#1
Bij voorbaat excuses, ik heb altijd de neiging om veel te lange verhalen te schrijven. Hopelijk vinden jullie het leuk om te lezen.
Wie: Boyman, man en P, man. Beide eind 20.
Eerdere ervaring met psychedelica: Truffels (8-37gr), 1P-LSD (60-100ug)
Wat: 25mg 4-HO-MET, pellet
Waar: Thuis en in het nabijgelegen park
Wanneer: Vandaag, 2 april
Introductie
Nu dat ik de hele ervaring heb kunnen verwerken, leek het me toch wel leuk om een tripreportje te schrijven. P en ik waren al een lange tijd op zoek naar LSD of andere alternatieven voor truffels, daar hebben we inmiddels namelijk al tientallen trips op meegemaakt en we wilden graag weten wat er nog meer te beleven valt. Via de wondere wereld van RC's kwamen we dus op 1P-LSD en 4-HO-MET. De eerste daarvan hadden we hiervoor gebruikt maar we misten daar heel erg dat bepaalde gevoel wat psilocine met zich meebrengt. 4-HO-MET werd aangeprezen als "a more recreational version of psilocybin mushrooms or psilocin (4-HO-DMT) due to its less serious headspace and greater emphasis on visual effects". Dat klonkt natuurlijk wel heel erg interessant! We besloten allebei voor 25mg te gaan, gezien onze ruime ervaring met psychedelica zou dit prima te handelen moeten zijn, leek ons. Zodoende namen we rond 13:00 vandaag allebei onze pellet in, gewikkeld in een vloeitje, een tip die we hadden gelezen op dit forum (werkte super!). Kleine spoiler: P ondervond vrij weinig effect van de trip vandaag, milde visuals maar vooral een zware bodyload. Ik zal dit trip report dus vanuit mijn eigen perspectief schrijven.
Come-up
Na het innemen van de pellet gaan we even zitten in de binnentuin van mijn appartementencomplex. Ik voel me licht gespannen (heb ik voor elke trip), maar ik zit lekker in m'n vel en kan niet wachten tot het begint! Al snel realiseerden we dat we iets te vroeg naar buiten waren gegaan, het was toch best wel fris en we waren nog nuchter. We besloten een wandeling te maken naar het nabijgelegen park en daar te wachten tot het begint. De wandeling duurt 10 minuutjes en hier beginnen mijn eerste symptomen: een beetje licht in mn hoofd, en een toch wel toenemend gevoel van onrust in mn lichaam. Ik begin me van binnen af te vragen: is 25mg toch niet wat veel? Hadden we niet beter thuis kunnen blijven? Wat als ik bad ga? Wat als ik bekenden tegenkom?
Gelukkig heb ik inmiddels aardig geleerd hoe ik met dit soort gedachten om moet gaan en ik weet mezelf snel te kalmeren. We gaan zitten op een bankje en dan valt me op dat ik de eerste visuals begin te zien, ik gok dat het zo'n 30 minuten na inname is. Het begint mild, als ik even blijf staren naar het paadje dan lijkt het alsof de steentjes steeds iets groter en kleiner worden.
De piek begint!
Een geschatte 45 minuten na inname en nu begint het toch echt wel flink toe te nemen. De visuals zijn onmiskenbaar truffel-achtig, raar dat dat toch zo opvallend anders is dan bij LSD. Ik zie het gras ademen, takjes van bomen krullen, kleuren worden feller en juist grauwer terwijl ik ernaar kijk. Waar truffels voor mijn gevoel altijd een relatief trage comeup hebben, blijft dit exponentieel toenemen. Het geeft me wel weer wat onrust. Ik ben nog niet eens bij m'n piek; hoe veel harder kan ik nog gaan?
Het antwoord: veel harder. De visuals blijven toenemen, alle contrast in mijn zicht is vergroot, kleuren verspringen, het gras lijkt te golven. Nergens waar ik kijk lijkt het mee te vallen! Wat opviel was dat ik me -relatief- nuchter voelde onder dit hele verhaal, in ieder geval in vergelijking met de visuals die ik had. Ik heb op truffels ook wel eens een mooi schouwspel mogen zien, maar dat was nog niet half zo heftig als wat ik nu (al) zag en toen was ik voor mn gevoel compleet van het padje af. Nu had ik het idee dat ik een gesprek had kunnen voeren als er iemand naar me toe gekomen was, maar liever niet natuurlijk. Ik bleef maar tegen P herhalen dat ik zo hard ging en dat ik dit nog nooit had meegemaakt. Nu moest ik toch wel bijna op mijn piek zijn?
