#1
Oké, als je het geen probleem vindt. Ik heb je gewaarschuwd...Ik ben eigenlijk best nieuwsgierig naar de details van jouw ervaringen. Mits jij deze uiteraard zelf openlijk zou willen delen. Ik heb vandaag enorm veel geleerd over drugs gebruik en eigenlijk het leven aanzich. Dus extra leermateriaal kan geen kwaad.
Ik heb meerdere keren gehad dat ik 'bad' ging. Je zou dit "bad trips" kunnen noemen, maar ik hou niet zo van die term, omdat dat insinueert dat de trips echt van zichzelf slecht zijn, terwijl 'slecht' altijd maar een waardeoordeel is. Er zijn imo geen goede of slechte trips, maar slechts 'trips'. En onze manier waarop we die ervaringen interpreteren. Dat gezegd hebbende, heb ik tijdens enkele trips zoveel weerstand geboden tegen de ervaring (om diverse redenen) dat mijn interpretatie destijds wel duidelijk die van "slechte ervaringen" was. Als je nog begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb eigenlijk twee verschillende soorten ervaringen gehad waarbij ik in hevige weerstand schoot en zo een "bad trip" voor mezelf creëerde. Mijn eerste keer dat ik verkeerd ging, was tijdens mijn hoogst gedoseerde paddotrip ooit: een dikke 70 gram. De trip ging eerst hartstikke goed en ik was ook al een tijdje gewend om op dat soort hoge doseringen te trippen. Deze trips waren best wel krankzinnig heftig en visueel, maar dat had mij nog nooit echt afgeschrikt. Maar het was later tijdens die 70 gram trip dat ik wat ervoer dat ik nog nooit had ervaren: mindloops. Een mindloop is wanneer je voor je gevoel vastzit in een steeds herhalend patroon. Ik ervoer dit zo'n beetje als me realiseren dat ik in die mindloop zat, dan in gedachten mezelf overtuigde dat ik oké was, dat dan geloven en vervolgens me weer realiseren dat ik in die mindloop zat. Dat was een proces van misschien een kleine minuut. (al weet ik dat niet zeker, ik schat maar wat...) Dit ging zo honderden keren door, waardoor deze loop het enige in mijn bestaan werd. Ik had niks anders meer dan dit patroon van realiseren dat ik vastzit in een loop, mezelf daaruit praten en dan weer realiseren dat ik vastzit in een loop. Het was het meest eenzame gevoel ooit, want ik leek niet alleen de wereld maar zelfs mezelf te zijn verloren. Er was alleen nog deze gekte. In het begin had ik nog hoop, maar nadat het patroon zich tientallen keren had herhaald en daarna honderden keren, begon ik steeds meer de hoop te verliezen. Ik dacht echt dat ik mezelf of mijn geest had gebroken. Dat ik iets voor altijd was kwijtgeraakt, namelijk mijn sanity. Ik leek compleet doorgedraaid en tegelijk uitzichtloos. Er kwam toen een moment dat ik besloot vrede te hebben met dat ik nu gek was geworden. Vanaf dat moment was het wat makkelijker daardoor. Op een gegeven moment kreeg ik stille hoop dat tijd mij misschien kon redden. Dat als de trip voorbij was (ik wist inmiddels weer dat ik aan het trippen was) dingen misschien beter zouden worden. Maar een effect van psilocybine (werkzame stof paddo's en ook truffels) is dat perceptie van tijd verdwijnt. Ik kon dus wel naar de klok kijken, maar de wijzers zeiden mij absoluut niets. Ik kon dus ook niet vasthouden aan het idee dat de trip over zoveel uren voorbij was. Een "uur" was ook een compleet betekenisloos concept voor mij. Voor mijn gevoel heb ik toen nog tijden zitten wachten totdat uiteindelijk mijn perceptie van tijd weer heel langzaam op gang kwam. 5 minuutjes leken een eeuwigheid te duren weet ik nog. Uiteindelijk ging de tijd voor mijn gevoel steeds weer op een normaal tempo lopen en uiteindelijk kwam ik geschrokken maar oké weer terug in deze realiteit.
Dan zijn er mijn "bad trips" naar aanleiding van het duister worden van de trip. Dit heb ik op zowel paddo's/truffels als LSD (en analogen van LSD zoals ALD-52) ervaren. Bij een specifieke ALD-52 trip besloot ik om tijdens de piek een aantal goede hijsen van sterke big buddha cheese wiet te nemen uit mijn vaporizer. Dit was een beslissing die me duur zou komen te staan. Vrij snel naar het inhaleren van de damp voelde ik een paranoia opkomen, die intens werd versterkt door de ALD-52. Op een gegeven moment voelde de kamer heel dreigend aan, alsof er een soort kwade aanwezigheid was. De temperatuur leek ineens te dalen door die aanwezigheid en ik voelde me heel zwaar worden. Ik voelde me alsof ik slechts een zielloze homp vlees was. Ook voelde het vanaf een bepaald moment alsof de lucht was vervangen door stof en en dat ik dat wel moest inademen. Overigens ongelofelijk ranzige muffe stoflucht. De smaak in mijn mond was werkelijk verschrikkelijk. Alles voelde alsof ik een reis maakte naar de onderwereld. En dingen werden erger en erger. Ik hoorde op een gegeven moment de stemmen van krijsende mensen, alsof ze levend verbrand werden of zo. Ik was praktisch in de hel, maar het werd pas echt erg toen mijn eigen stem in mijn hoofd zich tegen mij keerde. Het kwam er op neer dat ik bezeten leek te zijn door de duivel zelf. Mijn gedachten gingen over de meest verschrikkelijke demonische dingen. In paniek ben ik door mijn huis gaan lopen heen en weer, wachtend op verlossing, maar de duivel was constant met me aan het spelen. Uiteindelijk werd het wat beter en dacht ik eruit te komen, maar toen kwam het weer terug. Dit ging tijden zo door alsof ik steeds weer door een nieuwe golf werd geraakt. Op een gegeven moment kreeg ik door dat de golven per keer zwakker werden wat me een beetje hoop gaf. En uiteindelijk ben ik er zo uitgekomen. Maar deze trip had destijds een traumatische impact op me. Nog een dik half jaar lang ben ik hier paranoïde door geweest. Wiet roken/vapen zorgde ervoor dat ik weer gedeeltelijk naar die ervaring terugging, dus dat was een slecht idee om te doen. In plaats daarvan ben ik veel bezig gegaan met meditatie en dergelijke en dat heeft me gelukkig na een halfjaar van die paranoia verlost. Al is de herinnering er nog steeds wel. Ik was toen wel genezen van psychedelica combineren met wiet...
Nou, hopelijk heb ik je niet bang gemaakt.