#1
Dag allemaal
Een long-time lurker hier. Maar heb gisteren zo'n ingrijpende ervaring gehad dat ik besloten heb om het te delen met jullie.
Wat achtergrondinfo:
Trip
Een vriend van mij (die ik voortaan R zal noemen) en ik hebben besloten om gisteravond rond 17u allebei een capsule 6-APB (100mg) in te nemen voor de eerste keer. Om te zien hoe het zou bevallen, en omdat we ook effe iets anders wouden proberen dan 3MMC of 4FMA. Ik had veel goede ervaringen gelezen over de zogenaamde Benzofury; dat het een beetje op MDMA leek en dat 100mg zeker een lichte/gemiddelde dosis zou zijn. Ik had deze caps ook besteld van dezelfde vendor waarbij ik altijd quasi al mijn andere RC's van besteld heb gehad, dus ik voelde me redelijk op mijn gemak, zeker bij deze dosis.
Ik had wel gehoord dat 6-APB een licht-psychedelisch karakter zou kunnen hebben bij hoge dosissen, en ik ben over het algemeen niet zo'n fan van psychedelica (vooral na de ervaring met een overdosis truffels), maar 6-APB is uiteindelijk een stimulant/entactogeen en het psychedelische zou louter maar een lichte bijwerking zijn, Dus het ging wel meevallen, dacht ik.
Rond 17u dus allebei een 100mg cap ingeslikt. na 30min niks ervan te bekennen natuurlijk, 't is geen 3MMC. Zou binnen 2u wel beginnen werken. R is even naar de winkel gegaan om wat bier te gaan halen, en ik was wat aan het chillen op de pc.
17u45 We gaan samen naar buiten, 't is een mooie zonnige avond. Wat in de tuin chillen en een jointje opsteken. Nog steeds niks van de 6-APB te merken
18u15 Even een biertje of twee naar binnen gekegeld en wat sigaretten opgestoken. Een beetje aan het wachten op de opkomst, zeg maar. Nog altijd niks; alleen begin ik mij wel een beetje belabberd/mellow te voelen; net zoals wanneer 4FMA bijv. nog aan het opkomen is voordat het stimulerend wordt en je geen zin meer hebt om te zitten. Maar nu prefereer ik juist om te gaan zitten. Na een tijdje besluiten we om nog een jointje te gaan rollen.
18u45 Net een licht jointje opgebrand, en begin me nu een beetje onrustig te voelen. Ik heb soms zin om op te staan en gaan wandelen, en daarna voel ik me weer te mellow en wil ik weer gaan zitten. Ik voel ook duidelijk de lichaamstemperatuur de hoogte ingaan en wat koud zweet aan mn voeten. R heeft ongeveer dezelfde ervaring. Op dit moment weet ik niet wat ik ervan moet denken. In kort zou ik het effect samenvatten als "onzuiver, schommelend". Geen euforie of stimulatie, juist het tegenovergestelde, en praten gaat moeilijker, omdat er vanalles in je hoofd begint te dwalen en je een beetje in jezelf gekeerd wordt. Ik krijg ook megaveel dorst en wil om de 5min water drinken. Maar hoeveel ik ook drink, de dorst blijft.
19u45 Het onzuiver en schommelend aspect wordt nog feller. Ik ga nu permanent zitten, want mijn hartslag begint de pan uit te swingen. Gevoel slaat om naar lichte angst. WTH heb ik juist genomen? Het was toch gewoon een gemiddelde dosis 6-APB en niks anders? Dit kan toch niet louter de weed zijn die het effect eventjes wat heviger maakt? Dan had het nu al afgenomen moeten hebben, 't is al een uur geleden... Nee, het is de 6-APB zelf. Ik kijk naar R en zie aan z'n gezicht hoe ook hij aan het ondergaan is van het spul; 't is geen toeval dus. Shit... Wat heb ik onszelf aangedaan? Gaat dit effect nu afnemen of nog altijd toenemen en voor hoelang, vraag ik me af. Onrustwekkende gedachten beginnen binnen te sijpelen. Het psychedelische heeft ondertussen ook ingeslagen; perfect op het slechtste moment. Mijn hart gaat tekeer en de misselijkheid is bijna niet uit te houden. Ik voel me echt klote. Ik begin overal lichtpuntjes te zien en mijn beeld wordt ingezoomd op de plaats waar ik op het ogenblik aan het kijken ben, daarna weer uitgezoomd. Het gras begint onrealistich te schommelen en wanneer ik knipper blijven er "na-beelden" achter. Lichaamstemperatuur begint ondertussen ook knettergek te schommelen. Bij tijden ben ik aan het zweten, andere momenten aan het bibberen. Ik voel me gewoon ziek. Ziek in mijn lichaam, en in mijn geest. Ik betrap me er zelfs op een kruisteken te maken, terwijl ik atheïstisch ben. Mijn enige en vurigste wens op dat moment was dat het zou ophouden. Dat het zijn greep zou lossen, wat het ook was.
