuit de toekomst geen moeite meer gedaan om de hemel hier te creëren want de tijdlus is toch bijna voorbij. Het boeit nu ook even niet. Ik ben gelukkig met onze nieuwe krachten. Nooit geen negatieve emotie meer voelen uit het oude leven, want we gaan er een mouw aan kunnen passen.
In werkelijkheid:
Ik haal mijn telefoon uit en open Whatsapp, benieuwd naar de reacties op toen ik zei dat ik 21 gram truffels genomen heb.
Ik open het gesprek met Donald. Er staat:
“Veel plezier!! In welke dimensie je ook bent.”
Ik antwoord:
“Die van alle waarheden. Ik vertel je alles volgende keer dat we elkaar zien.”
In mijn trip:
Zo. Bij Donald kan ik hetzelfde doen als wat ik straks bij Niels ga doen. Hem leren hoe het ultieme geluk te vinden, door het eten van 20 gram truffels. Maar eerst keer zien naar wat Daphne & Jennifer zeggen van het feit dat ik zoveel truffels gegeten heb.
In werkelijkheid:
Ik open het groepsgesprek met Daphne & Jennifer. Ik zie wat Daphne schreef:
“Hahahaha. Ja prima man. Hoe is het met jou atm?”
In mijn trip:
Holy holy holy fuck. De nieuwe werkelijkheid is nog zotter dan ik dacht. Daphne lacht nonchalant en zegt dat het prima is dat ik dat deed. Alsof het de bedoeling was. En vervolgens vraagt ze hoe het nu met me is. Alsof ze weet dat er iets veranderd is voor me. Alsof ze ook invloed gehad heeft op het feit dat ik tot deze nieuwe kennis gekomen ben. EUREKA! Dat is het! Ik heb nu natuurlijk kennis verzameld die ik straks met Niels ga delen. En later met Donald. Maar Daphne en Jennifer hadden die kennis al lang, ze zijn al lang in dit niveau van bewustzijn. Jennifer en Daphne waren al als zielsverwanten met elkaar verbonden via een trip zoals Niels en ik vandaag meegemaakt hebben, en nu verwelkomen zij me ook in dit nieuwe bewustzijn. Daarom vraagt Daphne hoe het met me is op dit moment. Of ik het nieuwe bewustzijn wel aankan nu. Ik besluit dat ik Daphne kan geruststellen dat alles volgens plan verloopt.
In werkelijkheid:
Ik citeer Daphne haar “hoe is het met jou atm?” bericht en reageer: “Perfect. Dit had ik nodig. Ik ben terug in de werkelijkheid. Allez bijna.”
Ik open terug het gesprek met Donald want hij heeft al gereageerd op het feit dat ik hem alles zal vertellen volgende keer dat ik hem zie. Hij zegt: “Dat duurt even. Was het een mooie trip?”
Ik reageer: “Maar je leven wordt beter dan. Kan het je verzekeren.” om hem gerust te stellen dat het de moeite zal zijn ook al duurt het nog even.
Maar dan reageert hij weer: “Of wacht je zit er nog in”.
Ik protesteer met “Plus minus”.
Maar Donald is kordaat, hij zegt: “Ik merk aan je dat je er nog in zit. En dat is mooi. Ikzelf heb nu een familiefeest maar had liever jouw dimensie ingestapt met LSD”.
In mijn trip:
Wow hé maar wacht eens even. Donald weet af van mijn trip, aangezien hij kan zeggen dat ik er nog in zit. En vooral, hij is bezig over in dimensies stappen, gebruik makende van de drug LSD. Die kennis die ik vandaag opgedaan heb, dat je met drugs kunt navigeren in het universum. Die kennis heeft hij al!
Ik denk dat ik er klaar voor ben, om naar de zetel te gaan voor de nabespreking. Mentaal trip ik al niet meer, en fysiek begin ik me meer en meer in orde voelen want ik voel al mijn ledematen terug. De visuele effecten worden subtieler en subtieler, maar het is niet vreemd dat ze er zijn, want de wereld hier is nog virtueel. Ik moet nog terug helemaal mijn fysieke zelf gaan worden in de zetel. Als ik de nabespreking doe en mijn kennis deel met Niels, dan zit mijn taak er op voor vandaag en kunnen we uitgaan.
In werkelijkheid:
Ik ga naar binnen, en ga in de zetel gaan zitten.
In mijn trip:
Zo, ik ben klaar om weer te materialiseren.
In werkelijkheid:
Ik haal mijn telefoon uit terwijl ik wacht tot Niels uit de douche komt. Ik zak in gedachten weg. Mijn duim ligt op het toetsenbord op een random gesprek in Whatsapp en er komt een willekeurige tekenreeks zoals “dfdfdfdfdfdddfffdfdffdff” in het vak waar je kunt typen zonder dat ik het door heb. Enkele minuten later hoor ik Niels uit de douche komen. Dit schudt me wakker. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat er “dfdfdfdfdfdddfffdfdffdff” staat.
In mijn trip:
Waar ben ik? Oh, hier in de zetel. Aha! Mijn trip is dus over? Want hier begon de virtuele tijdlus richting het bos. Ik zie “dfdfdfdfdfdddfffdfdffdff” op mijn telefoon! Ja, dat is voor mij nu definitief het teken dat mijn trip volledig voorbij is. Dat de tijdlus terug samengekomen is met de oude tijdlijn van mijn fysieke zelf. Want die random letters stonden voor de truffels insloegen ook op mijn telefoon, heb het eerder gezien, ik herken het. Maar tijdens mijn trip was dat er niet, wat verder bevestigt dat de hele wandeling over het strand en in het bos niet echt was. Een stuk verbeelding waar de truffels voor zorgden. En nu ben ik weer mijn fysieke zelf. En ben nu als resultaat wel verbonden met Niels gezien onze virtuele trips samenkwamen. De werkelijkheid is nu nooit meer hetzelfde. En we hebben toegang tot de vierde dimensie.
In werkelijkheid:
Niels komt de kamer binnen en vraagt “Terug op aarde?”.
