#1
Is dit eigen aan keta?
Heb ook ganse taferelen gezien, op zwak verlichte plaatsen, in gordijnen etc...maar was dan wel op 4mmc.
Heb ook ganse taferelen gezien, op zwak verlichte plaatsen, in gordijnen etc...maar was dan wel op 4mmc.
Ketamine: Hole in one
33 antwoorden
13 weergaven
18-5-2026
#2
Ik kan er soms iets mee. Vaak is het allemaal te abstract, zoals toe ik de lente zag op moleculair vlak. Dat is mooi op zich, maar daar kan je verder weinig mee. Toch zag ik ook antwoorden rond mijn verslaving aan speed. Zeer concreet zeg maar. Materie zien en/of begrijpen komt wel vaker voor met disso's. Zo krijg ik van 3-ho-PCP haast geen visuals, maar blijft het wel mijn favoriete disso, doordat het zo'n warm dekentje euforie over me heen legt, en de space vooral in het hoofd plaatsheeft.Kun je die antwoorden of bevestigingen nadien dan ook meenemen in je nuchtere leven? Kun je er wat mee?
Zelf heb ik met disso's meermaals inzichten gekregen in de ultieme aard van materie. Niet louter inzichten als in gedachten, maar een werkelijk doorleefd begrip, een impliciet weten, waarbij alle mysteries waren ontrafeld. Ik was niet die begreep, maar ik wás het begrip, of, sterker nog, het te begrijpen concept zélf. Ik lééfde het concept. De ervaring ging gepaard met een begrip dat niet viel mee te nemen buiten de ervaring zelf, een begrip inherent aan de ervaring. Vandaag de dag heb ik alleen de herinnering aan de ervaring het te weten, maar het weten zélf is niet meer toegankelijk. In die zin kan ik het niet meenemen. Echter, alleen al de (vage) herinnering hoe het was om het te weten is er echter wel een die ik koester. Zo ook een andere herinnering, waarbij ik geheel voor ogen zag hoe ik tegelijkertijd een onmetelijk groot en onmetelijk klein onderdeel ben van het geheel, maar ongeacht mijn grootte in het geheel even onmisbaar ben dan welk onderdeel dan ook. Ik zoomde in naar nul en uit naar oneindig. Ik ben deel van het geheel. Het geheel bestaat niet zonder dit deel. Deel en geheel zijn onlosmakelijk verbonden. Daarom ben ik ook het geheel, of even essentieel als het geheel. Deel en geheel zijn één. Ook deze ervaring voelde meer dan louter een begrip. Ook hier was er geen 'ik' meer dat begreep, maar lééfde ik het concept zélf, een concept dat we vanuit onze normale bewustzijnstoestand nooit écht zullen begrijpen. Ook hierbij is het begrip zelf zoals ik het toen doorleefde weg, maar de herinnering aan deze ervaring is er een die het hebben van bijvoorbeeld zelftwijfel of een laag zelfbeeld in feite tot iets belachelijks maakt. Het is een herinnering die me helpt te relativeren.
Het is nomaal dat je delen nmeeneemt, terwijl je andere dingen 'vergeet'. Mar het geveoel dat je eraan over houdt is vaak veel groter dan de wetenschap van het bestaan ervan. Vergeet dat niet. Je hébt het wel degelijk beleefd, en dat heeft je zeer waarschijnlijk wezenlijk verandert.
Dat vergroten en verkleinen van dingen (zowel dingen als je ego), is zeer eigen aan disso's (met name Ketamine). Wat neem je meestal, en hoeveel? Je moet wel een rustige ziel hebben als je zo kan in- en uitzoomen van groot naar klein. Bij mij gaat dat allemaal veel meer in schokken en draaien. Maar ik ben er dan nog maar een paar maanden intensief mee bezig. "Ook hier was er geen 'ik' meer..." De bewuste ego-dood. Zeer bijzondere materie. PM me gerust als je er verder over door wil praten.
Nogmaals, je hebt een zeer open ziel... Zoveel is duidelijk. Als je tijdens een ademhalingssessie zo diep geraakt, dan zegt dat heel veel over jou, en hoe dicht je bij je spirituele zelf staat. Laat die kant nooit links liggen, daarin liggen al je antwoorden klaar. Aan jou om ze te ontrafelen.Eens had ik het antwoord op alles, maar dan ook echt álles, nadat ik al enige tijd met bepaalde levensvragen worstelde. Het antwoord oversteeg echter alle vragen. Ik had vrij recent een ademwerkceremonie gedaan die had geresulteerd in een ervaring van totale eenwording in een alomvattend wit licht, in contact met de ultieme bron van goddelijke liefde. Noem alle clichés. Het was een ervaring waarbij mijn identiteit evenals tijd en ruimte volledig op waren gehouden te bestaan. Nog altijd is dit de meest memorabele ervaring die ik ooit heb gehad. Anyway, opeens tijdens een trip op 3-MeO-PCP wist ik het. Ik zou naar Bali af moeten reizen, daar waar de begeleiders van die ademwerkceremonie woonachtig zijn. Ik had mijn roeping gevonden. Ik zou bij hen in de leer gaan. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik zag mezelf tussen de rijstvelden, in een adembenemend mooie, haast paradijselijke omgeving. Op Bali zou ik totale verlichting bereiken. Ik zag het scenario helemaal voor me. Ik doorleefde elk detail. Ik was volledig overtuigd van de keuze die ik moest maken. Toen de trip begon af te zwakken, begonnen toch twijfels in te dalen. 'Zou het écht...?' ... 'Hmm, ik weet het niet...' ... 'Toch niet...?' ... 'Nee...?' ... 'Eh, nee!' ... 'Kut!' Naarmate de trip afzwakte en de nuchterheid weer begon in te dalen besefte ik me dat het één grote mindfuck was geweest. Het voelde zó echt! Dit is niet de enige keer geweest dat ik dergelijke mindfucks heb gehad waar ik me tijdens de trip zelf geheel in verloor.
