Gevolgen bad trip spacecake

Maar even een kleine update. Ben gelukkig zo goed als helemaal weer de oude. Geen felle kleuren meer etc. Enige wat ik nog heb is dat ik sneller schrik en me dan een klein beetje angstig voel soms, maar dat lijkt ook al minder te worden.

1,5 week geleden (1 week na de bad trip), heb ik nog wel een lichte angstreactie gehad toen er weer voor t eerst iemand een joint naast me ging draaien. Denk dat ik op de een of andere manier toch weer werd herinnerd aan de bad trip ofzo wat leidde tot een kleine angstige reactie. Die hele avond heb ik me niet echt gemakkelijk gevoeld. Heb me 2 dagen daarna, toen ik mijn trein moest halen, 1sec hetzelfde gevoel gehad, maar was daarna ook weer voorbij.

Een paar weken voor de bad trip heb ik bij voetbal waarschijnlijk een rib (licht) gekneusd (midden van mijn ribben) waar ik al een tijdje last van heb. Vlak na de bad trip kreeg ik er een kleine tik op die toen best zeer deed (normaal zou ik er niks van voelen zo zacht was het) en heb ik nog steeds wat last van. Had op internet gelezen dat bij bepaalde angst stoornissen je ook last van je borst krijgt, maar lijkt me niet dat je dat dan bij je ribben voelt?

Afgelopen vrijdag voelde ik me in de bioscoop ook nog wel een klein beetje onrustig. IMAX 3D met hard geluid was in het begin wel ff bijkomen nog, voelde me toch wel wat onrustig. Toen ik eenmaal gewend was ging het allemaal weer prima.


Ik denk dat het goed voor mij was om veel afleiding te hebben en te sporten inderdaad (deed ik gelukkig al 5x per week ongeveer). Nu ik dus weer zo goed als helemaal de oude ben, ben ik toch even verder gaan kijken waar ik precies last van heb gehad.
Heb allerlei symptomen gehad van:
- Derealisatie/depersonalisatie (ongeveer 2 dagen gevoeld)
- Hppd (alleen de felle kleuren)
- Ptss (oa snel schrikken)
- Paniek/Angst aanval/stoornis

Kan het zo zijn dat ik een combinatie van deze 'stoornissen' heb gehad?

Ik kan me dit echt heel goed voorstellen! Ik heb onlangs ook een vrij hevige bad trip gehad (alleen door een veel te hoge dosering). Ik herken wat je zegt en fijn dat je er geen last meer van hebt! Ik had heel veel last van paranoia maar ik denk ook dat ik veel denken afschuif op de bad trip. Iets wat er helemaal niks mee te maken had leek mij relevant.. Misschien was dat bij jou ook zo?

Even een kleine update.
Een paar dagen na mijn laatste bericht was het allemaal toch niet zo rooskleurig als ik dacht. Ik bleek toch nog wat last te hebben van het licht dat feller leek. Het was voornamelijk op witte oppervlaktes wanneer de zon scheen. Uiteindelijk begon de wereld af en toe weer wat vager/anders als voorheen eruit te zien.

Toen ben ik op een gegeven moment een beetje geknapt (dit was eind juni ergens) en begon me kut/beetje emotioneel te voelen dat ik al een paar weken wat klachten heb van slechts een spacecake. Ik weet niet of dit moment de aanleiding is geweest, maar de volgende ochtend werd ik wakker en was ik totaal vervreemd van mijn omgeving. Ik moest toen buiten werken en alles leek zo 'een soort van wazig/mistig', echt onvertrouwd/vreemd. Vanaf die dag was mijn vertrouwde omgeving niet meer hetzelfde. Ik herkende het allemaal niet meer (visueel). Naja het is moeilijk uitleggen (dat vind ik misschien wel het moeilijkste van dit alles wat ik mee heb gemaakt: ik kan het niet goed uitleggen), ik herkende het wel, maar op een hele andere manier. Alsof ik de vreemde versie van mijn wereld beleefde. Op een gegeven moment was ik ergens (wat ik normaal zou herkennen) en het was toen zo dat ik wist hoe ik er gekomen was, maar als ik erheen geteleporteerd zou zijn ik niet zou weten waar ik was.

Dit was op een zondag, die maandag gelijk een afspraak bij de huisarts gemaakt. Ook op internet gezocht en zo veel mogelijk mn best gedaan het te accepteren. Die dinsdag naar de huisarts geweest. Wat achteraf problemen heeft opgeleverd. Ik kon enkel op de korte termijn terecht bij een huisarts in opleiding. Blij dat ik mn verhaal kon doen maar niet meer info gehad dan ik op het internet vond.

