#1
Inderdaad heeft iedereen wel iets ![:wink:]()
Het is pas daadwerkelijk een probleem als je er hinder door ondervindt in je school/sociale/persoonlijke leven. Weetje, ik kan blowen dus af en toe best naar vinden omdat ik dan het gevoel heb dat ik mezelf kwijt ben. Je wordt zo leeg vanbinnen. Wat ik het het leukst vind in mijn leven is mijn opleiding en als ik stoned ben kan ik daar helemaal niet over praten. Misschien dat ik daardoor dat idee van mezelf kwijt zijn kreeg. Als ik niet kan nadenken of praten over de dingen waar ik enthousiast over ben en die ik echt leuk vind, wat is er dan nog van mijn echte 'ik' over? Geen idee wat ik hiermee wil zeggen maar jouw verhaal over stoppen met blowen en daarna pas gaan nadenken over jezelf deed me daar een beetje aan denken.
Het klinkt een beetje alsof je op zoek bent naar iets wat je eigenlijk al hebt: tevreden zijn met jezelf. Maar dat kan niemand anders voor je doen en dat kan je ook niet buiten jezelf vinden. Misschien is het meer accepteren van hoe je leven tot nu toe is gelopen, en beslissen wat je op dit moment verder wil gaan doen. Van iedere ervaring leer je weer wat nieuws, ook al wou je soms dat je dingen anders had gedaan. Shit happens. Dus neem die ervaringen dan ook mee in je nieuwe keuzes. Ik zou zeggen, ga doen wat je leuk vindt, kies voor mensen in je leven waar je vrolijk van wordt, de rest maakt niet uit![:)]()
'Wie ben ik?' is zoals Smartie ook zegt nogal vaag.. Hoe omschrijf je wie je bent? Je kunt dat op verschillende manieren proberen te beschrijven maar er is geen 1 manier die het beste is. En misschien is het ook wel een soortvan niet te beantwoorden..
Toen ik 19 was ben ik ook ingestort met een depressie, gestopt met stage en half jaar pauze van mijn studie. Ik wist het toen ook allemaal echt niet meer. Daarna begonnen met een nieuwe stage, en daar had ik het ineens heel erg naar mijn zin. Dingen doen die ik leuk vind (en die dingen goed (leren) doen), heeft mij denk ik nog het meest geholpen. Oke, naast twee jaar therapie, haha. Van m'n psycholoog moest ik soms ook opschrijven wat ik vond dat ik goed deed. Voor mijn CV moest ik weer mijn goede eigenschappen bedenken. Dat soort dingen laten je wel nadenken over wat je eigenlijk kunt en hoe je doet, en dat heeft mij ook geholpen. Ik heb ook pas sinds die periode, dat ik een beetje een idee heb van hoe ik in elkaar steek.
Maar aan de andere kant: is dat niet voor iedereen een zoektocht? Als je 16 bent, heb je nu eenmaal minder inzicht dan wanneer je 21 bent. Ieder jaar als ik me vergelijk met het jaar ervoor vind ik al dat ik gegroeid ben in bepaalde opzichten. En ik ben nog maar 23.
Daarnaast: zo te horen klink je als een ambitieus en serieus persoon. Waarom zou je je dan aanpassen aan anderen om aardig gevonden te worden? Je hoeft niet te verhullen hoe je bent, en als je uitkomt voor wat jij belangrijk vindt weten anderen ook wat ze aan je hebben. Ik ben zelf ook heel serieus in mijn opleiding, paar klasgenoten van vorig jaar vonden mij ook een nerd maar ja who cares. Het gaat erom wat jij wil!
(En mijn zwakke punt is dat ik dan weer te perfectionistisch ben en onzeker wordt en denk dat ik het allemaal niet haal. Terwijl het uiteindelijk allemaal wel losloopt. But then again shit happens.)
En ik denk niet dat je grootheidswaan hebt. Jezelf aardig vinden en jezelf goed vinden hoort erbij, want wat blijft er over als je dat al niet eens vindt? Zelfvertrouwen is belangrijk. Eerst van jezelf leren houden voor je van een ander kunt houden, remember![:wink:]()
Het klinkt een beetje alsof je op zoek bent naar iets wat je eigenlijk al hebt: tevreden zijn met jezelf. Maar dat kan niemand anders voor je doen en dat kan je ook niet buiten jezelf vinden. Misschien is het meer accepteren van hoe je leven tot nu toe is gelopen, en beslissen wat je op dit moment verder wil gaan doen. Van iedere ervaring leer je weer wat nieuws, ook al wou je soms dat je dingen anders had gedaan. Shit happens. Dus neem die ervaringen dan ook mee in je nieuwe keuzes. Ik zou zeggen, ga doen wat je leuk vindt, kies voor mensen in je leven waar je vrolijk van wordt, de rest maakt niet uit
'Wie ben ik?' is zoals Smartie ook zegt nogal vaag.. Hoe omschrijf je wie je bent? Je kunt dat op verschillende manieren proberen te beschrijven maar er is geen 1 manier die het beste is. En misschien is het ook wel een soortvan niet te beantwoorden..
Toen ik 19 was ben ik ook ingestort met een depressie, gestopt met stage en half jaar pauze van mijn studie. Ik wist het toen ook allemaal echt niet meer. Daarna begonnen met een nieuwe stage, en daar had ik het ineens heel erg naar mijn zin. Dingen doen die ik leuk vind (en die dingen goed (leren) doen), heeft mij denk ik nog het meest geholpen. Oke, naast twee jaar therapie, haha. Van m'n psycholoog moest ik soms ook opschrijven wat ik vond dat ik goed deed. Voor mijn CV moest ik weer mijn goede eigenschappen bedenken. Dat soort dingen laten je wel nadenken over wat je eigenlijk kunt en hoe je doet, en dat heeft mij ook geholpen. Ik heb ook pas sinds die periode, dat ik een beetje een idee heb van hoe ik in elkaar steek.
Maar aan de andere kant: is dat niet voor iedereen een zoektocht? Als je 16 bent, heb je nu eenmaal minder inzicht dan wanneer je 21 bent. Ieder jaar als ik me vergelijk met het jaar ervoor vind ik al dat ik gegroeid ben in bepaalde opzichten. En ik ben nog maar 23.
Daarnaast: zo te horen klink je als een ambitieus en serieus persoon. Waarom zou je je dan aanpassen aan anderen om aardig gevonden te worden? Je hoeft niet te verhullen hoe je bent, en als je uitkomt voor wat jij belangrijk vindt weten anderen ook wat ze aan je hebben. Ik ben zelf ook heel serieus in mijn opleiding, paar klasgenoten van vorig jaar vonden mij ook een nerd maar ja who cares. Het gaat erom wat jij wil!
(En mijn zwakke punt is dat ik dan weer te perfectionistisch ben en onzeker wordt en denk dat ik het allemaal niet haal. Terwijl het uiteindelijk allemaal wel losloopt. But then again shit happens.)
En ik denk niet dat je grootheidswaan hebt. Jezelf aardig vinden en jezelf goed vinden hoort erbij, want wat blijft er over als je dat al niet eens vindt? Zelfvertrouwen is belangrijk. Eerst van jezelf leren houden voor je van een ander kunt houden, remember
). Dit hangt denk ik weer samen met het feit dat ik perfectionistisch ben ingesteld. Wat ik bv ook heb is als ik zenuwachtig wordt ik dingen vergeet, net als heel veel mensen. In principe een vorm van onzekerheid.