20u15 Er komt een tijdje dat de effecten wat beginnen af te zwakken (of zo voelt het toch), en ik begin weer een sprankeltje hoop te krijgen dat we er wel uitgeraken zonder al teveel kleerscheuren. Maar niets is minder waar. Op dit ogenblik komt ook het besef dat het verdomde spul in vlagen komt, maar dan ook in duidelijke, hevige vlagen. Soms gaat het wat liggen, en dan denk je, OK, het begint eindelijk af te bouwen.. En dan komt er opeens weer een nieuwe vlaag die nog heviger is dan eender welke ervoor. Holy crap.. Ik begin gek te worden. Ik heb iets nodig om mij aan vast te houden. Iets wat me in de realiteit houdt of mij tot rust brengt.. Maar ik zie R met ijle ogen kijken en met een blik alsof hij een hele dag aan het kruis genageld heeft gehangen, met een bleek, somber gezicht, glimmend van het zweet. De man is in gevecht met zijn innerlijke demonen, lijkt het, en ik twijfel er over wie gaat winnen. Ik zie hem spreekwoordelijk dwalen in dezelfde hel als waarin ik ons beland heb gekregen. Mijn gemoedstoestand gaat haast over in paniek, met een vlaag berouw en spijt over de weg die ik gekozen heb, alsof het een bewuste keuze was. De wereld lijkt ver weg en ik zit ergens vast tussen de realiteit en Silent Hill. Ik weet dat ik niks meer kan doen. Het spul zit allang in het bloed. En de benzo's weet ik zelfs niet meer waar die liggen, en of ik überhaupt in staat ga zijn om die te gaan halen.. En kotsen gaat niks meer helpen. Er lijkt geen uitweg meer. Fuck.. De enige optie is om het te ondergaan voor zolang dat het duurt. Er is geen keuze.
20u45 En duren dat het doet... Minuten lijken uren te worden. De langste uren die ik in mijn leven gevoeld heb. Alles krijgt een duister karakter. Wanhoop en angst beuken hun weg door alles heen. In mijn ooghoeken zie ik bij momenten donkere schimmen tevoorschijn komen, en dan zijn ze plots weer weg. Andere momenten komt er een donkere waas over alles heen, schaduwen worden dieper en kleuren bleker. Gevoelens springen van hak naar tak, en ontspruiten allemaal uit angst of een variant ervan; zoals je vlagen euforie zou krijgen van een opiaat, maar dan in plaats van euforie krijg je gruwelijke, paniekzaaiende negativiteit, als een emmer koude, corrosieve, zwarte smurrie over je hoofd geslingerd. En dan nog eens, en dan nog eens, nog eens... Het lijkt geen einde te hebben. Allerlei negatieve gevoelens en ideeën komen opdoemen; wantrouwen in alles om je heen, de zinloosheid en nietigheid van het leven, alsof je gevangen zit in je eigen lichaam of eigenlijk het universum, (zelf)medelijden, minachting en waardeloosheid van al je doen en laten, het gevoel alsof je enkel in leven werd geroepen om te lijden voor god-weet-welk experiment... Het is een regelrechte nachtmerrie. Maar ik kan er niet van ontwaken. En ik heb geen idee hoelang ik dit nog ga kunnen volhouden.