Gelukkig heeft deze 'totale vervreemding' slechts 5 dagen geduurd, die vrijdag was ik bij een vriend en toen ik daar kwam zag ik opeens zijn huis weer als voorheen (die middag was alles buiten nog heel onecht). Vanaf dat moment herkende ik alles weer om mij heen. Alles leek nog werkelijker dan de weken ervoor, ik had het gevoel dat ik vanaf toen pas weer een beetje zag als voor mijn bad trip. Dus dat ik al die weken nog niet helemaal alles zag als het moest.

Dagen erna heb ik me goed gevoeld, gevoel dat ik eindelijk van de ellende af was.
Ik had nog met mijn huisarts afgesproken dat ze me zou bellen hoe het ging. Ze vertelde me toen dat dit alles een voorteken van een psychose kon zijn. Dit zorgde weer voor een nieuw probleem: bang op psychotisch te worden. Ik begon toen op van alles te letten, bang dat het een symptoom was. Bij dingen die ik normaal negeerde, zoals kleine bewegingen in je ooghoek o.i.d. dacht ik zou dit een hallucinatie kunnen zijn. Maar gelukkig kon ik zelf al bedenken dat dat toch echt wel iets anders zou zijn en dit gewoon een onervaren vrouw in opleiding is. Ipv hulp heeft ze dus angst gebracht.

Maar goed, dat telefoontje was halverwege juli. Sindsdien is het eigenlijk goed gegaan.Vlak erna toen ik op vakantie ging dacht ik eventjes dat ik er weer last van kreeg, maar bleek niet zo te zijn gelukkig. Had nog wel dat ik er veel op lette. Had soms nog wel dat planten er bijvoorbeeld uit zagen als kunstplantjes. Dat was toen ik net op vakantie was (halverwege juli). Later in de vakantie had ik dat niet meer, dus denk dat ik er in t begin toch misschien wat last van had maar dat dit ook over is gegaan.

Eén ding is wel altijd gebleven en waar ik nu nog steeds 'last' van heb, is het felle licht. Ik heb dit alleen wanneer de zon schijnt. Wanneer de zon niet schijnt ben ik helemaal de oude, zonder klachten. Maar ik heb nog steeds dat op witte oppervlaktes het zonlicht veel feller binnen komt. Niet alleen de witte oppervlaktes, sowieso nog een beetje dat alles minder vetrouwd lijkt met zonlicht. Ook felle kleuren komen veel harder binnen. Ik heb met mooi weer echt een zonnebril nodig. Door dat deze witte oppervlaktes zo opvallen, lijken huizen dan weer onecht etc., en krijg ik het gevoel van derealisatie een beetje.

Het gekke is een beetje dat ik aan mezelf twijfel. Twijfel of dat het anders lijkt of dat het altijd zo geweest is. Ik bedoel, het is normaal ongeveer 5 dagen per jaar zomers weer dus is niet iets wat ik gewend was. En ik heb alles een aantal weken anders gezien, dus dan is het best een verschil als het zonnige weer nu alles fel belicht. Maar ik denk dat het nog wel een gevolg is van mijn bad trip/paniekaanval. Had ook gelezen dat zonlicht derealisatie verergerd (verergerd niet, maar creert het juist bij mij, zonder zon geen klachten namelijk). Maar het vervelende is dat het helemaal geen erge klacht is, het is niet levensbelemmerend en ik zou er goed mee moeten kunnen leven. Alleen op de een of andere manier lukt het niet om het niet als iets 'een soort van beangstigends' te zien. Ik moet het accepteren maar het lukt niet echt nog. Het erge is ook dat ik altijd zo uit kijk naar zomer, maar het nu juist vervelend is. Het gaat wel over, daar heb ik vertrouwen in. Als hiervoor hetzelfde geldt dat ik me er niet druk over moet maken dat het dan over gaat, dan lukt dat wel na de zomer, dan is er toch 10 maanden geen zon meer

Wat ik moeilijk blijf vinden is om een benaming aan mijn probleem te geven. Ik heb het altijd derealisatie genoemd maar heb daar altijd een beetje over getwijfeld. De eerste 2 dagen na mijn bad trip heb ik echt depersonalisatie mee gemaakt, maar de tijd erna heb ik enkel visuele klachten gehad. Ik ben altijd mentaal etc mezelf geweest op die 2 dagen na, de tijd erna was het alleen dat ik dingen anders zag dan voorheen. Volgens mij is dat wel een onderdeel van derealisatie, maar houdt derealisatie ook in dat je dingen niet bewust mee maakt etc.
Ik denk dat het nog steeds een soort combinatie is van klachten, dat het licht feller lijkt, lijkt weer iets van hppd?

