Psychische problemen ontstaan na drugs?

Verbazingwekkend de reacties hier in dit topic!
Hier zijn véél betere psychologen te vinden dan bij welke GGZ instanties dan óók! (Beslist niet spottend bedoeld, maar serieus)
Alleen moet je bij zelf onderzoek wél oppassen dat je niet al te ver de diepte in gaat, en het lijkt me wel verstandig om dit met een goede nee, een zeer goede vriend te doen.
Het zal niet de eerste, en ook niet de laatste keer zijn, dat je in de verwarring raakt...en niet zo'n beetje óók.
Ook ik heb een tijd na mijn terugkomst uit Frankrijk een tijd trauma verwerking mogen ervaren, maar dit is in mijn geval niet in een groep met mede cliënten te .
Integendeel. Want in een groep met mede cliënten krijg je óók het een en ander van anderen te horen, en wordt er min of meer van je verwacht, dat je meedenkt met "handvaten" voor deze medeclient te bedenken.
En juist dit punt, dat is erg lastig.
langdurig
En té diep graven, of dat goed voor iemand is?
Ik heb daar dus mijn twijfels over.
Ik heb mede veteranen gezien, die volledig in de verwarring zijn geraakt, en eindstation werd dus....een langdurige opname in een inrichting....

Diep graven lijkt mij ook niet altijd goed, maar daar hoeft de TS zich wat betreft het rijtje dat ik opnoemde geen zorgen over te maken, omdat al deze dingen niet graven in het verleden, maar daarvan dissociëren.

Yceman224 zei:

Verbazingwekkend de reacties hier in dit topic!
Hier zijn véél betere psychologen te vinden dan bij welke GGZ instanties dan óók! (Beslist niet spottend bedoeld, maar serieus)

Klik om te vergroten...

Ik denk ook dat veel mensen persoonlijke ervaringen hebben met de onderwerpen die hier aangekaart worden, tot op zekere hoogte is dat een aangename al dan niet betere ervaring dan wat een psycholoog voor zich kan halen! En de betere adviesgeving die daar mee gepaard gaat natuurlijk.

Zonder meer.
Hier op DF zitten de allerbeste "kenners".
Kan ook niet anders....

Inderdaad! Ik had wel wat reacties verwacht, maar niet zulke concrete als die ik hier heb gekregen. Daar ben ik erg dankbaar voor! Ik heb al 2 jaar therapie bij een psycholoog, maar ik moet zeggen dat ik daar constant in het zelfde hoekje zit te kijken zonder echte veranderingen.

Ik heb gelukkig ook mensen om me heen die mij steunen en die dichtbij mij staan en daar ga ik deze informatie ook zeker mee delen zodat zij mij hier ook een beetje in kunnen ondersteunen.

Wat fijn, sociale steun is enorm belangrijk en al helemaal als je slecht in je vel zit.
Derealisatie/depersonalisatie is eigenlijk een soort alarmsysteem van je hersenen bij teveel stress/angst etc. Een beetje als een zekering die knapt waardoor de stroom uitvalt. Je hersenen denken "Is me teveel, ik ga uit. Doei". Mijn ervaring is dat de GGz erg symptoomgericht werkt (aka de zekering vervangen ipv het stroomcircuit beter maken waardoor er geen kortsluiting ontstaat). Niet om het volledig af te doen hoor, maar probeer daar ook eens over na te denken en te kijken of je bepaalde patronen kan herkennen die je altijd al hebt gezien bij jezelf. Vooral omdat je de klachten al op jonge leeftijd hebt en daarnaast aangeeft dat je jeugd ook meespeelt in de problematiek. Ik weet niet of dit om interne problemen gaat (jouw emoties) of extern (bepaalde gebeurtenissen)? Niet altijd zo zwart wit natuurlijk, maar wellicht helpt het voor jezelf een duidelijker beeld te schetsen van wat er aan de hand is. In ieder geval alle goeds toegewenst.

Alweer, enkele zeer goede reacties!
Idd, GGZ richt zich op het gevolg, maar vergeet weleens de oorzaak.
Wantrouwig als ik ben, denk ik weleens:
Wordt de oorzaak opgelost, dan verdwijnt de klandizie.
Dat is niet altijd een voordeel voor diezelfde GGZ, al weet ik wel, dat deze het zeer druk heeft.
Ergo is mijn wantrouwen wellicht misplaatst. Ja. Maar toch.
Ikzelf beschouw de diepgraverij, die je daar vaak ondergaat zo heb ik gehoord, beslist niet de oorzaak oplost. Dat geluk treft maar een enkeling jammer genoeg.
Ik lees hier óók dat er iemand al twee jaren aan het therapieën is, zonder vooruitgang...?
Dan is mijn vraag Waarom ga je dan dóór met een zinloze tijdverspilling ?