De piek...? Toch?
Op mijn aandringen besloten we een rondje te gaan lopen door het park. Ik voelde me namelijk wel heel erg overrompeld door de bizar sterke visuals, mijn complete zicht ging nu er in mee. Scherpstellen was bijna niet mogelijk, ook had ik voor het eerst op truffels tracers. Op een bepaald moment zag ik een fietser in de verte langsgaan door het bos. Als ik mijn blik op de bomen liet rusten, liet de fietser een heel spoor van tracers achter zich. Toen ik daarna mijn blik op de fietser zelf legde en haar volgde, bleef zij als enige scherp en ging alles in mn gezichtsveld tracers achterlaten! Ook leek dat gezichtsveld verruimd trouwens, alsof ik een fisheye lens op mijn ogen had gelegd.
Visueel was het dus een enorm spektakel, maar nu begon het mentaal ook wel flink in te slaan. Ik voel dat mijn geest "verruimd" is, of in ieder geval dat mijn denkwijze anders is. Ik ervaar dit ook vaak op de piek van truffeltrips, maar kan er dan nooit van genieten. Het voelt altijd alsof ik me daar dan doorheen moet slaan en daarna wordt het weer leuk. Het verschil is dat ik me nu helderder voel dan tijdens een truffeltrip, waardoor ik het iets meer kan sturen. Ik merk ook op geluiden enorm vervormd worden, ze lijken heel erg te echo'en en het klinkt allemaal wat blikkerig ofzo. Ik moet wel constant mezelf enigszins kalmeren omdat alles me heel erg overweldigt.
Ongeveer een uur na inname en nu heb ik toch echt wel mijn piek bereikt. Ik moet om de drie stappen even stilstaan omdat ik zo enorm veel indrukken over me heen krijg. Ik blijf ook maar dingen uitkramen als "wow" en "wat de.." en "jezus" en veel meer kan ik er niet van maken. Ik blijf even staan om rustig adem te halen en sluit mijn ogen. Meteen trapt de trip nog even een versnelling hoger en nu voel ik me ineens enorm verbonden met de natuur om me heen. Ik had hier vaker van gelezen in trip reports maar kon me er altijd weinig bij voorstellen, maar nu heb ik het dan ook zelf ervaren. Ik ademde heel rustig en diep in, en voelde hoe het hele bos dat met mij deed. Ook de visuals, die inmiddels zo heftig waren geworden dat ik geen milliseconde naar dezelfde plek kon kijken, leken zich aan te sluiten bij mijn/onze ademhaling. Flinke teug lucht naar binnen; het gras groeit en wordt groener, takjes aan bomen groeien uit, blaadjes groeien. Adem uit; het gras krimpt weer en de bomen lijken ook uit te puffen. Ik begin toch wel een lichte vorm van ego dissolution te ervaren: sinds wanneer ben ik een bos..? Wat was ik hiervoor dan? Het maakt me een beetje bang.
De moeilijke fase
Hoewel alles hierboven echt super heftig was en af en toe wel pittig, was het wel ongelofelijk mooi om te zien en ik kon er wel van genieten. Toch begon het zijn tol te eisen: ik wilde toch eigenlijk wel heel graag even naar huis zodat ik op de bank kon liggen. Ik gaf aan bij P dat ik de wandeling naar huis wel aandurfde, hiervoor moesten we wel een paar keer oversteken en langs een vrij drukke weg. Gelukkig (voor mij..) was hij behoorlijk nuchter en kon hij me wel begeleiden. Waar de natuur heftig maar leuk was, was de bewoonde wereld wel even een heel ander verhaal. Auto's zagen er ontzettend mooi uit, groot, glanzend, superscherp. Ik kon echt precies zien met welk idee de auto's ontworpen waren, voor wat voor mensen het bedoeld was, wat voor emotie het op moest roepen als je ze zag. Maar het waren er wel heel erg veel. De uitlaatgassen stonken enorm, er kwam een extreem luid brommertje langs en er werd getoeterd. Toen ging het toch wel even de verkeerde kant op. Ik probeerde rust te vinden maar alle geluiden weerkaatsten in mijn hoofd, alles klonk vervormd. Constant herhaalde ik in mijn hoofd: bijna thuis, bijna thuis, bijna thuis...
