De magie van coke gaat voor mij niet op. Ik vind het lekker voor zo nu en dan (zeer onregelmatig) maar mijn brein doet mij er nooit naar verlangen. Alleen tijdens het gebruik (ik vind het wel lekker hoor, die rush
![:wink:]()
) merk ik een zekere honger naar meer en dat maakt mij dan een beetje onrustig, maar als de fuif weer over is, is alles weer rustig in mijn kop.
ik denk dat coke ergens niet in mijn brein "pakt". Ieder stel hersens zit weer anders in elkaar en waar de een gevoelig voor is, zakt bij de ander de broek van af
![:)]()
De een houdt meer van downers en de ander meer van uppers...ik ben al behoorlijk 'up' van nature dus neig er meer naar dat te downen

dan nog verder te uppen.
Het klopt als je zegt dat coke onrustig, achterdochtig en prikkelbaar maakt. Ik zie dat om mij heen bij vrienden die het witte poeder graag nakken. Ook als ze nuchter zijn vind ik ze minder relaxt dan vroeger: ze reageren heftiger (ook als daar naar mijn idee geen enkele aanleiding voor is
![:confused:]()
) en ze zijn een beetje paranoide in mijn ogen. Zware gebruikers vind ik meestal tamelijk agressief en druk.
Ik zeg dan weleens dat het tijd wordt voor een goede joint
Nog vervelender wordt het als het spiegeltje eenmaal op tafel komt: alle aandacht gaat ineens uit naar dat magische poeder dat erop ligt te glanzen en iedereen kijkt alsof hij denkt dat ie tekort komt als hij die spiegel niet heel goed in de gaten houdt. Gesprekken verstommen, want er mag niets gemist worden. Soms werkt dit op mijn lachspieren, maar vaak vind ik het behoorlijk irritant.
Als de lijn eenmaal goed zit, dan is de rust weer even in de tent, want de rush doet zijn werk....maar de werking is maar kort en dan begint het hele gedoe weer van voren af aan
Ik heb een beetje een hekel gekregen aan die typische cokefeestjes, want de aandacht gaat vaak meer uit naar gebruik als je goed oplet, dan naar werkelijke aandacht voor elkaar. Een soort van schijngezelligheid: het is leuk, mits de neuzen gepoederd zijn.
Over die negatieve sfeer rond coke kan ik niets zeggen, omdat ik er nooit mee wordt geconfronteerd dat ik teveel zou gebruiken. Tegen mij zeggen ze eerder: snuif nog een lijntje mee
Ik denk dat als er regelmaat in het gebruik komt de alarmbellen zachtjes mogen gaan rinkelen. Dat is toch een teken dat je brein je er kennelijk toe beweegt op vaste(re) tijden te gaan nemen. Zo bouw je langzaam aan afhankelijkheid op. Maar ieder mens zit anders in elkaar en wat voor de één nog een aanvaardbaar ritme is, is voor de ander al levensgevaarlijk.
Ken jezelf en wees eerlijk naar jezelf toe. Je voelt zelf vaak (on)bewust heel goed aan waar je grenzen liggen en of je daar overheen aan het gaan bent, of niet natuurlijk...
