#1
Ervaring met 1-P-LSD: 60, 100 en 150 µg.
Dosering trip: 240 + 120 µg(360 totaal).
Maanden geleden had ik besloten om ooit een natuurwandeling te maken onder invloed van 1-P-LSD. Het idee was om te mediteren in een natuurlijke, rustige omgeving. Om het leven een beetje op een rijtje te krijgen, en dingen in perspectief te zien. Ik voelde me redelijk goed maar er waren zeker wat issues. Maar mijn stemming was over het algemeen redelijk positief. Ik was er klaar voor.
Het begon allemaal vrijdag ochtend toen ik drie zegels van 120 µg 1-P-LSD in een envelop in mijn brievenbus vond. De vendor die mij zeker 30 keer nog geen enkele keer heeft teleurgesteld had zijn belofte wederom waargemaakt. Ik vond drie witte zegels met de tekst 1-P-LSD in een discrete verpakking. Het was tijd. Het ging beginnen.
Ik stopte het gripzakje met zegels in mijn broekzak en pakte de fiets. Ik fietste naar een klein parkje dichtbij mijn huis waar ik op een bankje plofte. Het was een hele vredige setting. Een groep tiener meiden zat op een bankje en waren aan het lachen. Een man liet zijn hond uit en rookte ondertussen een sigaret. In een andere hoek was een kleine kleuter een groep duiven aan het wegjagen. Ik voelde me goed.
Ik stak twee zegels onder mijn tong (240 µg) en wachtte op een bankje in het park, klaar voor wat ging komen. Het was zo'n vredige en fijne setting. Ik zag allemaal vrolijke en blije mensen die plezier hadden, koppels die van elkaar hielden en dat lieten zien, en mensen die plezier hadden. Ik zag liefde, vriendschap en compassie.
Na ongeveer drie kwartier tot een uur begonnen de eerste effecten. Een beetje zweverig, licht gevoel. Kleine bewegingen en veranderingen in diepte. Verder nog enorm helder. Dat vind ik zo fijn aan 1-P-LSD. Je bent ontzettend helder. Je hallucineert als een clown maar je bent nog gewoon jezelf. Ik heb verhalen gehoord van mensen die paddestoelen gegeten hadden en die binnen no time naar andere dimensies werden geschoten. Niets van dat. Hallucineren ja, maar geen ego dood of andere dimensies of wat dan ook. Ik was nog steeds mezelf.
En toen kwam het moment dat de hele ervaring veranderde. In principe was het idee om naar een groot natuurgebied te gaan voor meditatie, maar ik kwam op het briljante idee om nóg een zegel te nemen. Het heeft de ervaring een andere koers doen varen. Niet per sé negatief, maar een natuurwandeling zat er niet in.
Ik besloot naar huis te gaan, maar eerst bij de albert heijn vlak naast mijn huis wat boodschappen te doen. Ongeveer voor de ingang sloeg de tweede zegel in. Ik was zo hard aan het trippen dat ik met fiets en al naar binnen liep. Ik snapte het principe van een fietsenstalling niet dus ik liep met mijn fiets door de poortjes totdat een medewerker mij erop wees dat fietsen niet toegestaan waren. Ik snapte er niks van. Ik stond zo hard voor lul met mijn ufo ogen. Uiteindelijk ben ik uit de Albert Heijn gegaan met de fiets in de hand en ben ik naar huis gelopen.
Ik was zo hard aan het hallucineren, ik hoorde alles in echo, en het leek alsof ik tien meter van mijn fiets vandaan stond. Alle lantaarnpalen bogen als pinguins voor mij en alles was aan het trillen, of golven of beven. Het was net alsof ik 120 kilometer per uur fietste terwijl ik waarschijnlijk niet eens 10 kilometer per uur voortbewoog.
Eenmaal thuis plofte ik voor mijn computer. En ik zweer dat ik nog nooit zulke realistische hallucinaties heb gezien. Mijn vinger veranderde in skelet handen en hoe harder ik kneep hoe meer bloed eruit vloeide. Ik kon mijn telefoon niet meer bedienen omdat elk icoontje steeds omdraaide, vervaagde, uit mijn telefoon popte en weer terug kwam. Ik zag mijn hoofd in de spiegel als een soort lego figuur. En soort blokhoofd. En een soort joker glimlach en dan weer een sip clown lachje.
Het was GEWELDIG.
Ik vind dit een basisrecht als mens. Ieder mens moet het recht hebben om zoiets mee te maken.