Pff toch een flink verhaal geworden nog, bedankt voor het lezen! Gaat nadat het ff minder ging nu goed met mij. Een kleine klacht nog maar die zal wel over gaan

Het klinkt nog steeds heel erg als derealisatie, een klacht die vaker voorkomt bij XTC / Tripmiddelen / Wiet. Een psychose lijkt me niet. Het verschil tussen een psychose en derealisatie is dat je bij derealisatie de wereld op een andere manier ziet maar wel beseft dat het niet klopt. Bij een psychose geloof je daar ook heilig in. Bij een psychose kun je bijvoorbeeld achtervolgingswanen of complottheorieën krijgen.

De klachten die je noemt passen allemaal binnen het beeld van derealisatie. Iedereen zal het alleen net even anders ervaren en sommige klachten zijn bij de een sterker dan bij de ander. Het grootste probleem met derealisatie is dat je het zelf in stand houd. Je noemde bijvoorbeeld de angst voor een psychose, als deze angst blijft of groeit houd je de derealisatie in stand.

Derealisatie is waarschijnlijk een verdedigingsmechanisme van je brein. Als mensen bijvoorbeeld een heftige ramp meemaken hebben ze dezelfde klachten, het gevoel dat ze de wereld op een afstand bekijken of geen emoties ervaren bijvoorbeeld. Dit doet je brein automatisch als iets te zwaar is om te verwerken. Daarna zal het langzaam wegzakken. Een derealisatiestoornis is vermoedelijk een fout hierin. Je ervaart bijvoorbeeld een spacecake zo heftig dat je brein vanwege de paniekreactie in derealisatie schiet, en omdat je bang blijft dat er iets met je aan de hand is blijft de derealisatie aanwezig.

Hopelijk is zo iets beter duidelijk voor je wat het precies is. Belangrijkste om te onthouden is dus dat derealisatie vaak erger wordt door angst en vaak vanzelf overgaat als je je er overheen kunt zetten.

Ik heb je al eerder in dit topic gewaarschuwd, maar doe het bij deze nog een keer. Stop met Googlen naar ziektes en ga niet zelf dokter spelen want dan maak je het echt alleen maar erger.

Zorg voor een vast slaapritme en goede voeding, het wordt dan vanzelf beter Mocht het nou over een paar weken tot maanden echt niet beter worden, dan kun je altijd even contact opnemen met het medisch spreekuur partydrugs, zij weten er veel meer van dan de huisarts.

Bij spacecake wordt je in een keer stoned na een uur ofzo, maar als je dat gevoel niet gewent bent kan je een paniekaanval krijgen, omdat je knetter wordt opeens.
Blijf voortaan rustig, haal een frisse neus en drink of eet zoete dingen,dat breekt die stonedheid sneller af, toeristen geven ze vaak suiker water ( wel smerig volgens mij).
Je moet proberen te beseffen dat je stoned bent en dat het rustig aan minder wordt, als je dat gevoel niet gewent bent kan je gaan flippen ja.

Hey!

Ik wilde gewoon even zeggen dat ik je bericht had gelezen en de symptomen die jij beschrijf enorm herken. Ik heb een paar weken geleden ook een bad trip van spacecake gekregen, wat best heftig was, want ook al had ik wel eerder geblowd, dat was maar één trekje van een joint die bijna op was en verder had ik nog nooit drugs gedaan.

Maar ja, ik was ook constant heel bang dat het gevoel van de trip voor altijd zou blijven en daarna werd ik bang dat ik een psychose zou krijgen, iets waar ik altijd al heel bang voor ben geweest. Ik heb toen heel veel op internet opgezocht over bad trips en toen ik jouw post zag, ook over derealisatie. Het was voor mij vooral heel fijn om te lezen dat veel mensen het hebben gehad en er weer vanaf zijn gekomen, misschien is dat voor jou ook iets fijns om in gedachte te houden. Ik heb ook bij mezelf gemerkt dat hoe angstiger ik begon te denken, hoe sterker het gevoel van derealisatie werd. Dus ik probeer nu zoveel mogelijk positief te denken (wat soms lastig is, want ik was ook voor ik die spacecake had genomen al niet echt in een fijne periode), mezelf te kalmeren en gewoon in gedachte te houden dat dit normaal en niet voor eeuwig is. Ook ga ik bellen met het Landelijk Spreekuur Partydrugs en ben ik in therapie om te helpen met die positieve gedachtes.

