Psychiaters en medicijnen voorschrijven. Mijn mening? Abnormaal.

Veel psychiaters schrijven inderdaad te snel medicatie voor. Als je dit niet wilt kan je beter naar een therapeut of psycholoog gaan, deze is meer gericht op het zelf oplossen van problemen. Psychiaters hun werk is medicatie voorschrijven. Ik ben van mening dat het structureel gebruik van medicatie soms meer schade aanricht dan dat het goed doet. Hoewel het in situaties wel kan helpen om dmv medicatie even met beide voeten op de grond te komen. Ik gebruik af en toe wel dexamfetamine als ik veel voor elkaar moet krijgen. Af en toe een slaaptabletje als ik al dagenlang last heb van m’n slapeloosheid. Soms wat morfine als m’n pijn de pan uit rijst. Ik heb met mezelf afgesproken om niet twee dagen achter elkaar hetzelfde medicijn te gebruiken en geen combi’s. Ik kan me ook wel goed voorstellen dat deze manier niet voor iedereen zal helpen. Als je trauma’s hebt, zware depressies of angstaanvallen kan het wellicht wel verlichten om wat kalmerends te gebruiken maar ik denk dat je op de lange termijn veel meer zult hebben aan een goede therapeut.

Amfitamientje Power zei:

Het is ook zorgwekkend hoe makkelijk allerlei dealers verslavende middelen verstrekken.

Andere kant van het verhaal is natuurlijk wel dat het makkelijk verstrekken/verkopen van middelen de mogelijkheden van het leven vergroten.

Klik om te vergroten...

Klopt, maar zeker het uitvoerend personeel van de medische industrie (dokters psychiaters etc) zou erop moeten richten zo kort mogelijk medicatie en zo min mogelijk uit te schrijven. Het overzicht is ver te zoeken als ik sommige verhalen lees, zo veel valium als je wil, mensen jarenlang aan honderd soorten antidepressiva. Als t nodig is is t nodig, maar wanneer het weer gaat zou het eerste punt waar ze naar kijken afbouwen moeten zijn, kom je er gaandeweg wel achter of het te vroeg is of niet.

Maar helaas, de farma maffia laat dat niet gebeuren dus dat is een mooie gedachte maar meer niet :P
Er gaat zoveel geld in om dat wil je niet eens meer weten, en weet ik veel wat voor smerige praktijken. Jofel is het iig niet, zeker met psychoactieve medicijnen. Mensen zouden geholpen moeten worden, niet murw gebeukt met Ad, benzos antipsychotica en wat voor ellende nog meer.
(nogmaals als t nodig is dan is het nodig en hoe sneller hoe beter, een stap dichterbij "beter" worden

PS mensen zouden voorgelicht moeten worden van te voren!!! Heel veel mensen hebben geen idee waar ze aan beginnen, krijgen amper tekst en uitleg en duwen maar wat in hun hoofd en eventuele bijwerkingen zien ze later maar)

Even los van dat medicatie inderdaad soms te snel wordt voorgeschreven - Het is het werk van een psychiater om medicatie voor te schrijven, dus of ik dat nou abnormaal zou noemen?

Als je geen medicatie wil gebruiken kun je ook altijd nog gewoon nee zeggen hè. Een psychiater geeft een optie tot medicatie, jij bepaalt wat je daarmee doet.

ZERO- zei:

Even los van dat medicatie inderdaad soms te snel wordt voorgeschreven - Het is het werk van een psychiater om medicatie voor te schrijven, dus of ik dat nou abnormaal zou noemen?

Als je geen medicatie wil gebruiken kun je ook altijd nog gewoon nee zeggen hè. Een psychiater geeft een optie tot medicatie, jij bepaalt wat je daarmee doet.

Klik om te vergroten...

En wat voor die psychiater geldt geldt ook voor dealer. Het is zijn werk om drugs te verkopen en als je geen drugs wil gebruiken zeg je gewoon nee.