21u30 Na de lijdensweg voor wat wel leek op een halve dag komt er eventjes weer een periode van rust; de laatste vlaag is weg en er dreigt op het moment geen nieuwe aan te komen. Ik sta op en zeg aan R dat we beter naar binnen gaan, al is het maar om de omgeving te veranderen. Want ik begon langzamerhand alles om mij heen te haten. Ik wou daar niet meer zijn. Het associeerde me meteen weer met hetgeen ik er meegemaakt heb. R was ook meteen akkoord en we gingen richting huis. De trappen op en we gingen zitten voor het projector, wat opzetten op Youtube over de natuur. OK, de rust leek weer een beetje wedergekeerd. Maar natuurlijk laat dit spul je niet zo snel gaan.. En daar kwam dan weer een nieuwe vlaag. De hulpeloosheid en angst kwamen weer dik opzetten. "Hier is geen ontsnappen aan, waar je ook bent, het blijft je gewoon achtervolgen.." dacht ik. Doodgewone beelden werden enger dan het ergste wat je ooit in een horror-film gezien of gevoeld hebt. Mede te danken aan het feit dat de WIFI-ontvangst in die kamer niet zo goed is en Youtube soms moet terugschakelen naar 480p of zelfs lagere kwaliteit. Dit maakte het hallucinogeen effect (en het "er klopt iets niet"-aspect) nog 'ns 10x erger. Zelfs zo erg dat ik het ding per direct afsloot, het venster minimaliseerde en gewoon het desktop met wallpaper (van een afbeelding van het melkwegstelsel) liet opstaan. Ik wou er niks meer van horen. En het was ook beter zo. Alleen begon daarop de afbeelding dan maar te bewegen uit zichzelf, wat had je gedacht. Maar het was nog altijd beter dan die video. Rustiger. Minder chaos.
22u30 Uiteindelijk lijkt de effect nu echt wel af te zwakken over het algemeen. De vlagen zijn er nog altijd, maar lijken gemiddeld zwakker. Dit is een zekere opluchting. Maar de vlagen die nog geregeld komen veroorzaken nog altijd een erg onaangename mystiek horror-gevoel. Na een tijdje ga ik de kamer uit, doe ik alle lichten aan die er zijn, en begin ik op en af te wandelen in de gang. Ik moet gewoon volhouden en me niet laten leiden door de angst. Ik probeer zoveel mogelijk mijn gedachten bij de realiteit te houden. Even de gsm checken, veel water drinken (misschien dat dit het spul sneller helpt af te breken), en het toilet "klaar hebben staan".. Voor het geval dat ik moest kotsen of iets. Dit was natuurlijk gewoon bullshit, maar het gaf me op de een of andere manier wat gemoedsrust + het hielp dat er in het toilet een felle licht hing. Geen idee waarom, maar felle lichten leken de hallucinaties minder uitgesproken te maken, dus ik was blij dat dat dicht in mijn buurt was. En zo heb ik daar zeker een halfuur rondgedwaald (voor mijn gevoel leek het eerder 2 uur natuurlijk). Dan kwam R naar me toe en vroeg me of ik naar buiten wou gaan. Ik zei van "ja, ik weet het niet man, 't is al donker buiten en ik voel me wel goed hier eigenlijk..". Dus ik bleef maar binnen terwijl hij naar beneden ging.
23u30 Dan maar toch naar beneden gegaan toen R weer kwam opdagen en me vroeg mee te komen. Het was inderdaad pokke-donker buiten (achteraf bekeken niet zo donker, maar voor mij leek het toen erg schimmig). En er hing daar maar een flauw lampje die niet genoeg scheen om zo'n grote oppervlakte te belichten. Maar de negatieve effecten waren intussen gelukkig ook al een heel deel afgezwakt. En het (hoewel stokkerig) praten deed wel deugd na uren in mezelf opgesloten te hebben gezeten. Daarna maar besloten om een glas kratom klaar te maken met 8g voor ons beiden. Dit wou ik eigenlijk al eerder gaan doen, omdat ik weet dat een redelijk tot hoge dosis kratom psychedelische effecten normaal gezien afzwakt en het lichaam tot rust brengt, maar ik was zo angstig onder de invloed van de 6-APB dat ik een beetje vreesde dat de kratom misschien wat averechts zou kunnen werken (nader gezien bullshit), en ik wou er echt geen klop meer bij doen van wat dan ook.. Dat het maar op z'n eigen afzwakte, want ik had echt geen zin meer in verrassingen.. Maar nu voelde ik me dus wel "stabiel" genoeg om het te gaan doen. Een grote glas, sinaasappelsap erin kletsen, een rode strain erbij gooien en roeren maar.
