Kan dat slechte typen niet zijn gekomen omdat je zonder het perse bewust te merken een beetje scheel was geworden door de hogere dosis, dus dat een oog wat afweek?
Ik heb dit in het verleden wel eens gehad met een (iets te) beste dosis 6-APB, ik typte totale onzin terwijl ik wel degelijk wist wat ik wilde gaan zeggen. Het leek erop dat ik de oriëntatie en het ruimtelijk geheugen wat benodigd is om automatisch te weten waar je je vingers plaatst kwijt was. De afstanden tot toetsen enzo, waar je normaal helemaal niet bij nadenkt. Dit voelde heel bizar en frustrerend en ik kan me voorstellen dat het beangstigend kan zijn. Was echt alsof er iets met m’n hersenen finaal de mist in ging. Zag ook dubbel.
Later keek ik toevallig in de spiegel en ik zag er niet uit; had een oog dat niet meewerkte, met andere woorden: scheel.
![:tongueout:]()
Gek genoeg heb ik dat de keren erna nog een paar keer gehad met name op hogere dosissen stims zoals MDMA, 6-APB, speed... Tegenwoordig heb ik het zelden meer maar dat komt waarschijnlijk omdat ik nu relatief bescheiden doseer. Mensen die normaal van zichzelf al een heel licht afwijkende oogstand hebben (wat in nuchtere toestand dan zo minimaal is dat het niet zichtbaar en ook zeker niet problematisch is) zijn wellicht wat meer gevoelig voor deze bijwerking. Ik zie ook wel eens mensen met echt letterlijk rollende ogen van de M op feesten, maar goed, dat is de heel extreme variant.
Ik vond die aanblik van m’n eigen belachelijke staat van zijn in de spiegel toen vreemd genoeg een soort van geruststellend, dat ik dacht ‘ooh, ja joh, tuurlijk, m’n ogen leiden blijkbaar ieder totaal een eigen leven, nogal wiedes dat ik niet kan typen.’ Had het wat creepier gevonden als dit een neurologisch defect was geweest. Maar deze oorzaak was eigenlijk veel logischer, en gelukkig ook heel tijdelijk.
Anyway, geen idee of je hier iets aan hebt want het was bij jou misschien wel heel iets anders, maar ik moest eraan denken.