Hoi,

Misschien is deze post helemaal niet van toepassing, maar ik wil graag jullie opinie weten.

Het zit zo. Wegens een lastige jeugd was ik naar alternatieven middelen wezen zoeken die mij meer afstand lieten nemen van de realiteit. Al gauw kwam ik uit bij wiet en hasj. Ik heb er nooit echt plezier uit kunnen halen, maar het effect waar ik naar zocht was er wel en ik heb dit een periode van 2 jaar wekelijks gebruikt. Ik was toen 16/18. Ik heb ook een aantal badtrips hiervan achter de rug helaas met grote paniekaanvallen.

Op mijn 18e een keer truffels gebruikt en toen is eigenlijk alles bij mij compleet misgegaan. Ik wil niet zeggen dat het enkel daardoor is gekomen, maar het is in ieder geval één van de dingen die mijn problemen tot onverdraaglijk hebben gemaakt. Ik gebruikte dit allemaal in een toestand dat ik compleet niet goed in me vel zat. Ik ben persoonlijk al een stuk gevoeliger dan andere van nature.

Ik zit nu al 2 jaar thuis en mijn wereld is compleet ingestort. Mijn grootste struikelblok is derealisatie en depersonalisatie. Een vrij onbeschrijfelijk gevoel, maar dit zijn wel gevoelens die ik ook ervoer met mijn truffel trip. Ik heb enorme angst om de controle van mijn lichaam en gedachte te verliezen. Iets in me zegt dat dit wel onder andere is gekomen door mijn negatieve ervaring met het trippen.

Ik ben benieuwd hoe jullie hier over denken en eventueel wat er tegen deze dingen te doen is. Het is nu al een hele tijd geleden dat ik iets heb genomen. Ik neem ook al 2 geen druppel alcohol en koffie omdat dit mijn klachten vergroot. Ik heb ook therapie voor mijn klachten, maar ik vind dit een lastig onderwerp om over te praten.

Ervaar je dagelijks:

-Angst
-Onzekerheid
-Dwanggedachten
-Slechte concentratie
-Weinig dopamine
-(lichte) symptomen van depressie?

Hoe voelt het nu je al een tijdje bent gestopt met alles?
Voel je wel dat de klachten minder waren dan eerst?

Ik heb een angsstoornis (ik noem het liever een stressstoornis) en een (lichte) depressie die voornamelijk is veroorzaakt door mijn angst en stress. Onzekerheid over alles was al is al een probleem die er een hele lange tijd voor me is. Geen idee hoe mijn dopamine is en ik denk ook niet dat je dat kan testen, maar ik kan nooit voluit genieten van dingen door mijn constante gevoel van derealisatie, depersonalisatie en mijn andere psychische klachten. Mijn concentratie is ook matig door dit constante gevoel, maar hier had ik ook last van voor mijn ervaringen met drugs, maar het heeft wel waarschijnlijk versterkt. Ik werd vroeger altijd ook al benoemd als erg dromerig.

Klachten die ik heb zijn alleen maar versterkt en constant geworden. Ik voel me op m’n zachts gezegd dramatisch. Ik ben ook gestopt met mijn school, werk en op sociaal gebied ben ik ook eenzaam geworden.

Ik ben geen dokter en daarom durf ik je geen advies te geven...

Maar ik wil je toch even vertellen dat ik afgelopen jaar ook zoiets heb meegemaakt.
Ik ben na een lange tijd intensief dexamfetamine gebruik cold turkey gestopt en daarna direct dagelijks begonnen met blowen.

Ook heb ik in het afgelopen jaar voor het eerst xtc gedaan en dit 5x in een redelijk korte periode gedaan totdat ik de dip niet meer aankon.

Tussendoor ook vaak paddo's en truffels gedaan. Ik had niet door dat ik echt heel veel drugs gebruikte.

Zo ben ik na de laatste 2 keer xtc echt best wel depressief geworden. Dit werd er niet beter op toen ik in februari een mega bad trip kreeg tijdens m'n solo truffel trip.

Afgelopen maanden voelde ik me kut, onzeker, angstig, zat HEEL VEEL in m'n hoofd en ik kreeg niks voor elkaar.

Toen besloot ik om te stoppen met alles. En ben ik gaan sporten. Dit heeft mij erg goed gehopen. Ik dacht eerst dat ik mijn kapot had gemaakt door het intensieve gebruik maar na een tijdje heb ik geleerd wat de oorzaken zijn van de klachten. Te weinig dopamine. Denk ik in ieder geval.

Sporten, dingen opruimen, leven in een schone omgeving zogen voor rust in m'n kop. Dit geeft mij een enorme boost voor de blijheidsstofjes in m'n hoofd.

Werkt dit allemaal niet? Dan kun je misschien antidepressiva nemen om langzaam van de klachten af te komen.