22u45 Na het glas kratom geroerd te hebben voor wat wel een halfuur leek, kletste ik het goedje gulzig naar binnen tot aan de helft. De kratom was bijlange niet goed opgelost omdat het sap koud was, maar dat kon me op dit moment echt niet schelen. De brokjes halfopgeloste kratom leken juist lekker toen. Dan gaf ik het glas aan R die het ook happig naar binnen schoot, al kon de smaak hem niet bepaald bekoren, dit af te leiden van zijn gezicht. Maar da's gewoon omdat hij weinig ervaring heeft met kraatje. Ik voel haast niks meer van de bittere nasmaak.
23u00 Anyway, vanaf dit moment besloten we om naar ons nest te gaan. We voelden ons allebei al genoeg "wakker" om het af te bollen en na een tijdje het bed in te duiken, hopelijk zonder plafonddienst. Ik ben dan een uur aan mn pc gaan hangen en naar ASMR video's kijken met aangename geluiden en rustige beelden. Om me nog wat te bedaren en te vergeten van wat er eerder allemaal gebeurd was. Dit was inderdaad erg aangenaam na zo'n nachtmerrie meegemaakt te hebben. Ik begon ook langzaamaan in een slaperige bui te geraken (waarschijnlijk door de kratom ook). En ondertussen ging ik ook het pakje met benzo's gaan halen, voor als ik later de slaap toch niet kon pakken.
00u00 R was blijkbaar nog wakker en ging bij me kijken of ik dat ook was. Toen gingen we nog wat buiten om bij te praten over heel de ervaring, wat de oorzaak wel kon zijn, en hoe opgelucht we waren om er eindelijk van af te zijn. Kort daarna weer naar bed gegaan.
00u30 nog wat ASMR gekeken. Een halve clonazolam genomen. En na een halfuurtje nog een halve, en ik geraakte makkelijk in slaap. Gelukkig.
R zei me de dag erna dat die ook geen moeite had met slapen.
De volgende dag een aantal keren wakker geworden, maar uiteindelijk opgestaan om 15u, en ik was nog altijd slaperig. Geen nare dromen, godzijdank.
Aftermath
Hoe dan ook, de 6-APB (of wat dan ook) is er uit. Soms heel lichtjes wat after-effects, maar zo lichtjes dat je het haast niet merkt.
Het lijkt alsof ik letterlijk in de hel heb gezeten gisteren.
Weet iemand wat the fuck dit kon veroorzaakt hebben? Waarom is het zo gruwelijk misgegaan bij zo'n normale dosis (100mg)?
Was het wel 6-APB ?
In ieder geval, dit goedje komt er nooit meer in bij mij. Dit was bijna even erg als de overdosis truffels die ik ooit heb mogen ervaren. En dit van een stimulant/entactogeen...![:coldsweat:]()
Wat een vreselijke avond
Conclusie en leerschool
Wanneer je nieuw spul gaat uitproberen, ga dan nooit de volle laag pakken (of de normale gemiddelde dosis).
Eerst altijd een kleine dosis om na te gaan hoe je lichaam erop reageert. Dit lijkt me een erg belangrijke voorzorgsmaatregel om dit soort situaties te voorkomen. Dit is toch wat ik ervan geleerd heb op de harde manier. Ik zou deze ervaring niemand toewensen.
Een long-time lurker hier. Maar heb gisteren zo'n ingrijpende ervaring gehad dat ik besloten heb om het te delen met jullie.
