#1
Onderstaande tekst is niet van eigen hand, ik heb het ooit eens in een mapje op mijn computer bewaard. Weet niet meer waar het vandaan komt, maar vind het wel bijzonder gaaf geschreven en wil het daarom met jullie delen:
SPRING IN HET NIETS
We zijn ons slechts van een miniem deel van de informatie die elk moment onze zintuigen binnenstroomt bewust. Bovendien is er een tijdsverschil van een halve seconde bij de doorgave, zodat alle waarneming eigenlijk die van het verleden is. Wij zijn dit moment, maar we kunnen het nooit waarnemen. We kunnen het alleen maar zijn. Dit moment is aanwezigheid zelf. Het is niet te bevatten.
Dit is niet maar zo'n intellectuele wetenswaardigheid die je in je opslaat. Hier staat je verstand bij stil, hier houdt de wereld op te bestaan: alles, zonder uitzondering, wat je waarneemt, denkt en ervaart, is het verleden. Het heeft geen werkelijkheid. Denk daar eens diep over na. Laat het binnenkomen. Het verwoest alles. Er blijft niets over. Dit is ontstellend nieuws als je je verbeeldt dat 'jij' je 'in' de verschijningsvorm bevindt, en kijkt naar een onafhankelijke `echte wereld' buiten je. Als je je plotseling realiseert dat alles wat je ziet en denkt niets dan een onbetrouwbare en gedeeltelijke uitdraai van het verleden is, is er geen uitweg meer voor je.
Je hele leven draaide om het vinden van een uitweg. Je hebt psychotherapie, gesprekstherapie, meditatie, lichaamswerk, creatieve visualisatie, positief denken, netwerkmarketing, blauwgroene algen, alles geprobeerd wat je maar kon om jezelf te redden. En plotseling besef je dat er geen uitweg is.
Alles houdt halt. Je bent er gewoon. Er is geen ontkomen aan. Hier vlak voor je staat de mogelijkheid om te ontdekken dat je helemaal niet opgesloten zit in de verschijningsvorm. Jij bent een droom. De lichaamgeest is een droom. De wereld is een droom. Spiritualiteit is een droom. Alles is een droom. Slechts dit is echt.
Wat is dit?
Woorden kunnen het niet beschrijven. Louter aanwezigheid is ongelooflijk springlevend. Het is pure energie. Val erin, en je valt in niets. Niets is niet te bevatten. Het verstand vindt dit griezelig. Het verstand voelt zich niet op zijn gemak bij iets dat onvoorspelbaar, niet te kennen en niet te beheersen is. Er is geen 'ik' in louter gewaarzijn, geen verhaal, geen drama, geen toekomst, geen hoop, geen betekenis, geen doel, geen lichaam. Voor het verstand is 'niets' een angstaanjagend idee: een onvruchtbaar, desolaat vacuüm, een nihilistische leegte. Het klinkt vreselijk, als dood, als levend begraven worden. Wat is erger?
En dus deinzen we terug voor louter aanwezigheid. We blijven druk bezig. We vermijden dit angstaanjagende niets, dat net onder de oppervlakte van alles loert. We vermijden stilte. We vermijden hiaten in de conversatie. We doen de radio of tv aan. We lezen boeken. We hebben 'zinvolle' carrières. We stichten een gezin. We gaan op vakantie. We lopen goeroes na. We drinken. We roken. We consumeren. We praten. Alles om dit akelige niets te vermijden.
Maar als je jezelf toestaat niet meer weg te rennen, en je laat je vallen in het niets en niets zijn, wat vind je dan eigenlijk? Is 't het desolate vacuüm wat je je voorstelde en waar je van wegliep? Je zult nog verbaasd staan!
De enige manier om erachter te komen is het experiment te doen. Niemand anders' resultaten betekenen iets voor jou. Jij moet zelf de sprong wagen. En de paradox is dat er geen jij is om dat te doen, en geen afstand om te overbruggen. De 'sprong' is de oplossing van dat hele droombeeld...
SPRING IN HET NIETS
We zijn ons slechts van een miniem deel van de informatie die elk moment onze zintuigen binnenstroomt bewust. Bovendien is er een tijdsverschil van een halve seconde bij de doorgave, zodat alle waarneming eigenlijk die van het verleden is. Wij zijn dit moment, maar we kunnen het nooit waarnemen. We kunnen het alleen maar zijn. Dit moment is aanwezigheid zelf. Het is niet te bevatten.
Dit is niet maar zo'n intellectuele wetenswaardigheid die je in je opslaat. Hier staat je verstand bij stil, hier houdt de wereld op te bestaan: alles, zonder uitzondering, wat je waarneemt, denkt en ervaart, is het verleden. Het heeft geen werkelijkheid. Denk daar eens diep over na. Laat het binnenkomen. Het verwoest alles. Er blijft niets over. Dit is ontstellend nieuws als je je verbeeldt dat 'jij' je 'in' de verschijningsvorm bevindt, en kijkt naar een onafhankelijke `echte wereld' buiten je. Als je je plotseling realiseert dat alles wat je ziet en denkt niets dan een onbetrouwbare en gedeeltelijke uitdraai van het verleden is, is er geen uitweg meer voor je.
Je hele leven draaide om het vinden van een uitweg. Je hebt psychotherapie, gesprekstherapie, meditatie, lichaamswerk, creatieve visualisatie, positief denken, netwerkmarketing, blauwgroene algen, alles geprobeerd wat je maar kon om jezelf te redden. En plotseling besef je dat er geen uitweg is.
Alles houdt halt. Je bent er gewoon. Er is geen ontkomen aan. Hier vlak voor je staat de mogelijkheid om te ontdekken dat je helemaal niet opgesloten zit in de verschijningsvorm. Jij bent een droom. De lichaamgeest is een droom. De wereld is een droom. Spiritualiteit is een droom. Alles is een droom. Slechts dit is echt.
Wat is dit?
Woorden kunnen het niet beschrijven. Louter aanwezigheid is ongelooflijk springlevend. Het is pure energie. Val erin, en je valt in niets. Niets is niet te bevatten. Het verstand vindt dit griezelig. Het verstand voelt zich niet op zijn gemak bij iets dat onvoorspelbaar, niet te kennen en niet te beheersen is. Er is geen 'ik' in louter gewaarzijn, geen verhaal, geen drama, geen toekomst, geen hoop, geen betekenis, geen doel, geen lichaam. Voor het verstand is 'niets' een angstaanjagend idee: een onvruchtbaar, desolaat vacuüm, een nihilistische leegte. Het klinkt vreselijk, als dood, als levend begraven worden. Wat is erger?
En dus deinzen we terug voor louter aanwezigheid. We blijven druk bezig. We vermijden dit angstaanjagende niets, dat net onder de oppervlakte van alles loert. We vermijden stilte. We vermijden hiaten in de conversatie. We doen de radio of tv aan. We lezen boeken. We hebben 'zinvolle' carrières. We stichten een gezin. We gaan op vakantie. We lopen goeroes na. We drinken. We roken. We consumeren. We praten. Alles om dit akelige niets te vermijden.
Maar als je jezelf toestaat niet meer weg te rennen, en je laat je vallen in het niets en niets zijn, wat vind je dan eigenlijk? Is 't het desolate vacuüm wat je je voorstelde en waar je van wegliep? Je zult nog verbaasd staan!
De enige manier om erachter te komen is het experiment te doen. Niemand anders' resultaten betekenen iets voor jou. Jij moet zelf de sprong wagen. En de paradox is dat er geen jij is om dat te doen, en geen afstand om te overbruggen. De 'sprong' is de oplossing van dat hele droombeeld...