Op een bepaald punt werd ik even van P gescheiden omdat we allebei langs de andere kant van een geparkeerde auto liepen. Op dat moment werd het me allemaal even te veel. Ik hoorde een soort krak geluid en besefte dat ik zojuist mijn realiteit hoorde breken. Er fietsten en liepen tientallen mensen langs en ik had het gevoel dat ze allemaal naar mij aan het kijken waren. Gezichten vervormden zo enorm dat het niet meer op mensen leken, geluiden klopten niet meer. Het was alsof ik een film aan het kijken was waarin mijn ogen de camera was. Ook hier heb ik gelukkig meer ervaring mee en ik wist dat ik mezelf snel genoeg uit dit gevalletje derealisatie kon krijgen als ik eenmaal thuis was. Die laatste vijf minuten van de wandeling duurde voor mijn gevoel ruim een uur en was met afstand het minst prettige gedeelte uit de trip.
Home sweet home
Thuis!!! Ik plof onmiddelijk neer op de bank en wikkel mezelf in een dekentje. De muziek gaat aan (retrowave, aanrader) en het volume mag ook wel even omhoog. Ik heb een milde bodyload maar vooral voel ik een enorm gevoel van opluchting: veilig thuis! Ik heb de piek getrotseerd en de zwaarste momenten doorstaan. Naar schatting was dit 1:15-1:30u na inname en nog steeds waren mijn visuals onhoudbaar. Nu begint het gevoel van euforie zich toch wel meester te maken, ik mag best wel even trots zijn op mezelf vind ik! De piek ben ik trouwens nog lang niet uit. Ook in mijn huis beweegt elke millimeter van mijn behang en zeker de schilderijen. De foto die ik als profielfoto heb, heb ik in het groot op canvas aan de muur. Dit noemen wij altijd onze "maatstaaf", deze foto is zo enorm geschikt om je visuals op te peilen! Als die niet meer beweegt/ademt, dan weet je dat je visuele trip er op zit. Hoe langer ik keek naar dit schilderij, hoe wilder het werd. Eerst zag ik de bomen weer ademen zoals ik dat ook in het park had gezien, ook sprongen de kleuren er steeds meer uit en zag ik zelfs tinten die ik nog nooit eerder erin heb gezien. Toen begon het schilderij zich "uit te breiden" en te herhalen op de muur ernaast. Vervolgens leek het canvas los te komen van de muur en te zweven, ook leek de verf helemaal vloeibaar te worden zag het er uit alsof iemand er in aan het roeren was. De rest van mijn piek was nog steeds te visueel om te omschrijven, ik heb liggen staren naar mijn dekentje, de vloer, de muur, alle schilderen in mijn huis. Wat een schouwspel aan kleuren en effecten! Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt en het was fantastisch! De muziek was ook onmisbaar, ik hoorde elke laag van elk nummer en het had een enorme invloed op hoe de kamer "aanvoelde". Als ik mijn ogen dichtdeed, voelde ik me één met de kamer en kon ik voor me zien hoe elke frequentie van de muziek zich door de ruimte bewoog. Ik vond het fijn dat muziek zo goed beviel, op LSD hadden we geen behoefte aan muziek maar dat voelt toch altijd wel als iets wat echt bij een truffeltrip hoort. Ik blijf lekker doorspacen, tijd lijkt erg langzaam te gaan en elk nummer duurt een eeuwigheid. Toch lijkt het wel alsof elk nummer perfect is voor het moment, alsof het precies is wat mijn trip nodig heeft! Spotify stond gewoon op shuffle, maar goed..
Afbouw
Zo'n 2 uur na inname en nu had ik voor het eerst het idee dat de visuele effecten begonnen af te nemen. Mentaal voelde ik me alweer zo goed als nuchter en in het volgende uur werden de overige effecten ook minder. Zo'n 3 uur na inname viel op dat er in de "maatstaaf" geen beweging meer zat, de visuele trip was dus voorbij. Fysiek had ik lichte spierkrampjes en een mild drukkend gevoel op mijn borst. Ik vermoed dat dit tijdens de trip zelf ook zo was, maar dat er toen te veel gaande was voor mij om op te letten. Ik voel me mentaal wat moe door het avontuur wat ik beleefd heb, maar fysiek niet. Waar we na een truffeltrip altijd helemaal knockout zijn voor de rest van de dag, zou ik nu nog dingen kunnen ondernemen. Eten tijdens de trip lukte niet echt, maar daarna slaat de honger toe en mag er wel een pizza naar binnen geschoven worden.