Maar bedankt, je bericht hielp mij eigenlijk best wel, ook al was het in de vorm van een vraag!

Verder ben ik benieuwd hoe het nu met je gaat?

Het gaat behoorlijk slecht met mij inmiddels, ik ga dan ook hulp zoeken.
Vlak na mijn laatste post leek de ellende voorbij. Half augustus waren de laatste trekjes (de felle lichten) ook weg. Ik dacht eindelijk van de ellende af te zijn. 2 dagen later begon de nieuwe ellende waar ik het nu heel moeilijk mee heb: hppd. Ik was al heel erg bekend met wat dat was doordat het volgens mij erg met elkaar verbonden is. Savonds half augustus was er een nacht met veel vallende sterren. Het viel mij toen op dat ik erg slecht zag in het donker, ik merkte dat ik last had van oogruis. In eens zag ik ook lichten van lantaarns bewegen. Toen ik de dag erna wakker werd met overal floaters in mijn gezichtsveld wist ik het zeker. Ik heb nu 3 maanden HPPD en heb er dagelijks erg veel last van. Floaters zijn mijn grootste probleem, ik word er zo gek van om contant slierten en zwarte vlekken te zien. Ik heb meerdere flinke floaters en een zwarte vlek die ik in het donker zelfs bijna kan zien.

Naast floaters heb ik last van:
Entopic phenomenon: ik kan nooit normaal naar de lucht kijken zonder een groot vibrerend oppervlakte te zien

Visual snow, starbursts, CEVs ( en OEVs en tinnitus in mindere mate)
Ben nu ook echt gebroken, voel me n week flink depressief en verdrietig. Al deze ellende door 1x bad te gaan op drugs en verder nooit te gebruiken. De hppd is misschien een klein beetje beter dan toen ik het net had alleen is het me nu te veel geworden. Ik hoop zo erg dat ik hier van af kan komen. Alleen vraag ik me af hoeveel hoop ik kan hebben dat dit over gaat, vooral niet betreft floaters. Dan hoop ik dat ik er ooit aan kan wennen en mee leren leven.
Het is voor mij ook confronterend omdat ik full time stage loop en achter een pc zit waardoor ik het echt constant zie.
Ik heb dus besloten om contact op te nemen met de psycholoog van drugsinfoteam, het zit momenteel vol maar ik kan hem mailen en hoop daardoor een afspraak te kunnen krijgen.

super klote voor je! goed dat je hulp zoekt!

Zitten dit soort (mentale) problemen bij jou in de familie?

Je geeft niet aan wat de omgeving is waar je woont. in die van mij is Novadic Kentron de groothandel in verslavngszorg. ze wachtlijsten hier zijn 9 maanden, maar als je met die kennis in huis het landelijke nummer belt blijken er steden in de buurt te zijn waar de zorg maar 3 weken wachtijd heeft.

Datzelfde idee geldt voor GGZ zorg, of de PAAZ op het ziekenhuis. als je belt dat je in crisis zit kan hulp heel erg snel op gang komen, terwijl de officiele kanalen dichtzitten.

verdere tips zijn echt afhankelijk van je situatie betreft zorg die je nu al dan niet hebt, en je omgeving. ik ken eigenlijk alleen mijn regio. succes met drugsinfoteam in elk geval. misschien is dat wel de snelle oplossing.

houdt er wel rekening mee dat je tijdens behandeling waarschijnlijk elke 7 f 14 dagen face 2 face contact hoort te hebben met je behandelaar, daarom is eentje redelijk in de buurt wel aan te raden.

succes. en beterschap.

Hopelijk kun je snel bij de psycholoog langs, veel sterkte in ieder geval!

Dat is ook een beetje het probleem met spacecake.
Het is niet te voorspellen wat de uitwerking gaat worden van een stuk cake dat je zelf niet gemaakt hebt en waarvan je niet weet wat er in zit.