Ik zeg: “Ja, ik ben helemaal uitgetript nu. Ben weer de oude”.
Niels zegt: “Goed, we zijn dan eens weg zeker? Heb enorme honger”.
Ik stem in en we gaan op pad.
We komen aan bij de frituur. Door mijn closed eye visuals die doorkomen in mijn gezichtsveld ziet mijn beeld er een beetje vintage uit. Alsof er een grain effect op toegepast is, overal bewegende “storing”/puntjes.
We plaatsen onze bestelling. Ik heb geen honger, dus bestel enkel een Fanta. Ik ga ondertussen naar het toilet. Tijdens het plassen zit ik na te denken. Wat er hier afspeelt in dit frietkot lijkt toch echt op het echte leven. Een man aan de kassa en je bestelling plaatsen, betalen met geld. Hoezo realiteit naar onze hand zetten? Ik ga naar de tafel waar Niels zit en drink van mijn Fanta, hopende dat de suikers helpen voor tripeffecten te doen afnemen. Terwijl ik drink, zie ik de patronen op het tafelblad ronddraaien. Ze dansen in het rond. OK, dit is het teken voor mij. Ik ben nog aan het trippen. En mogelijk is alles wat ik dacht de laatste uren fout. Er is misschien helemaal niets veranderd, het leven gaat voort zoals voorheen. Niels ziet mij diep denken en vraagt of ik al wat gewend ben aan de werkelijkheid. Ik kan enkel maar zeggen: “Ik weet momenteel niet wat echt is en wat niet. Ik ben denk ik nog aan het trippen”. Dit is het moment dat ik terug grip heb op de werkelijkheid.
Ik denk na over de mindfuck die ik momenteel heb. Als alles een illusie was, hoe verklaar je dan die momenten dat ik controle verloor? Ik heb Niels wel écht horen en zien de dingen zeggen die hij deed. Hij heeft wel echt over tijdreizen gepraat. Dat was zo werkelijk, het kan geen illusie zijn. Ik zag ook de beelden voor me in 4D van de trip. Ik kon plots 4D denken. En ik werd op het einde plots wakker in de zetel, alsof ik inderdaad materialiseerde na de trip, allemaal zoals ik dacht dat ging gebeuren. Hoe kan dat dan allemaal? En als het allemaal niet echt was, wat heb ik dan staan zeggen op Whatsapp daarstraks? Gelukkig valt dat mee.
De visuele effecten gaan ondertussen over. Het is rond 22:00, wat dus betekent dat mijn trip rond de zes uur geduurd heeft. Ik vertel Niels enkele van mijn waanideeën, en hij is onder de indruk. Ik ook, ik zei tijdens mijn trip al onder de indruk te zijn dat zo’n kleine stukjes truffel zo’n gigantisch effect konden veroorzaken. Namelijk telepathie, tijdreizen, ... Nu ben ik weer onder de indruk van dat effect. En dat effect is niet tijdreizen zelf, maar mij de illusie geven dat ik dat kan. Mij compleet voor de gek houden. En het is niet alleen op de piek van mijn trip dat ik waanideeën had. Die waanideeën die toen in mijn hoofd geplant werden hielden ook heel de come down aan. Tot op de uiterste staart van de trip. Ik snap nog steeds niet waarom Niels dan bepaalde dingen zei.
Ik vraag hem “Hoe kon jij eigenlijk weten dat ik wist wat je bedoelde over die slechte ervaring met je ex collega die met niemand rekening houdt, dat ik hetzelfde heb meegemaakt?”
Niels lacht en zegt “ah, ik weet niet, ik gokte gewoon dat dat zo was. Iedereen heeft wel eens zo een collega gehad”.
Ik vroeg hem: “Heb je staan praten over de tijd terugdraaien enzo?”
Niels: “Ja, ik was bezig over mijn ex, over wat er gebeurd is en dat ik me soms afvraag of ik de tijd zou terugdraaien als dat kon”.
Ik besefte: Niels was ook aan zelfreflectie en reflectie over het leven bezig door de truffels. En de dingen die we beide zeiden stuurden de gedachten van de ander. Hij begon plots over mensen in zijn leven praten met wie hij geen truffels zou doen. Hij had het ook over “wijsheid komt met de jaren, ik kan het haar niet kwalijk nemen”. Was ook over die ex. Ik heb enkel flarden van Niels zijn verhaal opgevangen, en soms was ik in mijn eigen bezig, waardoor ik stukken miste. En mijn fantasie vulde die stukken die ik gemist heb op met iets totaal anders om het geheel te doen kloppen.
Ik vraag: “het voelt als een droom, maar hebben wij in stoelen gezeten aan de vijver kijkend naar zonsondergang? Hoe kan dat?”.
Niels: “Ja, het was net zonsondergang toen we teruggingen naar de chalet. Waarschijnlijk komen die twee stoelen daar door een paar Poolse buren die daar wat staan zuipen hebben toen wij in het bos lagen en dan die stoelen daar gelaten hebben”.
Wow.
Je denkt dat je gewoon in gesprek bent onder truffels maar bent eigenlijk totaal niet op dezelfde frequentie.
Conclusie
Die nacht goed geslapen, de dag erna nooit zo genoten van mijn ontbijt, mij perfect normaal voelend. Ik ben zeer bevredigd over deze trip. Ik heb de meest funky visuele effecten ooit gezien. Ik heb dan wel geen nieuwe krachten, maar ik heb wel andere dingen geleerd en meegemaakt die ik me al lang afvroeg. Hoe ego oplossing voelt. Hoe een bad trip, waarbij je denkt dat je voor altijd vast zit in de trip, in zijn werk gaat. Nu heb ik zelf gedacht tijdens mijn trip dat de realiteit nooit meer hetzelfde ging zijn vanaf nu. En dit terwijl ik perfect wist dat ik truffels genomen had.
