#1
Dit was mijn tweede hole, maar de eerste was minder uitgesproken, vandaar dat ik een trip report schrijf over deze tweede ervaring. Ik zat met flink wat vragen, en hoopte wat antwoorden te vinden in mijn onderbewustzijn. Veel mensen gaan dit moeilijk geloven, maar ik vind vaak antwoorden op moeilijke vragen in mijn Ketamine trips.
Ik mag mezelf ook gelukkig prijzen dat mijn tolerantie nog steeds nul is, wat in werkelijkheid betekent dat ik zeer weinig nodig blijk te hebben om in een hole te geraken (of te trippen). Het enige wat ik moet doen is mijn lijnen snel genoeg na mekaar opsnuiven. In dit geval was het een dikke 200mg, verdeelt in vier. Ok, hier dus een verwoede poging om een hole te beschrijven...
Setting: thuis, alleen, minimal techno op de achtergrond.
Mindset: lichtjes moe na een drukke dag, veel vragen in mijn hoofd.
Wat: Ketamine, 200mg.
Wanneer: 14 september 2020, 20u30.
Alles netjes afgewogen, lijntjes gelegd, klaar om te beginnen. Het plan was om gewoon een leuke trip te hebben, een hole was zeker niet waar ik per sé naartoe wou. Maar goed, het liep ietsje anders dan verwacht... Ik was al een tijdje met @Snuffelaar aan het chatten, terwijl ik om 20u zou beginnen. Uiteindelijk werd het later en later en besloot ik tussen het chatten door de eerste lijn te snuiven.
20u30: Eerste lijn van 50mg. Zoals gewoonlijk gebeurt er de eerste 10 minuten bitter weinig. Maar dan beukt die eerste lijn plots hard tegen mijn hersenpan. Ik moet even rechtstaan. Tot mijn verbazing sta ik - nu al - wat wankel op mijn benen. 'Oh jee, dit wordt een zware trip!', bedenk ik mij. Typen wordt moeilijker, maar Snuffelaar sust mij wat en maant mij aan om ervoor te gaan...
20u40: Tweede lijn van 50mg. Ook deze komt veel harder binnen dan ik gewend ben, en al snel neemt het dissociatieve de overhand. Mijn handen lijken de mijne niet meer, ik loop allang niet meer normaal rond, en al wat mij nog leidt is de muziek die zachtjes uit de boxen komt. Ik moet even gaan liggen... Terwijl ik lig, voel ik de nood om mijn ogen te sluiten. En als ik dit doe verdwijn ik vrijwel meteen in een volledig andere wereld. Ik zit in een lege scheepsloods die vierkante kilometers groot blijkt te zijn. Voor mij 'hangt' een schip ter grootte van een paar voetbalvelden. Roestbruin, getekend door de jaren. Ik zit er met mijn neus op. Plots open ik mijn ogen en ben ik weer in de echte wereld. 'Verdorie, ik moet terug!'. Maar het lukt mij niet.
21u15: Derde lijn van 50mg. Ik stuur verward door naar Snuffelaar dat ik even afwezig zal zijn. Hij wenst me veel succes en binnen de 5 minuten hakt ook deze derde lijn er weer stevig in. Zo zie je maar, niet elke trip verloopt zoals je zou verwachten. Alles rondom mij verdwijnt, en enkel mijn bed lonkt. Ik zie geen muren meer, geen kasten, geen details. Het enige wat ik opmerk is hoezeer proporties en oppervlakken veranderen. Grote dingen lijken klein, en kleine dingen lijken verder van mij verwijdert dan ze daadwerkelijk zijn.