Met spacecake kun je maar één kant op, doseren. Je kunt beter later nog wat bijnemen als dat mogelijk is dan direct een te groot stuk te nemen en afwachten wat er gaat gebeuren. De werking valt niet meer terug te draaien en het enige dat je kunt doen is de rit uitzitten.

Maar het kan ook met roken gebeuren. Ik kreeg vroeger een keer een tjilmpie met schimmel kashjmir. Gewoon in een kroeg met vrienden, coffeeshops bestonden nog niet en alles was nog underground. Ik vroeg niet wat er in zat en nam bij aanbod een paar teugen.

Dat heb ik geweten. Volledig van de rel. Gelukkig voor slechts een dag. Maar toch, een bad trip wil je niet nog eens

Succes

Hallo,

Het zal een soort trip report worden maar omdat ik vragen heb lijkt het me beter in dit forum passen.

Afgelopen vrijdag avond heb ik samen met mijn vriendin en 2 huisgenoten spacecake gegeten. Mijn huisgenoten zijn erg ervaren (blowen meerdere keren per week), ik en mijn vriendin zijn totaal onervaren, nooit echt geblowd eigenlijk. We zijn allemaal rond de 21. Hieronder zal ik het verhaal vertellen van de bad trip (waar ik me wel alles van kan herinneren volgens mij)

Nou vrijdag hadden we hem genomen dus, rond 10u dacht ik. Heel onverstandig veel te veel genomen. Na 1 uur begon het met een flinke lachkick. Daarna waren mijn huisgenoten naar hun kamer gegaan om daar te gaan blowen. Ik en mijn vriendin waren een beetje aan t opruimen en spullen aan t pakken om vervolgens naar haar huis te gaan. Vlak voordat we gingen begon ik me al raar te voelen, op dat moment wist ik niet zo goed wat ik ermee moest, dus ik dacht beter zo snel mogelijk naar haar huis gaan.
De weg naar haar huis duurde voor mijn gevoel heel erg lang, voor mijn gevoel was ik voor een kort stukje 15 minuten aan het fietsen. Ik en mijn vriendin hebben trouwens echt alles precies hetzelfde ervaren. Voor ons gevoel leek het alsof we niet vooruit kwamen, alsof een magneet ons tegenhield. Pas toen ik naar de zijkant (de huizen, bomen enz) keek realiseerde ik dat ik wel vooruit ging.
Toen we eenmaal thuis waren wilde ik zo snel mogelijk richting haar bed, daar voelde ik me veilig ofzo. Het probleem was dat haar moeder ook thuis was en die ons zo niet mocht tegenkomen. Eenmaal in bed begon ik te zweten en te soort van hyperventileren (incl hartkloppingen). Mijn vriendin was gelukkig goed op de hoogte van hoe een bad trip in zn werk ging, die wist dat we suikerwater moesten drinken en het gewoon over ons heen moesten laten komen en te wachten. Het gevoel dat ik had was dat ik in een andere dimensie zat waar ik nooit meer uit zou komen. Af en toe was ik een beetje bij kennis en kon ik een beetje normaal denken en praten. Ik zelf dacht er alleen maar aan om de ambulance te bellen, maar gelukkig wist zij dus dat we dat niet moesten doen (als ik alleen was had ik het wel gedaan denk ik). Maar toen zij suikerwater ging halen, wat voor mijn gevoel echt een half uur duurde, kwam haar moeder naar beneden. Toen begon ik weer helemaal gek te worden, heel erg zweten en heel erge hartkloppingen. Gelukkig sprak haar moeder van boven de trap met mijn vriendin en is ze niet naar beneden gegaan. In bed ben ik verder bad gegaan met het denken dat ik me in een andere dimensie bevond waar ik uit moest kruipen. Ik had ook geen gevoel meer in mijn spieren. Ik moest water drinken (hele droge mond) en naar de wc, maar ik durfde niet omdat ik dacht dat ik halverwege in elkaar zou storten. Als ik naar de klok keek ging er voor mijn gevoel een uur voorbij terwijl het in werkelijkheid 3 minuten waren.
Uiteindelijk zijn wij rond 3u in slaap gevallen. Om half 9 ben ik weer wakker geworden en was ik wat meer bij kennis. Ik was de hele dag erna heel wazig en niet echt scherp. Ik had toen al en klein beetje het gevoel wat ik vandaag meer ervaar: derealisatie.