Hoe meer ik erover nadenk de dagen erna, onder ander tijdens het schrijven van dit trip report, hoe duidelijker mij wordt wat er nu precies gebeurd is. Omdat ik slechts flarden opgevangen heb van wat Niels allemaal zei tijdens mijn piek, heeft mijn brein die anders werkte dan anders er een totaal ander verhaaltje van gemaakt. En een grote portie confirmation bias, waardoor ik alles wat Niels zei of in het algemeen gebeurde begon zien als bewijs van mijn waanideeën. En zeker als het dan niet een keer gebeurt, maar dan nog eens, en nog eens, begon ik het echt geloven. De twee stoelen bij zonsondergang als grote voorbeeld. Dat het direct na de zonsondergang-scène pikdonker was komt omdat we toen in een andere richting keken, oostwaarts in plaats van naar het westen waar de zon onder gaat. Dat Daphne vroeg “hoe is het met jou atm?” is niet omdat ik zei dat ik truffels genomen heb. Ik vroeg hen ook “hoe is het nog met jullie leven?”. Zij antwoordde gewoon daarop. Dat Donald iets zei over mijn dimensie instappen met LSD is gewoon toevallig woordgebruik. Die beelden van tijdreizen die voor me flitsten, pure fantasie. Wakker worden in de zetel, materialiseren? Ik was gewoon even met mijn gedachten ergens anders en schoot wakker bij het horen van geluid. En die random tekenreeks op mijn telefoon die ik herkende, die zogezegd al van voor ik begon trippen op mijn telefoon stond? Déjà-vu waarschijnlijk, net zoals ik een paar déjà-vu’s had in het bos.
Heb nu inzicht in hoe diep trippen in elkaar zit. Ik was misschien niet "level 5" zoals ik euforisch riep in de trip, maar heb wel het gevoel dat ik aan pootje baden deed in die laag. Zo'n ervaring was waarom ik tot nu toe telkens dat ietsje meer opzocht.
En nu voel ik: mission accomplished.
Wat: Ik 21 gram Hollandia truffels & Niels 11 gram.
Waar: Bij Niels thuis + de bossen vlakbij
Wanneer: 12 oktober 2019
In dit trip report probeer ik duidelijk te maken hoe het kan dat je tijdens een trip kan denken dat een trip nooit meer zal eindigen, of dat de werkelijkheid vanaf dat moment voor altijd veranderd is, ook al weet je dat je psychedelica genomen hebt. Het volledige trip report die ik voor mezelf typte was te lang voor het internet. Had eerst al een derde geknipt. Merkte dan dat 30 000 karakters hier het max is en ik had er toen 59 000. Dus ik heb nóg moeten halveren, waardoor ik helaas veel grappige situaties, sfeerschepping en visuals moest weglaten. En dat ik super grote en onlogische gedachtesprongen lijk te maken vergeleken met hoe het echt verlopen is. Hou er dus rekening mee: het is omdat ik dik moest snoeien in deze post
Voorbereiding
Vandaag introduceer ik Niels aan psychedelica. Plan: namiddag trippen, 's avonds uitgaan. Ben bij Niels thuis, woont in pittoreske chalet in bos. Weegschaal zegt dat 1 van de truffel zakjes 18 gram weegt in plaats van 15. Ik geef mezelf ~21 gram en Niels dan ~11. Ik laat hem iets eerder eten, moest hij slecht gaan kan ik nog beetje ingrijpen. Hij is klaar met eten om 15:35 en ik om 16:00.
De trip
We zitten in de zetel. Ik open Whatsapp. Ik zeg aan Donald “hoppa 21g”. In het groepsgesprek met Daphne & Jennifer zeg ik “Zonet 21g Hollandia’s gegeten. Hoe is het nog met jullie leven?”. Zo, genoeg ge-social-network’ed. Tijd om de trip af te wachten. Ik voel me al heel vreemd. Ik merk dat ik een hoge portie genomen heb. Ik voel me fysiek heel zwaar, en in mijn maag doet raar. Wow, en de kamerplant is al aan het draaien en golven. Ademen. Opblazen en leeglopen als longen. Ik herkende dit effect van een eerdere trip toen heel het landschap dit deed. Ik kijk op mijn telefoon: 16:15 ongeveer. Wow, een kwartier, en nu al de effecten waar ik normaal meer dan een uur op moet wachten?! Wat gaat deze trip geven?
“Wow!!!”, zegt Niels, “ik zag het behangpapier bewegen in mijn ooghoeken. Wat een drug. Wat is dit man?!”. Was blij dat hij visuals had voor zijn eerste keer. Ik zie plots ook de lichtjes van de radio golven. Het feit dat ik zijn plant zie bewegen is teken dat we de natuur moeten opzoeken. Ik zeg: “we kunnen wat drank meenemen tegen de dorst en smaak, van truffels wil ik altijd drinken”. Niels zoekt zijn fles water. Ik ga ondertussen even naar het toilet en als ik terug ben zeg ik dat we kunnen vertrekken. Niels wilt de fles nemen maar… hij weet niet meer waar hij deze gelegd heeft. Hij loopt heen en weer onder de indruk van wat de drug met hem doet. Ik zeg: “rustig blijven, en denken, waar ben je allemaal geweest sinds je de fles nam?”, vervolgens loopt hij al zijn stappen af sinds dat punt, maar nergens is het te bespeuren. Ik herkende dit fenomeen: tijdens trippen kan je soms in een oneindige lus raken als je iets niet vindt. Ik stel daarom voor zonder naar buiten te gaan, maar dan beseft hij dat de fles al in zijn rugzak zit, en hij dat vergeten was.
We wandelen over een strand aan een grote vijver. “hier kun je ‘s avonds de zonsondergang zien”, zegt Niels. We hopen dat we die gaan zien tijdens onze trip. Water is ook altijd leuk tijdens een trip.
We wandelen over een zandweg tussen de bomen. Ik zie allemaal bizarre figuren in de vorm van het zand waar we over wandelen. We nemen een afslag. Ik zie plots dikke gekleurde doorzichtige draden over het pad, gespannen tussen de struiken. Alsof er een gigantische fantasy-spin een kleurrijk web gemaakt heeft over het pad.