Conclusie
Waar ik meestal een vrij voorzichtig man ben en me aan milde dosissen houd, sprak 4-HO-MET me zo aan dat we meteen voor 25gr zijn gegaan. Ik zal niet ontkennen dat ik de drugs onderschat had (of mezelf overschat). Wat een bizarre ervaring heb ik gehad vandaag! Ik vond het heel mooi om te zien dat de visuals echt vrijwel hetzelfde zijn als bij truffels, alleen dan echt 5x sterker. Wel miste het toch "iets" wat we niet zo goed kunnen benoemen, op dit forum heb ik het wel eens omschreven zien worden als "bezieling" en daar kan ik me wel in vinden. De comeup was snel, maar goed te doen. De piek was erg hoog en hield gevoelsmatig lang aan, maar toen het eenmaal voorbij was bouwde het heel erg snel af. 3 uur vanaf inname tot nuchter is mijn ogen wel erg kort, daarom zou ik de volgende keer misschien beginnen met een halve en dan na een uurtje nog een halve doen. Zodat het iets geleidelijker in komt en hopelijk wat langer doorgaat. De mindspace heeft me wel enigszins laten schrikken, ik had gelezen dat die erg mild was dus ik verwachtte er niet te veel van. Hoewel ik wel een stuk nuchterder was in mijn hoofd dan met truffels en ik de boel beter kon sturen, was het zeker niet altijd even makkelijk. Ik zou deze dosis zeker niet aanraden voor iemand met weinig tripervaring. Ben je echter wel een ervaren tripper en op zoek naar iets nieuws, geef dit absoluut een kans! Ik had nooit gedacht dat ik zulke visuals zou meemaken, maar ik heb echt alles gezien vandaag.
Als je het tot hier hebt volgehouden met lezen, dankjewel voor je aandacht! Als je je ervaring wilt delen of tips voor de volgende keer voor me hebt, hoor ik dat natuurlijk ook graag! Bijgevoegd "de maatstaaf", de foto die ik toevallig in datzelfde bos genomen heb een paar jaar geleden. Helaas lag het er nu nog niet zo mooi bij, iets te vroeg in het jaar.
Wie: Boyman, man en P, man. Beide eind 20.
Eerdere ervaring met psychedelica: Truffels (8-37gr), 1P-LSD (60-100ug)
Wat: 25mg 4-HO-MET, pellet
Waar: Thuis en in het nabijgelegen park
Wanneer: Vandaag, 2 april
Introductie
Nu dat ik de hele ervaring heb kunnen verwerken, leek het me toch wel leuk om een tripreportje te schrijven. P en ik waren al een lange tijd op zoek naar LSD of andere alternatieven voor truffels, daar hebben we inmiddels namelijk al tientallen trips op meegemaakt en we wilden graag weten wat er nog meer te beleven valt. Via de wondere wereld van RC's kwamen we dus op 1P-LSD en 4-HO-MET. De eerste daarvan hadden we hiervoor gebruikt maar we misten daar heel erg dat bepaalde gevoel wat psilocine met zich meebrengt. 4-HO-MET werd aangeprezen als "a more recreational version of psilocybin mushrooms or psilocin (4-HO-DMT) due to its less serious headspace and greater emphasis on visual effects". Dat klonkt natuurlijk wel heel erg interessant! We besloten allebei voor 25mg te gaan, gezien onze ruime ervaring met psychedelica zou dit prima te handelen moeten zijn, leek ons. Zodoende namen we rond 13:00 vandaag allebei onze pellet in, gewikkeld in een vloeitje, een tip die we hadden gelezen op dit forum (werkte super!). Kleine spoiler: P ondervond vrij weinig effect van de trip vandaag, milde visuals maar vooral een zware bodyload. Ik zal dit trip report dus vanuit mijn eigen perspectief schrijven.
Come-up
Na het innemen van de pellet gaan we even zitten in de binnentuin van mijn appartementencomplex. Ik voel me licht gespannen (heb ik voor elke trip), maar ik zit lekker in m'n vel en kan niet wachten tot het begint! Al snel realiseerden we dat we iets te vroeg naar buiten waren gegaan, het was toch best wel fris en we waren nog nuchter. We besloten een wandeling te maken naar het nabijgelegen park en daar te wachten tot het begint. De wandeling duurt 10 minuutjes en hier beginnen mijn eerste symptomen: een beetje licht in mn hoofd, en een toch wel toenemend gevoel van onrust in mn lichaam. Ik begin me van binnen af te vragen: is 25mg toch niet wat veel? Hadden we niet beter thuis kunnen blijven? Wat als ik bad ga? Wat als ik bekenden tegenkom?
