Misschien je setting? Of dat je humeur die dag top was?
Kan zeker ja, maar ik denk zelf dat vermoeidheid mogelijk een rol heeft gespeeld. Ik heb gemerkt dat het gebruikelijke heldere effect (afgezien van korte headspace in de piek) steeds vager en meer spacy wordt wanneer je langer wakker bent.
Als ik soms eens een nachtje doorhaalde en besloot de ochtend erna nog een laatste mini-lijntje te nemen, dan is het wel eens gebeurd dat ik uit het niets een soort MDMA-achtige inslag kreeg en eventjes enorm ging spacen op een lage dosis speed, soms echt tot aan visueel trippen toe. Dat is uiteraard het gevolg van een uitgeputte en overprikkelde hersenpan die je dan nog snel even lekker komt martelen met een pestdosisje speed, maar ik verbaas me erover hoe anders een drug zich dan plotseling kan manifesteren.
Vind dat spacende eerlijk gezegd recreatief wel stiekem veel leuker dan het normale heldere, haha.
![:wink:]()
Maar ik gebruik speed overwegend functioneel als ik het doe, en dan is zoân trip-attack weer niet bepaald handig.
Toen ik een paar weken terug die plotselinge turbo-high kreeg had ik trouwens gewoon normaal geslapen, maar was wel een vermoeiende week. Kan blijkbaar toch serieus veel doen.
Hier heb je een goed punt. Heel toevallig had ik het daar laatst in een pb over met
@Roze olifant .
Speed is voor mij een drug waar ik (tot nu toe) gemakkelijk af kan blijven. Ondanks dat is het ook de enige drug waar ik het meest aan denk. Daarmee bedoel ik dat ik mij er bewust van ben dat het in de kast ligt.
Met andere drug soorten heb ik dat niet en nooit gehad. Coke, xtc, drank, 2cb etc vergeet ik zelfs vaak maar speed is er eentje die je âonthoudâ.
Goed dat je dat nog even onder de aandacht brengt. Toch staat mijn besluit nog op de âjaâ stand voor vandaag... Eerst maar even de stofzuiger pakken en de was doen.
Uiteindelijk hangt of staat het niet met een weekend. Ben het helemaal met Bee eens dat je goed moet opletten want speed is een smerige binnensluiper. Maar ik zou ook weer niet zeggen dat je te obsessief moet gaan tellen, oei, twee weken, raak ik nu verslaafd,... etc. Daar zit denk ik niet de kern.
Iedereen heeft een persoonlijke moraal, en op basis daarvan vorm je je âgewetenâ, toch? Je maakt bewust of onbewust bepaalde afspraken met jezelf en vroeg of laat ontdek je een drug waar je om welke reden dan ook gevoelig voor bent en ga je je grenzen verleggen, de afspraken met jezelf versoepelen, dat vervolgens met veel overtuiging goedpraten voor jezelf - heel menselijk trouwens dat laatste, cognitieve dissonantie heet dat in psychologenland. Maar diep van binnen - misschien niet iedereen, en zeker niet iedereen op in dezelfde mate en op hetzelfde moment door verschillen in motivatie, discipline etc. - wĂ©Ă©t je het best, toch? Je weet echt wel wat je aan het doen bent en of dat okĂ© is. Je voelt het wanneer je in strijd bent met je eigen moraal. Het is een zeurderig stemmetje op de achtergrond.
Bij mij geldt: de ene keer is dat stemmetje strenger en feller of juist onverschilliger en zwakker aanwezig dan de andere keer. Blijkbaar vindt mijn onderbewuste de ene keer mijn verklaring sterker dan de andere keer. Waarbij de context meegenomen wordt.
Ik vind dat ik afgelopen jaar met periodes teveel drugs gebruikt heb, amfetamine en zijn vriendjes zijn voor mij daarbij ook de meest tricky motherfuckers. Maar ik weet ook dat mijn toegenomen uppergebruik aan mân extreme werksituatie ligt. Dat praat het absoluut niet goed, op geen enkele manier, juist niet eigenlijk, want hoe ongezond is dat... Maar ik heb ervaren dat het stopt in vakanties, dus het is wel eerlijk gekoppeld aan werk, en mijn werksituatie is tijdelijk. Dat maakt dat ik overall ietsje vergevingsgezinder ben tot ik van deze crisissituatie verlost ben (maar ik ben me daarbij dan ook tegelijk meteen wel weer bewust van het op de loer liggen van cognitieve dissonantie).
Verslaving gaat volgens mij dus niet over een week of meer achter elkaar speed gebruiken, maar negeer je eigen innerlijke stemmetje niet. Je kan het zo nu en dan best wel naast je neerleggen en besluiten om er lekker effe niet naar te luisteren (ha, dat zijn vaak de beste avonden ^^), maar blijf gewoon altijd eerlijk naar jezelf, want dat stemmetje is er niet voor niets. En ja, dat is soms best wel even een lastig gevechtje met jezelf en allerlei conflicterende gevoelens.
![:)]()
Dat zakje poeder in de kast.... je weet zellef, itâs there.
Beetje zweverig verhaal voor mijn doen en sorry voor de lap tekst, maar dit is hoe ik het ervaar. Ook wel een leerzaam proces vind ik, toch echt je eigen grenzen en mate van zelfbeheersing verkennen.