Dosering trip: 240 + 120 µg(360 totaal).
Maanden geleden had ik besloten om ooit een natuurwandeling te maken onder invloed van 1-P-LSD. Het idee was om te mediteren in een natuurlijke, rustige omgeving. Om het leven een beetje op een rijtje te krijgen, en dingen in perspectief te zien. Ik voelde me redelijk goed maar er waren zeker wat issues. Maar mijn stemming was over het algemeen redelijk positief. Ik was er klaar voor.
Het begon allemaal vrijdag ochtend toen ik drie zegels van 120 µg 1-P-LSD in een envelop in mijn brievenbus vond. De vendor die mij zeker 30 keer nog geen enkele keer heeft teleurgesteld had zijn belofte wederom waargemaakt. Ik vond drie witte zegels met de tekst 1-P-LSD in een discrete verpakking. Het was tijd. Het ging beginnen.
Ik stopte het gripzakje met zegels in mijn broekzak en pakte de fiets. Ik fietste naar een klein parkje dichtbij mijn huis waar ik op een bankje plofte. Het was een hele vredige setting. Een groep tiener meiden zat op een bankje en waren aan het lachen. Een man liet zijn hond uit en rookte ondertussen een sigaret. In een andere hoek was een kleine kleuter een groep duiven aan het wegjagen. Ik voelde me goed.
Ik stak twee zegels onder mijn tong (240 µg) en wachtte op een bankje in het park, klaar voor wat ging komen. Het was zo'n vredige en fijne setting. Ik zag allemaal vrolijke en blije mensen die plezier hadden, koppels die van elkaar hielden en dat lieten zien, en mensen die plezier hadden. Ik zag liefde, vriendschap en compassie.
Na ongeveer drie kwartier tot een uur begonnen de eerste effecten. Een beetje zweverig, licht gevoel. Kleine bewegingen en veranderingen in diepte. Verder nog enorm helder. Dat vind ik zo fijn aan 1-P-LSD. Je bent ontzettend helder. Je hallucineert als een clown maar je bent nog gewoon jezelf. Ik heb verhalen gehoord van mensen die paddestoelen gegeten hadden en die binnen no time naar andere dimensies werden geschoten. Niets van dat. Hallucineren ja, maar geen ego dood of andere dimensies of wat dan ook. Ik was nog steeds mezelf.
En toen kwam het moment dat de hele ervaring veranderde. In principe was het idee om naar een groot natuurgebied te gaan voor meditatie, maar ik kwam op het briljante idee om nóg een zegel te nemen. Het heeft de ervaring een andere koers doen varen. Niet per sé negatief, maar een natuurwandeling zat er niet in.
Ik besloot naar huis te gaan, maar eerst bij de albert heijn vlak naast mijn huis wat boodschappen te doen. Ongeveer voor de ingang sloeg de tweede zegel in. Ik was zo hard aan het trippen dat ik met fiets en al naar binnen liep. Ik snapte het principe van een fietsenstalling niet dus ik liep met mijn fiets door de poortjes totdat een medewerker mij erop wees dat fietsen niet toegestaan waren. Ik snapte er niks van. Ik stond zo hard voor lul met mijn ufo ogen. Uiteindelijk ben ik uit de Albert Heijn gegaan met de fiets in de hand en ben ik naar huis gelopen.
Ik was zo hard aan het hallucineren, ik hoorde alles in echo, en het leek alsof ik tien meter van mijn fiets vandaan stond. Alle lantaarnpalen bogen als pinguins voor mij en alles was aan het trillen, of golven of beven. Het was net alsof ik 120 kilometer per uur fietste terwijl ik waarschijnlijk niet eens 10 kilometer per uur voortbewoog.
Eenmaal thuis plofte ik voor mijn computer. En ik zweer dat ik nog nooit zulke realistische hallucinaties heb gezien. Mijn vinger veranderde in skelet handen en hoe harder ik kneep hoe meer bloed eruit vloeide. Ik kon mijn telefoon niet meer bedienen omdat elk icoontje steeds omdraaide, vervaagde, uit mijn telefoon popte en weer terug kwam. Ik zag mijn hoofd in de spiegel als een soort lego figuur. En soort blokhoofd. En een soort joker glimlach en dan weer een sip clown lachje.
Het was GEWELDIG.
Ik vind dit een basisrecht als mens. Ieder mens moet het recht hebben om zoiets mee te maken.
