#1
Nou... Dat dacht ik dus eerst ook. Maar ik heb prachtige diepe oprechte gesprekken gevoerd op speed. Maar goed, dat was dus tijdens de high. Daarna werden de effecten omgekeerd en werd ik juist minder open, minder communicatief, minder sereen (zeg maar gerust soms: extreem gespannen en angstig/paranoïde).
Mee eens, ik heb het al heel lang niet meer genomen, maar vind dat er niet ‘minderwaardig’ of neerbuigend over speed hoeft te worden gedaan. Ik werd er vaak in een bepaalde mate kalm, open en ook erg creatief van, eigenlijk nooit paranoïde (ook niet in de uitwerking, al is die uitwerking niet het prettigste deel). Het beeld wat er van speed heerst klopt - voor mij - niet, al heb ik ook bij anderen gezien hoe verwoestend het kan zijn, maar dat hoeft dus niet zo te zijn bij iedereen. Het blijft wel een tricky drug, omdat het de dingen in eerste instantie zoveel makkelijker lijkt te maken en vanwege het beetje obsessieve karakter.
Ik vind het persoonlijk niet te vergelijken met de entactogenen, er zijn raakvlakken, maar vind het in the end toch totaal andere middelen.
Ik heb mezelf aan de ene kant ook een tijd gelimiteerd in het idee van "ik ben iemand die praktisch uitsluitend psychedelica doet". Terwijl andere drugs ervaringen ook geestverruimend kunnen zijn. Dat gezegd hebbende, sommige hoef en ga ik nooit weer doen.
Is ook nergens voor nodig, er zijn ook andere middelen die de moeite waard zijn. (Al blijf ik toch het meest fascinatie hebben voor psychedelica).
Zeker. Speed haalt het nog niet bij een entactogeen qua goed/sereen voelen.
Da’s waar.