Stoppen

dr.pepper veel sterkte met het stoppen met pep het zal een moeizame lijdensweg zijn maar die zal het waard zijn als je eenmaal het licht aan het eind van de tunnel hebt gevonden

ik vind het echt een mooi verhaal..!!!
Heb respect voor je..
Nou hopen dat 't mij ook zo makkelijk afgaat

Delirium zei:

Nasty, gewoon kappen met die shit. Alles wat je nog hebt door de plee spoelen, en niks meer kopen. Verder veel bezig gaan met andere dingen (hobby's en werk enzo) om de drang naar drugs te onderdrukken

Klik om te vergroten...

Maar het is verleidelyk, omdat je mensen kent die het voor je kunnen regelen..

misschien helpt het als je uit het wereldje stapt?
andere gewoontes aanleren, geen omgang met vrienden die wel gebruiken, de situaties vermijden waar je normaal gebruikt?
is wel radicaal, maar het is wel heel moeilijk om nee te zeggen als men om je heen wel gebruikt...1 zwak moment en je gaat weer.

speedkills zei:

misschien helpt het als je uit het wereldje stapt?
andere gewoontes aanleren, geen omgang met vrienden die wel gebruiken, de situaties vermijden waar je normaal gebruikt?
is wel radicaal, maar het is wel heel moeilijk om nee te zeggen als men om je heen wel gebruikt...1 zwak moment en je gaat weer.

Klik om te vergroten...

heel juist! maar ook niet eigelijk. je moet leren van jezelf te weerstaan aan verleidingen van welke aard dan ook, niet door ze te mijden maar juist om eraan te wennen zonder dat je er deel aan neemt/gebruikt...

Nog niet eens zo lang geleden voor het eerst speed gedaan en toch neem ik het besluit: IK STOP ERMEE!!! Al lange tijd niet gedaan, kan me ook niet voorstellen er aan verslaaft te raken... wat zou je jezelf aandoen.... wat een teringzooi is die speed... ik raak die troep nooit meer aan! Het sloopt je finaal... En het laat je alleen maar denken dat je het nodig hebt... Wat een gniepig goedje... Vaarwel, ik zal je alles behalve missen!

-spaceman- zei:

En het laat je alleen maar denken dat je het nodig hebt... Wat een gniepig goedje...

Klik om te vergroten...

idd, ben 6 jaar geleden na 12 jaar regelmatig speed er definitief mee gestopt. Is inderdaad vies spul dat erg slopend is.

Geef mij maar 200-300 gr MDMA een keer of 4 per jaar. Voor de rest hoef ik geen drugs Wat voor mietje ben je ook als je al speed moet gaan snuiven om nog de fut te hebben om je te amuseren

Tyler en ik stoppen ook weer even een tijdje!

ik weet niet of het iets helpt, ik heb er niet zoveel verstand van maar misschien help[t het idd om totaal weg te gaan uit het wereldje, het beste is gewoon verhuizen en ergens anders een nieuw leven opbouwen.
je kan dan nergens je speed regelen, je hebt geen vrienden die je er aan kunnen helpen en omdat je een nieuwe start maakt moet je zoiezo een nieuw ritme beginnen

Dat werkt echt het beste, ik weet niemand in mijn dorp die dealt, ik moest altijd 30 km rijden en dat kan ik niet meer doen wegens geld gebrek. Ik loop af en toe ook binnen bij een verslavingshulp organisatie en daar kan ik bijkletsen met andere mensen en verslaafden. Dat werkt ook erg goed, dan zie je de echte onderkant van de drugs. En dan ga ik met een goed gevoel weer naar huis, blij dat ik een fijn gesprek gehad heb en dankbaar dat ik niet smerig en stinkend rondloop, bedelend om geld om drugs mee te kunnen kopen. Misschien is dat erg hypocriet maar het werkt goed voor mij...

X

Nouja maar ff beginnen hoe mij speedgebruik eruit zag. toen ik een jaar of 15 was ofzo deed ik voor het eerst speed, ik kan me er nog van herrineren dat het met 2 goeie vrienden van me was en we hadden afgesproken ja jongens dit is 1 malig he, we hebben ons toen erg goed geamusseerd op een of ander feest van een school waar we helemaal niet op zaten. Maar het was een mooie memorable avond.