Wow, zelfs tijdens het erdoor wandelen zag ik de draden nog. Vorige trips begonnen visuals alleen als ik focus legde/bleef staren op iets, of enkel in mijn ooghoeken. Dit gaat een heftige trip worden. Ik zie Niels zijn gezichtsbeharing veel groter dan het werkelijk is, alsof hij een bosjesman is. We gaan van het pad af en gaan liggen in het bos.
Ik staar naar de struik vlak voor mij. Hola, die doet heel raar, gekleurde draden die ronddansen. Niels zegt “Wow als ik even een richting uitstaar zie ik allerlei vormen in de kruinen van de bomen. Maskers, boze gezichten, een octopus”. Maar ik kijk rond mij en ik hoef precies geen focus te leggen op iets, alles doet sowieso funky. Ik leg me neer op mijn rug. Ik staar richting de hemel, en voel me zwaar worden, alsof ik één wordt met de grond. Ik heb een jas aan en zweet, maar dat geeft niet. Ik geniet van de show. Ik zie de kruin van de bomen in de lucht harder en harder dansen.
Maar holy fuck, wat gebeurt er nu, de takken van de bomen beginnen rond de stam te draaien. De bomen zijn gewoon rondjes aan het draaien. En de rand van de takken hebben alle kleuren van de regenboog. En wow. De bomen, takken en kleuren aan de rand van de takken en alles begint versmelten met de hemel en nog een fel witte kleur erbij. Alsof alles een waterverf schilderij was waar water op gegooid wordt en alles nu in elkaar overvloeit. Ik zie het als een projectie in een koepel rond mij, net als een planetarium, en ik lig in het midden. Ik kan surfen op de gekleurde lijnen die nog overschot zijn van de bomen. Mijn universum. Geweldig. Alles stroomt en mengt als vloeistoffen. Ik kan de projectie rondom me beïnvloeden lijkt het, achterwaarts gaan en de bol draait mee. Het is echt leuk, buitenaards.
Niels vraagt hoe laat het is. Wow, mijn telefoon uithalen, hoe ga ik dat ooit doen. Als ik ook maar DENK aan iets fysiek ondernemen, voor ik het weet komt een nieuwe impuls binnen visueel of in mijn gedachten, en was ik al vergeten wat ik ging doen. Ok, focus. Ik haal hem uit en lees de cijfers voor die ik zie. Ik kan geen tijd meer interpreteren. Ik staar verder naar mijn universum. Ik kom plots tot een realisatie. Een tijd terug op Psy-fi toen Daphne en ik samen truffels namen, en Daphne harder ging dan mij, zat ze lang op het toilet. En pas na 20 minuten wachten en haar naam roepen stuurde ze op Whatsapp dat ik alleen mocht verdergaan, dat ze het naar haar zin had op toilet. En toen ik vroeg waarom ze niet eerder stuurde, zei ze “ja ik wilde wel maar het lukte me niet man”. Nu snap ik hoe het moet gevoeld hebben, want ik kon zelf moeilijk de tijd op mijn telefoon raadplegen. Wow, ik leer bij.
Ik roep uit: “Niels, IK HEB MOMENTEEL EEN GEVOEL VAN TOTALE EUFORIE. IK HEB TRANEN IN MIJN OGEN VAN BLIJDSCHAP. IK BEN HIER ZOVEEL KENNIS EN LEVENSWIJSHEDEN AAN HET LEREN. JE KUNT HET JE NIET VOORSTELLEN. IK TRIP MOMENTEEL LEVEL 5!!!!!!”
(Niet dat ik op dat moment wist wat level 5 was, wat het verschil in levels überhaupt moet voorstellen)
Ik bedenk me dat ik achteraf Niels ga aanraden op te bouwen tot deze portie, dit is te leuk.
(Op dit punt begin ik mijn grip op de werkelijkheid verliezen. Daarom wissel ik vanaf nu dit trip report af tussen de werkelijkheid en mijn trip. In “werkelijkheid” typ ik uit wat er dus echt aan het gebeuren is, en bij “trip” typ ik mijn gedachten, wat ik DENK dat er op het moment aan het gebeuren is)
In werkelijkheid:
Niels zegt: “Ja, kan ik geloven. Volgende keer neem ik een grotere portie!”
In mijn trip:
Huh, hoe weet Niels wat ik net zat te denken? Nu ik hier in mijn eigen universum het ultieme geluk ervaar, en veel kennis verzamel en ik geleerd heb hoe je het ultieme geluk kan ervaren, namelijk 20 gram truffels eten, was ik van plan deze kennis te delen met Niels straks bij de nabespreking van de trip, in zijn zetel. Maar hij zegt het zelf al...
In werkelijkheid:
Ik denk nog wat verder na over het leven. Ik krijg kennis niet lineair bij zoals normaal maar IN HET KWADRAAT. Ik snap nu ook LSD artwork van psychedelic rock, met gekleurde golven, want ik zie het voor me.
Ik roep euforisch: “HIER IN MIJN UNIVERSUM HEB IK TOEGANG TOT ALLE KENNIS DIE ER MAAR IS. STEL ME EEN VRAAG, EN IK WEET HET ANTWOORD”.
Ik zeg: “Trouwens, Billie zit nu in China, en ik ben op reis naar mijn eigen universum”.
Niels reageert: “Ah, Billie zit in China? Dat verklaart waarom hij niet meedoet vandaag.”
Ik zeg: “Wat is het concept van vriendschap eigenlijk? Wat is het concept van liefde eigenlijk? Wat is eigenlijk het concept van een concept? Grappig woord, concept”.
Ik spring recht door een eureka-gevoel.
In mijn trip:
Ik besef nu dat ik door truffels te nemen, het ultieme geluk heb ervaren. Straks terug bij Niels in zijn chalet als ik uitgetript ben, en we in de zetel zitten, vertel ik Niels dat hij volgende keer 20 gram truffels moet nemen. Zo heeft hij ook toegang tot al deze kennis. En kunnen we elkaar helpen. Dat is wat het concept van vriendschap is. We zijn allemaal mensen met onze eigen problemen, maar door truffels krijg je de kracht die op te lossen en totale euforie te ervaren. En volgende keer nemen we Billie er ook bij, zodat hij ook toegang heeft tot al deze kennis. Dit is hoe je beter wordt in het leven/universum: kennis verzamelen.
