#1
Oke ik ga niet proberen te beschrijven hoe de visuals eruitzagen want dat is onmogelijk.
Tijd van inname: 15:10 datum: 23-12-2020. Setting: thuis, 3 mensen gecombineerd onder invloed, 1 tripsitter, zelf wilde ik lang naar buiten. De visuals waren buiten onwijs veel mooier. De come up had ik bij het universiteitcomplex (wat leeg was omdat het vakantie is) en die grote gebouwen waren onwijs mooi. De piek had ik toen ik verder liep in de regen. Ik moest uitijndelijk richting huis omdat ik doorweekt werd maar soms werd ik even afgeleid.
Hoe langer je naar iets kijkt, hoe surrealistischer het wordt. Een leuk detail vond ik, aan het einde van de piek toen lag ik in bed met de deken over mij heen en licht uit, waardoor het totaal donker was. Wat ik erg opmerkelijk vond was dat er GEEN verschil in het beeld op mijn netvlies was als ik mijn ogen dicht of open had. Dit suggereerd dus dat biologisch gezien LSD voor een soort continu beeld zorgt, wat zich projecteerd in je brein als je je ogen dicht hebt, en op de ruimte die jouw netvlies registreerd als je je ogen open hebt.
100% controle
Dit brengt mij op het volgende, dat ik 100% mijn trip onder controle had. Ik heb 2 keer eerder getript op de rc AMT maar dit was veel heftiger. Ondanks mijn gebrek aan ervaring had ik de volle controle. Ik kon gewoon alle daagse dingen doen zoals glas water bijvullen, lopen, op telefoon etc met minimale hallicunaties. Ik heb GEEN IDEE hoe mensen bad kunnen gaan op LSD. Dit komt omdat mijn status van gedachte allemaal betekenisloos was. Alles wat ik zag was veranderd en nep. Hoe langer ik naar iets keek, hoe surrealistischer (''mooier'') iets werd maar dus ook hoe nepper. NIKS leeft. Ik hoor dat bij paddo's en DMT het heel spiritueel kan zijn omdat je levende dingen ziet, hier niet.
Soms zie je dingen waar je brein een gezicht van kan maken, maar dat is niet omdat je echt iets levendig ziet maar dat het toevallig je het als een gezicht kan beschouwen.
Ik had totaal niet deze gang van gedachte verwacht. Ik dacht dat het puur visuals waren. Niks had betekenis. Ik was gewoon van oke morgen wordt ik wakker en ga ik verder met mijn reëele leven en dan uitijndelijk ga ik dood. Dingen als liefde, genot van smaak etc waren totaal niet aan de orde. Alles voelde betekenisloos. Ik had continu opeenvolgende filosofische debatten en afwegingen in mijn hoofd. Steeds maar door. Maar nergens vond ik betekenis in.
Wat dus grappig is, ik werd dus soms echt gefrustreerd van het feit dat nergens betekenis in was. Maar dit betekend dus ook dat ik geen betekenis in boos worden zag. Dus ik werd dan voor niks boos en toen was ik van ''het heeft geen zin om boos te worden want het heeft toch geen betekenis'' en toen was het prima. Ik voelde mij ook heel individualistisch. Ik was niemand tot last, en niemand had daarom een reden mij ook tot last te zijn. Ik redde mijn eigen hachje en zodoende anderman ook. Ik had ook steeds afwegingen in mijn hoofd die in de trant waren van dat de visuals mooier zouden zijn in een bos in daglicht. Maar toen was ik weer van het is toch nep en betekenisloos dus wat zou die toevoeging dan zijn. En dan weer van ja maar ik moet toch mijn tijd onder invloed van LSD besteden, en dan weer van het is toch nep en geen betekenis dus dan verbeterd het mijn nuchtere leven niet dus waarom zou ik. De hele tijd deze afwegingen, you get the point.
Geen betekenis
Ook bijvoorbeeld dingen van de straat oversteken. Ik zag onder invloed de toevoeging/betekenis er niet van in om om mij heen te kijken. Maar ik weet uiteraard, als ik dat niet doe is er de kans dat ik overreden word wat mijn nuchtere ik extreem benadeeld. Dus dan keek ik ''voor het goede doel'' toch om mij heen voordat ik overstak. Deze common sense, in tegenstelling tot alcohol, verlies je door LSD dus totaal niet. Ook motoriek is gewoon prima. Ik snap nog maals echt niet hoe men hier bad op kan gaan. Soms zag ik wat minder aantrekkelijke dingen maar ik was van ze zijn toch nep en betekenisloos, waarom zou ik door onaantrekkelijke visuals mijn stemming laten veranderen? Etc.