Wat achtergrondinfo:
- Ben een man van 28j, normaal gebouwd, 84kg, 187cm
- Lange tijd weed-gebruiker ('s avonds een jointje meeste dagen; bij periodes helemaal niet)
- Laatste jaar kennisgemaakt met RC's, zoals 4FMA, 3MMC, 3CMC, 1cp-LSD, en aantal benzo's zoals Clonazolam en Etizolam
- Andere zaken die ik bij tijden gebruikt heb: Ketamine, truffels, kratom, hasj
Trip
Een vriend van mij (die ik voortaan R zal noemen) en ik hebben besloten om gisteravond rond 17u allebei een capsule 6-APB (100mg) in te nemen voor de eerste keer. Om te zien hoe het zou bevallen, en omdat we ook effe iets anders wouden proberen dan 3MMC of 4FMA. Ik had veel goede ervaringen gelezen over de zogenaamde Benzofury; dat het een beetje op MDMA leek en dat 100mg zeker een lichte/gemiddelde dosis zou zijn. Ik had deze caps ook besteld van dezelfde vendor waarbij ik altijd quasi al mijn andere RC's van besteld heb gehad, dus ik voelde me redelijk op mijn gemak, zeker bij deze dosis.
Ik had wel gehoord dat 6-APB een licht-psychedelisch karakter zou kunnen hebben bij hoge dosissen, en ik ben over het algemeen niet zo'n fan van psychedelica (vooral na de ervaring met een overdosis truffels), maar 6-APB is uiteindelijk een stimulant/entactogeen en het psychedelische zou louter maar een lichte bijwerking zijn, Dus het ging wel meevallen, dacht ik.
Rond 17u dus allebei een 100mg cap ingeslikt. na 30min niks ervan te bekennen natuurlijk, 't is geen 3MMC. Zou binnen 2u wel beginnen werken. R is even naar de winkel gegaan om wat bier te gaan halen, en ik was wat aan het chillen op de pc.
17u45 We gaan samen naar buiten, 't is een mooie zonnige avond. Wat in de tuin chillen en een jointje opsteken. Nog steeds niks van de 6-APB te merken
18u15 Even een biertje of twee naar binnen gekegeld en wat sigaretten opgestoken. Een beetje aan het wachten op de opkomst, zeg maar. Nog altijd niks; alleen begin ik mij wel een beetje belabberd/mellow te voelen; net zoals wanneer 4FMA bijv. nog aan het opkomen is voordat het stimulerend wordt en je geen zin meer hebt om te zitten. Maar nu prefereer ik juist om te gaan zitten. Na een tijdje besluiten we om nog een jointje te gaan rollen.
18u45 Net een licht jointje opgebrand, en begin me nu een beetje onrustig te voelen. Ik heb soms zin om op te staan en gaan wandelen, en daarna voel ik me weer te mellow en wil ik weer gaan zitten. Ik voel ook duidelijk de lichaamstemperatuur de hoogte ingaan en wat koud zweet aan mn voeten. R heeft ongeveer dezelfde ervaring. Op dit moment weet ik niet wat ik ervan moet denken. In kort zou ik het effect samenvatten als "onzuiver, schommelend". Geen euforie of stimulatie, juist het tegenovergestelde, en praten gaat moeilijker, omdat er vanalles in je hoofd begint te dwalen en je een beetje in jezelf gekeerd wordt. Ik krijg ook megaveel dorst en wil om de 5min water drinken. Maar hoeveel ik ook drink, de dorst blijft.
