Hopeloos zei:
Daar heb ik ook wel is last van, waarschijnlijk ook omdat ik veel te veel slaaptekort heb.
Dan lig ik bijvoorbeeld op de bank weg te dutten, en zit ik net tussen slapen/wakker zijn in, en dan heb ik bijna áltijd dat ik in een donkere ruimte loop en ineens onderuit glij.
Dan schrik ik zo hard wakker dat ik mijn ogen nauwelijks nog dicht durf te doen.
Dit slaap/waak fenomeen kent iedereen volgens mij wel en is toch weer net iets anders als de "echte" slaapverlamming, waar de ts over begint. Je schrikt dan ook met je gehele lichaam en geest weer even helemaal wakker. Ik zie dit altijd een beetje als het moment dat je gewoon letterlijk in slaap begint te vallen, maar dat je bewustzijn er eigenlijk nog net iets te wakker voor is en dus niet helemaal synchroon met de rest loopt. Hierdoor beleef je het moment van dat in slaap vallen dus heel realistisch en voelt het ook daadwerkelijk alsof je een val maakt. Het gevolg is dat je lichaam natuurlijk een logische schrikreactie hierop geeft. Je schrikt je op dat moment inderdaad echt het apelazarus en vaak twijfel je ook nog even kort of het wel "veilig" is om weer verder te slapen. Hoogstwaarschijnlijk val je meteen daarna - zonder je er verder nog druk over te maken - alsnog als een blok in slaap en ben je je nergens meer echt van bewust.
Het is wel typisch ook zo'n vermoeidheidssyndroom volgens mij. In zware tijden, maak ik soms zelfs wel meerdere keren achter elkaar zo'n "struikelpartij", voordat ik daadwerkelijk echt goed in slaap kan vallen. Niet echt een pretje, maar vaak zijn het zulke korte schrikmomenten, dat ik ze niet echt als heel beangstigend ervaar.
Bij een z.g.n. slaapverlamming is dat vaak wel een ander verhaal! Je bewustzijn is dan nog wakker, of wakker geworden tijdens de (meestal vroege of late) REM slaap. Dit is de fase waarin je droomt en al je spieren verlamd zijn (behalve de hartspier en die voor de ademhaling). Deze verlamming is ook noodzakelijk, anders zou je elke beweging die je droomt ook daadwerkelijk gaan uitvoeren. Wanneer je alleen plotseling bewust bent van deze verlamming, kan dit uiteraard zeer beklemmend en / of verstikkend aanvoelen. Je wordt compleet in beslag genomen door een extreme angst, want je kan je opeens niet meer bewegen, je kan tevens niet praten of schreeuwen en normaal ademen gaat ook niet of nog maar heel moeizaam. Omdat je als het ware ook nog steeds aan het dromen bent, kunnen er zeer realistische hallucinaties optreden.
Veel mensen voelen een onzichtbare, kwaadwillende "aanwezigheid" in hun buurt. Men kan voetstappen, gezoem, stemmen of geruis horen. Ook ervaart men soms het gevoel van tinteling of vibratie. Dit in combinatie met een drukkend gevoel op de borst, alsof je door iemand verstikt wordt.
Ik heb dit dus meerdere keren zo meegemaakt en door veel er over te gaan lezen, kwam ik tot de ontdekking dat dit verschijnsel gelukkig niet ongewoon is en dat er velen zijn, met soortgelijke ervaringen. Een hele geruststelling, toch maakt het de ervaring op zichzelf niet echt minder beangstigend op. Het is namelijk zo ontzettend realistisch allemaal en ook lang niet altijd exact hetzelfde. Ik heb het nu gelukkig al heel lang niet meer gehad en eigenlijk hoop ik het ook nooit meer terug te krijgen. Voldoende slaap heeft iig een positieve invloed!