Een 2 weken later ofzo was een andere vriend van me nieuwsgierig erheen dus ik weer meedoen en zo is dat toen een paar keer voorgevallen.ik vond eigenlijk alleen men eerste keer echt leuk de keren erna vond ik niet bijzonder voelde niete cht veel ervan.

Toen ben ik vanaf men 16e zo ongeveer een 6 en half jaar gekapt met de pep
Maar toen kwam een avondje waarop een goeie vriendin van me (men kleine zus). Zin had om een lijntje te snuiven en ik zei nog zo van laat het bij me uit de buurt want ik weet hoe ik ben nou de pep komt op tafel en ik zeg ja leg me ook nu maar een lijn dan . Na die lekker opgesnoven te hebben zijn we toen naar een hakkefeestje gegaan was erg leuk kon er flink hard stampen En heb die nacht dus haar hele ceal leeggesnoven ongeveer een anderhalve gram . Ook nam ik me na deze keer weer voor dat het eenmalig was.
Ongeveer een 2 weken later leerde ik een meid kennen die blijkbaar ook wel es pep gebruikte en ook nog wel meer gebruikt had ( Ikzelf heb ook al aardig wat middelen m,ijn bloedbaan laten passeren) . Maar de pep die zij dus snoof was niet van die troep die we hier in limburg hebben 6 keer versneden ofzo. Dus dat wilde ik wel es proberen en ja hoor nu snaptte ik het meteen wat ze bedoelde dat spul was echt dynamite. Ik voelde me echt vet lekker door het spul en kon erg lang wakkker blijven en me zo goed focussen op dingen.
Een week later op naar schiedam daar beetje chillen ook weer snuiven en daar heb ik me dus geamusseerd op een drumcomputer(check men mc505 post in muziek ofzo).
Ik bestelde steeds genoeg zal ik maar zeggen zodat ik nog over had en vanaf die tijd snoof ik dus bijna ieder weekend. Ook moet ik voor men werk soms nachtdiensten draaien en toen is het wel voorgekomen dat ik de derde nacht ff voor het werk snoof om door te komen. Ik zag dat speed langzaam aan toch wel een rol ging spelen in men leven en dit is iets wat ik absoluut nooit wilde.
Nu heb ik al bijna een maand geen pep meer aangeraakt en voel me er veel en veel beter onder. Speed heeft veel leuke voordelen maar de dingen zo als stemmen in me kop horen, Denken dat mensen over je zitten te lullen enzo. vermageren door dat je niks eet, De mensen om je heen die om je geven die niks van je moeten hebben, dat vind ik veel negatiever.
Nu heb ik dus al een maand niet gesnoven en ben ook echt moe als ik hard gewerkt heb en kan me er ook zelf voor belonen,
Voor mij dus geen speed meer voor een hele lange tijd. Het liefst nooit meer omdat het voor mij dus erg verslavend werkt. Maar ik zeg nooit meer nooit.
Blowen blijft natuurlijk een standaard ritueel van de dag, en een pilletje op zen tijd als ik naar een feestje ga ofzo dat zekers (ik heb nog anderhalf pilletje op men kamer liggen al 2 weken ofzo heb ook niet de behoefte dat gaan te nemen). Maar ik wil gewoon geen drugs meer aanraken die verslavend voor me werken.

Oh ja ik lees net terug en bericht boven mijn post is idd erg waar. Voor men werk heb ik dus ook moeten werken in de verslaafdenopvang. Dat doet je ogen ook wel open idd !!!

@Siets: Ik heb het al eens met je gehad hierover, dus ik beperk me nu even tot: RESPECT. Je bent een baas en ik bewonder jouw instelling.

Nou beter dat je eraf bent. Ik heb er ook nog steeds moeite mee, en ben vrolijk weer aan t terugvallen door vrije tijd teveel. En t vervelende is dat de reden waarom ik gestopt was niet meer van toepassing is/was, namelijk teveel, tevaak en je verplichtingen niet nakomen.