Qua eten was ook grappig, toen ik in mijn eentje over straat liep wist ik dat mijn lichaam baat had aan energie. Dus ik had mueslirepen en water mee. Dus ik at een mueslireep. Ik zag de betekenis er niet van in om te eten maar ik wist wel van ''mijn lichaam heeft het nodig dus dan doe ik het maar even voor het goede doel''. Ik proefde wel hoe het smaakte maar ik had totaal geen sensatie van genot. Later at ik een shoarmabroodje. Ik wilde wat sla en komkommer erop doen maar de komkommer was net te groot gesneden. Toen was ik van ''wat boeit het ook, ik geniet toch niet van eten, ik eet zodat ik ultiemlijk niet sterf dus een komkommer erop of niet maakt geen ruk uit''.
Ik weet dat dit erg depressief klinkt maar dat was het totaal niet. WANT omdat je dus nergens de betekenis van dingen in ziet, zie je OOK niet de betekenis in om over dingen teleurgesteld of depressief te worden. Ik voelde me daarom ook vrij emotieloos. Heel erg van men komt op aarde, het doel is optimaal dingen te doen waardoor jouw brein biochemie bedrijft waardoor je brein, en dus de bewuste jij zichzelf goed voeld. En dit totdat je uitijndelijk dood neervalt.
Ik ben benieuwd of andere mensen dit ook zo ervaarden, nog maals had ik totaal niet verwacht dat dit zo filosofisch was. De andere twee mensen waarmee ik het deed (1 had ook 150µg, de andere 200µg, beiden 1e keer en degene die 200 deed is erg groot dus dat kon ie wel hebben) hadden veel minder mijn gang van gedachten. Ook kampeerde ik heel erg met het feit dat de Nederlandse taal, of eigenlijk elke taal die men spreekt ontzettend inaccuraat is om men haar gedachten in spraak uit te drukken. Ik kon mij misschien op zijn hoogst 40% utidrukken in het Nederlands.
~~Gozd~~
Tijd van inname: 15:10 datum: 23-12-2020. Setting: thuis, 3 mensen gecombineerd onder invloed, 1 tripsitter, zelf wilde ik lang naar buiten. De visuals waren buiten onwijs veel mooier. De come up had ik bij het universiteitcomplex (wat leeg was omdat het vakantie is) en die grote gebouwen waren onwijs mooi. De piek had ik toen ik verder liep in de regen. Ik moest uitijndelijk richting huis omdat ik doorweekt werd maar soms werd ik even afgeleid.
Hoe langer je naar iets kijkt, hoe surrealistischer het wordt. Een leuk detail vond ik, aan het einde van de piek toen lag ik in bed met de deken over mij heen en licht uit, waardoor het totaal donker was. Wat ik erg opmerkelijk vond was dat er GEEN verschil in het beeld op mijn netvlies was als ik mijn ogen dicht of open had. Dit suggereerd dus dat biologisch gezien LSD voor een soort continu beeld zorgt, wat zich projecteerd in je brein als je je ogen dicht hebt, en op de ruimte die jouw netvlies registreerd als je je ogen open hebt.
100% controle
Dit brengt mij op het volgende, dat ik 100% mijn trip onder controle had. Ik heb 2 keer eerder getript op de rc AMT maar dit was veel heftiger. Ondanks mijn gebrek aan ervaring had ik de volle controle. Ik kon gewoon alle daagse dingen doen zoals glas water bijvullen, lopen, op telefoon etc met minimale hallicunaties. Ik heb GEEN IDEE hoe mensen bad kunnen gaan op LSD. Dit komt omdat mijn status van gedachte allemaal betekenisloos was. Alles wat ik zag was veranderd en nep. Hoe langer ik naar iets keek, hoe surrealistischer (''mooier'') iets werd maar dus ook hoe nepper. NIKS leeft. Ik hoor dat bij paddo's en DMT het heel spiritueel kan zijn omdat je levende dingen ziet, hier niet.
Soms zie je dingen waar je brein een gezicht van kan maken, maar dat is niet omdat je echt iets levendig ziet maar dat het toevallig je het als een gezicht kan beschouwen.