Amfitamientje Power zei:

En wat voor die psychiater geldt geldt ook voor dealer. Het is zijn werk om drugs te verkopen en als je geen drugs wil gebruiken zeg je gewoon nee.

Klik om te vergroten...

Ja, want als je psychiater wordt is het je werk om zoveel mogelijk medicijnen te verkopen?

Amfitamientje Power zei:

En wat voor die psychiater geldt geldt ook voor dealer. Het is zijn werk om drugs te verkopen en als je geen drugs wil gebruiken zeg je gewoon nee.

Klik om te vergroten...

Ik bedoelde niet dat een psychiater je zo veel mogelijk medicatie moet verkopen want daar hangt gelukkig zijn salaris niet van af Maar om met jou te kijken naar passende medicatie en je hebt daar zelf een keuze in.

Komt allemaal door de bezuinigingen he. Zo'n 8 jaar geleden met m'n burn out was de taak van de psychiater nog veel breder, elke 2 weken a maand op gesprek waar je problematiek besproken werd, en ik moet zeggen dat ik er veel baat bij heb gehad. Niet veel later kwam de omkeer door flinke bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg en nu zie je je psych 1 keer per jaar een half uurtje waar eigenlijk alleen een evaluatie van je medicijngebruik op de agenda staat, en dat is het tegenwoordig qua hulp uit die hoek.

acht.zes zei:

Komt allemaal door de bezuinigingen he. Zo'n 8 jaar geleden met m'n burn out was de taak van de psychiater nog veel breder, elke 2 weken a maand op gesprek waar je problematiek besproken werd, en ik moet zeggen dat ik er veel baat bij heb gehad. Niet veel later kwam de omkeer door flinke bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg en nu zie je je psych 1 keer per jaar een half uurtje waar eigenlijk alleen een evaluatie van je medicijngebruik op de agenda staat, en dat is het tegenwoordig qua hulp uit die hoek.

Klik om te vergroten...

Dat ligt toch echt aan de spych. Hier ga je gewoon op gesprek en medicijnen zijn bijzaak. Je kunt wekelijks, elke 2 weken, maandelijks etc gaan.
Als je niet tevreden bent over je psych dan een ander zoeken. Je eigen keuze.

acht.zes zei:

Komt allemaal door de bezuinigingen he. Zo'n 8 jaar geleden met m'n burn out was de taak van de psychiater nog veel breder, elke 2 weken a maand op gesprek waar je problematiek besproken werd, en ik moet zeggen dat ik er veel baat bij heb gehad. Niet veel later kwam de omkeer door flinke bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg en nu zie je je psych 1 keer per jaar een half uurtje waar eigenlijk alleen een evaluatie van je medicijngebruik op de agenda staat, en dat is het tegenwoordig qua hulp uit die hoek.

Klik om te vergroten...

Dit is ook afhankelijk van de opzet van de instelling. Sommige psychiaters behandelen zelf cliënten in hun eigen praktijk, maar in grote instellingen zijn ze vaak slechts hoofdbehandelaar en/of zorgen voor farmacotherapie. (Een psychiater behandeling laten geven is bijv. echt 3x zo duur in vergelijking met een therapeut.) Daarnaast is er momenteel ook een psychiatertekort..

ZERO- zei:

Als je geen medicatie wil gebruiken kun je ook altijd nog gewoon nee zeggen hè. Een psychiater geeft een optie tot medicatie, jij bepaalt wat je daarmee doet.

Klik om te vergroten...

Het niet eens zijn met een diagnose, op eigen initiatief stoppen met medicatie en zelf andere medicijnen/middelen voorstellen, wordt niet bepaald positief gereageerd is mijn ervaring.

Als je in de ziektewet zit en afhankelijk bent van instanties is het nog moeilijker. Je kunt medicatie of behandeling weigeren, maar dat kan gezien worden als niet meewerken aan je herstel. Dan kan je je uitkering kosten. Op de optie en het recht van een second opinion wordt niet snel gewezen. Nog erger als dan de zgn 'deskundigen' het met elkaar oneens zijn qua diagnose en behandeling.

