I love shrooms zei:Van mij hoef je niet op te houden hoor. Het blijft alleen al een tijdje stil aan de kant van de TS, maargoed hij weet ook al alles natuurlijk
(grapje moet kunnen toch?).
pointofview zei:Als je mijn verhaal hebt gelezen, heb je dan de indruk dat ik Megalomanie (grootheidswaanzin) heb?
pointofview zei:Ik irriteer mezelf mateloos aan mensen die bv. niet eens een fatsoenlijke e-mail kunnen schrijven, geen goede discussie kunnen voeren, keuzes maken die nergens op slaan, opmerkingen idem dito, etc...
pointofview zei:Ik heb zelf het gevoel dat ik dus erg veel begrijp, en zo niet, lees ik mezelf in dat ik het begrijp. Maar erachter komen wie ik ben lukt me gewoon weg niet. Zou een psycholoog mij hiermee kunnen helpen?
SmartieAndMe zei:Je moet ook zeker wel je kwaliteiten en vooral je zwaktes kennen, dat heeft alleen maar voordelen. Je moet alleen bij het zoeken naar die eigenschappen wel specifiek zoeken en niet simpelweg "op zoek zijn naar jezelf". Daar kun je vrij depressief van worden. Wie ben ik, is een vrij onmogelijke vraag. Je kunt hem beantwoorden met je naam, maar verder kun je er niet veel over zeggen. Je kunt karaktereigenschappen noemen, maar die vallen wel te achterhalen. Daarna heb je je antwoord ook wel, als je verder gaat zoeken kom je op een oneindig pad.
Missyy23 zei:pointofview zei:Een klein voorbeeldje: Iemand vraagt aan je wat je van zijn fiets vind. Om aardig gevonden te worden zou je, nomatter hoe lelijk dat ding is, zeggen dat je het een mooie fiets vind. Ik daarentegen, zou eerlijk zeggen wat ik van z'n fiets vind (en aangeven wat er lelijk is en als ik er verstand van heb hem helpen het (in mijn ogen natuurlijk) beter te maken).
Las dit, en wou gewoon even reageren, SmartieAndMe herkende zichzelf hier ook in, en hoewel ik ook eerlijk ben en zou zijn, zou ik gewoon zeggen dat het mijn smaak niet is, maar die persoon verder laten, we hoeven niet allemaal hetzelfde te zijn met dingen. Wat de 1 geweldig vindt, vindt een ander weer nix, en vice versa. En soms moet er ook tact zijn, eerlijkheid is leuk en goed, maar er zijn manieren om dingen te zeggen.
ZERO- zei:Het klinkt een beetje alsof je op zoek bent naar iets wat je eigenlijk al hebt: tevreden zijn met jezelf. Maar dat kan niemand anders voor je doen en dat kan je ook niet buiten jezelf vinden. Misschien is het meer accepteren van hoe je leven tot nu toe is gelopen, en beslissen wat je op dit moment verder wil gaan doen. Van iedere ervaring leer je weer wat nieuws, ook al wou je soms dat je dingen anders had gedaan. Shit happens. Dus neem die ervaringen dan ook mee in je nieuwe keuzes. Ik zou zeggen, ga doen wat je leuk vindt, kies voor mensen in je leven waar je vrolijk van wordt, de rest maakt niet uit![:)]()
SmartieAndMe zei:Precies, dat is eigenlijk wat ik probeerde te zeggen. Een antwoord creëert meer vragen. Als je dus 1 antwoord zoekt zul je er X vragen voor terug krijgen. Het zoeken naar antwoorden geeft dus niet altijd de rust die je verwacht, maar soms juist meer van de onrust die je probeert weg te krijgen!
Gedrag of situaties analyseren kan handig zijn om dat je dan een idee krijgt waar het vandaan komt, maar dit geeft dus echt aan waarom ik van oplossingsgericht werken hou. Aan de andere kant maakt het allemaal geen hol uit natuurlijk, het belangrijkste is dat je je goed voelt en je moet dus datgene doen waardoor je je beter/goed gaat voelen. Denk dat als je dat op een rijtje zet je er snel kan zijn.Missyy23 zei:En idd, het is wel iets wat je moet leren, maar ben er wel blij mee dat ik dingen gewoon kan laten, minder denken, en meer gewoon doen en zijnhelemaal op relatiegebied, dat overanalyseren van elk gevoel toen haalde voor mij wel de lol eraf.