Gelukkig heb ik inmiddels aardig geleerd hoe ik met dit soort gedachten om moet gaan en ik weet mezelf snel te kalmeren. We gaan zitten op een bankje en dan valt me op dat ik de eerste visuals begin te zien, ik gok dat het zo'n 30 minuten na inname is. Het begint mild, als ik even blijf staren naar het paadje dan lijkt het alsof de steentjes steeds iets groter en kleiner worden.
De piek begint!
Een geschatte 45 minuten na inname en nu begint het toch echt wel flink toe te nemen. De visuals zijn onmiskenbaar truffel-achtig, raar dat dat toch zo opvallend anders is dan bij LSD. Ik zie het gras ademen, takjes van bomen krullen, kleuren worden feller en juist grauwer terwijl ik ernaar kijk. Waar truffels voor mijn gevoel altijd een relatief trage comeup hebben, blijft dit exponentieel toenemen. Het geeft me wel weer wat onrust. Ik ben nog niet eens bij m'n piek; hoe veel harder kan ik nog gaan?
Het antwoord: veel harder. De visuals blijven toenemen, alle contrast in mijn zicht is vergroot, kleuren verspringen, het gras lijkt te golven. Nergens waar ik kijk lijkt het mee te vallen! Wat opviel was dat ik me -relatief- nuchter voelde onder dit hele verhaal, in ieder geval in vergelijking met de visuals die ik had. Ik heb op truffels ook wel eens een mooi schouwspel mogen zien, maar dat was nog niet half zo heftig als wat ik nu (al) zag en toen was ik voor mn gevoel compleet van het padje af. Nu had ik het idee dat ik een gesprek had kunnen voeren als er iemand naar me toe gekomen was, maar liever niet natuurlijk. Ik bleef maar tegen P herhalen dat ik zo hard ging en dat ik dit nog nooit had meegemaakt. Nu moest ik toch wel bijna op mijn piek zijn?
De piek...? Toch?
Op mijn aandringen besloten we een rondje te gaan lopen door het park. Ik voelde me namelijk wel heel erg overrompeld door de bizar sterke visuals, mijn complete zicht ging nu er in mee. Scherpstellen was bijna niet mogelijk, ook had ik voor het eerst op truffels tracers. Op een bepaald moment zag ik een fietser in de verte langsgaan door het bos. Als ik mijn blik op de bomen liet rusten, liet de fietser een heel spoor van tracers achter zich. Toen ik daarna mijn blik op de fietser zelf legde en haar volgde, bleef zij als enige scherp en ging alles in mn gezichtsveld tracers achterlaten! Ook leek dat gezichtsveld verruimd trouwens, alsof ik een fisheye lens op mijn ogen had gelegd.
Visueel was het dus een enorm spektakel, maar nu begon het mentaal ook wel flink in te slaan. Ik voel dat mijn geest "verruimd" is, of in ieder geval dat mijn denkwijze anders is. Ik ervaar dit ook vaak op de piek van truffeltrips, maar kan er dan nooit van genieten. Het voelt altijd alsof ik me daar dan doorheen moet slaan en daarna wordt het weer leuk. Het verschil is dat ik me nu helderder voel dan tijdens een truffeltrip, waardoor ik het iets meer kan sturen. Ik merk ook op geluiden enorm vervormd worden, ze lijken heel erg te echo'en en het klinkt allemaal wat blikkerig ofzo. Ik moet wel constant mezelf enigszins kalmeren omdat alles me heel erg overweldigt.