@ZERO- & @De Dunne
Het betreft een grote organisatie, en die hebben de meeste klappen gehad. Psychiaters kregen leidinggevende functies, en verplegers werden doorgeschoven als persoonlijk begeleiders met alleen maar medische basiskennis. Salaris is laag en werkdruk groot, ik heb in 2 jaar stuk of 12 psychiaters gehad die het gemiddeld 2 maanden volhielden dus dat wil wat zeggen.
Gelukkig is er momenteel geen zorgvraag van mijn kant, dus last heb ik er niet van. Ik ga zoals eerder gezegd 1 keer per jaar naar de psych voor een half uurtje over hoe het gaat/medicijnen besprreken en thats it, voor mij voldoende.

@Albedo
Volgens mij mogen instanties alleen gevallen beoordelen en mogen ze zich niet bezighouden met de behandeling zelf.

acht.zes zei:

@ZERO- & @De Dunne
Het betreft een grote organisatie, en die hebben de meeste klappen gehad. Psychiaters kregen leidinggevende functies, en verplegers werden doorgeschoven als persoonlijk begeleiders met alleen maar medische basiskennis. Salaris is laag en werkdruk groot, ik heb in 2 jaar stuk of 12 psychiaters gehad die het gemiddeld 2 maanden volhielden dus dat wil wat zeggen.
Gelukkig is er momenteel geen zorgvraag van mijn kant, dus last heb ik er niet van. Ik ga zoals eerder gezegd 1 keer per jaar naar de psych voor een half uurtje over hoe het gaat/medicijnen besprreken en thats it, voor mij voldoende.

@Albedo
Volgens mij mogen instanties alleen gevallen beoordelen en mogen ze zich niet bezighouden met de behandeling zelf.

Klik om te vergroten...

Ik gebruik geen (wil het ook niet) geen medicijnen. Als ik naar de psych ging is het echt voor gesprek en therapie.

De Dunne zei:

Ik gebruik geen (wil het ook niet) geen medicijnen. Als ik naar de psych ging is het echt voor gesprek en therapie.

Klik om te vergroten...

Dan kan je toch net zo goed bij een psycholoog terecht?

Albedo zei:

Het niet eens zijn met een diagnose, op eigen initiatief stoppen met medicatie en zelf andere medicijnen/middelen voorstellen, wordt niet bepaald positief gereageerd is mijn ervaring.

Als je in de ziektewet zit en afhankelijk bent van instanties is het nog moeilijker. Je kunt medicatie of behandeling weigeren, maar dat kan gezien worden als niet meewerken aan je herstel. Dan kan je je uitkering kosten. Op de optie en het recht van een second opinion wordt niet snel gewezen. Nog erger als dan de zgn 'deskundigen' het met elkaar oneens zijn qua diagnose en behandeling.

Klik om te vergroten...

Samenvattend klinkt dat mij ook niet echt als heel meewerkend in de oren. :P Maar goed ik ken je situatie niet, ik weet alleen hoe ik en mijn collega's het doen. Heb vaak een verwachting in mijn hoofd dat het overal zo gaat maar er zijn instellingen én hulpverleners die het niet altijd prettig of tactisch aanpakken helaas..

Ik begrijp wel dat het logisch is dat als je in de ziektewet zit je ook in behandeling moet zijn/gaan. Het is logisch dat dan van je wordt verwacht dat je werkt aan je herstel toch?