Dat van die twijfels is doodnormaal. Zo zijn er mensen die tijdens hun trip plots geloven dat de wereld uitsluitend door goedheid wordt geregeerd, tot ze het nieuws opzetten... Ikzelf heb ooit een trip meegemaakt waarbij ik de wereld heb gezien zoals deze geregeerd zou worden door vrouwen. Eén oppervrouw aanschouwde het geheel en liet me zien hoe vredig alles verliep. Het was de hemel op aarde. Naarmate ik daalde uit mijn trip werd dit ook een soort mindfuck. Maar dat hoeft het niet te zijn! Leer eruit en ga verder met de wetenschap die je meekreeg. Eén mens, één gedachtengang kan best veel veranderen hoor... Zie het nooit als 'slechts een mindfuck', zie het als een les. Want die reis naar Bali, wie weet maak je die ooit nog
Zeer zeker. Je moet er ook mee opletten. Ik rook altijd een stickie in de staart, omdat dit altijd nog een extra dimensie geeft aan de trip. Maar ook dat kan gevaarlijk zijn. Je kan er mindloops en angstaanvallen aan over houden. Wees dus voorzichtig, maar space em lekker voort!! (goed uitgedrukt trouwens allemaal)Ik heb er ook prachtig mooie dingen op mogen ervaren. Disso's blijven me enorm fascineren, minstens zo als psychedelica. Tegelijkertijd kunnen disso's zó bedrieglijk zijn. Het heeft echt een duistere rand, een keerzijde. Het is het verboden fruit.
#3
Dit was mijn tweede hole, maar de eerste was minder uitgesproken, vandaar dat ik een trip report schrijf over deze tweede ervaring. Ik zat met flink wat vragen, en hoopte wat antwoorden te vinden in mijn onderbewustzijn. Veel mensen gaan dit moeilijk geloven, maar ik vind vaak antwoorden op moeilijke vragen in mijn Ketamine trips.
Ik mag mezelf ook gelukkig prijzen dat mijn tolerantie nog steeds nul is, wat in werkelijkheid betekent dat ik zeer weinig nodig blijk te hebben om in een hole te geraken (of te trippen). Het enige wat ik moet doen is mijn lijnen snel genoeg na mekaar opsnuiven. In dit geval was het een dikke 200mg, verdeelt in vier. Ok, hier dus een verwoede poging om een hole te beschrijven...
Setting: thuis, alleen, minimal techno op de achtergrond.
Mindset: lichtjes moe na een drukke dag, veel vragen in mijn hoofd.
Wat: Ketamine, 200mg.
Wanneer: 14 september 2020, 20u30.
Alles netjes afgewogen, lijntjes gelegd, klaar om te beginnen. Het plan was om gewoon een leuke trip te hebben, een hole was zeker niet waar ik per sé naartoe wou. Maar goed, het liep ietsje anders dan verwacht... Ik was al een tijdje met @Snuffelaar aan het chatten, terwijl ik om 20u zou beginnen. Uiteindelijk werd het later en later en besloot ik tussen het chatten door de eerste lijn te snuiven.
20u30: Eerste lijn van 50mg. Zoals gewoonlijk gebeurt er de eerste 10 minuten bitter weinig. Maar dan beukt die eerste lijn plots hard tegen mijn hersenpan. Ik moet even rechtstaan. Tot mijn verbazing sta ik - nu al - wat wankel op mijn benen. 'Oh jee, dit wordt een zware trip!', bedenk ik mij. Typen wordt moeilijker, maar Snuffelaar sust mij wat en maant mij aan om ervoor te gaan...
20u40: Tweede lijn van 50mg. Ook deze komt veel harder binnen dan ik gewend ben, en al snel neemt het dissociatieve de overhand. Mijn handen lijken de mijne niet meer, ik loop allang niet meer normaal rond, en al wat mij nog leidt is de muziek die zachtjes uit de boxen komt. Ik moet even gaan liggen... Terwijl ik lig, voel ik de nood om mijn ogen te sluiten. En als ik dit doe verdwijn ik vrijwel meteen in een volledig andere wereld. Ik zit in een lege scheepsloods die vierkante kilometers groot blijkt te zijn. Voor mij 'hangt' een schip ter grootte van een paar voetbalvelden. Roestbruin, getekend door de jaren. Ik zit er met mijn neus op. Plots open ik mijn ogen en ben ik weer in de echte wereld. 'Verdorie, ik moet terug!'. Maar het lukt mij niet.
21u15: Derde lijn van 50mg. Ik stuur verward door naar Snuffelaar dat ik even afwezig zal zijn. Hij wenst me veel succes en binnen de 5 minuten hakt ook deze derde lijn er weer stevig in. Zo zie je maar, niet elke trip verloopt zoals je zou verwachten. Alles rondom mij verdwijnt, en enkel mijn bed lonkt. Ik zie geen muren meer, geen kasten, geen details. Het enige wat ik opmerk is hoezeer proporties en oppervlakken veranderen. Grote dingen lijken klein, en kleine dingen lijken verder van mij verwijdert dan ze daadwerkelijk zijn.