In werkelijkheid:
Ik roep uit: “Niels, ons leven gaat zoveel beter zijn vanaf nu! Ik ben zoveel wijzer. Ik kijk al uit naar de nabespreking! Wat ik je dan ga kunnen bijleren!"
Niels zegt: “Dit is geweldig. Truffels. Volgende keer trippen we ook met Billie erbij hé?”
In mijn trip:
Wow, Niels weet precies wééral wat ik denk.
In werkelijkheid:
Niels vervolgt: “Ik zou wel truffels niet met iedereen nemen”.
Vervolgens verwijst Niels naar een hoop mensen waarmee hij geen truffels zou nemen.
Hij begint praten over een ex collega die nooit rekening houdt met wat een ander wilt of moet doen. Hij vertelt er een heel verhaal over. Zijn verhaal doet me denken aan een van mijn eigen ex collega's. Die was ook exact zo. Niels zegt: "je weet wel wat ik bedoel hé, je kunt je hier in verplaatsen denk ik".
Ik wil Niels vertellen over hoe mijn ex collega was, wat ik met hem meegemaakt heb qua narigheid. Maar heb moeite met aan de juiste woorden denken. Verder dan "ja, ik ..." kwam ik niet. Niels zegt "ja je snapt me wel" en vervolgt: “Eigenlijk hé, we moesten elkaar al eerder tegengekomen hebben, jammer dat we zo ver wonen”.
In mijn trip:
Wat bedoelt hij met dat we elkaar eerder MOESTEN tegengekomen? Was het een soort opdracht van hogeraf? Wie ben jij eigenlijk Niels? Hoe weet Niels eigenlijk waar ik aan denk al een paar keer daarnet? Zijn we telepathisch verbonden? Ik ga toch even moeten navragen.
In werkelijkheid:
Ik zeg: “Niels, hoe kon jij weten dat ik wist wat je bedoelde daarstraks? Van die ex collega? Dat ik het zelf meegemaakt heb? Ik had het nog niet luidop gezegd”.
Niels reageert vol overtuiging: “Ja, ik weet dat wij elkaar snappen”.
Ik staar naar Niels, en hij naar mij. Ik zie zijn kleren wat golven. Ik zie zijn gezicht in blokken waarbij iedere blok 1 kleur is, alsof zijn gezicht in Minecraft gemaakt is. Niels zegt: “wow, ik heb nog rare visuele effecten. Allez man, ik zie je jas in golven, alsof het een hologram is.”
In mijn trip:
Wow, dat is wat ik ook zie bij hem! Zijn we echt een soort verbintenis aan het creëren?
In werkelijkheid:
Niels zegt: “En ik vraag me dan af. Nu je weet wat je weet, zou je nog de tijd terugdraaien? Zou je de tijd terugdraaien naar het punt voor het allemaal gebeurde?”
Ik beweeg reflexmatig met mijn gezicht in het rond bij het horen van die zin, alsof ik controle over mijn lichaam kwijt ben.
In mijn trip:
Ik zie beelden voor me flitsen: vanaf de zetel in de chalet, vertrekken er twee gele strepen die de trip van Niels en ik voorstellen, en die strepen gaan over het strand waar we gewandeld hebben, door het pad over het bos tot op deze plek, de ene streep naar Niels zijn lichaam en de andere streep naar mij, en vervolgens komen de twee lijnen samen. Ze versmelten.
Onze trip is samengekomen. Zoals ik daarstraks dacht, is er een soort connectie met Niels. Misschien zijn Niels en ik zielsverwanten in een hogere dimensie. Dat is waarom hij al de hele tijd zegt wat ik denk, en weet wat ik denk zonder dat ik het zeg. Dat is waarom Niels zei dat we elkaar eerder moesten tegenkomen. Het was de bedoeling omdat we vrienden zijn in een hogere dimensie. Voor Niels is dit ook een heftige realisatie. Daarom vraagt Niels nu aan mij of ik de tijd zou terugdraaien, terug naar voor we de truffels genomen hebben. Omdat ons leven nog gewoon zou zijn. Ik heb ook een déjà vu gevoel, alsof ik altijd al geweten heb dat Niels dat ging vragen. Dit voelt echt akelig. Hebben we nu voor altijd de realiteit veranderd?
Ik zie nu ook visueel voor me wat het doel van deze trip is: samen de truffels eten in de zetel van de chalet bracht ons in dezelfde virtuele wereld, hier in het bos. Ik kan zien dat dit allemaal virtueel is, want ik zie Niels en de omgeving golven. En ik voel mijn lichaam amper tot niet, dus ik ben hier niet echt. En hier in het virtuele bos mengden onze trips beetje per beetje samen. Tot op het punt dat we telepathische connectie hebben. Dat is het eindpunt. En vanaf dan zal de tijd langzaam aan terug keren bij het uitwerken van de trip. Terug tot aan het punt waar we in de zetel zitten. En daar kan ik alle kennis die ik in deze virtuele wereld opdeed met Niels delen. Ik zit dus in een tijdlus die begint en eindigt in de zetel. Dit is tijdreizen. Deze trip heeft me getoond hoe de relativiteit van tijd in elkaar zit. Dankzij deze trip heb ik toegang tot de vierde dimensie.
Of ben ik daar fout in? Besta ik eigenlijk wel? Of ben ik een illusie? Is Niels een illusie? Zijn alle andere mensen een illusie en ben ik het enige bewustzijn wat bestaat? Heb ik geen andere keuze dan meegaan in het verhaal van het universum, zonder dat ik eigen controle heb? Ik voel momenteel totaal geen controle over de situatie en daarnet bewoog mijn lichaam ook vanzelf en heb ik geen controle over welke gedachten mijn brein binnenstromen. Alsof ik in de pen zit die het verhaal van het universum schrijft, en enkel maar kan kijken wat er gebeurt, hoe het universum verloopt.