Over het oneens zijn: een mens is complex en de DSM bestaat uit alleen maar uit hokjes (die helaas verplicht zijn voor de zorgverzekeraar). Het gebeurt soms dat men het daarin met elkaar oneens is, maar het lijkt me des te fijner dat er meerdere hulpverleners meekijken naar je casus zodat er in ieder geval uiteindelijk een goed oordeel over komt. In plaats van dat de ene het ene labeltje opplakt en veel later zegt de andere weer iets anders (terwijl je dat ook nooit 100% voorkomt, het blijft mensenwerk, en je klachtenbeeld kan natuurlijk veranderen).

acht.zes zei:

@ZERO- & @De Dunne
Het betreft een grote organisatie, en die hebben de meeste klappen gehad. Psychiaters kregen leidinggevende functies, en verplegers werden doorgeschoven als persoonlijk begeleiders met alleen maar medische basiskennis. Salaris is laag en werkdruk groot, ik heb in 2 jaar stuk of 12 psychiaters gehad die het gemiddeld 2 maanden volhielden dus dat wil wat zeggen.
Gelukkig is er momenteel geen zorgvraag van mijn kant, dus last heb ik er niet van. Ik ga zoals eerder gezegd 1 keer per jaar naar de psych voor een half uurtje over hoe het gaat/medicijnen besprreken en thats it, voor mij voldoende.

Klik om te vergroten...

Ik heb er voor een aantal cliënten ook helaas (te) veel voorbij zien gaan. Ze gaan ook makkelijk weg omdat de werkdruk op veel plaatsen hoog is, en als iets toch niet helemaal bevalt kunnen ze zo weer ergens anders terecht.

Zwijgrecht zei:

Dan kan je toch net zo goed bij een psycholoog terecht?

Klik om te vergroten...

Nu ga ikook niet meer naar een psychiater toe maar als je “problemen” te diep zitten is en psychiater beter dan een paycholoog is mij altijd verteld.

Amfitamientje Power zei:

Het is ook zorgwekkend hoe makkelijk allerlei dealers verslavende middelen verstrekken.

Klik om te vergroten...

lol

maar klopt ook ja.

Ben nu zelf al 2 weken van m'n laatste ssri (anti) afgestapt, genoeg gehad van die medicatie.
Dit ook uit eigen keus morgen pas vertellen aan m'n psychiater maarja tegenwoordig, heb ik wel zelf de toutjes in handen voorheen was dit wel andersom.
Dus zal geen argumentatie nodig hebben voorheen had dit wel een kwestie geweest.
Ben in die zin ook wel uit behandeld alleen na-zorg blijft als je dat zo kan noemen.

Pompen zei:

Ben nu zelf al 2 weken van m'n laatste ssri (anti) afgestapt, genoeg gehad van die medicatie.
Dit ook uit eigen keus morgen pas vertellen aan m'n psychiater maarja tegenwoordig, heb ik wel zelf de toutjes in handen voorheen was dit wel andersom.
Dus zal geen argumentatie nodig hebben voorheen had dit wel een kwestie geweest.

Klik om te vergroten...

tegenwoordig ? je hebt t over 2 weken waarin je vol gas bent gaan snuiven of slikken en meer benzos slikt dat ze bokito gaven... Voel je je echt alsof je de touwtjes in handen hebt?

Zwijgrecht zei:

tegenwoordig ? je hebt t over 2 weken waarin je vol gas bent gaan snuiven of slikken en meer benzos slikt dat ze bokito gaven... Voel je je echt alsof je de touwtjes in handen hebt?

Klik om te vergroten...

Oke,
Ten eerste ik gebruikte veel langer als dat was het maar 2 weken.
Heb 2,5 jaar 2,5MG Lorazepam geslikt dus wat denk je dat die benzo's mij geen tolerantie hebben opgeleverd ofzo?
Ik heb het over mijn anti-depressiva ik noem het geen benzodiazepine niet eens.

Ja dat heb ik en volgens mij valt daar in jou ogen niet eens iets over te zeggen/weten.
Misschien dat je het dan snapt wanneer jij er voor kiest om van begin dosis = 75 mg, slikte 225mg 6 maanden lang cold-turkey te stoppen, en dat is oke lijkt het er toch wel op als of ik de keuzes maak inderdaad.

Om nog maar ook even in te haken op het feit dat ik zo veel verschillende medicatie's gebruik/krijg "Benzos" Volgens mij kies ik hier zelf voor en dus ook de dosering.