Ik duik er weer in, maar er hapert iets. Hoe maf het ook is, dat ik van 150mg al zo hard lig te trippen, het is wat het is, en ik ga er helemaal in mee. Maar er hapert dus iets... Ik moet plassen. Dat betekent een steile trap naar beneden. Ik kom strompelend aan bij de trap en kijk naar beneden. De vloer kan ik niet zien omdat deze te ver weg lijkt. Wederom speelt de Ketamine met mijn waarnemingen, en ik durf dus niet de trap af te gaan. Maar ik moet nog steeds plassen... Uiteindelijk spreek ik mezelf moed in en begin ik aan de afdaling. Gelukt! Nu de badkamer nog in geraken. Na enig gesukkel met mijn ledematen lukt ook dit nog. Maar wat mij binnen te wachten staat had ik niet zien aankomen. De badkamer lijkt op iets, maar ik kan er maar niet opkomen. Plassen dan maar (zittend weliswaar). Wanneer ik daar zit valt het mij plots te binnen. 'Goofy! Dit is Goofy's badkamer!' En ja hoor, alles wordt ineens een cartoon. Dingen worden groter en kleiner, meer nabij of juist verder weg. Terwijl ik naar buiten waggel kijk ik naar mezelf in de spiegel. Had ik dus nooit mogen doen... Ik herkende mezelf amper. 'Snel' naar boven nu, want de laatste lijn wacht. Eens boven beslis ik om eerst nog snel een jointje te rollen voor na de piek. Meestal brengt die rust, maar soms wakkert die alles nog eens aan. We zullen zien...
21u40: Vierde lijn van 50mg. Ik ben ondertussen al zo ver van de wereld dat ik het niet doorheb dat ik recht in een hole glij. Maar wederom na 10 minuutjes gebeurt het. Ik moet liggen. Met alle kracht die ik nog heb beweeg ik mezelf van mijn bureaustoel naar het bed en laat me vallen... Ik sluit mijn ogen en zie de muziek. Op dat ritme verdwijn ik opnieuw in de grote scheepsloods. Ditmaal zakt het schip in het water, en ik zak mee. Alles is blauwgroen. Het schip wordt hoekig en verandert in een sculptuur van miljoenen 'oerdieren' (ik heb er écht geen andere naam voor). Soms leken het dino's, dan weer eencelligen. Allemaal (jawel) zingend. Het was een vreemd soort gezang, geluiden die ik nooit eerder hoorde. Maar het was mooi.
Plots dook ik weg in het water. Ik stroomde langs 'het schip van oerdieren', zo doorheen het blauwgroene water. Af en toe kwam ik boven in het zonovergoten scheepsdok (?)... Tussendoor werden persoonlijke vragen beantwoord, waaronder wat Ketamine voor mij betekent. 'Alles', was het antwoord. (vond ik lichtelijk overdreven, maar ik steek het op mijn onderbewustzijn, dat het prima naar zijn zin had tijdens deze trip). Tijd bestond niet meer, ik leek uren te zwemmen tussen allerhande vreemdsoortige zeedieren. Ook de muziek had een grote invloed. Van zodra de melodie of de beat veranderde, veranderde mijn visuals. Af en toe kwam er een vlaag van 'nuchterheid' en deed ik mijn ogen open. Ondertussen was het stikdonker en dat versterkte alleen maar de hole-ervaring. Ik kon mezelf ook nauwelijks of niet bewegen. Ogen toe en weer weg...
22u30: Zachtjes ontwaak ik uit mijn roes. Ik wandel - nog lang niet overtuigend - naar mijn bureaustoel en plof neer. Ik begin berichten te sturen naar Snuffelaar, maar geen antwoord. Het kan me niets boeien. Ik vertel hem languit over mijn recente belevenissen, nog flink onder invloed. Dan zie ik mijn stickie liggen... Zeker 10 minuten lang bestudeer ik het ding en twijfel ik of ik het wel aandurf. Net na een hole? Wie weet duik ik er weer in? Uiteindelijk vind ik de moed om het te proberen. Ik moet even weer op aarde komen.
22u45: Ik rook mijn jointje, en zoals steeds smaakt hij mij beter dan op welk ander moment ook. Maar diep vanbinnen ben ik ook wel wat bang. De laatste keer dat ik in een hole verzeild raakte, had ik ook na de piek een joint gerookt. Toen heb ik zeker 2 uur vastgezeten in een soort van 'kortsluitingsgevoel'. Alles zinderde, en niks klopte nog. Het was toen onmogelijk om zelfs maar te genieten, omdat er zoveel - en tegelijk zo weinig - aan de gang was. Ik kreeg niets meer binnen van beelden, enkel ruis. Maar ditmaal was het anders. Terwijl ik de THC voelde werken, voelde ik mezelf langzamerhand weer in de realiteit zakken. Ik was moe. Psychologisch had deze trip mij helemaal uitgeput. Ik zette de muziek uit, nam nog een paar grote slokken water en kroop onder het donsdeken...
Nawoord
Ik had nooit gedacht met 200mg zo'n ervaringen te krijgen. Mijn eerste hole was rond de 250mg, en ik heb eerder al wel is 300mg geprobeerd, maar dat resulteerde gewoon in een langere trip. Het heeft ook met durf te maken. Grotere lijnen, sneller snuiven,... En het is exact zoals @Blyatman onlangs tegen me zei: 'een hole, daar glijd je langzaam in weg'. Iets wat ik nu enkel maar kan beamen.