Ongeveer een uur na inname en nu heb ik toch echt wel mijn piek bereikt. Ik moet om de drie stappen even stilstaan omdat ik zo enorm veel indrukken over me heen krijg. Ik blijf ook maar dingen uitkramen als "wow" en "wat de.." en "jezus" en veel meer kan ik er niet van maken. Ik blijf even staan om rustig adem te halen en sluit mijn ogen. Meteen trapt de trip nog even een versnelling hoger en nu voel ik me ineens enorm verbonden met de natuur om me heen. Ik had hier vaker van gelezen in trip reports maar kon me er altijd weinig bij voorstellen, maar nu heb ik het dan ook zelf ervaren. Ik ademde heel rustig en diep in, en voelde hoe het hele bos dat met mij deed. Ook de visuals, die inmiddels zo heftig waren geworden dat ik geen milliseconde naar dezelfde plek kon kijken, leken zich aan te sluiten bij mijn/onze ademhaling. Flinke teug lucht naar binnen; het gras groeit en wordt groener, takjes aan bomen groeien uit, blaadjes groeien. Adem uit; het gras krimpt weer en de bomen lijken ook uit te puffen. Ik begin toch wel een lichte vorm van ego dissolution te ervaren: sinds wanneer ben ik een bos..? Wat was ik hiervoor dan? Het maakt me een beetje bang.
De moeilijke fase
Hoewel alles hierboven echt super heftig was en af en toe wel pittig, was het wel ongelofelijk mooi om te zien en ik kon er wel van genieten. Toch begon het zijn tol te eisen: ik wilde toch eigenlijk wel heel graag even naar huis zodat ik op de bank kon liggen. Ik gaf aan bij P dat ik de wandeling naar huis wel aandurfde, hiervoor moesten we wel een paar keer oversteken en langs een vrij drukke weg. Gelukkig (voor mij..) was hij behoorlijk nuchter en kon hij me wel begeleiden. Waar de natuur heftig maar leuk was, was de bewoonde wereld wel even een heel ander verhaal. Auto's zagen er ontzettend mooi uit, groot, glanzend, superscherp. Ik kon echt precies zien met welk idee de auto's ontworpen waren, voor wat voor mensen het bedoeld was, wat voor emotie het op moest roepen als je ze zag. Maar het waren er wel heel erg veel. De uitlaatgassen stonken enorm, er kwam een extreem luid brommertje langs en er werd getoeterd. Toen ging het toch wel even de verkeerde kant op. Ik probeerde rust te vinden maar alle geluiden weerkaatsten in mijn hoofd, alles klonk vervormd. Constant herhaalde ik in mijn hoofd: bijna thuis, bijna thuis, bijna thuis...
Op een bepaald punt werd ik even van P gescheiden omdat we allebei langs de andere kant van een geparkeerde auto liepen. Op dat moment werd het me allemaal even te veel. Ik hoorde een soort krak geluid en besefte dat ik zojuist mijn realiteit hoorde breken. Er fietsten en liepen tientallen mensen langs en ik had het gevoel dat ze allemaal naar mij aan het kijken waren. Gezichten vervormden zo enorm dat het niet meer op mensen leken, geluiden klopten niet meer. Het was alsof ik een film aan het kijken was waarin mijn ogen de camera was. Ook hier heb ik gelukkig meer ervaring mee en ik wist dat ik mezelf snel genoeg uit dit gevalletje derealisatie kon krijgen als ik eenmaal thuis was. Die laatste vijf minuten van de wandeling duurde voor mijn gevoel ruim een uur en was met afstand het minst prettige gedeelte uit de trip.
Home sweet home
Thuis!!! Ik plof onmiddelijk neer op de bank en wikkel mezelf in een dekentje. De muziek gaat aan (retrowave, aanrader) en het volume mag ook wel even omhoog. Ik heb een milde bodyload maar vooral voel ik een enorm gevoel van opluchting: veilig thuis! Ik heb de piek getrotseerd en de zwaarste momenten doorstaan. Naar schatting was dit 1:15-1:30u na inname en nog steeds waren mijn visuals onhoudbaar. Nu begint het gevoel van euforie zich toch wel meester te maken, ik mag best wel even trots zijn op mezelf vind ik! De piek ben ik trouwens nog lang niet uit. Ook in mijn huis beweegt elke millimeter van mijn behang en zeker de schilderijen. De foto die ik als profielfoto heb, heb ik in het groot op canvas aan de muur. Dit noemen wij altijd onze "maatstaaf", deze foto is zo enorm geschikt om je visuals op te peilen! Als die niet meer beweegt/ademt, dan weet je dat je visuele trip er op zit. Hoe langer ik keek naar dit schilderij, hoe wilder het werd. Eerst zag ik de bomen weer ademen zoals ik dat ook in het park had gezien, ook sprongen de kleuren er steeds meer uit en zag ik zelfs tinten die ik nog nooit eerder erin heb gezien. Toen begon het schilderij zich "uit te breiden" en te herhalen op de muur ernaast. Vervolgens leek het canvas los te komen van de muur en te zweven, ook leek de verf helemaal vloeibaar te worden zag het er uit alsof iemand er in aan het roeren was. De rest van mijn piek was nog steeds te visueel om te omschrijven, ik heb liggen staren naar mijn dekentje, de vloer, de muur, alle schilderen in mijn huis. Wat een schouwspel aan kleuren en effecten! Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt en het was fantastisch! De muziek was ook onmisbaar, ik hoorde elke laag van elk nummer en het had een enorme invloed op hoe de kamer "aanvoelde". Als ik mijn ogen dichtdeed, voelde ik me één met de kamer en kon ik voor me zien hoe elke frequentie van de muziek zich door de ruimte bewoog. Ik vond het fijn dat muziek zo goed beviel, op LSD hadden we geen behoefte aan muziek maar dat voelt toch altijd wel als iets wat echt bij een truffeltrip hoort. Ik blijf lekker doorspacen, tijd lijkt erg langzaam te gaan en elk nummer duurt een eeuwigheid. Toch lijkt het wel alsof elk nummer perfect is voor het moment, alsof het precies is wat mijn trip nodig heeft! Spotify stond gewoon op shuffle, maar goed..