Ik duik er weer in, maar er hapert iets. Hoe maf het ook is, dat ik van 150mg al zo hard lig te trippen, het is wat het is, en ik ga er helemaal in mee. Maar er hapert dus iets... Ik moet plassen. Dat betekent een steile trap naar beneden. Ik kom strompelend aan bij de trap en kijk naar beneden. De vloer kan ik niet zien omdat deze te ver weg lijkt. Wederom speelt de Ketamine met mijn waarnemingen, en ik durf dus niet de trap af te gaan. Maar ik moet nog steeds plassen... Uiteindelijk spreek ik mezelf moed in en begin ik aan de afdaling. Gelukt! Nu de badkamer nog in geraken. Na enig gesukkel met mijn ledematen lukt ook dit nog. Maar wat mij binnen te wachten staat had ik niet zien aankomen. De badkamer lijkt op iets, maar ik kan er maar niet opkomen. Plassen dan maar (zittend weliswaar). Wanneer ik daar zit valt het mij plots te binnen. 'Goofy! Dit is Goofy's badkamer!' En ja hoor, alles wordt ineens een cartoon. Dingen worden groter en kleiner, meer nabij of juist verder weg. Terwijl ik naar buiten waggel kijk ik naar mezelf in de spiegel. Had ik dus nooit mogen doen... Ik herkende mezelf amper. 'Snel' naar boven nu, want de laatste lijn wacht. Eens boven beslis ik om eerst nog snel een jointje te rollen voor na de piek. Meestal brengt die rust, maar soms wakkert die alles nog eens aan. We zullen zien...
21u40: Vierde lijn van 50mg. Ik ben ondertussen al zo ver van de wereld dat ik het niet doorheb dat ik recht in een hole glij. Maar wederom na 10 minuutjes gebeurt het. Ik moet liggen. Met alle kracht die ik nog heb beweeg ik mezelf van mijn bureaustoel naar het bed en laat me vallen... Ik sluit mijn ogen en zie de muziek. Op dat ritme verdwijn ik opnieuw in de grote scheepsloods. Ditmaal zakt het schip in het water, en ik zak mee. Alles is blauwgroen. Het schip wordt hoekig en verandert in een sculptuur van miljoenen 'oerdieren' (ik heb er écht geen andere naam voor). Soms leken het dino's, dan weer eencelligen. Allemaal (jawel) zingend. Het was een vreemd soort gezang, geluiden die ik nooit eerder hoorde. Maar het was mooi.
Plots dook ik weg in het water. Ik stroomde langs 'het schip van oerdieren', zo doorheen het blauwgroene water. Af en toe kwam ik boven in het zonovergoten scheepsdok (?)... Tussendoor werden persoonlijke vragen beantwoord, waaronder wat Ketamine voor mij betekent. 'Alles', was het antwoord. (vond ik lichtelijk overdreven, maar ik steek het op mijn onderbewustzijn, dat het prima naar zijn zin had tijdens deze trip). Tijd bestond niet meer, ik leek uren te zwemmen tussen allerhande vreemdsoortige zeedieren. Ook de muziek had een grote invloed. Van zodra de melodie of de beat veranderde, veranderde mijn visuals. Af en toe kwam er een vlaag van 'nuchterheid' en deed ik mijn ogen open. Ondertussen was het stikdonker en dat versterkte alleen maar de hole-ervaring. Ik kon mezelf ook nauwelijks of niet bewegen. Ogen toe en weer weg...
22u30: Zachtjes ontwaak ik uit mijn roes. Ik wandel - nog lang niet overtuigend - naar mijn bureaustoel en plof neer. Ik begin berichten te sturen naar Snuffelaar, maar geen antwoord. Het kan me niets boeien. Ik vertel hem languit over mijn recente belevenissen, nog flink onder invloed. Dan zie ik mijn stickie liggen... Zeker 10 minuten lang bestudeer ik het ding en twijfel ik of ik het wel aandurf. Net na een hole? Wie weet duik ik er weer in? Uiteindelijk vind ik de moed om het te proberen. Ik moet even weer op aarde komen.