Ik ben onder de indruk van de werking van truffels. Zorgen truffels ervoor dat een alternatieve realiteit gecreëerd wordt waar de trip in plaatsvindt, die zelfs de realiteit voorgoed kan aanpassen eens de trip voorbij is?
In werkelijkheid:
Niels knikt naar mij en zegt: “Wijsheid komt met de jaren jong. Ze zeggen dat wel als cliché, maar het is echt zo. Ik kan het haar dan ook niet kwalijk nemen dat ze dat gedaan heeft, ze is nog jong, en heeft nog al die levenservaring niet".
In mijn trip:
Gezien Niels, die mijn gedachten kan lezen, knikt, bevestigt hij wat ik net zat te denken. Aangezien hij zegt dat wijsheid met de jaren komt, bevestigt hij de wijsheid die ik net opgedaan heb. Alles wat ik nu aan het denken ben klopt. Niels en ik zijn dus echt vrienden in een hogere dimensie. Oef, dit is de bevestiging die ik nodig had dat ik niet alleen in het universum ben, dat wij beide onafhankelijke entiteiten zijn. Dat ik niet louter een toeschouwer ben van het universum. En gezien hij nu ook tot een extra realisatie komt, namelijk dat hij een bepaalde vrouw die ik niet ken iets wat zij deed niet kwalijk kan nemen omdat zij nog minder wijsheid heeft, betekent dus dat er nog mensen bestaan. We zijn niet alleen. Niels en ik hebben elkaar gevonden. We kunnen elkaar helpen, steunen. In het leven tussen alle andere mensen. En met drugs kun je dus in een nieuw soort bewustzijn raken. Want Niels en ik hebben het zonet gedaan met truffels. Met drugs reis je door het universum. Amai, nu ik dit weet, zal het leven nooit meer hetzelfde zijn.
In werkelijkheid:
Niels heeft honger en wil frieten eten. We keren terug.
In mijn trip:
Al wandelend richting het pad zie ik dat de stam van een van de bomen uit bewegende slangen bestaat in de kleur van de boomstam. Slangen die gevlochten tussen elkaar door aan het kruipen zijn. Het is nog maar een bewijs dat deze wereld slechts virtueel is, want een boom die bestaat uit slangen kan natuurlijk niet.
In werkelijkheid:
We komen aan op het strand. De zonsondergang is te zien over het water. De lucht is roze. Het voelt surreëel. Vlak aan het water staan twee plastieken stoelen. Niels zegt: “amai, ideaal zeg”, en we gaan in de stoeltjes zitten.
In mijn trip:
Wow maar hoe kan dit, dat het zonsondergang is en er stoelen staan? EUREKA! Ja, nu begin ik het te snappen, hoe we de 4D wereld gaan navigeren vanaf nu. We kunnen vanaf nu de 3D plaats waar we door wandelen aanpassen via de vierde dimensie. Dat is ook waarom er zich hier een zonsondergang afspeelt, en dat er net TOEVALLIG twee stoelen klaar staan om die te bekijken. We zeiden voor de trip dat we een zonsondergang wouden zien aan dit meer, en vanuit de toekomst hebben Niels en ik die gecreëerd in deze trip. En er twee stoeltjes laten materialiseren. Dit is dus hoe we ons eens we weer onze fysieke zelf zijn door het universum gaan verplaatsen. Nooit meer hebben we de beperkingen van het vroegere leven. Vanaf nu kunnen we ALLES naar onze hand zetten. Dit is ook wat we gaan doen als we vanavond uitgaan. We creëren het soort feestje die we willen, met de mensen erbij die we willen. Straks in de frituur kunnen we de lekkerste frieten tevoorschijn toveren. Dit is hoe we geluk gaan creëren vanaf nu.
In werkelijkheid:
We wandelen terug richting de chalet. Ik zit nog even buiten. Niels gaat ondertussen douchen.
In mijn trip:
De lucht is momenteel zwart. Je zou denken dat het nacht is, maar dat kan niet want ik zag de hemel een minuut geleden nog als roze. Waarschijnlijk hebben Niels en ik vanuit de toekomst geen moeite meer gedaan om de hemel hier te creëren want de tijdlus is toch bijna voorbij. Het boeit nu ook even niet. Ik ben gelukkig met onze nieuwe krachten. Nooit geen negatieve emotie meer voelen uit het oude leven, want we gaan er een mouw aan kunnen passen.
In werkelijkheid:
Ik haal mijn telefoon uit en open Whatsapp, benieuwd naar de reacties op toen ik zei dat ik 21 gram truffels genomen heb.
Ik open het gesprek met Donald. Er staat:
“Veel plezier!! In welke dimensie je ook bent.”
Ik antwoord:
“Die van alle waarheden. Ik vertel je alles volgende keer dat we elkaar zien.”
In mijn trip:
Zo. Bij Donald kan ik hetzelfde doen als wat ik straks bij Niels ga doen. Hem leren hoe het ultieme geluk te vinden, door het eten van 20 gram truffels. Maar eerst keer zien naar wat Daphne & Jennifer zeggen van het feit dat ik zoveel truffels gegeten heb.
In werkelijkheid:
Ik open het groepsgesprek met Daphne & Jennifer. Ik zie wat Daphne schreef:
“Hahahaha. Ja prima man. Hoe is het met jou atm?”
