zonder voorkeur:
a) Coke and Hero (in Dutch a Fireball)
b) Morphine tabs instant 60 mg. starting with three and re-dosing every hour with one while smoking Crystal Meth in Ice form
c) Heroine en DMT (ipv twintig minuten trippen met nawerking bij trip je minstens, op je piek blijvende, meer dan een uur - met DMT vereist dat met momenten wat tandenbijten, niet altijd, maar zelfs de Heroine vlakt de shock van wat DMT teweeg brengt, de poort die het opent, de ultieme dimensie der dimensies waar je in terecht komt, de communicatie met wezens niet van deze wereld en/of tijd terwijl tijd niet langer gelding heeft, op geen enkele manier af, niet het minste beetje, integendeel, je hallucineert van een stevige dosis Heroine ook al uit jezelf, het versterkt enkel de ervaring en doet dus niets af aan de ervaring door de angst te dempen door impulsen op onze mu-receptor af te vuren), angst; die een realiteitswaarde behoeft te hebben wanneer je je doorheen tijd die niet bestaat en ruimte waar ik nog niet uit ben qua realistisch element dit aangaande begeeft als je geconverteerde vorm waaruit de equivalentie van het ego in het tijdloos nu voortkomt: namelijk energie en that's it,terzijde, terug naar de angst, want de angst blijft (je mag zo macho doen als je wil, en er mag enig 'ik weet nu wat te verwachten tolerantie' zijn, toch blijft de 'DMT-Shock' even present en boet niet in door de angstremmende werking van de genomen Opioiden, en angst is de som van de ervaring plus de shock ervan - anders heb je geen aanleg tot niet gewoon trippen, maar het beleven van het transcendente, de metafysica die ons denken, ons eigen zijn an sich zelfs te boven gaat, die shock, die eveneens het aspect verwondering buiten alle mogelijke verwondering om laat spreken, draagt net zo het aspect angst als een ingrijpen in de eigen existentie met aanzet van mogelijks jezelf (ik geloof niet in autonomie, maar dat is een ander debat) maar buiten enige mogelijkheid op interventie grip op je eigen toestand te krijgen, daarin ligt inherent ook het aspect, met noodzaak, angst mogelijks tot in extremis - iets niet moeilijk in te zien wanneer je doorheen een Einstein-Rosen bridge in een totaal alles overtreffende en in zich dragende dimensie die enkel het eindpunt van alle zijn kan zijn reist met deze void als bestemming in een tijdloze meerdimensionale ons begrip nog niet mogelijks, waar het, als het moest bestaan hebben, het thans vervlogen 'ik' de grenzen van zowel geest als zijn op zoekt - ja, dat is iets dat toch niet voor de easy-tripped out-minded is weggelegd...!!! (en verspilling voor de blinde van de holistiek van ons dialectisch existentialisme!) - tevens een debat op zichzelf... De dialectische holistiek of holisme van mijn levenswijze in contemplum (van templum, etymologisch het aanschouwen van het hoogste goed...).
ps: sorry voor mijn erbarmelijk Engels in het begin, uit verwarring na een nogal 'goed' aantal instant Morfine-tabletten en geen slaap voor de derde nacht op rij, ook niet overdag, door het roken van Ice, is mijn geest niet al te helder; gelukkig genoeg heb ik DMT voldoende met doordachtheid laten doorsijpelen dat ik mijn visie daaromtrent er nog makkelijk (lees: doenbaar) krijg bij-getypt, ook al is het een meandering van het topic, in Morfine is een hoger goed gelegen!
citaat (Wittgenstein): de zin van dit bestaan is niet in dit bestaan zelf gelegen (starend naar de sterrenhemel op een WO I slagveld zoals weergegeven in het geniale 'Logicomix'.
The End gaat hier niet op, niet gewoon omdat we tijdloos denken nu, maar ook gezien dit denkpatroon een oneindig karakter betreft. (of hoe niet enkel psychedelica tot filosofie kunnen brengen, terwijl toch het subject naar deze Metafysica net wel een psychedelicum betrof (ditmaals) en ach - hoe heerlijk recursief! - wat op zich recursief is gezien de holistische dialectiek van het bestaan, van al wat is of kan zijn en waarschijnlijk ook dat wat niet kan zijn is tevens recursief en zelfs dat wat niet kan zijn IS reeds, op z'n minst conceptueel en alvast nu; kortom - van onze hersenwerking tot de werking van het gehele multi-versum of zelfs een simpele zinsnede, het is allemaal een groot, recursief oneindig en quantum-milliseconde tijdsbestek tezamen zonder dat deze contradicties een logische inbreuk betreffen, alles hier is recursief ad infinitum)... Anything but the end when time does not exist for one... Neither for all! (Filosofisch en toch relevant grapje, wat een contradictie met bestaansrecht is deze laatste semantische syntax! Heb je 'em?)
![:)]()