Dus nu ik weer ben begonnen is t alsof ik pep opnieuw aan t ontdekken ben, ik zie weer waarom het zo leuk is en waarom je je er zo makkelijk in laat gaan. En ik weet dit van mezelf dat dit niet de juiste weg is, maar toch doe ik het. Ik heb het naar mijn eigen mening nog wel "onder controle" maar merk wel weer hier en daar een slippertje gepaard met een slap excuusje. Ik merk weer aan mezelf dat de pep steeds meer grip krijgt op mn leven. Denk aan het volgende ritme: Donderdag is t weekend voor mij, dus dan als de avond begint een mooie lijn leggen en op mn gemakje doorzitten tot het ongeveer zaterdag is, en ik besluit te gaan slapen. Echter ben ik een enorme uitsteller dus ondanks dat k niet meer bijneem slaap ik toch pas zondagochtend. Vervolgens word ik 5 uur later wakker vanwege mijn biologische klok die me verteld op te staan. Compleet wasted en stiekem nog kats vaag ga ik dan maar de rest van de zondag uitzitten achter mn pctje, tot vervolgens de avond aanbreekt en ik een vroege vlucht richting dromeland in de planning had. Maar waarempel, nu breekt mijn klomp! Ik ben over mn slaap heen... Dus ga ik verder met niets doen tot een uurtje of 3 en ik dan toch mijn nest opzoek. Vervolgens evolueer jij tot een slaapmonster waar doornroosje nog een stijve van zou krijgen en lig je maandag, dinsdag, woensdag en donderdag tot in de middag in je bed te stinken. Ik heb immers een chronisch slaaptekort. Als gevolg hiervan, hoeveel wekkers, alarmen en toeters je ook zet, school kun je vergeten. En aangezien het winkelend publiek het ook al voor gezien houdt tegen die tijd dat jij net je ontbijt achter de kiezen. Gedouched heb je nog niet, het is immers toch alweer bijna avond.

En dan, wat is er verder dan nog? Jah inderdaad! Het is weer donderdag, hops mannen, we moeten weer. We hebben immers nog een heel "welverdiend" weekend voor de boeg.

En nee, dit is niet overdreven. En bij deze ben ik het zat, spuugzat! Niet de pep, niet de katers en ook niet je moeder. Nee ik ben het zat constant achter de feiten aan te lopen en constant weer in diezelfde spiraal te raken. Ik heb t nog in de hand, gelukkig wel, maar ik zit er dicht tegenaan. Ik weet wat pep met je kan doen, been there done that, maar blijkbaar was dat niet genoeg. Nee, ik heb nog school, huisgenoten en vrienden. Eind van het schooljaar in zicht en knopen die doorgehakt moeten worden. De speed zal dat niet voor me doen, integendeel. Dus vandaar dat ik de eerste knop heb doorgehakt:

Vandaag was mijn laatste dag speed in een hele lange tijd!

Succes vlieg, recht uit mijn hart want ik weet wat je doormaakt. Been there done that...

Supervlieg zei:

Nou beter dat je eraf bent. Ik heb er ook nog steeds moeite mee, en ben vrolijk weer aan t terugvallen door vrije tijd teveel. En t vervelende is dat de reden waarom ik gestopt was niet meer van toepassing is/was, namelijk teveel, tevaak en je verplichtingen niet nakomen.

Dus nu ik weer ben begonnen is t alsof ik pep opnieuw aan t ontdekken ben, ik zie weer waarom het zo leuk is en waarom je je er zo makkelijk in laat gaan. En ik weet dit van mezelf dat dit niet de juiste weg is, maar toch doe ik het. Ik heb het naar mijn eigen mening nog wel "onder controle" maar merk wel weer hier en daar een slippertje gepaard met een slap excuusje. Ik merk weer aan mezelf dat de pep steeds meer grip krijgt op mn leven. Denk aan het volgende ritme: Donderdag is t weekend voor mij, dus dan als de avond begint een mooie lijn leggen en op mn gemakje doorzitten tot het ongeveer zaterdag is, en ik besluit te gaan slapen. Echter ben ik een enorme uitsteller dus ondanks dat k niet meer bijneem slaap ik toch pas zondagochtend. Vervolgens word ik 5 uur later wakker vanwege mijn biologische klok die me verteld op te staan. Compleet wasted en stiekem nog kats vaag ga ik dan maar de rest van de zondag uitzitten achter mn pctje, tot vervolgens de avond aanbreekt en ik een vroege vlucht richting dromeland in de planning had. Maar waarempel, nu breekt mijn klomp! Ik ben over mn slaap heen... Dus ga ik verder met niets doen tot een uurtje of 3 en ik dan toch mijn nest opzoek. Vervolgens evolueer jij tot een slaapmonster waar doornroosje nog een stijve van zou krijgen en lig je maandag, dinsdag, woensdag en donderdag tot in de middag in je bed te stinken. Ik heb immers een chronisch slaaptekort. Als gevolg hiervan, hoeveel wekkers, alarmen en toeters je ook zet, school kun je vergeten. En aangezien het winkelend publiek het ook al voor gezien houdt tegen die tijd dat jij net je ontbijt achter de kiezen. Gedouched heb je nog niet, het is immers toch alweer bijna avond.