Ik dacht wel dat mijn tolerantie ondertussen toch al wat gestegen zou zijn. Nou, niet dus! Tijdens mijn trip kreeg ik ook steeds dat gevoel dat ik goed bezig was met Ketamine. Ik voel ook - sinds mijn eerste keer - dat ik veel geleerd heb over het sturen ervan. Met tips van hier en daar, door te experimenteren,... 'Ketamine kent geen grenzen', is ook iets wat naar boven kwam tijdens deze trip. En daar geloof ik ook sterk in. Ik mag dan wel geen échte psychedelica meer nemen door mijn Lithium, ik denk dat ik een waardige opvolger gevonden heb voor mezelf. Ok, het is geen LSD of psilocybine, maar toch brengt het mij soms naar plekken waar ik ontzettend interessante dingen leer over mezelf, over de wereld, of over Ketamine zelf. Je moet voorbij the point of no return durven gaan. Daar ligt het goud. Poef, ik zou nog zoveel kunnen zeggen, maar dat houd ik voor een volgend trip report!
Bedankt voor het lezen!
Ik mag mezelf ook gelukkig prijzen dat mijn tolerantie nog steeds nul is, wat in werkelijkheid betekent dat ik zeer weinig nodig blijk te hebben om in een hole te geraken (of te trippen). Het enige wat ik moet doen is mijn lijnen snel genoeg na mekaar opsnuiven. In dit geval was het een dikke 200mg, verdeelt in vier. Ok, hier dus een verwoede poging om een hole te beschrijven...
Setting: thuis, alleen, minimal techno op de achtergrond.
Mindset: lichtjes moe na een drukke dag, veel vragen in mijn hoofd.
Wat: Ketamine, 200mg.
Wanneer: 14 september 2020, 20u30.
Alles netjes afgewogen, lijntjes gelegd, klaar om te beginnen. Het plan was om gewoon een leuke trip te hebben, een hole was zeker niet waar ik per sé naartoe wou. Maar goed, het liep ietsje anders dan verwacht... Ik was al een tijdje met @Snuffelaar aan het chatten, terwijl ik om 20u zou beginnen. Uiteindelijk werd het later en later en besloot ik tussen het chatten door de eerste lijn te snuiven.
20u30: Eerste lijn van 50mg. Zoals gewoonlijk gebeurt er de eerste 10 minuten bitter weinig. Maar dan beukt die eerste lijn plots hard tegen mijn hersenpan. Ik moet even rechtstaan. Tot mijn verbazing sta ik - nu al - wat wankel op mijn benen. 'Oh jee, dit wordt een zware trip!', bedenk ik mij. Typen wordt moeilijker, maar Snuffelaar sust mij wat en maant mij aan om ervoor te gaan...
20u40: Tweede lijn van 50mg. Ook deze komt veel harder binnen dan ik gewend ben, en al snel neemt het dissociatieve de overhand. Mijn handen lijken de mijne niet meer, ik loop allang niet meer normaal rond, en al wat mij nog leidt is de muziek die zachtjes uit de boxen komt. Ik moet even gaan liggen... Terwijl ik lig, voel ik de nood om mijn ogen te sluiten. En als ik dit doe verdwijn ik vrijwel meteen in een volledig andere wereld. Ik zit in een lege scheepsloods die vierkante kilometers groot blijkt te zijn. Voor mij 'hangt' een schip ter grootte van een paar voetbalvelden. Roestbruin, getekend door de jaren. Ik zit er met mijn neus op. Plots open ik mijn ogen en ben ik weer in de echte wereld. 'Verdorie, ik moet terug!'. Maar het lukt mij niet.
21u15: Derde lijn van 50mg. Ik stuur verward door naar Snuffelaar dat ik even afwezig zal zijn. Hij wenst me veel succes en binnen de 5 minuten hakt ook deze derde lijn er weer stevig in. Zo zie je maar, niet elke trip verloopt zoals je zou verwachten. Alles rondom mij verdwijnt, en enkel mijn bed lonkt. Ik zie geen muren meer, geen kasten, geen details. Het enige wat ik opmerk is hoezeer proporties en oppervlakken veranderen. Grote dingen lijken klein, en kleine dingen lijken verder van mij verwijdert dan ze daadwerkelijk zijn.
Ik duik er weer in, maar er hapert iets. Hoe maf het ook is, dat ik van 150mg al zo hard lig te trippen, het is wat het is, en ik ga er helemaal in mee. Maar er hapert dus iets... Ik moet plassen. Dat betekent een steile trap naar beneden. Ik kom strompelend aan bij de trap en kijk naar beneden. De vloer kan ik niet zien omdat deze te ver weg lijkt. Wederom speelt de Ketamine met mijn waarnemingen, en ik durf dus niet de trap af te gaan. Maar ik moet nog steeds plassen... Uiteindelijk spreek ik mezelf moed in en begin ik aan de afdaling. Gelukt! Nu de badkamer nog in geraken. Na enig gesukkel met mijn ledematen lukt ook dit nog. Maar wat mij binnen te wachten staat had ik niet zien aankomen. De badkamer lijkt op iets, maar ik kan er maar niet opkomen. Plassen dan maar (zittend weliswaar). Wanneer ik daar zit valt het mij plots te binnen. 'Goofy! Dit is Goofy's badkamer!' En ja hoor, alles wordt ineens een cartoon. Dingen worden groter en kleiner, meer nabij of juist verder weg. Terwijl ik naar buiten waggel kijk ik naar mezelf in de spiegel. Had ik dus nooit mogen doen... Ik herkende mezelf amper. 'Snel' naar boven nu, want de laatste lijn wacht. Eens boven beslis ik om eerst nog snel een jointje te rollen voor na de piek. Meestal brengt die rust, maar soms wakkert die alles nog eens aan. We zullen zien...