19u45 Het onzuiver en schommelend aspect wordt nog feller. Ik ga nu permanent zitten, want mijn hartslag begint de pan uit te swingen. Gevoel slaat om naar lichte angst. WTH heb ik juist genomen? Het was toch gewoon een gemiddelde dosis 6-APB en niks anders? Dit kan toch niet louter de weed zijn die het effect eventjes wat heviger maakt? Dan had het nu al afgenomen moeten hebben, 't is al een uur geleden... Nee, het is de 6-APB zelf. Ik kijk naar R en zie aan z'n gezicht hoe ook hij aan het ondergaan is van het spul; 't is geen toeval dus. Shit... Wat heb ik onszelf aangedaan? Gaat dit effect nu afnemen of nog altijd toenemen en voor hoelang, vraag ik me af. Onrustwekkende gedachten beginnen binnen te sijpelen. Het psychedelische heeft ondertussen ook ingeslagen; perfect op het slechtste moment. Mijn hart gaat tekeer en de misselijkheid is bijna niet uit te houden. Ik voel me echt klote. Ik begin overal lichtpuntjes te zien en mijn beeld wordt ingezoomd op de plaats waar ik op het ogenblik aan het kijken ben, daarna weer uitgezoomd. Het gras begint onrealistich te schommelen en wanneer ik knipper blijven er "na-beelden" achter. Lichaamstemperatuur begint ondertussen ook knettergek te schommelen. Bij tijden ben ik aan het zweten, andere momenten aan het bibberen. Ik voel me gewoon ziek. Ziek in mijn lichaam, en in mijn geest. Ik betrap me er zelfs op een kruisteken te maken, terwijl ik atheïstisch ben. Mijn enige en vurigste wens op dat moment was dat het zou ophouden. Dat het zijn greep zou lossen, wat het ook was.
20u15 Er komt een tijdje dat de effecten wat beginnen af te zwakken (of zo voelt het toch), en ik begin weer een sprankeltje hoop te krijgen dat we er wel uitgeraken zonder al teveel kleerscheuren. Maar niets is minder waar. Op dit ogenblik komt ook het besef dat het verdomde spul in vlagen komt, maar dan ook in duidelijke, hevige vlagen. Soms gaat het wat liggen, en dan denk je, OK, het begint eindelijk af te bouwen.. En dan komt er opeens weer een nieuwe vlaag die nog heviger is dan eender welke ervoor. Holy crap.. Ik begin gek te worden. Ik heb iets nodig om mij aan vast te houden. Iets wat me in de realiteit houdt of mij tot rust brengt.. Maar ik zie R met ijle ogen kijken en met een blik alsof hij een hele dag aan het kruis genageld heeft gehangen, met een bleek, somber gezicht, glimmend van het zweet. De man is in gevecht met zijn innerlijke demonen, lijkt het, en ik twijfel er over wie gaat winnen. Ik zie hem spreekwoordelijk dwalen in dezelfde hel als waarin ik ons beland heb gekregen. Mijn gemoedstoestand gaat haast over in paniek, met een vlaag berouw en spijt over de weg die ik gekozen heb, alsof het een bewuste keuze was. De wereld lijkt ver weg en ik zit ergens vast tussen de realiteit en Silent Hill. Ik weet dat ik niks meer kan doen. Het spul zit allang in het bloed. En de benzo's weet ik zelfs niet meer waar die liggen, en of ik überhaupt in staat ga zijn om die te gaan halen.. En kotsen gaat niks meer helpen. Er lijkt geen uitweg meer. Fuck.. De enige optie is om het te ondergaan voor zolang dat het duurt. Er is geen keuze.
20u45 En duren dat het doet... Minuten lijken uren te worden. De langste uren die ik in mijn leven gevoeld heb. Alles krijgt een duister karakter. Wanhoop en angst beuken hun weg door alles heen. In mijn ooghoeken zie ik bij momenten donkere schimmen tevoorschijn komen, en dan zijn ze plots weer weg. Andere momenten komt er een donkere waas over alles heen, schaduwen worden dieper en kleuren bleker. Gevoelens springen van hak naar tak, en ontspruiten allemaal uit angst of een variant ervan; zoals je vlagen euforie zou krijgen van een opiaat, maar dan in plaats van euforie krijg je gruwelijke, paniekzaaiende negativiteit, als een emmer koude, corrosieve, zwarte smurrie over je hoofd geslingerd. En dan nog eens, en dan nog eens, nog eens... Het lijkt geen einde te hebben. Allerlei negatieve gevoelens en ideeën komen opdoemen; wantrouwen in alles om je heen, de zinloosheid en nietigheid van het leven, alsof je gevangen zit in je eigen lichaam of eigenlijk het universum, (zelf)medelijden, minachting en waardeloosheid van al je doen en laten, het gevoel alsof je enkel in leven werd geroepen om te lijden voor god-weet-welk experiment... Het is een regelrechte nachtmerrie. Maar ik kan er niet van ontwaken. En ik heb geen idee hoelang ik dit nog ga kunnen volhouden.
