#1
Het issue van coke is, dat het nooit echt begint, ook al is de ochtend al aangebroken. Men krijgt een warm hoofd, maar een koude zetel in dat hoofd. Zolang je bruist, lijkt interactie een geschenk van God, zodra je de eerste inkrimpingen voelt, blijft alleen de presentatie van het omhulsel over en verras je jezelf onaangenaam als je jezelf down laat gaan. Ik zou toch geen zandkastelen aan het bouwen zijn? Een nieuwe snuif, en het geloof in de eeuwigheid van het enthousiasme is prompt weer helemaal terug.
Met een groepje mensen thuis, net gehaald, veel coke op tafel, iedereen effe flink tekeer en dan de film aanzetten met een biertje. Na zo'n half uur terwijl iedereen over de tafel naar het beeldscherm kijkt, voel je dat je aandacht en die van anderen voor wat er op de TV gaande is verslapt. De een gaat rechtop zitten vanuit een achterover leunende houding, de andere maakt een dubbelzinnige opmerking , en de rest ziet ook weer meer van de kamer dan alleen hun blik richting de TV. Die mooie hoop eist nu de hoofdrol op met de adorerende blikken die het ontvangt, en iedereen begint z'n eigen film.
Met een groepje mensen thuis, net gehaald, veel coke op tafel, iedereen effe flink tekeer en dan de film aanzetten met een biertje. Na zo'n half uur terwijl iedereen over de tafel naar het beeldscherm kijkt, voel je dat je aandacht en die van anderen voor wat er op de TV gaande is verslapt. De een gaat rechtop zitten vanuit een achterover leunende houding, de andere maakt een dubbelzinnige opmerking , en de rest ziet ook weer meer van de kamer dan alleen hun blik richting de TV. Die mooie hoop eist nu de hoofdrol op met de adorerende blikken die het ontvangt, en iedereen begint z'n eigen film.
COKE
dan nog verder te uppen.