In mijn trip:
Holy holy holy fuck. De nieuwe werkelijkheid is nog zotter dan ik dacht. Daphne lacht nonchalant en zegt dat het prima is dat ik dat deed. Alsof het de bedoeling was. En vervolgens vraagt ze hoe het nu met me is. Alsof ze weet dat er iets veranderd is voor me. Alsof ze ook invloed gehad heeft op het feit dat ik tot deze nieuwe kennis gekomen ben. EUREKA! Dat is het! Ik heb nu natuurlijk kennis verzameld die ik straks met Niels ga delen. En later met Donald. Maar Daphne en Jennifer hadden die kennis al lang, ze zijn al lang in dit niveau van bewustzijn. Jennifer en Daphne waren al als zielsverwanten met elkaar verbonden via een trip zoals Niels en ik vandaag meegemaakt hebben, en nu verwelkomen zij me ook in dit nieuwe bewustzijn. Daarom vraagt Daphne hoe het met me is op dit moment. Of ik het nieuwe bewustzijn wel aankan nu. Ik besluit dat ik Daphne kan geruststellen dat alles volgens plan verloopt.
In werkelijkheid:
Ik citeer Daphne haar “hoe is het met jou atm?” bericht en reageer: “Perfect. Dit had ik nodig. Ik ben terug in de werkelijkheid. Allez bijna.”
Ik open terug het gesprek met Donald want hij heeft al gereageerd op het feit dat ik hem alles zal vertellen volgende keer dat ik hem zie. Hij zegt: “Dat duurt even. Was het een mooie trip?”
Ik reageer: “Maar je leven wordt beter dan. Kan het je verzekeren.” om hem gerust te stellen dat het de moeite zal zijn ook al duurt het nog even.
Maar dan reageert hij weer: “Of wacht je zit er nog in”.
Ik protesteer met “Plus minus”.
Maar Donald is kordaat, hij zegt: “Ik merk aan je dat je er nog in zit. En dat is mooi. Ikzelf heb nu een familiefeest maar had liever jouw dimensie ingestapt met LSD”.
In mijn trip:
Wow hé maar wacht eens even. Donald weet af van mijn trip, aangezien hij kan zeggen dat ik er nog in zit. En vooral, hij is bezig over in dimensies stappen, gebruik makende van de drug LSD. Die kennis die ik vandaag opgedaan heb, dat je met drugs kunt navigeren in het universum. Die kennis heeft hij al!
Ik denk dat ik er klaar voor ben, om naar de zetel te gaan voor de nabespreking. Mentaal trip ik al niet meer, en fysiek begin ik me meer en meer in orde voelen want ik voel al mijn ledematen terug. De visuele effecten worden subtieler en subtieler, maar het is niet vreemd dat ze er zijn, want de wereld hier is nog virtueel. Ik moet nog terug helemaal mijn fysieke zelf gaan worden in de zetel. Als ik de nabespreking doe en mijn kennis deel met Niels, dan zit mijn taak er op voor vandaag en kunnen we uitgaan.
In werkelijkheid:
Ik ga naar binnen, en ga in de zetel gaan zitten.
In mijn trip:
Zo, ik ben klaar om weer te materialiseren.
In werkelijkheid:
Ik haal mijn telefoon uit terwijl ik wacht tot Niels uit de douche komt. Ik zak in gedachten weg. Mijn duim ligt op het toetsenbord op een random gesprek in Whatsapp en er komt een willekeurige tekenreeks zoals “dfdfdfdfdfdddfffdfdffdff” in het vak waar je kunt typen zonder dat ik het door heb. Enkele minuten later hoor ik Niels uit de douche komen. Dit schudt me wakker. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat er “dfdfdfdfdfdddfffdfdffdff” staat.
In mijn trip:
Waar ben ik? Oh, hier in de zetel. Aha! Mijn trip is dus over? Want hier begon de virtuele tijdlus richting het bos. Ik zie “dfdfdfdfdfdddfffdfdffdff” op mijn telefoon! Ja, dat is voor mij nu definitief het teken dat mijn trip volledig voorbij is. Dat de tijdlus terug samengekomen is met de oude tijdlijn van mijn fysieke zelf. Want die random letters stonden voor de truffels insloegen ook op mijn telefoon, heb het eerder gezien, ik herken het. Maar tijdens mijn trip was dat er niet, wat verder bevestigt dat de hele wandeling over het strand en in het bos niet echt was. Een stuk verbeelding waar de truffels voor zorgden. En nu ben ik weer mijn fysieke zelf. En ben nu als resultaat wel verbonden met Niels gezien onze virtuele trips samenkwamen. De werkelijkheid is nu nooit meer hetzelfde. En we hebben toegang tot de vierde dimensie.
In werkelijkheid:
Niels komt de kamer binnen en vraagt “Terug op aarde?”.
Ik zeg: “Ja, ik ben helemaal uitgetript nu. Ben weer de oude”.
Niels zegt: “Goed, we zijn dan eens weg zeker? Heb enorme honger”.
Ik stem in en we gaan op pad.
We komen aan bij de frituur. Door mijn closed eye visuals die doorkomen in mijn gezichtsveld ziet mijn beeld er een beetje vintage uit. Alsof er een grain effect op toegepast is, overal bewegende “storing”/puntjes.
We plaatsen onze bestelling. Ik heb geen honger, dus bestel enkel een Fanta. Ik ga ondertussen naar het toilet. Tijdens het plassen zit ik na te denken. Wat er hier afspeelt in dit frietkot lijkt toch echt op het echte leven. Een man aan de kassa en je bestelling plaatsen, betalen met geld. Hoezo realiteit naar onze hand zetten? Ik ga naar de tafel waar Niels zit en drink van mijn Fanta, hopende dat de suikers helpen voor tripeffecten te doen afnemen. Terwijl ik drink, zie ik de patronen op het tafelblad ronddraaien. Ze dansen in het rond. OK, dit is het teken voor mij. Ik ben nog aan het trippen. En mogelijk is alles wat ik dacht de laatste uren fout. Er is misschien helemaal niets veranderd, het leven gaat voort zoals voorheen. Niels ziet mij diep denken en vraagt of ik al wat gewend ben aan de werkelijkheid. Ik kan enkel maar zeggen: “Ik weet momenteel niet wat echt is en wat niet. Ik ben denk ik nog aan het trippen”. Dit is het moment dat ik terug grip heb op de werkelijkheid.