21u30 Na de lijdensweg voor wat wel leek op een halve dag komt er eventjes weer een periode van rust; de laatste vlaag is weg en er dreigt op het moment geen nieuwe aan te komen. Ik sta op en zeg aan R dat we beter naar binnen gaan, al is het maar om de omgeving te veranderen. Want ik begon langzamerhand alles om mij heen te haten. Ik wou daar niet meer zijn. Het associeerde me meteen weer met hetgeen ik er meegemaakt heb. R was ook meteen akkoord en we gingen richting huis. De trappen op en we gingen zitten voor het projector, wat opzetten op Youtube over de natuur. OK, de rust leek weer een beetje wedergekeerd. Maar natuurlijk laat dit spul je niet zo snel gaan.. En daar kwam dan weer een nieuwe vlaag. De hulpeloosheid en angst kwamen weer dik opzetten. "Hier is geen ontsnappen aan, waar je ook bent, het blijft je gewoon achtervolgen.." dacht ik. Doodgewone beelden werden enger dan het ergste wat je ooit in een horror-film gezien of gevoeld hebt. Mede te danken aan het feit dat de WIFI-ontvangst in die kamer niet zo goed is en Youtube soms moet terugschakelen naar 480p of zelfs lagere kwaliteit. Dit maakte het hallucinogeen effect (en het "er klopt iets niet"-aspect) nog 'ns 10x erger. Zelfs zo erg dat ik het ding per direct afsloot, het venster minimaliseerde en gewoon het desktop met wallpaper (van een afbeelding van het melkwegstelsel) liet opstaan. Ik wou er niks meer van horen. En het was ook beter zo. Alleen begon daarop de afbeelding dan maar te bewegen uit zichzelf, wat had je gedacht. Maar het was nog altijd beter dan die video. Rustiger. Minder chaos.
22u30 Uiteindelijk lijkt de effect nu echt wel af te zwakken over het algemeen. De vlagen zijn er nog altijd, maar lijken gemiddeld zwakker. Dit is een zekere opluchting. Maar de vlagen die nog geregeld komen veroorzaken nog altijd een erg onaangename mystiek horror-gevoel. Na een tijdje ga ik de kamer uit, doe ik alle lichten aan die er zijn, en begin ik op en af te wandelen in de gang. Ik moet gewoon volhouden en me niet laten leiden door de angst. Ik probeer zoveel mogelijk mijn gedachten bij de realiteit te houden. Even de gsm checken, veel water drinken (misschien dat dit het spul sneller helpt af te breken), en het toilet "klaar hebben staan".. Voor het geval dat ik moest kotsen of iets. Dit was natuurlijk gewoon bullshit, maar het gaf me op de een of andere manier wat gemoedsrust + het hielp dat er in het toilet een felle licht hing. Geen idee waarom, maar felle lichten leken de hallucinaties minder uitgesproken te maken, dus ik was blij dat dat dicht in mijn buurt was. En zo heb ik daar zeker een halfuur rondgedwaald (voor mijn gevoel leek het eerder 2 uur natuurlijk). Dan kwam R naar me toe en vroeg me of ik naar buiten wou gaan. Ik zei van "ja, ik weet het niet man, 't is al donker buiten en ik voel me wel goed hier eigenlijk..". Dus ik bleef maar binnen terwijl hij naar beneden ging.