21u40: Vierde lijn van 50mg. Ik ben ondertussen al zo ver van de wereld dat ik het niet doorheb dat ik recht in een hole glij. Maar wederom na 10 minuutjes gebeurt het. Ik moet liggen. Met alle kracht die ik nog heb beweeg ik mezelf van mijn bureaustoel naar het bed en laat me vallen... Ik sluit mijn ogen en zie de muziek. Op dat ritme verdwijn ik opnieuw in de grote scheepsloods. Ditmaal zakt het schip in het water, en ik zak mee. Alles is blauwgroen. Het schip wordt hoekig en verandert in een sculptuur van miljoenen 'oerdieren' (ik heb er écht geen andere naam voor). Soms leken het dino's, dan weer eencelligen. Allemaal (jawel) zingend. Het was een vreemd soort gezang, geluiden die ik nooit eerder hoorde. Maar het was mooi.
Plots dook ik weg in het water. Ik stroomde langs 'het schip van oerdieren', zo doorheen het blauwgroene water. Af en toe kwam ik boven in het zonovergoten scheepsdok (?)... Tussendoor werden persoonlijke vragen beantwoord, waaronder wat Ketamine voor mij betekent. 'Alles', was het antwoord. (vond ik lichtelijk overdreven, maar ik steek het op mijn onderbewustzijn, dat het prima naar zijn zin had tijdens deze trip). Tijd bestond niet meer, ik leek uren te zwemmen tussen allerhande vreemdsoortige zeedieren. Ook de muziek had een grote invloed. Van zodra de melodie of de beat veranderde, veranderde mijn visuals. Af en toe kwam er een vlaag van 'nuchterheid' en deed ik mijn ogen open. Ondertussen was het stikdonker en dat versterkte alleen maar de hole-ervaring. Ik kon mezelf ook nauwelijks of niet bewegen. Ogen toe en weer weg...
22u30: Zachtjes ontwaak ik uit mijn roes. Ik wandel - nog lang niet overtuigend - naar mijn bureaustoel en plof neer. Ik begin berichten te sturen naar Snuffelaar, maar geen antwoord. Het kan me niets boeien. Ik vertel hem languit over mijn recente belevenissen, nog flink onder invloed. Dan zie ik mijn stickie liggen... Zeker 10 minuten lang bestudeer ik het ding en twijfel ik of ik het wel aandurf. Net na een hole? Wie weet duik ik er weer in? Uiteindelijk vind ik de moed om het te proberen. Ik moet even weer op aarde komen.
22u45: Ik rook mijn jointje, en zoals steeds smaakt hij mij beter dan op welk ander moment ook. Maar diep vanbinnen ben ik ook wel wat bang. De laatste keer dat ik in een hole verzeild raakte, had ik ook na de piek een joint gerookt. Toen heb ik zeker 2 uur vastgezeten in een soort van 'kortsluitingsgevoel'. Alles zinderde, en niks klopte nog. Het was toen onmogelijk om zelfs maar te genieten, omdat er zoveel - en tegelijk zo weinig - aan de gang was. Ik kreeg niets meer binnen van beelden, enkel ruis. Maar ditmaal was het anders. Terwijl ik de THC voelde werken, voelde ik mezelf langzamerhand weer in de realiteit zakken. Ik was moe. Psychologisch had deze trip mij helemaal uitgeput. Ik zette de muziek uit, nam nog een paar grote slokken water en kroop onder het donsdeken...
Nawoord
Ik had nooit gedacht met 200mg zo'n ervaringen te krijgen. Mijn eerste hole was rond de 250mg, en ik heb eerder al wel is 300mg geprobeerd, maar dat resulteerde gewoon in een langere trip. Het heeft ook met durf te maken. Grotere lijnen, sneller snuiven,... En het is exact zoals @Blyatman onlangs tegen me zei: 'een hole, daar glijd je langzaam in weg'. Iets wat ik nu enkel maar kan beamen.
Ik dacht wel dat mijn tolerantie ondertussen toch al wat gestegen zou zijn. Nou, niet dus! Tijdens mijn trip kreeg ik ook steeds dat gevoel dat ik goed bezig was met Ketamine. Ik voel ook - sinds mijn eerste keer - dat ik veel geleerd heb over het sturen ervan. Met tips van hier en daar, door te experimenteren,... 'Ketamine kent geen grenzen', is ook iets wat naar boven kwam tijdens deze trip. En daar geloof ik ook sterk in. Ik mag dan wel geen échte psychedelica meer nemen door mijn Lithium, ik denk dat ik een waardige opvolger gevonden heb voor mezelf. Ok, het is geen LSD of psilocybine, maar toch brengt het mij soms naar plekken waar ik ontzettend interessante dingen leer over mezelf, over de wereld, of over Ketamine zelf. Je moet voorbij the point of no return durven gaan. Daar ligt het goud. Poef, ik zou nog zoveel kunnen zeggen, maar dat houd ik voor een volgend trip report!
Bedankt voor het lezen!
#4
Ik ga dit later even rustig lezen, ziet er belovend uit 😬
#5
Kreeg ik maar met 200mg ketamine nog effect
#6
Hoe interpreteer ik dat? Ik onderga het in de eerste plaats. Ik laat het mij overkomen. Soms zijn het duidelijkere dingen zoals toen ik ooit eens 'droomde' en zag hoe de wereld bestond uit vrouwen. Enkel vrouwen. En hoe mooi en de sereen de wereld was. Dat zijn dingen die bijblijven (zelfs al kloppen ze misschien niet 100%).Mooi report. Interessant, die scheeploods, de zingende oerdieren… hoe interpreteer je dat? Of zijn het meer ‘random’ beelden?
Kreeg je antwoord op de vragen die je stelde? En in hoeverre laat je zo’n trip over je heen komen, en in hoeverre was het stuurbaar?
Het zijn hoogst waarschijnlijk random beelden uit je onderbewustzijn, maar er wordt iets nieuws gecreëert, hetgeen op zich al fantastisch is.