22u45: Ik rook mijn jointje, en zoals steeds smaakt hij mij beter dan op welk ander moment ook. Maar diep vanbinnen ben ik ook wel wat bang. De laatste keer dat ik in een hole verzeild raakte, had ik ook na de piek een joint gerookt. Toen heb ik zeker 2 uur vastgezeten in een soort van 'kortsluitingsgevoel'. Alles zinderde, en niks klopte nog. Het was toen onmogelijk om zelfs maar te genieten, omdat er zoveel - en tegelijk zo weinig - aan de gang was. Ik kreeg niets meer binnen van beelden, enkel ruis. Maar ditmaal was het anders. Terwijl ik de THC voelde werken, voelde ik mezelf langzamerhand weer in de realiteit zakken. Ik was moe. Psychologisch had deze trip mij helemaal uitgeput. Ik zette de muziek uit, nam nog een paar grote slokken water en kroop onder het donsdeken...
Nawoord
Ik had nooit gedacht met 200mg zo'n ervaringen te krijgen. Mijn eerste hole was rond de 250mg, en ik heb eerder al wel is 300mg geprobeerd, maar dat resulteerde gewoon in een langere trip. Het heeft ook met durf te maken. Grotere lijnen, sneller snuiven,... En het is exact zoals @Blyatman onlangs tegen me zei: 'een hole, daar glijd je langzaam in weg'. Iets wat ik nu enkel maar kan beamen.
Ik dacht wel dat mijn tolerantie ondertussen toch al wat gestegen zou zijn. Nou, niet dus! Tijdens mijn trip kreeg ik ook steeds dat gevoel dat ik goed bezig was met Ketamine. Ik voel ook - sinds mijn eerste keer - dat ik veel geleerd heb over het sturen ervan. Met tips van hier en daar, door te experimenteren,... 'Ketamine kent geen grenzen', is ook iets wat naar boven kwam tijdens deze trip. En daar geloof ik ook sterk in. Ik mag dan wel geen échte psychedelica meer nemen door mijn Lithium, ik denk dat ik een waardige opvolger gevonden heb voor mezelf. Ok, het is geen LSD of psilocybine, maar toch brengt het mij soms naar plekken waar ik ontzettend interessante dingen leer over mezelf, over de wereld, of over Ketamine zelf. Je moet voorbij the point of no return durven gaan. Daar ligt het goud. Poef, ik zou nog zoveel kunnen zeggen, maar dat houd ik voor een volgend trip report!
Bedankt voor het lezen!
Ik mag mezelf ook gelukkig prijzen dat mijn tolerantie nog steeds nul is, wat in werkelijkheid betekent dat ik zeer weinig nodig blijk te hebben om in een hole te geraken (of te trippen). Het enige wat ik moet doen is mijn lijnen snel genoeg na mekaar opsnuiven. In dit geval was het een dikke 200mg, verdeelt in vier. Ok, hier dus een verwoede poging om een hole te beschrijven...
Setting: thuis, alleen, minimal techno op de achtergrond.
Mindset: lichtjes moe na een drukke dag, veel vragen in mijn hoofd.
Wat: Ketamine, 200mg.
Wanneer: 14 september 2020, 20u30.
Alles netjes afgewogen, lijntjes gelegd, klaar om te beginnen. Het plan was om gewoon een leuke trip te hebben, een hole was zeker niet waar ik per sé naartoe wou. Maar goed, het liep ietsje anders dan verwacht... Ik was al een tijdje met @Snuffelaar aan het chatten, terwijl ik om 20u zou beginnen. Uiteindelijk werd het later en later en besloot ik tussen het chatten door de eerste lijn te snuiven.
20u30: Eerste lijn van 50mg. Zoals gewoonlijk gebeurt er de eerste 10 minuten bitter weinig. Maar dan beukt die eerste lijn plots hard tegen mijn hersenpan. Ik moet even rechtstaan. Tot mijn verbazing sta ik - nu al - wat wankel op mijn benen. 'Oh jee, dit wordt een zware trip!', bedenk ik mij. Typen wordt moeilijker, maar Snuffelaar sust mij wat en maant mij aan om ervoor te gaan...