Wij hebben dus duidelijk een paniekaanval gehad deze nacht, ik zelf dacht misschien wel een psychose maar dat lijkt me toch wat anders.
Mijn huisgenoten zijn niet bad gegaan op de cake (+ nog wat joints daarna). Ze wisten wel precies wat ik had meegemaakt (ze hadden het zelf nooit gehad, maar weten blijkbaar wel hoe t in z'n werking gaat ofzo). Zaterdag avond heb ik een feestje gehad waar ik wel gewoon tot laat naar toe ben gegaan (2 biertjes gedronken, expres niet meer). Daar nog steeds wat wazig geweest maar het ging allemaal wel.

Vandaag heb ik dus wat meer het gevoel van derealisatie: het gevoel dat ik niet helemaal in mijn eigen lichaam zit. Mijn lichaam doet wel wat ik wil maar het is meer dat ik het observeer. Mijn benen voelen heel zwaar aan (beetje zoals bij xtc) en ik denk op een hele rare manier. Best wel ingewikkelde gedachtes steeds. Ik blijf ook maar denken dat ik dit blijf houden en dit niet meer wil hebben. Het beangstigd mij als dit niet weg gaat. Ik heb dit gevoel vandaag wat meer dan gisteren. Ik ben net even een stukje gaan fietsen en fruit gaan halen, voor mijn gevoel voelde ik me wel wat beter daarna.
Ik werd onderweg wel opeens een paar keer emotioneel (bijna huilen) terwijl ik niet weet waarom.
Ik heb ongeveer 3 weken geleden iets te veel xtc gebruikt (ong 200mg, mijn gewicht 75kg), was mijn 2de keer xtc. Maar lijkt me niet dat dit invloed kan hebben?

Is dit iets wat herkenbaar is? Ik vind het vooral raar dat ik het vandaag erger voel dan gisteren. Of is het slim om even langs de huisarts te gaan.
Dit gevoel van derealisatie vind ik heel ongemakkelijk en beangstigend

En mocht dit iets bekends zijn, is er iets dat kan helpen me beter te laten voelen? Bijvoorbeeld sporten of een bepaald product eten?

Dit komt me zeker bekend voor. Zelf heb ik dit heel wat jaren geleden vergelijkbaar meegemaakt, maar dan een stukje milder. Verder heb ik het bij anderen ongeveer zo zien gebeuren en heb er verder ook verhalen over gehoord die er allemaal erg op lijken.

Op de een of andere manier heeft wiet (bij mij en de mensen die ik ken dan) een hele andere werking wanneer het gegeten wordt. Het is wel vele jaren terug dat ik spacecake heb gehad en destijds had ik ook erg weinig ervaring met trippen (zou het ook niet echt trippen willen noemen met spacecake, maar goed). Wiet kan je nog best eens verrassen en zeker wanneer je het in grote hoeveelheden eet. Aangezien ik er zoveel over hoor en dit allemaal goed is gekomen, zou ik me niet direct zorgen maken.

Daar komt nog bij dat dit voor jullie twee een nieuwe ervaring was. Als je niet zo gewend bent om de controle te verliezen en het gevoel te hebben dat je je lichaam observeert, kan dit erg angstaanjagend zijn. Maar bedenk je dat de angst komt, omdat je gedachten je een soort doemscenario voorleggen en jij dit dan gelooft. Het enige wat je moet doen, is ze niet geloven. Dat lijkt in de praktijk weleens moeilijker dan ik het hier zeg, maar zo is het wel. De eerste keer dat ik tripte, kon een simpele gedachte mij ook helemaal van mijn stuk brengen en nu zoek ik juist dat loskomen van mijn lichaam op. Het is dus maar net wat voor mindset je hebt.

Ik zou me niet teveel (lees: geen) zorgen maken. Dit klinkt allemaal heel bekend. Gewoon even afwachten en niet teveel in je gedachten meegaan. Maak je je echt extreem zorgen, dan moet je gewoon naar je huisarts gaan. Maar waarschijnlijk zakt het allemaal af als je je er zelf niet meer zo druk over maakt.

Ik denk (maar dat is gewoon mijn mening, dus hecht er niet teveel waarde aan) dat die xtc er niet veel mee te maken heeft, omdat dat alweer 3 weken geleden is. En hoe je het omschrijft klinkt het exact als bad gaan op spacecake.

Afleiding zoals sport helpt hier vast goed ja. Een bepaald product eten zou ik niet weten. Maar er zijn wel kalmerende middelen waar anderen hier je vast beter over kunnen adviseren.