Ik krijg haast altijd (ook in de trips) antwoorden of bevestigingen. Hoe maf dit ook klinkt.
Helemaal in de hole is er nog weinig sturen mogelijk, ik noem dat de dream-state. Enige wat soms nog lukt is uw ogen opendoen. Dat helpt als het te hard gaat.
Da's een goeie... Daar ben ik ook nog niet uit. Soms voelt het als een illusie, soms als een échte levensrichting. Ik weet niet of het echt of droom is, daarvoor heb ik er nog veel te weinig ervaring mee. Dus ik deel je mening.Wat ik zelf soms heb na een gemiddelde tot hoge dosering disso’s, is dat ik tijdens de trip zelf het gevoel heb dat ik belangrijke inzichten krijg, maar dat het achteraf meer een illusie of een waan bleek te zijn. Terwijl de inzichten op psychedelica eigenlijk vrijwel altijd ‘echt’ voelen, ook nadien. Ik weet daarom nooit zo goed hoe ik disso ervaringen moet plaatsen... Ik heb er ook al eens juist een heel therapeutische ervaring op gehad, maar weet nooit echt precies hoe ik het kan interpreteren en integreren in mijn ideeën over ‘werkelijkheid’. Wat is droomwereld, en wat is realiteit? Ik denk dat ik er nog te weinig ervaring mee heb om dat goed te kunnen beoordelen…
Dit gezegd zijnde heb ik dingen mogen horen en zien die het spirituele benaderen. In die zin dat ze niet definiëerbaar zijn tussen alle aardse entiteiten. Nuja, ik heb mooie dingen ervaren. Op een heel andere manier dan bv psilocybine, maar minstens even krachtig, zoniet krachtiger. Maar dat is mijn mening...
Het is een fantastisch gevoel. Je kan niet anders dan gaan liggen, je ogen al dan niet te sluiten en away you go... En ik blijf het herhalen, het duurt maximum een uurtje (bij mij toch).Ik ben nu in ieder geval nog nieuwsgieriger geworden naar hoe het is om voorbij the point of no return te zijn.
#7
eerst een dot keta’ dan neem je 2cb iets voor die inkickt nog wat keta of als de 2 is ingewerkt en dan je ogen dichtJa, met ogen dicht kun je je helemaal laten meezuigen door de Keta inderdaad. Op hogere dosissen heb je dat ook wel met open ogen, maar ik ben zelf ook meer van de ogen-dicht trips.
Wat lekker dat je er nog zo van kan genieten. 😍
#8
Kun je die antwoorden of bevestigingen nadien dan ook meenemen in je nuchtere leven? Kun je er wat mee?Ik krijg haast altijd (ook in de trips) antwoorden of bevestigingen. Hoe maf dit ook klinkt.
Zelf heb ik met disso's meermaals inzichten gekregen in de ultieme aard van materie. Niet louter inzichten als in gedachten, maar een werkelijk doorleefd begrip, een impliciet weten, waarbij alle mysteries waren ontrafeld. Ik was niet die begreep, maar ik wás het begrip, of, sterker nog, het te begrijpen concept zélf. Ik lééfde het concept. De ervaring ging gepaard met een begrip dat niet viel mee te nemen buiten de ervaring zelf, een begrip inherent aan de ervaring. Vandaag de dag heb ik alleen de herinnering aan de ervaring het te weten, maar het weten zélf is niet meer toegankelijk. In die zin kan ik het niet meenemen. Echter, alleen al de (vage) herinnering hoe het was om het te weten is er echter wel een die ik koester. Zo ook een andere herinnering, waarbij ik geheel voor ogen zag hoe ik tegelijkertijd een onmetelijk groot en onmetelijk klein onderdeel ben van het geheel, maar ongeacht mijn grootte in het geheel even onmisbaar ben dan welk onderdeel dan ook. Ik zoomde in naar nul en uit naar oneindig. Ik ben deel van het geheel. Het geheel bestaat niet zonder dit deel. Deel en geheel zijn onlosmakelijk verbonden. Daarom ben ik ook het geheel, of even essentieel als het geheel. Deel en geheel zijn één. Ook deze ervaring voelde meer dan louter een begrip. Ook hier was er geen 'ik' meer dat begreep, maar lééfde ik het concept zélf, een concept dat we vanuit onze normale bewustzijnstoestand nooit écht zullen begrijpen. Ook hierbij is het begrip zelf zoals ik het toen doorleefde weg, maar de herinnering aan deze ervaring is er een die het hebben van bijvoorbeeld zelftwijfel of een laag zelfbeeld in feite tot iets belachelijks maakt. Het is een herinnering die me helpt te relativeren.