Het slaat misschien nergen op... Maar ik denk dat dit werkt voor mij, dus misschien ook voor jou.

Peace bruh

Belangrijk is ook om echt iets te doen ook al vind je het niet leuk. Je kan niet voor eeuwig wachten tot de klachten weg gaan. Verander wat in je patroon, levensstijl. En dwing jezelf om dingen te doen. Dit wordt na een tijdje steeds makkelijker en leuker.

Dankjewel voor je reactie in ieder geval. Ik had dit gepost, omdat ik graag wilde weten hoe mijn huidige klachten in verbinding kunnen staat met mijn negatieve ervaringen met drugs.

Ik ben er soms bang voor dat dit zelfs een permanent gevolg kan hebben hoe ik mij nu voel. Natuurlijk is het achteraf niet slim geweest om dit te hebben gedaan, maar ik kan nu niet meer terug helaas. Dit constante onheldere gevoel in mijn hoofd is voornamelijk het gene waar ik bang voor bent dat gekomen is door dit allemaal en of het permanent is. In ieder geval wat ik persoonlijk heb geleerd ervan is dat je nooit drugs moet gebruiken wanneer je echt niet lekker in je vel zit.

Sporten is inderdaad een goeie. Ik heb totaal geen structuur in mijn leven momenteel, dus daar valt persoonlijk ook nog veel winst te halen denk ik. Is alleen lastig om gemotiveerd te blijven als je al zo’n lange periode in een grote dip zit. Ik moet ook niet te veel vragen van mezelf, want ik merk dat als ik uit enthousiasme te veel doe dat het echt een stuk slechter met me gaat. Rustige stapjes maken, maar wel op een andere en nieuwe wijze als voorheen.

Ik hoop misschien van andere personen ook nog advies te krijgen. Het zou in ieder geval erg gewaardeerd zijn.

Het is een bekend feit, dat dat cannabis een werking kan hebben, die depressieverhogend kan zijn.
Ik ben geen arts, gelukkig maar, in ieder geval kan ik uit eigen ervaring daarvan zeggen dat ik (Ook uit aanleg) zeer stevige depressies van dit goedje gekregen heb, als ik toendertijd dit had geweten was mij zeeeer veel narigheid bespaard gebleven.
Zo heeft het van enigzins somberheid tot een verandering van levensbeschouwingen gegeven, en ik kan wel zeggen dat de prijs van het cannabis gebruik ontstellend hoog is geweest.
Zo kostte mij het mijn relatie van ruim 5 en een half jaar, waardoor ik nog veel somberder werd, dus nog meer blowen om dit trachten te dempen, hetgeen nog meer tot depressie heeft geleid, enz enz.
Voor mij heeft hash een enorme pro depri werking, dus.
Daar kreeg ik medicatie voor, maar de hash brak hier gewoon doorheen.
Ik blééf depressief.
Nadat ik ermee gestopt ben, is deze zwaardere depressie enigzins verminderd.
Maar, het verlies van mijn zeer geliefde heeft tot een trauma geleid, ik ben daar voor weggevlucht zoals elders reeds staat....
Hash versterkt mijn emoties, mijn gevoel op het moment van blowen.
Dus, om mijn geval zou ik dus alleen dán mogen blowen, als ik me lekker voel.
En juist dat is door allerlei gebeurtenissen definitief verziekt zal ik maar zeggen. De facto: een verdomd hoge prijs betaald, dus....
Nu, vele jaren nadat, is de stelregel geworden die klinkt zo.
Als je niet lekker in je vel zit moet je juist n i e t gaan zuipen, en ook niet gaan blowen.
De roes is can tijdelijke aard, erna zink je weer terug in alle shit...
Wat je ook neemt voor genotsbeleving, er zit a l t i j d een prijs aan vast.
Zo zie ik het.
Ik geloof helemaal niets van de uitspraken, dat weed een anti depressieve werking zou hebben.
De zgn. Safis in India, roken gedurende twee dagen per jaar, zich helemaal out aan de hash.
En ziedaar. Problemen te over in die tijd bij deze typische geloofsgemeenschap....
En natuurlijk zijn er mensen te over die het tegendeel ervaren en ook beweren.
Het zal wel.
Ik geloof er dus niets van.

Jep, achteraf gezien was het in mijn situatie ook niet slim om dit te hebben gedaan, maar ik kan er nu niet veel meer aan veranderen helaas. Jouw verhaal is wel anders dan die van mij, maar de conclusie die je eruit kan trekken is wel dat als je je ‘echt’ niet goed in je vel zit of een hoger bewustzijn heb dan andere het geen goed idee is om drugs te gaan gebruiken.