Afbouw
Zo'n 2 uur na inname en nu had ik voor het eerst het idee dat de visuele effecten begonnen af te nemen. Mentaal voelde ik me alweer zo goed als nuchter en in het volgende uur werden de overige effecten ook minder. Zo'n 3 uur na inname viel op dat er in de "maatstaaf" geen beweging meer zat, de visuele trip was dus voorbij. Fysiek had ik lichte spierkrampjes en een mild drukkend gevoel op mijn borst. Ik vermoed dat dit tijdens de trip zelf ook zo was, maar dat er toen te veel gaande was voor mij om op te letten. Ik voel me mentaal wat moe door het avontuur wat ik beleefd heb, maar fysiek niet. Waar we na een truffeltrip altijd helemaal knockout zijn voor de rest van de dag, zou ik nu nog dingen kunnen ondernemen. Eten tijdens de trip lukte niet echt, maar daarna slaat de honger toe en mag er wel een pizza naar binnen geschoven worden.
Conclusie
Waar ik meestal een vrij voorzichtig man ben en me aan milde dosissen houd, sprak 4-HO-MET me zo aan dat we meteen voor 25gr zijn gegaan. Ik zal niet ontkennen dat ik de drugs onderschat had (of mezelf overschat). Wat een bizarre ervaring heb ik gehad vandaag! Ik vond het heel mooi om te zien dat de visuals echt vrijwel hetzelfde zijn als bij truffels, alleen dan echt 5x sterker. Wel miste het toch "iets" wat we niet zo goed kunnen benoemen, op dit forum heb ik het wel eens omschreven zien worden als "bezieling" en daar kan ik me wel in vinden. De comeup was snel, maar goed te doen. De piek was erg hoog en hield gevoelsmatig lang aan, maar toen het eenmaal voorbij was bouwde het heel erg snel af. 3 uur vanaf inname tot nuchter is mijn ogen wel erg kort, daarom zou ik de volgende keer misschien beginnen met een halve en dan na een uurtje nog een halve doen. Zodat het iets geleidelijker in komt en hopelijk wat langer doorgaat. De mindspace heeft me wel enigszins laten schrikken, ik had gelezen dat die erg mild was dus ik verwachtte er niet te veel van. Hoewel ik wel een stuk nuchterder was in mijn hoofd dan met truffels en ik de boel beter kon sturen, was het zeker niet altijd even makkelijk. Ik zou deze dosis zeker niet aanraden voor iemand met weinig tripervaring. Ben je echter wel een ervaren tripper en op zoek naar iets nieuws, geef dit absoluut een kans! Ik had nooit gedacht dat ik zulke visuals zou meemaken, maar ik heb echt alles gezien vandaag.
Als je het tot hier hebt volgehouden met lezen, dankjewel voor je aandacht! Als je je ervaring wilt delen of tips voor de volgende keer voor me hebt, hoor ik dat natuurlijk ook graag! Bijgevoegd "de maatstaaf", de foto die ik toevallig in datzelfde bos genomen heb een paar jaar geleden. Helaas lag het er nu nog niet zo mooi bij, iets te vroeg in het jaar.