Wat ik zelf soms heb na een gemiddelde tot hoge dosering disso’s, is dat ik tijdens de trip zelf het gevoel heb dat ik belangrijke inzichten krijg, maar dat het achteraf meer een illusie of een waan bleek te zijn. Terwijl de inzichten op psychedelica eigenlijk vrijwel altijd ‘echt’ voelen, ook nadien. Ik weet daarom nooit zo goed hoe ik disso ervaringen moet plaatsen... Ik heb er ook al eens juist een heel therapeutische ervaring op gehad, maar weet nooit echt precies hoe ik het kan interpreteren en integreren in mijn ideeën over ‘werkelijkheid’. Wat is droomwereld, en wat is realiteit? Ik denk dat ik er nog te weinig ervaring mee heb om dat goed te kunnen beoordelen…
Eens had ik het antwoord op alles, maar dan ook echt álles, nadat ik al enige tijd met bepaalde levensvragen worstelde. Het antwoord oversteeg echter alle vragen. Ik had vrij recent een ademwerkceremonie gedaan die had geresulteerd in een ervaring van totale eenwording in een alomvattend wit licht, in contact met de ultieme bron van goddelijke liefde. Noem alle clichés. Het was een ervaring waarbij mijn identiteit evenals tijd en ruimte volledig op waren gehouden te bestaan. Nog altijd is dit de meest memorabele ervaring die ik ooit heb gehad. Anyway, opeens tijdens een trip op 3-MeO-PCP wist ik het. Ik zou naar Bali af moeten reizen, daar waar de begeleiders van die ademwerkceremonie woonachtig zijn. Ik had mijn roeping gevonden. Ik zou bij hen in de leer gaan. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik zag mezelf tussen de rijstvelden, in een adembenemend mooie, haast paradijselijke omgeving. Op Bali zou ik totale verlichting bereiken. Ik zag het scenario helemaal voor me. Ik doorleefde elk detail. Ik was volledig overtuigd van de keuze die ik moest maken. Toen de trip begon af te zwakken, begonnen toch twijfels in te dalen. 'Zou het écht...?' ... 'Hmm, ik weet het niet...' ... 'Toch niet...?' ... 'Nee...?' ... 'Eh, nee!' ... 'Kut!' Naarmate de trip afzwakte en de nuchterheid weer begon in te dalen besefte ik me dat het één grote mindfuck was geweest. Het voelde zó echt! Dit is niet de enige keer geweest dat ik dergelijke mindfucks heb gehad waar ik me tijdens de trip zelf geheel in verloor.Da's een goeie... Daar ben ik ook nog niet uit. Soms voelt het als een illusie, soms als een échte levensrichting. Ik weet niet of het echt of droom is, daarvoor heb ik er nog veel te weinig ervaring mee. Dus ik deel je mening.
Ik heb er ook prachtig mooie dingen op mogen ervaren. Disso's blijven me enorm fascineren, minstens zo als psychedelica. Tegelijkertijd kunnen disso's zó bedrieglijk zijn. Het heeft echt een duistere rand, een keerzijde. Het is het verboden fruit.Dit gezegd zijnde heb ik dingen mogen horen en zien die het spirituele benaderen. In die zin dat ze niet definiëerbaar zijn tussen alle aardse entiteiten. Nuja, ik heb mooie dingen ervaren. Op een heel andere manier dan bv psilocybine, maar minstens even krachtig, zoniet krachtiger. Maar dat is mijn mening...
#9
Ja, precies dit! Het wezenlijke begrip is weg, maar het gevoel dat gepaard ging met het begrip op dat moment staat me nog altijd bij. De verrijking zit hem denk ik ook in dat voelen, niet per se in het weten. Dat gevoel probeer ik te koesteren.Het is nomaal dat je delen nmeeneemt, terwijl je andere dingen 'vergeet'. Mar het geveoel dat je eraan over houdt is vaak veel groter dan de wetenschap van het bestaan ervan. Vergeet dat niet. Je hébt het wel degelijk beleefd, en dat heeft je zeer waarschijnlijk wezenlijk verandert.
Ik zal je een PM sturen!Dat vergroten en verkleinen van dingen (zowel dingen als je ego), is zeer eigen aan disso's (met name Ketamine). Wat neem je meestal, en hoeveel? Je moet wel een rustige ziel hebben als je zo kan in- en uitzoomen van groot naar klein. Bij mij gaat dat allemaal veel meer in schokken en draaien. Maar ik ben er dan nog maar een paar maanden intensief mee bezig. "Ook hier was er geen 'ik' meer..." De bewuste ego-dood. Zeer bijzondere materie. PM me gerust als je er verder over door wil praten.
Nee, dat laat ik zeker niet links liggen! De hele situatie rondom die bewuste ademsessie was overigens wel bijzonder te noemen. Het was mijn allereerste kennismaking met ademwerk. Het was me tot dan toe totaal onbekend en ik was op het moment zelf totaal onvoorbereid op wat ging komen. Het is denk ik wel mede die onbevangenheid geweest die het mogelijk heeft gemaakt zo diep te kunnen gaan. Er was geen hoog verwachtingspatroon dat op wat voor manier dan ook in de weg had kunnen staan.Nogmaals, je hebt een zeer open ziel... Zoveel is duidelijk. Als je tijdens een ademhalingssessie zo diep geraakt, dan zegt dat heel veel over jou, en hoe dicht je bij je spirituele zelf staat. Laat die kant nooit links liggen, daarin liggen al je antwoorden klaar. Aan jou om ze te ontrafelen.
Hmm, interessant perspectief! Zit zeker wat in! Ik ga hier nog eens over nadenken! Vanuit deze gedachte heeft dat 'inzicht' wat Bali betreft zeker wel betekenis gehad, en wellicht nog steeds. In plaats van het letterlijk te nemen kan ik het zien als een metafoor. Het is achteraf denk ik ook wel een aansporing geweest om wat te gaan doen; om mijn eigen weg te gaan bewandelen en mijn roeping te gaan volgen, alleen niet letterlijk in de vorm die de 3-MeO-PCP me op dat moment liet zien. Ik moet nu opeens denken aan het kijken van een film of het lezen van een boek. Je laat jezelf meevoeren in het verhaal, een verzinsel, maar dat verzinsel kan natuurlijk wel lessen bieden.Dat van die twijfels is doodnormaal. Zo zijn er mensen die tijdens hun trip plots geloven dat de wereld uitsluitend door goedheid wordt geregeerd, tot ze het nieuws opzetten... Ikzelf heb ooit een trip meegemaakt waarbij ik de wereld heb gezien zoals deze geregeerd zou worden door vrouwen. Eén oppervrouw aanschouwde het geheel en liet me zien hoe vredig alles verliep. Het was de hemel op aarde. Naarmate ik daalde uit mijn trip werd dit ook een soort mindfuck. Maar dat hoeft het niet te zijn! Leer eruit en ga verder met de wetenschap die je meekreeg. Eén mens, één gedachtengang kan best veel veranderen hoor... Zie het nooit als 'slechts een mindfuck', zie het als een les. Want die reis naar Bali, wie weet maak je die ooit nog![:wink:]()
#10
Niet meer aanraken voor een paar jaar denk ikKreeg ik maar met 200mg ketamine nog effect
#11
Trip jij trouwens met ogen dicht of open?