En dan, wat is er verder dan nog? Jah inderdaad! Het is weer donderdag, hops mannen, we moeten weer. We hebben immers nog een heel "welverdiend" weekend voor de boeg.

En nee, dit is niet overdreven. En bij deze ben ik het zat, spuugzat! Niet de pep, niet de katers en ook niet je moeder. Nee ik ben het zat constant achter de feiten aan te lopen en constant weer in diezelfde spiraal te raken. Ik heb t nog in de hand, gelukkig wel, maar ik zit er dicht tegenaan. Ik weet wat pep met je kan doen, been there done that, maar blijkbaar was dat niet genoeg. Nee, ik heb nog school, huisgenoten en vrienden. Eind van het schooljaar in zicht en knopen die doorgehakt moeten worden. De speed zal dat niet voor me doen, integendeel. Dus vandaar dat ik de eerste knop heb doorgehakt:

Vandaag was mijn laatste dag speed in een hele lange tijd!

Klik om te vergroten...

Ik dacht bijna dat ik het zelf geschreven had?

PRECIES meegemaakt ( soms meemaak, maar ik was er al achter inmiddels ) wat jij bedoeld.

Inderdaad, drie nachten overslaan is geen uitzondering meer. Het kan ook gewoon, tot de nacht komt waarin je lichaam echt kapot is en je weer moet slapen. Leuk, maar vergeet het maar, die wekker, school, of werk, je wordt niet wakker dus vergeet het maar. Of je valt in slaap midden met waar je mee bezig bent.

Het sluipt er zo snel in met pep, en dan is het op een gegeven moment niet leuk meer. Hier ook al het wijze besluit genomen om niet meer te kopen als nodig is, puur voor de feestjes, of als je even vakantie hebt.

Gewoon jezelf blijven wijsmaken dat het leuke gevoel niet opweegt tegen de nare consequenties afterwards. Na een weekje ben je weer de oude, laat het lekker liggen voor speciale momenten zo nu en dan, en zorg dan ook dat het gelijk ook op gaat .. zodat je doordeweeks niets meer hebt liggen. ( want dat "beetje" kan geen kwaad, totdat je er weer een week aanzit ).

Succes ermee man!

Phreakingout zei:

Supervlieg zei:

Nou beter dat je eraf bent. Ik heb er ook nog steeds moeite mee, en ben vrolijk weer aan t terugvallen door vrije tijd teveel. En t vervelende is dat de reden waarom ik gestopt was niet meer van toepassing is/was, namelijk teveel, tevaak en je verplichtingen niet nakomen.

Dus nu ik weer ben begonnen is t alsof ik pep opnieuw aan t ontdekken ben, ik zie weer waarom het zo leuk is en waarom je je er zo makkelijk in laat gaan. En ik weet dit van mezelf dat dit niet de juiste weg is, maar toch doe ik het. Ik heb het naar mijn eigen mening nog wel "onder controle" maar merk wel weer hier en daar een slippertje gepaard met een slap excuusje. Ik merk weer aan mezelf dat de pep steeds meer grip krijgt op mn leven. Denk aan het volgende ritme: Donderdag is t weekend voor mij, dus dan als de avond begint een mooie lijn leggen en op mn gemakje doorzitten tot het ongeveer zaterdag is, en ik besluit te gaan slapen. Echter ben ik een enorme uitsteller dus ondanks dat k niet meer bijneem slaap ik toch pas zondagochtend. Vervolgens word ik 5 uur later wakker vanwege mijn biologische klok die me verteld op te staan. Compleet wasted en stiekem nog kats vaag ga ik dan maar de rest van de zondag uitzitten achter mn pctje, tot vervolgens de avond aanbreekt en ik een vroege vlucht richting dromeland in de planning had. Maar waarempel, nu breekt mijn klomp! Ik ben over mn slaap heen... Dus ga ik verder met niets doen tot een uurtje of 3 en ik dan toch mijn nest opzoek. Vervolgens evolueer jij tot een slaapmonster waar doornroosje nog een stijve van zou krijgen en lig je maandag, dinsdag, woensdag en donderdag tot in de middag in je bed te stinken. Ik heb immers een chronisch slaaptekort. Als gevolg hiervan, hoeveel wekkers, alarmen en toeters je ook zet, school kun je vergeten. En aangezien het winkelend publiek het ook al voor gezien houdt tegen die tijd dat jij net je ontbijt achter de kiezen. Gedouched heb je nog niet, het is immers toch alweer bijna avond.