Het bad gaan klinkt als een combinatie van een niet optimale set en setting en te hoge dosering. Als je spacecake gaat doen is het belangrijk dat je ergens kunt nemen waar je ook gewoon kunt gaan slapen en niet gestoord wordt door anderen. Verder is spacecake vaak behoorlijk sterk en heftig voor iemand die nog nooit geblowd heeft, dus je eerste keer kun je beter niet teveel eten om te zien wat het met je doet.

Het komt vaker voor dat mensen bad gaan op spacecake en daar nog daarna last van hebben. Ik zou je niet teveel zorgen maken, juist het zorgen maken zorgt ervoor dat je nog een beetje in je spacecake ervaring blijft hangen. Het gaat vanzelf weer over en meestal duurt zoiets maar een paar dagen. Probeer een goed slaap ritme aan te houden, te sporten en gezond eten. Als het dan na een week nog niet minder wordt kun je altijd nog naar de huisarts. Kalmerende middelen zou ik niet zelf mee gaan klooien, is ook meestal niet nodig.

Dank voor de reacties!

Mindless zei:

Dit komt me zeker bekend voor. Zelf heb ik dit heel wat jaren geleden vergelijkbaar meegemaakt, maar dan een stukje milder. Verder heb ik het bij anderen ongeveer zo zien gebeuren en heb er verder ook verhalen over gehoord die er allemaal erg op lijken.

Op de een of andere manier heeft wiet (bij mij en de mensen die ik ken dan) een hele andere werking wanneer het gegeten wordt. Het is wel vele jaren terug dat ik spacecake heb gehad en destijds had ik ook erg weinig ervaring met trippen (zou het ook niet echt trippen willen noemen met spacecake, maar goed). Wiet kan je nog best eens verrassen en zeker wanneer je het in grote hoeveelheden eet. Aangezien ik er zoveel over hoor en dit allemaal goed is gekomen, zou ik me niet direct zorgen maken.

Daar komt nog bij dat dit voor jullie twee een nieuwe ervaring was. Als je niet zo gewend bent om de controle te verliezen en het gevoel te hebben dat je je lichaam observeert, kan dit erg angstaanjagend zijn. Maar bedenk je dat de angst komt, omdat je gedachten je een soort doemscenario voorleggen en jij dit dan gelooft. Het enige wat je moet doen, is ze niet geloven. Dat lijkt in de praktijk weleens moeilijker dan ik het hier zeg, maar zo is het wel. De eerste keer dat ik tripte, kon een simpele gedachte mij ook helemaal van mijn stuk brengen en nu zoek ik juist dat loskomen van mijn lichaam op. Het is dus maar net wat voor mindset je hebt.

Ik zou me niet teveel (lees: geen) zorgen maken. Dit klinkt allemaal heel bekend. Gewoon even afwachten en niet teveel in je gedachten meegaan. Maak je je echt extreem zorgen, dan moet je gewoon naar je huisarts gaan. Maar waarschijnlijk zakt het allemaal af als je je er zelf niet meer zo druk over maakt.

Ik denk (maar dat is gewoon mijn mening, dus hecht er niet teveel waarde aan) dat die xtc er niet veel mee te maken heeft, omdat dat alweer 3 weken geleden is. En hoe je het omschrijft klinkt het exact als bad gaan op spacecake.

Afleiding zoals sport helpt hier vast goed ja. Een bepaald product eten zou ik niet weten. Maar er zijn wel kalmerende middelen waar anderen hier je vast beter over kunnen adviseren.

Klik om te vergroten...

Dat van XTC denk ik zelf ook niet. Het is alleen dat ik denk dat als ik me zo zou voelen na XTC ik dat normaal zou vinden en zou zien als een normale kater. Dacht het ook omdat ik helemaal geen kater had van die keer xtc. Daarvoor 1x xtc gedaan maar niks gevoeld ervan.

Het is een vervelend gevoel inderdaad en komt helaas wel vaker voor. Het is geen psychose geweest maar waarschijnlijk gewoon een paniekaanval met wat derealisatieklachten. Maak je vooral niet druk, als je je zorgen gaat maken dan maak je het erger. Het gaat meestal vanzelf over.

Even niets gebruiken en genoeg ontspannen. Ook teveel koffie kan het erger maken. Zorg voor een vast ritme, ga slapen om dezelfde tijd en sta op rond dezelfde tijd. Ga niet Googlen wat voor ziektes je allemaal kan hebben, want dan maak je het ook erger dan het is!