Hier kan ik dus echt mijn mond even niet houden, maar een ontwikkelingsniveau is een heel ander iets dan het hebben van een stoornis.MusicIsLife zei:Nee dat denk ik niet, ik denk dat je oprecht een goed ontwikkelingsniveau hebt. Dat merk iok aan alles: zowel het feit dat je je afvraagt wie je nu eigenlijk bent (hier denken 'domme' mensen niet echt over na), als je taalgebruik dat van hoog niveau is.pointofview zei:Als je mijn verhaal hebt gelezen, heb je dan de indruk dat ik Megalomanie (grootheidswaanzin) heb?
pointofview zei:Het probleem is misschien ook niet dat ik niet tevreden ben met mezelf, maar dat andere niet tevreden zijn met mij. En dan voornamelijk mensen waar ik veel om geef.
Zo heb ik vandaag mijn verhaal gedaan aan iemand die tot 10 maanden geleden heel veel voor mij heeft betekent, en nu nog steeds (op een of andere manier) doet. Ben een tijd met haar bezig geweest, wat uiteindelijk niks is geworden. Met wat ruzie/onenigheden uit elkaar sindsdien eigenlijk nooit meer écht gesproken. Tot een aantal dagen/weken geleden.
Vandaag sprak ik haar, en had ik de drang om mijn verhaal eens te vertellen aan iemand die mij heel goed heeft gekend. Langzaam maar zeker ging het erover, en uiteindelijk heb ik een beknopte versie van mijn beginpost naar haar gestuurd. Uiteindelijk gevraagd welke eigenschappen zij nou eigenlijk bij mij vond passen, en ik kreeg de volgende twee te horen (her words): "Je hebt een ego en bent onzeker." Ze vond dat ik té zelfverzekerd en verwaand overkwam en hierdoor dus een ego over mezelf heen had kleven. Komen we toch weer terug bij mijn grootheidswaanzin, right?
Het zet me wel aan het denken. Ik heb zelf juist het idee dat ik heel objectief heb gekeken naar hoe ik mezelf gedraag, en totaal niet laat zien dat ik mezelf beter voel dan andere. Ik laat (zoals jullie nu wel weten), wel altijd mijn mening horen. Dit plaatste zij trouwens weer onder betweterig, wat ik ook wel kan begrijpen.
Ik heb spijt dat ik het er met haar over heb gehad tho. Vind het fijn dat ze haar mening liet horen, maar ik heb het gevoel dat ze wat er is gebeurt nog steeds niet heeft verwerkt, of in ieder geval haar kijk op mij drastisch heeft veranderd, waardoor ze misschien alleen nog maar de slechte kanten aan mij kan of wilt zien. Dit kan ik haar natuurlijk ook niet kwalijk nemen.
ZERO- zei:Hier kan ik dus echt mijn mond even niet houden, maar een ontwikkelingsniveau is een heel ander iets dan het hebben van een stoornis.
Dat vraag ik me ook af.ZERO- zei:pointofview zei:Het probleem is misschien ook niet dat ik niet tevreden ben met mezelf, maar dat andere niet tevreden zijn met mij. En dan voornamelijk mensen waar ik veel om geef.
Zo heb ik vandaag mijn verhaal gedaan aan iemand die tot 10 maanden geleden heel veel voor mij heeft betekent, en nu nog steeds (op een of andere manier) doet. Ben een tijd met haar bezig geweest, wat uiteindelijk niks is geworden. Met wat ruzie/onenigheden uit elkaar sindsdien eigenlijk nooit meer écht gesproken. Tot een aantal dagen/weken geleden.
Vandaag sprak ik haar, en had ik de drang om mijn verhaal eens te vertellen aan iemand die mij heel goed heeft gekend. Langzaam maar zeker ging het erover, en uiteindelijk heb ik een beknopte versie van mijn beginpost naar haar gestuurd. Uiteindelijk gevraagd welke eigenschappen zij nou eigenlijk bij mij vond passen, en ik kreeg de volgende twee te horen (her words): "Je hebt een ego en bent onzeker." Ze vond dat ik té zelfverzekerd en verwaand overkwam en hierdoor dus een ego over mezelf heen had kleven. Komen we toch weer terug bij mijn grootheidswaanzin, right?