Ik denk na over de mindfuck die ik momenteel heb. Als alles een illusie was, hoe verklaar je dan die momenten dat ik controle verloor? Ik heb Niels wel écht horen en zien de dingen zeggen die hij deed. Hij heeft wel echt over tijdreizen gepraat. Dat was zo werkelijk, het kan geen illusie zijn. Ik zag ook de beelden voor me in 4D van de trip. Ik kon plots 4D denken. En ik werd op het einde plots wakker in de zetel, alsof ik inderdaad materialiseerde na de trip, allemaal zoals ik dacht dat ging gebeuren. Hoe kan dat dan allemaal? En als het allemaal niet echt was, wat heb ik dan staan zeggen op Whatsapp daarstraks? Gelukkig valt dat mee.
De visuele effecten gaan ondertussen over. Het is rond 22:00, wat dus betekent dat mijn trip rond de zes uur geduurd heeft. Ik vertel Niels enkele van mijn waanideeën, en hij is onder de indruk. Ik ook, ik zei tijdens mijn trip al onder de indruk te zijn dat zo’n kleine stukjes truffel zo’n gigantisch effect konden veroorzaken. Namelijk telepathie, tijdreizen, ... Nu ben ik weer onder de indruk van dat effect. En dat effect is niet tijdreizen zelf, maar mij de illusie geven dat ik dat kan. Mij compleet voor de gek houden. En het is niet alleen op de piek van mijn trip dat ik waanideeën had. Die waanideeën die toen in mijn hoofd geplant werden hielden ook heel de come down aan. Tot op de uiterste staart van de trip. Ik snap nog steeds niet waarom Niels dan bepaalde dingen zei.
Ik vraag hem “Hoe kon jij eigenlijk weten dat ik wist wat je bedoelde over die slechte ervaring met je ex collega die met niemand rekening houdt, dat ik hetzelfde heb meegemaakt?”
Niels lacht en zegt “ah, ik weet niet, ik gokte gewoon dat dat zo was. Iedereen heeft wel eens zo een collega gehad”.
Ik vroeg hem: “Heb je staan praten over de tijd terugdraaien enzo?”
Niels: “Ja, ik was bezig over mijn ex, over wat er gebeurd is en dat ik me soms afvraag of ik de tijd zou terugdraaien als dat kon”.
Ik besefte: Niels was ook aan zelfreflectie en reflectie over het leven bezig door de truffels. En de dingen die we beide zeiden stuurden de gedachten van de ander. Hij begon plots over mensen in zijn leven praten met wie hij geen truffels zou doen. Hij had het ook over “wijsheid komt met de jaren, ik kan het haar niet kwalijk nemen”. Was ook over die ex. Ik heb enkel flarden van Niels zijn verhaal opgevangen, en soms was ik in mijn eigen bezig, waardoor ik stukken miste. En mijn fantasie vulde die stukken die ik gemist heb op met iets totaal anders om het geheel te doen kloppen.
Ik vraag: “het voelt als een droom, maar hebben wij in stoelen gezeten aan de vijver kijkend naar zonsondergang? Hoe kan dat?”.
Niels: “Ja, het was net zonsondergang toen we teruggingen naar de chalet. Waarschijnlijk komen die twee stoelen daar door een paar Poolse buren die daar wat staan zuipen hebben toen wij in het bos lagen en dan die stoelen daar gelaten hebben”.
Wow.
Je denkt dat je gewoon in gesprek bent onder truffels maar bent eigenlijk totaal niet op dezelfde frequentie.
Conclusie
Die nacht goed geslapen, de dag erna nooit zo genoten van mijn ontbijt, mij perfect normaal voelend. Ik ben zeer bevredigd over deze trip. Ik heb de meest funky visuele effecten ooit gezien. Ik heb dan wel geen nieuwe krachten, maar ik heb wel andere dingen geleerd en meegemaakt die ik me al lang afvroeg. Hoe ego oplossing voelt. Hoe een bad trip, waarbij je denkt dat je voor altijd vast zit in de trip, in zijn werk gaat. Nu heb ik zelf gedacht tijdens mijn trip dat de realiteit nooit meer hetzelfde ging zijn vanaf nu. En dit terwijl ik perfect wist dat ik truffels genomen had.
Hoe meer ik erover nadenk de dagen erna, onder ander tijdens het schrijven van dit trip report, hoe duidelijker mij wordt wat er nu precies gebeurd is. Omdat ik slechts flarden opgevangen heb van wat Niels allemaal zei tijdens mijn piek, heeft mijn brein die anders werkte dan anders er een totaal ander verhaaltje van gemaakt. En een grote portie confirmation bias, waardoor ik alles wat Niels zei of in het algemeen gebeurde begon zien als bewijs van mijn waanideeën. En zeker als het dan niet een keer gebeurt, maar dan nog eens, en nog eens, begon ik het echt geloven. De twee stoelen bij zonsondergang als grote voorbeeld. Dat het direct na de zonsondergang-scène pikdonker was komt omdat we toen in een andere richting keken, oostwaarts in plaats van naar het westen waar de zon onder gaat. Dat Daphne vroeg “hoe is het met jou atm?” is niet omdat ik zei dat ik truffels genomen heb. Ik vroeg hen ook “hoe is het nog met jullie leven?”. Zij antwoordde gewoon daarop. Dat Donald iets zei over mijn dimensie instappen met LSD is gewoon toevallig woordgebruik. Die beelden van tijdreizen die voor me flitsten, pure fantasie. Wakker worden in de zetel, materialiseren? Ik was gewoon even met mijn gedachten ergens anders en schoot wakker bij het horen van geluid. En die random tekenreeks op mijn telefoon die ik herkende, die zogezegd al van voor ik begon trippen op mijn telefoon stond? Déjà-vu waarschijnlijk, net zoals ik een paar déjà-vu’s had in het bos.
Heb nu inzicht in hoe diep trippen in elkaar zit. Ik was misschien niet "level 5" zoals ik euforisch riep in de trip, maar heb wel het gevoel dat ik aan pootje baden deed in die laag. Zo'n ervaring was waarom ik tot nu toe telkens dat ietsje meer opzocht.
En nu voel ik: mission accomplished.