En dan, wat is er verder dan nog? Jah inderdaad! Het is weer donderdag, hops mannen, we moeten weer. We hebben immers nog een heel "welverdiend" weekend voor de boeg.

En nee, dit is niet overdreven. En bij deze ben ik het zat, spuugzat! Niet de pep, niet de katers en ook niet je moeder. Nee ik ben het zat constant achter de feiten aan te lopen en constant weer in diezelfde spiraal te raken. Ik heb t nog in de hand, gelukkig wel, maar ik zit er dicht tegenaan. Ik weet wat pep met je kan doen, been there done that, maar blijkbaar was dat niet genoeg. Nee, ik heb nog school, huisgenoten en vrienden. Eind van het schooljaar in zicht en knopen die doorgehakt moeten worden. De speed zal dat niet voor me doen, integendeel. Dus vandaar dat ik de eerste knop heb doorgehakt:

Vandaag was mijn laatste dag speed in een hele lange tijd!

Klik om te vergroten...

Ik dacht bijna dat ik het zelf geschreven had?

PRECIES meegemaakt ( soms meemaak, maar ik was er al achter inmiddels ) wat jij bedoeld.

Klik om te vergroten...

ach wie niet... bijna iedereen die speed neemt heeft dat meegemaakt..

PePhenkie___// zei:

dr. pepper als het een keer tegenzit denk dan 10 x achterelkaar wat ben ik een debiel dat ik zo zwak ben makkelijk gezegt weet ik maar het help mentaal wel een beetje.

succes...

Klik om te vergroten...

Sterker nog, het houdt mij persoonlijk gemotiveerd mijn doelen te bereiken. Vroeger schoof ik altijd alles heel makkelijk van me af. Gezeik deed me niks en ik voelde me om die reden een gelukkig mens.

Ervaring heeft me echter geleerd dat ik streng moet zijn voor mezelf. Ik heb constant zelfkritiek, er zijn zoveel punten die ik verbeterd wil hebben. Maar de fouten die ik vroeger keer op keer maakte, zonder er wat van te leren zijn zo goed als verdwenen. Schop jezelf maar eens 100x de grond in, probeer eens iets niet altijd maar positief in te zien maar wees eens realistisch. Niet dat ik een negatief persoon ben, ik heb gewoon geleerd de zaken te nemen zoals ze zijn en als ik ergens onvrede over heb, wil ik daar duidelijkheid over. Ik wil weten wat de oorzaak is van deze onvrede en ik wil kunnen werken aan een oplossing.

Denk bijvoorbeeld aan drugs. Ik heb een gevoel van onvrede over mijn gebruik, op wat voor manier dan ook. Maar door eerlijk te zijn tegen mezelf schets ik dit niet weg met 1 of ander smoesje en erken ik het als een zwakte. Maar door deze zwakte te begrijpen kan ik ermee leren omgaan, mezelf erin corrigeren en uiteindelijk zelfs van je zwakte je sterkte maken.

Mensen vinden mij soms direct, bot of sommige voelen zich gekwetst. Ik zie het meer praktisch in en zeg duidelijk waar t op staat. De waarheid is soms keihard, maar daarom niet minder waar. Wees daarom altijd eerlijk tegenover jezelf en tegenover mekaar. Ik ben er zelf een enorm sterk mens door geworden, want ik heb geleerd om te leren van mijn eigen fouten en die van anderen. Het is moeilijk je zwak op te stellen en je fouten te erkennen, I know. Maar vergeet niet dat je dan aan je zwakte kan werken en deze kan overwinnen.