Ik heb persoonlijk ook verder geen behoefte om ooit nog wiet te gaan gebruiken of harddrugs. Ik weet nu gewoon dat ik ook niet het type ervoor ben, maar af en toe weer een drankje doen zonder zorgen is wel weer iets waar ik naartoe wil werken. Angst om de controle te verliezen en dat alles nog blurrier wordt weerhoudt me ervan om het te doen. Ik zit nu ook nog steeds helemaal niet lekker in mn vel, dus werkt het ook zeer waarschijnlijk averechts.

yo man, ik zit in het zelfde situatie als jij

14e begonnen met blowen.. vanaf 15 kwam daar ook zo nu en dan andere drugs bij. ben nu 19 jaar en zit 2 jaar thuis zonder werk of opleiding. ik weet niet eens wat ik heb maar ik voel me gewoon niet happy en kan me niet tot werk zetten en als ik het doe hou ik het nooit lang vol. ik ga morgen naar de huisarts voor de eerste keer in jaren en ga daar alles vertellen.

ik wens je veel succes man

Zelf ongeveer hetzelfde gehad, wellicht iets minder heftig maar na 2 jaar vaak blowen en af en toe andere drugs, ook last gekregen van derealisatie. Getriggerd door lsd in combinatie met wiet.
Heel herkenbaar de angst om de controle te verliezen/gek te worden, hier had ik de eerste weken ook erg last van. Nadat ik er een poos last van had gehad, merkte ik dus ook dat er eigenlijk verder niks ernstigs aan de hand was behalve dat rare gevoel. De angst werd hierdoor steeds minder en derealisatie verdween hierdoor uiteindelijk na 2 maanden ook. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik denk dat dat het belangrijkste is,
om de angst ervoor aan te pakken.

Succes !

GoldenGrow zei:

yo man, ik zit in het zelfde situatie als jij

14e begonnen met blowen.. vanaf 15 kwam daar ook zo nu en dan andere drugs bij. ben nu 19 jaar en zit 2 jaar thuis zonder werk of opleiding. ik weet niet eens wat ik heb maar ik voel me gewoon niet happy en kan me niet tot werk zetten en als ik het doe hou ik het nooit lang vol. ik ga morgen naar de huisarts voor de eerste keer in jaren en ga daar alles vertellen.

ik wens je veel succes man

Klik om te vergroten...

Klinkt misschien lullig naar jouw kant, maar voor mij is het fijn om te lezen dat ik in ieder geval niet de enige ben. Bij mij is het gevoel ook amper in woorden uit te leggen. Ik zou als ik jou was wel ff van de dingen afblijven die wat met je brein doen als je zo erg in de mik zit met jezelf. Ik wens je veel succes en sterkte man!

Maatje/kennis van mij heeft van zn 14e tot 19e elke dag, de hele dag geblowd. Op zn 18e uitte dit in psychoses en andere klachten, wat schijnt is dat zijn vader ook wel eens last heeft gehad van psychische klachten.

Dit extreme drugsgebruik heeft deze psychische klachten getriggerd. Is zelfs een tijdje tijdje opgenomen. Maar nu dwaal ik af van mijn verhaal...

Waar ik op wilde terugkomen is het feit dat hasj/wiet wordt beschouwd als een heel milde drug. Dit is misschien als je af en toe blowt, maar dagelijks blowen kan echt serieus schade aandoen

Freeway zei:

Zelf ongeveer hetzelfde gehad, wellicht iets minder heftig maar na 2 jaar vaak blowen en af en toe andere drugs, ook last gekregen van derealisatie. Getriggerd door lsd in combinatie met wiet.
Heel herkenbaar de angst om de controle te verliezen/gek te worden, hier had ik de eerste weken ook erg last van. Nadat ik er een poos last van had gehad, merkte ik dus ook dat er eigenlijk verder niks ernstigs aan de hand was behalve dat rare gevoel. De angst werd hierdoor steeds minder en derealisatie verdween hierdoor uiteindelijk na 2 maanden ook. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik denk dat dat het belangrijkste is,
om de angst ervoor aan te pakken.

Succes !

Klik om te vergroten...

Hmm, ja het heeft ook een soort acceptatie nodig om het te verminderen of/en ervan af te komen als ik lees wat jij hebt geschreven. Dat is wel erg lastig natuurlijk. Bij mij is het nu wel al zolang bezig dat ik bijna niet meer kan herinneren wat een heldere geest zonder deze flauwekul nou daadwerkelijk is en voelt. Deze periode voor mij is echt als een soort puzzel met miljoenen stukjes om mezelf weer terug te vinden. Aan de ene kant is het wel een kans die niet iedereen krijgt, maar het is alles behalve makkelijk en het is op sommige momenten enorm frustrerend. Wat ik al zei, als je zo lang in je dip zit verlies je steeds meer motivatiepunten omdat je gaat twijfelen of je wel sterk genoeg bent om eruit te komen.