20u40: Tweede lijn van 50mg. Ook deze komt veel harder binnen dan ik gewend ben, en al snel neemt het dissociatieve de overhand. Mijn handen lijken de mijne niet meer, ik loop allang niet meer normaal rond, en al wat mij nog leidt is de muziek die zachtjes uit de boxen komt. Ik moet even gaan liggen... Terwijl ik lig, voel ik de nood om mijn ogen te sluiten. En als ik dit doe verdwijn ik vrijwel meteen in een volledig andere wereld. Ik zit in een lege scheepsloods die vierkante kilometers groot blijkt te zijn. Voor mij 'hangt' een schip ter grootte van een paar voetbalvelden. Roestbruin, getekend door de jaren. Ik zit er met mijn neus op. Plots open ik mijn ogen en ben ik weer in de echte wereld. 'Verdorie, ik moet terug!'. Maar het lukt mij niet.
21u15: Derde lijn van 50mg. Ik stuur verward door naar Snuffelaar dat ik even afwezig zal zijn. Hij wenst me veel succes en binnen de 5 minuten hakt ook deze derde lijn er weer stevig in. Zo zie je maar, niet elke trip verloopt zoals je zou verwachten. Alles rondom mij verdwijnt, en enkel mijn bed lonkt. Ik zie geen muren meer, geen kasten, geen details. Het enige wat ik opmerk is hoezeer proporties en oppervlakken veranderen. Grote dingen lijken klein, en kleine dingen lijken verder van mij verwijdert dan ze daadwerkelijk zijn.
Ik duik er weer in, maar er hapert iets. Hoe maf het ook is, dat ik van 150mg al zo hard lig te trippen, het is wat het is, en ik ga er helemaal in mee. Maar er hapert dus iets... Ik moet plassen. Dat betekent een steile trap naar beneden. Ik kom strompelend aan bij de trap en kijk naar beneden. De vloer kan ik niet zien omdat deze te ver weg lijkt. Wederom speelt de Ketamine met mijn waarnemingen, en ik durf dus niet de trap af te gaan. Maar ik moet nog steeds plassen... Uiteindelijk spreek ik mezelf moed in en begin ik aan de afdaling. Gelukt! Nu de badkamer nog in geraken. Na enig gesukkel met mijn ledematen lukt ook dit nog. Maar wat mij binnen te wachten staat had ik niet zien aankomen. De badkamer lijkt op iets, maar ik kan er maar niet opkomen. Plassen dan maar (zittend weliswaar). Wanneer ik daar zit valt het mij plots te binnen. 'Goofy! Dit is Goofy's badkamer!' En ja hoor, alles wordt ineens een cartoon. Dingen worden groter en kleiner, meer nabij of juist verder weg. Terwijl ik naar buiten waggel kijk ik naar mezelf in de spiegel. Had ik dus nooit mogen doen... Ik herkende mezelf amper. 'Snel' naar boven nu, want de laatste lijn wacht. Eens boven beslis ik om eerst nog snel een jointje te rollen voor na de piek. Meestal brengt die rust, maar soms wakkert die alles nog eens aan. We zullen zien...
21u40: Vierde lijn van 50mg. Ik ben ondertussen al zo ver van de wereld dat ik het niet doorheb dat ik recht in een hole glij. Maar wederom na 10 minuutjes gebeurt het. Ik moet liggen. Met alle kracht die ik nog heb beweeg ik mezelf van mijn bureaustoel naar het bed en laat me vallen... Ik sluit mijn ogen en zie de muziek. Op dat ritme verdwijn ik opnieuw in de grote scheepsloods. Ditmaal zakt het schip in het water, en ik zak mee. Alles is blauwgroen. Het schip wordt hoekig en verandert in een sculptuur van miljoenen 'oerdieren' (ik heb er écht geen andere naam voor). Soms leken het dino's, dan weer eencelligen. Allemaal (jawel) zingend. Het was een vreemd soort gezang, geluiden die ik nooit eerder hoorde. Maar het was mooi.