Ik zal nog even uitleggen waarom ik ben gaan denken zoals ik nu doe. Vroeger was ik een lamlul, een mislukkeling en overal waar ik kwam ging er wel iets mis. Je kon me vergelijken met Donald Duck. Deed geen fuck op school, was de meest gehate leerling van elke leraar die ooit mijn pad kruisde (op 1 na, ander verhaal) en had thuis ook problemen met mijn ouders. Jaar in jaar uit dezelfde teleurstellingen, telkens weer blijven zitten of van school getrapt. En gvd elk jaar weer die kutfamilie die komt vragen hoe het nou met mij op school gaat.
Maargoed, dan heb je nog verkeerde vrienden, dat ook nog. Mn beste maat met wie ik ben opgegroeid, en 2 maten die die ik de brugklas heb leren kennen. Ieder met zn plus en minpunten (op mn beste maat na, hart van goud) maar we vulden elkaar perfect aan. Vanaf het begin had ieder onbewust zn eigen rol/rang in de groep. Bij de groep kwamen al snel nieuwe toevoegingen, vrienden van boksen, school of buurjongens. Uiteindelijk waren we een hechte groep van 8 man die wekelijks compleet was. De groep was alles, we hadden het dan ook over "de groep". Geweldige tijden beleeft en veel gezien, maar vanaf het begin al liet de groep enkele scheuren zien. Status was in deze groep erg belangrijk. Met uitgaan waren we bijvoorbeeld strontvervelend naar anderen toe, en zorgden de meest asociale acties voor aanzien binnen de groep. Ondertussen kende ik persoonlijk iedereen door en door. Sterker nog we kenden elkaar te goed. Er was nog steeds de drang bij sommigen zichzelf te bewijzen, daar waar dit zinloos was. Er ontstonden 2 campen, zij die zichzelf constant probeerden te bewijzen ten koste van een ander, zelfs je beste vriend, en er was de groep die hier geen zin in had en daardoor juist vaak het doelwit was.
Om het zo maar te zeggen, ik gaf gaf geregeld feestjes thuis. Vond t altijd wel vet en me ouders waren vaak weg. Echter staan dit soort feestjes garant voor ellende, ondanks dat ik elke keer weer goede moed had. Het ging zelfs zo ver dat de buren met knikkende knieen thuis zaten zodra mijn ouders het rijk weer verlieten.

Naja lang verhaal kort, ik was t spuug en spuugzat. Ondertussen had het irritante gedeelte van de groep zich alweer uitgebreid met nieuwe leden, bekend bij ieder lid, maar daarom niet minder gehaat. Uiteindelijk na een mislukte vakantie en wat escalaties is de bom gebarsten en heb ik ze uit mijn leven verbannen.

In die periode heb ik het erg moeilijk gehad. Ik was niet eerlijk tegen mezelf over die gasten. Ik nam ze constant in bescherming, zelfs naar mijn eigen ouders die precies wisten hoe de fork in de steel zat. Ik heb jaren verspeeld aan een stel waardeloze gasten (ik heb ook veel goeie vrienden aan overgehouden natuurlijk) die nu, 3/4 jaar verder nog steeds geen stap vooruit zijn gekomen. Kom ze heeel af en toe nog wel eens tegen, en het is bijna meelijwekkend.

Sindsdien heb ik nog nooit meer verkeerde vrienden gehad, enkel een groep vaste collegas en tevens beste vrienden. Dankzij de oude groep, heb ik kunnen inzien wat een echte, oprechte vriendschap betekend en inhoud.

Maargoed, tijdens diezelfde periode dat mijn sociale leven uit elkaar dreigde te vallen werd ik van school gekicked, had ik problemen in de omgang met mijn ouders en zat ik zelf in een identiteitscrisis. Logisch gevolg dat ik mijn geluk ging zoeken in andere zaken. Ik leerde het casino kennen en natuurlijk was ik meteeen helemaal hooked. Lekker al die shit vergeten en je concentreren op een spelletje roulette. Gezellige mensen, heel aardig en sociaal en tevens gokschulden waar je oren van beginnen te wapperen. Maar dat laatste was taboe in t casino, dat was niet belangrijk genoeg. Nee, alles draaide om winnen, de kick die je kreeg als het supergoed ging en je met recordbedragen naar huis ging. Recordbedragen die er of dezelfde dag in een ander casino net zo hard weer doorheen gingen, of die gebruikt werden om grote mooie dingen te kopen. Wow een nieuwe flatscreen, plasmatv, armanikleertjes.

