Even een kleine update.
Een paar dagen na mijn laatste bericht was het allemaal toch niet zo rooskleurig als ik dacht. Ik bleek toch nog wat last te hebben van het licht dat feller leek. Het was voornamelijk op witte oppervlaktes wanneer de zon scheen. Uiteindelijk begon de wereld af en toe weer wat vager/anders als voorheen eruit te zien.
Toen ben ik op een gegeven moment een beetje geknapt (dit was eind juni ergens) en begon me kut/beetje emotioneel te voelen dat ik al een paar weken wat klachten heb van slechts een spacecake. Ik weet niet of dit moment de aanleiding is geweest, maar de volgende ochtend werd ik wakker en was ik totaal vervreemd van mijn omgeving. Ik moest toen buiten werken en alles leek zo 'een soort van wazig/mistig', echt onvertrouwd/vreemd. Vanaf die dag was mijn vertrouwde omgeving niet meer hetzelfde. Ik herkende het allemaal niet meer (visueel). Naja het is moeilijk uitleggen (dat vind ik misschien wel het moeilijkste van dit alles wat ik mee heb gemaakt: ik kan het niet goed uitleggen), ik herkende het wel, maar op een hele andere manier. Alsof ik de vreemde versie van mijn wereld beleefde. Op een gegeven moment was ik ergens (wat ik normaal zou herkennen) en het was toen zo dat ik wist hoe ik er gekomen was, maar als ik erheen geteleporteerd zou zijn ik niet zou weten waar ik was.
Dit was op een zondag, die maandag gelijk een afspraak bij de huisarts gemaakt. Ook op internet gezocht en zo veel mogelijk mn best gedaan het te accepteren. Die dinsdag naar de huisarts geweest. Wat achteraf problemen heeft opgeleverd. Ik kon enkel op de korte termijn terecht bij een huisarts in opleiding. Blij dat ik mn verhaal kon doen maar niet meer info gehad dan ik op het internet vond.
Gelukkig heeft deze 'totale vervreemding' slechts 5 dagen geduurd, die vrijdag was ik bij een vriend en toen ik daar kwam zag ik opeens zijn huis weer als voorheen (die middag was alles buiten nog heel onecht). Vanaf dat moment herkende ik alles weer om mij heen. Alles leek nog werkelijker dan de weken ervoor, ik had het gevoel dat ik vanaf toen pas weer een beetje zag als voor mijn bad trip. Dus dat ik al die weken nog niet helemaal alles zag als het moest.
Dagen erna heb ik me goed gevoeld, gevoel dat ik eindelijk van de ellende af was.
Ik had nog met mijn huisarts afgesproken dat ze me zou bellen hoe het ging. Ze vertelde me toen dat dit alles een voorteken van een psychose kon zijn. Dit zorgde weer voor een nieuw probleem: bang op psychotisch te worden. Ik begon toen op van alles te letten, bang dat het een symptoom was. Bij dingen die ik normaal negeerde, zoals kleine bewegingen in je ooghoek o.i.d. dacht ik zou dit een hallucinatie kunnen zijn. Maar gelukkig kon ik zelf al bedenken dat dat toch echt wel iets anders zou zijn en dit gewoon een onervaren vrouw in opleiding is. Ipv hulp heeft ze dus angst gebracht.
Maar goed, dat telefoontje was halverwege juli. Sindsdien is het eigenlijk goed gegaan.Vlak erna toen ik op vakantie ging dacht ik eventjes dat ik er weer last van kreeg, maar bleek niet zo te zijn gelukkig. Had nog wel dat ik er veel op lette. Had soms nog wel dat planten er bijvoorbeeld uit zagen als kunstplantjes. Dat was toen ik net op vakantie was (halverwege juli). Later in de vakantie had ik dat niet meer, dus denk dat ik er in t begin toch misschien wat last van had maar dat dit ook over is gegaan.
Eén ding is wel altijd gebleven en waar ik nu nog steeds 'last' van heb, is het felle licht. Ik heb dit alleen wanneer de zon schijnt. Wanneer de zon niet schijnt ben ik helemaal de oude, zonder klachten. Maar ik heb nog steeds dat op witte oppervlaktes het zonlicht veel feller binnen komt. Niet alleen de witte oppervlaktes, sowieso nog een beetje dat alles minder vetrouwd lijkt met zonlicht. Ook felle kleuren komen veel harder binnen. Ik heb met mooi weer echt een zonnebril nodig. Door dat deze witte oppervlaktes zo opvallen, lijken huizen dan weer onecht etc., en krijg ik het gevoel van derealisatie een beetje.
Het gekke is een beetje dat ik aan mezelf twijfel. Twijfel of dat het anders lijkt of dat het altijd zo geweest is. Ik bedoel, het is normaal ongeveer 5 dagen per jaar zomers weer dus is niet iets wat ik gewend was. En ik heb alles een aantal weken anders gezien, dus dan is het best een verschil als het zonnige weer nu alles fel belicht. Maar ik denk dat het nog wel een gevolg is van mijn bad trip/paniekaanval. Had ook gelezen dat zonlicht derealisatie verergerd (verergerd niet, maar creert het juist bij mij, zonder zon geen klachten namelijk). Maar het vervelende is dat het helemaal geen erge klacht is, het is niet levensbelemmerend en ik zou er goed mee moeten kunnen leven. Alleen op de een of andere manier lukt het niet om het niet als iets 'een soort van beangstigends' te zien. Ik moet het accepteren maar het lukt niet echt nog. Het erge is ook dat ik altijd zo uit kijk naar zomer, maar het nu juist vervelend is. Het gaat wel over, daar heb ik vertrouwen in. Als hiervoor hetzelfde geldt dat ik me er niet druk over moet maken dat het dan over gaat, dan lukt dat wel na de zomer, dan is er toch 10 maanden geen zon meer
Wat ik moeilijk blijf vinden is om een benaming aan mijn probleem te geven. Ik heb het altijd derealisatie genoemd maar heb daar altijd een beetje over getwijfeld. De eerste 2 dagen na mijn bad trip heb ik echt depersonalisatie mee gemaakt, maar de tijd erna heb ik enkel visuele klachten gehad. Ik ben altijd mentaal etc mezelf geweest op die 2 dagen na, de tijd erna was het alleen dat ik dingen anders zag dan voorheen. Volgens mij is dat wel een onderdeel van derealisatie, maar houdt derealisatie ook in dat je dingen niet bewust mee maakt etc.
Ik denk dat het nog steeds een soort combinatie is van klachten, dat het licht feller lijkt, lijkt weer iets van hppd?
Pff toch een flink verhaal geworden nog, bedankt voor het lezen! Gaat nadat het ff minder ging nu goed met mij. Een kleine klacht nog maar die zal wel over gaan
![:)]()