23u30 Dan maar toch naar beneden gegaan toen R weer kwam opdagen en me vroeg mee te komen. Het was inderdaad pokke-donker buiten (achteraf bekeken niet zo donker, maar voor mij leek het toen erg schimmig). En er hing daar maar een flauw lampje die niet genoeg scheen om zo'n grote oppervlakte te belichten. Maar de negatieve effecten waren intussen gelukkig ook al een heel deel afgezwakt. En het (hoewel stokkerig) praten deed wel deugd na uren in mezelf opgesloten te hebben gezeten. Daarna maar besloten om een glas kratom klaar te maken met 8g voor ons beiden. Dit wou ik eigenlijk al eerder gaan doen, omdat ik weet dat een redelijk tot hoge dosis kratom psychedelische effecten normaal gezien afzwakt en het lichaam tot rust brengt, maar ik was zo angstig onder de invloed van de 6-APB dat ik een beetje vreesde dat de kratom misschien wat averechts zou kunnen werken (nader gezien bullshit), en ik wou er echt geen klop meer bij doen van wat dan ook.. Dat het maar op z'n eigen afzwakte, want ik had echt geen zin meer in verrassingen.. Maar nu voelde ik me dus wel "stabiel" genoeg om het te gaan doen. Een grote glas, sinaasappelsap erin kletsen, een rode strain erbij gooien en roeren maar.
22u45 Na het glas kratom geroerd te hebben voor wat wel een halfuur leek, kletste ik het goedje gulzig naar binnen tot aan de helft. De kratom was bijlange niet goed opgelost omdat het sap koud was, maar dat kon me op dit moment echt niet schelen. De brokjes halfopgeloste kratom leken juist lekker toen. Dan gaf ik het glas aan R die het ook happig naar binnen schoot, al kon de smaak hem niet bepaald bekoren, dit af te leiden van zijn gezicht. Maar da's gewoon omdat hij weinig ervaring heeft met kraatje. Ik voel haast niks meer van de bittere nasmaak.
23u00 Anyway, vanaf dit moment besloten we om naar ons nest te gaan. We voelden ons allebei al genoeg "wakker" om het af te bollen en na een tijdje het bed in te duiken, hopelijk zonder plafonddienst. Ik ben dan een uur aan mn pc gaan hangen en naar ASMR video's kijken met aangename geluiden en rustige beelden. Om me nog wat te bedaren en te vergeten van wat er eerder allemaal gebeurd was. Dit was inderdaad erg aangenaam na zo'n nachtmerrie meegemaakt te hebben. Ik begon ook langzaamaan in een slaperige bui te geraken (waarschijnlijk door de kratom ook). En ondertussen ging ik ook het pakje met benzo's gaan halen, voor als ik later de slaap toch niet kon pakken.
00u00 R was blijkbaar nog wakker en ging bij me kijken of ik dat ook was. Toen gingen we nog wat buiten om bij te praten over heel de ervaring, wat de oorzaak wel kon zijn, en hoe opgelucht we waren om er eindelijk van af te zijn. Kort daarna weer naar bed gegaan.
00u30 nog wat ASMR gekeken. Een halve clonazolam genomen. En na een halfuurtje nog een halve, en ik geraakte makkelijk in slaap. Gelukkig.
R zei me de dag erna dat die ook geen moeite had met slapen.
De volgende dag een aantal keren wakker geworden, maar uiteindelijk opgestaan om 15u, en ik was nog altijd slaperig. Geen nare dromen, godzijdank.
Aftermath
Hoe dan ook, de 6-APB (of wat dan ook) is er uit. Soms heel lichtjes wat after-effects, maar zo lichtjes dat je het haast niet merkt.
Het lijkt alsof ik letterlijk in de hel heb gezeten gisteren.
Weet iemand wat the fuck dit kon veroorzaakt hebben? Waarom is het zo gruwelijk misgegaan bij zo'n normale dosis (100mg)?
Was het wel 6-APB ?
In ieder geval, dit goedje komt er nooit meer in bij mij. Dit was bijna even erg als de overdosis truffels die ik ooit heb mogen ervaren. En dit van een stimulant/entactogeen...
Wat een vreselijke avond
Conclusie en leerschool
Wanneer je nieuw spul gaat uitproberen, ga dan nooit de volle laag pakken (of de normale gemiddelde dosis).
Eerst altijd een kleine dosis om na te gaan hoe je lichaam erop reageert. Dit lijkt me een erg belangrijke voorzorgsmaatregel om dit soort situaties te voorkomen. Dit is toch wat ik ervan geleerd heb op de harde manier. Ik zou deze ervaring niemand toewensen.