Ik dacht mijn geluk gevonden te hebben, helaas.. Ik was veranderd in een materialistisch monster. Een monster met 2 gezichten, thuis, op werk en bij vrienden was ik gewoon Sietse, altijd relaxed en doet nooit moeilijk. Alleen had Sietse nooit geld. Jah soms, heel soms kwam hij binnenlopen met een gekochte spelcomputer voor zijn maat bij wie hij regelmatig zat te chillen. Zo maakte Sietse het dan weer goed. Maar waarom moet ie nou altijd geld lenen? Hij heeft toch een fulltime baan? Hij woont zelfs nog bij zn ouders.. Raar.......

Nee niet raar, want het andere gezicht van Sietse was het razendpopulaire 18/19 jarige jochie bij wie altijd wat te beleven was. Vaak veel punten op zijn kast (zo niet dan was Sietse in 1x helemaal niet meer zo populair) en altijd vriendelijk en lachen.

Maargoed "lang verhaal kort": Ik zakte er dieper en dieper in tot ik zo ver in de schulden liep, ik me geen raad meer wist en mn eigen ouders heb bedrogen. Dit heb ik ze later verteld en een zware periode volgde. Echter was dit wel het eind van de last die ik droeg op mijn schouders. Ik had alles en iedereen bedrogen en bedonderd, en heb constant in een web van leugens geleefd.

Gelukkig hebben mijn ouders mij gesteund in de situatie en ben ik er dankzij hen zo goed als helemaal vanaf (hier en daar kleine terugval). Sterker nog, ik haalde compleet onverwachts mn HAVO diploma in datzelfde jaar en heb mijn ouders nog nooit zo gelukkig gezien. Ze waren na een periode van 6 jaar eindelijk weer eens trots op me, en sindsdien doen ze er alles voor om mijn ontwikkeling zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Maargoed, waarom ik dit vertel? Omdat ik a) aan de speed zit en b) het belangrijk vind dat mensen horen wat ik heb meegemaakt. Dat mensen inzien dat niet alles is als het lijkt of dat men wil dat het lijkt. Dat mensen realistisch blijven en daadwerkelijk de juiste keuzes maken. Dat mensen zichzelf leren kennen en leren over hun geluk.

Ik koos de verkeerde weg, ik koos ervoor mijn problemen te negeren en te gaan voor het tijdelijke geluk. Natuurlijk speelden bepaalde factoren een rol, maar hoe diep ik ook in de shit raak, mij krijgen ze niet meer. Verslavingen zullen altijd mijn grootste vijand blijven. Maar sinds hij me te pakken heeft genomen, heb ik hem leren kennen. Ik weet precies wat zijn tactieken zijn en mijn reactie hierop. Nu resteert enkel de vraag, wat doe je met deze informatie? En die vraag kan alleen jij persoonlijk beantwoorden!

Amen

Wow Sietse, wat een schrijfkwaliteiten ontdek ik bij jou.
En je hebt gewoon helemaal gelijk. Serieuze stof, No Nonsens, maar wel op een grappige manier a la Sietse style.
Ik vind het erg knap van je hoe je het allemaal toch maar mooi geflikt heb en ook al heb je je ouders even een tijd teleur moeten stellen, weet dat dat het leven is. Zij en jij hebben hiervan geleerd. Jij hebt de tijd gehad om je te ontplooien en je bent erachter gekomen, dat dat ontplooien tussen de verkeerde mensen plaats vierde. Wijselijk besluit heb JIJZELF genomen.
Ook betreft je gokverslaving vind ik het gigantisch goed, dat je dat hoofdstuk ook hebt kunnen afsluiten.
En zie je, hoe moeilijk je het ook hebt, je ouders kwamen daarin toch om je te steunen en ook voor hen was het een moeilijke tijd, maar ze hebben je meegeholpen.
En zie daar, je beloont ze nog door dat felbegeerde examenpapiertje te behalen.
Sommige dingen in het leven houd je niet tegen, daarmee moet je eerst gruwelijk op je bek gaan, om erachter te komen dat je goed fout bezig bent.

Door schade en schande wordt men wijs, zegt een oud gezegde, maar het is zo ontzettend verschrikkelijk waar.

Maar weet dat je echt een coole gast bent , die me gruwelijke verhalen verteld, die me echt dubbel laat liggen van het lachen. En eerlijk er alles uit gooien, komt hard over, maar het is het beste wat je kunt! Ik heb je ook paar keer serieus gesproken en nu ontdek ik hier ook nog een heus schrijftalent!
pepschrijftalent :P

Respect voor Vliegje!