Ik kan op Keta altijd 2 verschillende trips beleven en die ook sturen. Zowel met ogen open als met ogen dicht. Heel bijzonder, mijn trips met ogen dicht beginnen gek genoeg ook altijd hetzelfde.
Ik kan op Keta altijd 2 verschillende trips beleven en die ook sturen. Zowel met ogen open als met ogen dicht. Heel bijzonder, mijn trips met ogen dicht beginnen gek genoeg ook altijd hetzelfde.
#12
Heerlijk tripreport.
Wel een vraagje, je hebt in het begin CEV's, hoe eraar je die? Laatste maal dat ik aan het trippen was ( wel op truffels ) vroeg ik mij steeds : bestaat een CEV eigenlijk?
Wat is het verschil met gedachten die je zelf kiest ?
Wel een vraagje, je hebt in het begin CEV's, hoe eraar je die? Laatste maal dat ik aan het trippen was ( wel op truffels ) vroeg ik mij steeds : bestaat een CEV eigenlijk?
Wat is het verschil met gedachten die je zelf kiest ?
#13
Zulke reports laten mij Keta wel een beetje missen... ❤️
#14
Bedankt!Heerlijk tripreport.
Wel een vraagje, je hebt in het begin CEV's, hoe eraar je die? Laatste maal dat ik aan het trippen was ( wel op truffels ) vroeg ik mij steeds : bestaat een CEV eigenlijk?
Wat is het verschil met gedachten die je zelf kiest ?
Hoe ervaar je die? Best te omschrijven als een droom denk ik. Maar dan eentje waarbij je wakker bent, en die je licht kan sturen soms.
En ze bestaan dus wel degelijk. Gewoon zorgen dat de ruimte donker is, en je laten gaan. Met paddo's had ik het vroeger ook nooit denk ik.
Het verschil met gedachten die je zelf kiest is dat het je tegemoet komt, zoals in een droom dus. Je sluit je ogen, alles is zwart en plots zie je een schim. Die wordt dan helderder en helderder, tot wanneer je volledig IN 'de droom' zit. In het begin best spooky, want je kiest niet wat je gaat zien, maar als je alles loslaat krijgt het zin! Dan kan je het dus ook wat sturen soms. En diep vanbinnen weet je dat je eruit kan door simpelweg je ogen open te doen.
#15
Heerlijk report! Genoten om dit te lezen.
doet me wel het gevoel missen tbh, ben geen geote gebruiker van ketamine geweest maar 200mg zal helaas ook al niks meer doen bij mij.
Blijft het echt recreatief gebruiken, zodat je less is more behoudt.
Zelf mis ik de ket wel eens, maar gezien Spyro neem ik uit fatsoen tegenover haar en de situatie niks meer daarvan.
doet me wel het gevoel missen tbh, ben geen geote gebruiker van ketamine geweest maar 200mg zal helaas ook al niks meer doen bij mij.
Blijft het echt recreatief gebruiken, zodat je less is more behoudt.
Zelf mis ik de ket wel eens, maar gezien Spyro neem ik uit fatsoen tegenover haar en de situatie niks meer daarvan.
#16
Trip jij trouwens met ogen dicht of open?
Ik kan op Keta altijd 2 verschillende trips beleven en die ook sturen. Zowel met ogen open als met ogen dicht. Heel bijzonder, mijn trips met ogen dicht beginnen gek genoeg ook altijd hetzelfde.
Steden, ridders, lichtreizen, samen smelten en een molecule worden. 🤣
#17
Good ‘old’ times. 🙌🏻🤣 nu moet ik maar gaan genieten van de reports... 😁Steden, ridders, lichtreizen, samen smelten en een molecule worden. 🤣
#18
Ook beide, maar in de hole toch liefst met gesloten ogen.Trip jij trouwens met ogen dicht of open?
Ik kan op Keta altijd 2 verschillende trips beleven en die ook sturen. Zowel met ogen open als met ogen dicht. Heel bijzonder, mijn trips met ogen dicht beginnen gek genoeg ook altijd hetzelfde.
Dan gaat er een magische wereld open!
Met ogen open mis ik wat diepgang.
Dan blijft het bij mij vaak bij het puur visuele.
En dan ben ik altijd zo in de war! lol
#19
Wauw, heftig. Mooi geschreven report. Wel erg hoog gedoseerd. Ik zou me niet aan zo'n dosering durven wagen.
#20
Ja, met ogen dicht kun je je helemaal laten meezuigen door de Keta inderdaad. Op hogere dosissen heb je dat ook wel met open ogen, maar ik ben zelf ook meer van de ogen-dicht trips.Ook beide, maar in de hole toch liefst met gesloten ogen.
Dan gaat er een magische wereld open!
Met ogen open mis ik wat diepgang.
Dan blijft het bij mij vaak bij het puur visuele.
En dan ben ik altijd zo in de war! lol
Wat lekker dat je er nog zo van kan genieten. 😍