Take care! Even rust en je voelt je vanzelf beter

Dat Googlen is inderdaad echt een trekje van mij haha.

Inmiddels gaat het al wat beter. Gelukkig niet meer het gevoel van derealisatie, dat was echt geen pretje. Lijkt me afschuwelijk voor de mensen die dat altijd hebben, zo'n leven zonder emoties en gevoel van onwerkelijkheid.

Wat ik trouwens niet verteld had dat ik vlak voor het nemen van de spacecake we een tijd nog een of andere horrorgame gespeeld hadden en ik had 2 biertjes op. Achteraf dacht ik dat dat ook invloed kan hebben.

Maandag, nadat ik me zondagavond al beter voelde, had ik opeens wel een klein beetje angstig gevoel in de trein, maar later die middag ging t ook allemaal weer. Ik word sowieso elke ochtend heel licht angstig zonder dat ik weet waarom wakker. Als ik eenmaal mn bed uit ben is dat ook over. Wel had ik die maandag middag bij het fitnessen dat mijn spieren heel anders aan voelde wanneer ik trainde.

Heb wel nog steeds dat de lichte feller lijken dan normaal, maar dat begint ook minder te worden.

Gaat de goede kant op dus. Ben er bijna, maar nog niet helemaal. Het verkeerde is dat ik er veel over nadenk wat juist averechts werkt, al weet ik het allemaal steeds beter te accepteren. Als mijn gedachtegang wat minder para is, en de lichten wat minder fel, dan ben ik weer helemaal de oude denk ik.

Hetgeen dat ik mij afvraag is of dit alles een normale reactie is (van drugs/spacecake), of dat ik ergens wel gevoelig ben voor paniekaanvallen/derealisatieklachten. Heb namelijk nooit zoiets (engs) mentaals/psychisch meegemaakt. Tijdens en na de trip dacht ik ook gelijk nooit van mijn leven meer drugs. Maar als het eenmaal beter gaat denk ik daar ook weer anders over haha.

Fijn om te horen dat het de goede kant op gaat! Heeft je vriendin eigenlijk ook zulke klachten (gehad)?

FlikkaB zei:

Hetgeen dat ik mij afvraag is of dit alles een normale reactie is (van drugs/spacecake), of dat ik ergens wel gevoelig ben voor paniekaanvallen/derealisatieklachten.

Klik om te vergroten...

Een normale reactie zou ik het niet willen noemen, maar het komt vaker voor in ieder geval.

Psychedelibee zei:

Fijn om te horen dat het de goede kant op gaat! Heeft je vriendin eigenlijk ook zulke klachten (gehad)?

FlikkaB zei:

Hetgeen dat ik mij afvraag is of dit alles een normale reactie is (van drugs/spacecake), of dat ik ergens wel gevoelig ben voor paniekaanvallen/derealisatieklachten.

Klik om te vergroten...

Een normale reactie zou ik het niet willen noemen, maar het komt vaker voor in ieder geval.

Klik om te vergroten...

Nee die was alleen de dag erna niet helemaal scherp, maar daarna weer helemaal de oude

Btw, ik bedoelde trouwens niet normale reactie van spacecake, maar of de gevolgen van deze bad trip vaker voorkwamen

Goed om te horen.

Uiteraard helpt veel nadenken niet. En om te proberen er minder aan te denken werkt dan vaak ook weer averechts. Gewoon even afleiding zoeken dus.

Wiet en psychedelica kunnen enorm angstaanjagende ervaringen teweegbrengen hoor. Daar hoef je niet een extra gevoelig iemand voor te zijn. Deze middelen zijn in staat om in één keer enorm veel uit je onderbewuste omhoog te halen.

FlikkaB zei:

Lijkt me afschuwelijk voor de mensen die dat altijd hebben, zo'n leven zonder emoties en gevoel van onwerkelijkheid.

Klik om te vergroten...

Dat komt omdat het ego (dat wat constant een oordeel velt over je ervaring) er nog is. Deze emotieloze staat kan voor het ego de hel zijn en dezelfde emotieloze staat kan zonder het ego de hemel zijn. Geen oordeel, geen probleem. Dit is ook de reden dat psychonauten soms zo snel mogelijk willen 'doorbreken', zodat het ego geen 'houvast' heeft en geen tijd om te oordelen. Het is puur dat oordelen dat zorgt voor een oncomfortabele tot zelfs een helse ervaring.