Plots dook ik weg in het water. Ik stroomde langs 'het schip van oerdieren', zo doorheen het blauwgroene water. Af en toe kwam ik boven in het zonovergoten scheepsdok (?)... Tussendoor werden persoonlijke vragen beantwoord, waaronder wat Ketamine voor mij betekent. 'Alles', was het antwoord. (vond ik lichtelijk overdreven, maar ik steek het op mijn onderbewustzijn, dat het prima naar zijn zin had tijdens deze trip). Tijd bestond niet meer, ik leek uren te zwemmen tussen allerhande vreemdsoortige zeedieren. Ook de muziek had een grote invloed. Van zodra de melodie of de beat veranderde, veranderde mijn visuals. Af en toe kwam er een vlaag van 'nuchterheid' en deed ik mijn ogen open. Ondertussen was het stikdonker en dat versterkte alleen maar de hole-ervaring. Ik kon mezelf ook nauwelijks of niet bewegen. Ogen toe en weer weg...
22u30: Zachtjes ontwaak ik uit mijn roes. Ik wandel - nog lang niet overtuigend - naar mijn bureaustoel en plof neer. Ik begin berichten te sturen naar Snuffelaar, maar geen antwoord. Het kan me niets boeien. Ik vertel hem languit over mijn recente belevenissen, nog flink onder invloed. Dan zie ik mijn stickie liggen... Zeker 10 minuten lang bestudeer ik het ding en twijfel ik of ik het wel aandurf. Net na een hole? Wie weet duik ik er weer in? Uiteindelijk vind ik de moed om het te proberen. Ik moet even weer op aarde komen.
22u45: Ik rook mijn jointje, en zoals steeds smaakt hij mij beter dan op welk ander moment ook. Maar diep vanbinnen ben ik ook wel wat bang. De laatste keer dat ik in een hole verzeild raakte, had ik ook na de piek een joint gerookt. Toen heb ik zeker 2 uur vastgezeten in een soort van 'kortsluitingsgevoel'. Alles zinderde, en niks klopte nog. Het was toen onmogelijk om zelfs maar te genieten, omdat er zoveel - en tegelijk zo weinig - aan de gang was. Ik kreeg niets meer binnen van beelden, enkel ruis. Maar ditmaal was het anders. Terwijl ik de THC voelde werken, voelde ik mezelf langzamerhand weer in de realiteit zakken. Ik was moe. Psychologisch had deze trip mij helemaal uitgeput. Ik zette de muziek uit, nam nog een paar grote slokken water en kroop onder het donsdeken...
Nawoord
Ik had nooit gedacht met 200mg zo'n ervaringen te krijgen. Mijn eerste hole was rond de 250mg, en ik heb eerder al wel is 300mg geprobeerd, maar dat resulteerde gewoon in een langere trip. Het heeft ook met durf te maken. Grotere lijnen, sneller snuiven,... En het is exact zoals @Blyatman onlangs tegen me zei: 'een hole, daar glijd je langzaam in weg'. Iets wat ik nu enkel maar kan beamen.
Ik dacht wel dat mijn tolerantie ondertussen toch al wat gestegen zou zijn. Nou, niet dus! Tijdens mijn trip kreeg ik ook steeds dat gevoel dat ik goed bezig was met Ketamine. Ik voel ook - sinds mijn eerste keer - dat ik veel geleerd heb over het sturen ervan. Met tips van hier en daar, door te experimenteren,... 'Ketamine kent geen grenzen', is ook iets wat naar boven kwam tijdens deze trip. En daar geloof ik ook sterk in. Ik mag dan wel geen échte psychedelica meer nemen door mijn Lithium, ik denk dat ik een waardige opvolger gevonden heb voor mezelf. Ok, het is geen LSD of psilocybine, maar toch brengt het mij soms naar plekken waar ik ontzettend interessante dingen leer over mezelf, over de wereld, of over Ketamine zelf. Je moet voorbij the point of no return durven gaan. Daar ligt het goud. Poef, ik zou nog zoveel kunnen zeggen, maar dat houd ik voor een volgend trip report!
Bedankt voor het lezen!