Mescaline-analogen hebben niet zo'n beste reputatie: slappe aftreksels met veel bijwerkingen. Maar dan heb je methallylescaline (MAL) nog niet geprobeerd! Vandaag was mijn eerste ervaring met het spul en ik ben gelijk fan.
Rond een uurtje of 12.00 had ik 50 milligram methallylescaline (fumaraat) afgewogen, in een capsule gedaan, en met wat water doorgeslikt. Daarna ben ik snel op de fiets gesprongen naar de heide, waar ik bijna de hele middag ben gebleven.
Ongeveer een half uur na inname begon ik heel subtiel de eerste effecten te merken. Ik voelde mezelf rustiger worden, een soort innerlijke kalmte en acceptatie die begon te broeien. Het is dat ik dat effect al kende van mescaline, maar anders had ik het niet eens echt opgemerkt als de eerste effecten die kwamen opborrelen.
Aan het begin van mijn trip heb ik een lekker rustig plekje op de heide uitgekozen, waar ik mijn picknickkleed heb uitgespreid. Daar ben ik op gaan liggen. Eerst keek ik even naar de wolken, maar al snel heb ik mijn ogen dichtgedaan. Mijn hoofd werd helemaal leeg, op een prettige manier. Ik bereikte precies dat punt wat je eigenlijk met meditatie probeert na te streven. Ik was gewoon. Gedachten had ik compleet losgelaten, mijn hoofd was leeg. Ongeveer een uur heb ik zo gelegen, met mijn ogen dicht, in een perfecte staat van acceptatie en innerlijke rust.
Wat een heerlijke plek om even totaal tot jezelf te komen
Op een gegeven moment begon de MAL toch wel flink in te klappen. Ineens was daar het psychedelische effect. Maar niet op de verwarrende en in-your-face manier zoals je van LSD of paddo's hebt, maar een heel vriendelijke, rustige en haast vanzelfsprekende staat van psychedelisch bewustzijn. Mijn ogen waren een stuk gevoeliger voor kleine details. Kleuren werden enorm versterkt. En als ik me concentreerde op één punt, dan kon ik heel voorzichtig wat lijntjes zien bewegen. Maar de visuele effecten waren heel subtiel en haast onmerkbaar. Ik had het ook gewoon kunnen negeren als ik daar zin in had gehad.
Ik begon wel een beetje misselijk te worden. Zitten of liggen was daardooe niet meer zo comfortabel. Dus heb ik mijn kleed opgerold, in mijn tas gedaan, en weer verder gelopen.
Ik was in mijn eentje op de heide, maar ik heb me prima vermaakt. Regelmatig barstte ik in schaterlachen uit om wat ik meemaakte of dacht. Zo hoorde ik op een gegeven moment een oorverdovend gekwetter van een vogel. Maar toen ik probeerde te achterhalen waar het vandaan kwam, bleek het een leeuwerik te zijn die zeker honderd meter verderop aan het fladderen was. Ik heb toen zeker vijf minuten de slappe lach gehad over wat voor een enorm kabaal er uit zo'n minuscuul vogeltje kan komen. En hoeveel moeite dat kereltje er kennelijk voor doet om zich zo luid verstaanbaar kenbaar te maken
![:tearsofjoy:]()
De MAL leek echt heel erg op wat ik eerder heb meegemaakt aan de mescaline. Het is een heel natuurlijke manier van trippen, alsof je haast niet aan het trippen bent. Het heeft ook veel weg van de space die MDMA heeft: die innerlijke serene rust, dat stukje acceptatie en de kalmte die je ervaart. Anders dan met MDMA had ik tijdens deze trip niet echt dat er allerlei persoonlijke inzichten ineens kwamen opborrelen. Ik was gewoon lekker daar op de heide, alles zag er prachtig uit, mijn hoofd was leeg, en alles was helemaal prima zo.
Rond een uurtje of zes ben ik naar huis gegaan om een salade te maken met gegrilde asperges, feta-kaas en zilveruitjes. Tijdens het koken bleek dat ik toch wel licht verward was, want het duurde allemaal zeker drie keer zo lang als normaal. Toch is het me uiteindelijk gelukt om een prima salade te maken, die ik samen met een paar huisgenoten heb opgegeten. Zo hebben we nog een paar uur aan de eettafel gezeten, een biertje gedronken, en vooral heel veel gelachen met zijn allen.
Nu ik dit schijf zit ik in de nafase van de trip. Ik merk dat ik nog wel wat gestimuleerd ben, want ik zit de hele tijd heen en weer te wiegen in mijn bureaustoel. Kleuren zijn nog altijd wat feller. En ook heb ik een beetje spierkrampen in mijn nek en rug. Daarvoor heb ik twee paracetamolletjes genomen; die wel wat schijnen te helpen. De langzaam opdoemende hoofdpijn is op die manier ook een stuk gedempt.
Helaas zat ik daarnet wel in tranen achter mijn computer, omdat ik net las dat Peter R. de Vries is neergeschoten. Ik vind het oprecht heel erg en word er heel verdrietig van. Dat is een flinke domper op en dag die voor de rest echt helemaal perfect was.