Het zet me wel aan het denken. Ik heb zelf juist het idee dat ik heel objectief heb gekeken naar hoe ik mezelf gedraag, en totaal niet laat zien dat ik mezelf beter voel dan andere. Ik laat (zoals jullie nu wel weten), wel altijd mijn mening horen. Dit plaatste zij trouwens weer onder betweterig, wat ik ook wel kan begrijpen.
Ik heb spijt dat ik het er met haar over heb gehad tho. Vind het fijn dat ze haar mening liet horen, maar ik heb het gevoel dat ze wat er is gebeurt nog steeds niet heeft verwerkt, of in ieder geval haar kijk op mij drastisch heeft veranderd, waardoor ze misschien alleen nog maar de slechte kanten aan mij kan of wilt zien. Dit kan ik haar natuurlijk ook niet kwalijk nemen.
Hoe kan je erg onzeker zijn en tegelijk tevreden zijn met jezelf? Ik zeg niet dat het helemaal hetzelfde is, maar denk dat het wel erg samen hangt. Stel ik ben onzeker over mijn lichaam, betekent dat dan niet eigenlijk dat ik er niet helemaal tevreden mee ben?
Wel interessant trouwens om te horen, zeker en onzeker tegelijk zijn klinkt gek. Aan de andere kant, je heel zeker voordoen en onzeker zijn is niet gek. En zeker zijn op bepaalde gebieden maar onzeker op andere gebieden is ook niet gek. Ik vraag me dan wel af waarin zij vindt dat je een ego hebt en waarin ze vindt dat je onzeker bent/doet. Ik ken ook wel mensen met een groot ego, maar of dat nu ook onzekerheid is..
). Dit hangt denk ik weer samen met het feit dat ik perfectionistisch ben ingesteld. Wat ik bv ook heb is als ik zenuwachtig wordt ik dingen vergeet, net als heel veel mensen. In principe een vorm van onzekerheid.leipebaviaan zei:Als ik niet zo in het na-freaken van benzo's was zou ik zeker een duit in het zakje doen. :P
Dit denk ik zelf dus ook. Ik denk dat ik deze fase een beetje heb uitgesteld, en dit komt denk ik (zoals ik al eerder aangaf) door mijn wietgebruik. Op dit forum gedraag ik mezelf best volwassen, terwijl ik soms ook echt kapot kan gaan van het lachen om puberale grapjes :PJoopiejo zei:Sow, lang verhaal, ik heb je beginpost gelezen en wat door de reacties heen gescrold, maar goed ik wil ook nog wel een duit in het zakkie doen. Ik hou altijd wel van een beetje psychologie van de koude grond.
Ik denk dat je misschien een beetje aan het napuberen bent nu. De soort vragen die je jezelf stelt zijn wel een beetje de vragen die ik in mijn pubertijd had. Dat hoort volgens mij gewoon bij een levensfase, gaat vanzelf wel weer over. Misschien dat die fase bij jou wat laat aan de orde is gekomen nu omdat je eerder niet echt in de gelegenheid was om daarin die ontwikkelingen door te maken.
Het is normaal om onzeker te zijn over dingen. Dat je gepest bent speelt ongetwijfeld mee.pointofview zei:Klinkt heel raar, maar om iets simpels als mijn haar (dat niet goed zit) kan ik al 'onzeker' worden (in dat opzicht niet voldoen aan het beeld dat ik van mezelf heb > onzeker). Dit heeft vast en zeker weer te maken met het feit dat ik vroeger gepest ben om mijn uiterlijk, en als mijn haar goed ziet dit een stuk minder opvalt o.i.d. Iedereen heeft een zelfbeeld van zichzelf, en als ik niet kan tippen aan het beeld dat ik van mezelf heb dan kan ik echt zwaar onzeker worden. (Misschien is onzeker wel een foute benaming, maar gewoonweg totaal niet lekker in m'n vel zitten?)
Maar het heeft niet alleen betrekking op uiterlijk. Ook bepaalde situaties (waar ik niet bekend mee ben bv) kan ik al vrij onzeker worden als ik denk dat ik het niet perfect (in mijn inziens) kan uitvoeren. Hierbij moet je denken aan bv. een presentatie die ik moet doen over een onderwerp waar ik absoluut niks van af weet en een half uur de tijd heb om mezelf voor voor te bereiden (en al helemaal als mijn haar niet goed zit
Onlangs die situaties die afentoe dus voor kunnen komen, ben ik verder tevreden met mezelf. Hetzelfde wat jij dus al aangaf.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."