Ik had totaal niet deze gang van gedachte verwacht. Ik dacht dat het puur visuals waren. Niks had betekenis. Ik was gewoon van oke morgen wordt ik wakker en ga ik verder met mijn reëele leven en dan uitijndelijk ga ik dood. Dingen als liefde, genot van smaak etc waren totaal niet aan de orde. Alles voelde betekenisloos. Ik had continu opeenvolgende filosofische debatten en afwegingen in mijn hoofd. Steeds maar door. Maar nergens vond ik betekenis in.
Wat dus grappig is, ik werd dus soms echt gefrustreerd van het feit dat nergens betekenis in was. Maar dit betekend dus ook dat ik geen betekenis in boos worden zag. Dus ik werd dan voor niks boos en toen was ik van ''het heeft geen zin om boos te worden want het heeft toch geen betekenis'' en toen was het prima. Ik voelde mij ook heel individualistisch. Ik was niemand tot last, en niemand had daarom een reden mij ook tot last te zijn. Ik redde mijn eigen hachje en zodoende anderman ook. Ik had ook steeds afwegingen in mijn hoofd die in de trant waren van dat de visuals mooier zouden zijn in een bos in daglicht. Maar toen was ik weer van het is toch nep en betekenisloos dus wat zou die toevoeging dan zijn. En dan weer van ja maar ik moet toch mijn tijd onder invloed van LSD besteden, en dan weer van het is toch nep en geen betekenis dus dan verbeterd het mijn nuchtere leven niet dus waarom zou ik. De hele tijd deze afwegingen, you get the point.
Geen betekenis
Ook bijvoorbeeld dingen van de straat oversteken. Ik zag onder invloed de toevoeging/betekenis er niet van in om om mij heen te kijken. Maar ik weet uiteraard, als ik dat niet doe is er de kans dat ik overreden word wat mijn nuchtere ik extreem benadeeld. Dus dan keek ik ''voor het goede doel'' toch om mij heen voordat ik overstak. Deze common sense, in tegenstelling tot alcohol, verlies je door LSD dus totaal niet. Ook motoriek is gewoon prima. Ik snap nog maals echt niet hoe men hier bad op kan gaan. Soms zag ik wat minder aantrekkelijke dingen maar ik was van ze zijn toch nep en betekenisloos, waarom zou ik door onaantrekkelijke visuals mijn stemming laten veranderen? Etc.
Qua eten was ook grappig, toen ik in mijn eentje over straat liep wist ik dat mijn lichaam baat had aan energie. Dus ik had mueslirepen en water mee. Dus ik at een mueslireep. Ik zag de betekenis er niet van in om te eten maar ik wist wel van ''mijn lichaam heeft het nodig dus dan doe ik het maar even voor het goede doel''. Ik proefde wel hoe het smaakte maar ik had totaal geen sensatie van genot. Later at ik een shoarmabroodje. Ik wilde wat sla en komkommer erop doen maar de komkommer was net te groot gesneden. Toen was ik van ''wat boeit het ook, ik geniet toch niet van eten, ik eet zodat ik ultiemlijk niet sterf dus een komkommer erop of niet maakt geen ruk uit''.
Ik weet dat dit erg depressief klinkt maar dat was het totaal niet. WANT omdat je dus nergens de betekenis van dingen in ziet, zie je OOK niet de betekenis in om over dingen teleurgesteld of depressief te worden. Ik voelde me daarom ook vrij emotieloos. Heel erg van men komt op aarde, het doel is optimaal dingen te doen waardoor jouw brein biochemie bedrijft waardoor je brein, en dus de bewuste jij zichzelf goed voeld. En dit totdat je uitijndelijk dood neervalt.
Ik ben benieuwd of andere mensen dit ook zo ervaarden, nog maals had ik totaal niet verwacht dat dit zo filosofisch was. De andere twee mensen waarmee ik het deed (1 had ook 150µg, de andere 200µg, beiden 1e keer en degene die 200 deed is erg groot dus dat kon ie wel hebben) hadden veel minder mijn gang van gedachten. Ook kampeerde ik heel erg met het feit dat de Nederlandse taal, of eigenlijk elke taal die men spreekt ontzettend inaccuraat is om men haar gedachten in spraak uit te drukken. Ik kon mij misschien op zijn hoogst 40% utidrukken in het Nederlands.
~~Gozd~~
