Emotinium

"Ik heb een angsstoornis (ik noem het liever een stressstoornis) en een (lichte) depressie die voornamelijk is veroorzaakt door mijn angst en stress. Onzekerheid over alles was al is al een probleem die er een hele lange tijd voor me is. Geen idee hoe mijn dopamine is en ik denk ook niet dat je dat kan testen, maar ik kan nooit voluit genieten van dingen door mijn constante gevoel van derealisatie, depersonalisatie en mijn andere psychische klachten. Mijn concentratie is ook matig door dit constante gevoel, maar hier had ik ook last van voor mijn ervaringen met drugs, maar het heeft wel waarschijnlijk versterkt. Ik werd vroeger altijd ook al benoemd als erg dromerig. Klachten die ik heb zijn alleen maar versterkt en constant geworden. Ik voel me op m’n zachts gezegd dramatisch. Ik ben ook gestopt met mijn school, werk en op sociaal gebied ben ik ook eenzaam geworden."

"Dankjewel voor je reactie in ieder geval. Ik had dit gepost, omdat ik graag wilde weten hoe mijn huidige klachten in verbinding kunnen staat met mijn negatieve ervaringen met drugs. Ik ben er soms bang voor dat dit zelfs een permanent gevolg kan hebben hoe ik mij nu voel. Natuurlijk is het achteraf niet slim geweest om dit te hebben gedaan, maar ik kan nu niet meer terug helaas. Dit constante onheldere gevoel in mijn hoofd is voornamelijk het gene waar ik bang voor bent dat gekomen is door dit allemaal en of het permanent is. In ieder geval wat ik persoonlijk heb geleerd ervan is dat je nooit drugs moet gebruiken wanneer je echt niet lekker in je vel zit. Sporten is inderdaad een goeie. Ik heb totaal geen structuur in mijn leven momenteel, dus daar valt persoonlijk ook nog veel winst te halen denk ik. Is alleen lastig om gemotiveerd te blijven als je al zo’n lange periode in een grote dip zit. Ik moet ook niet te veel vragen van mezelf, want ik merk dat als ik uit enthousiasme te veel doe dat het echt een stuk slechter met me gaat. Rustige stapjes maken, maar wel op een andere en nieuwe wijze als voorheen. Ik hoop misschien van andere personen ook nog advies te krijgen. Het zou in ieder geval erg gewaardeerd zijn."

"Jep, achteraf gezien was het in mijn situatie ook niet slim om dit te hebben gedaan, maar ik kan er nu niet veel meer aan veranderen helaas. Jouw verhaal is wel anders dan die van mij, maar de conclusie die je eruit kan trekken is wel dat als je je ‘echt’ niet goed in je vel zit of een hoger bewustzijn heb dan andere het geen goed idee is om drugs te gaan gebruiken. Ik heb persoonlijk ook verder geen behoefte om ooit nog wiet te gaan gebruiken of harddrugs. Ik weet nu gewoon dat ik ook niet het type ervoor ben, maar af en toe weer een drankje doen zonder zorgen is wel weer iets waar ik naartoe wil werken. Angst om de controle te verliezen en dat alles nog blurrier wordt weerhoudt me ervan om het te doen. Ik zit nu ook nog steeds helemaal niet lekker in mn vel, dus werkt het ook zeer waarschijnlijk averechts."

"GoldenGrow zei: yo man, ik zit in het zelfde situatie als jij 14e begonnen met blowen.. vanaf 15 kwam daar ook zo nu en dan andere drugs bij. ben nu 19 jaar en zit 2 jaar thuis zonder werk of opleiding. ik weet niet eens wat ik heb maar ik voel me gewoon niet happy en kan me niet tot werk zetten en als ik het doe hou ik het nooit lang vol. ik ga morgen naar de huisarts voor de eerste keer in jaren en ga daar alles vertellen. ik wens je veel succes man Klik om te vergroten... Klinkt misschien lullig naar jouw kant, maar voor mij is het fijn om te lezen dat ik in ieder geval niet de enige ben. Bij mij is het gevoel ook amper in woorden uit te leggen. Ik zou als ik jou was wel ff van de dingen afblijven die wat met je brein doen als je zo erg in de mik zit met jezelf. Ik wens je veel succes en sterkte man!"

"Freeway zei: Zelf ongeveer hetzelfde gehad, wellicht iets minder heftig maar na 2 jaar vaak blowen en af en toe andere drugs, ook last gekregen van derealisatie. Getriggerd door lsd in combinatie met wiet. Heel herkenbaar de angst om de controle te verliezen/gek te worden, hier had ik de eerste weken ook erg last van. Nadat ik er een poos last van had gehad, merkte ik dus ook dat er eigenlijk verder niks ernstigs aan de hand was behalve dat rare gevoel. De angst werd hierdoor steeds minder en derealisatie verdween hierdoor uiteindelijk na 2 maanden ook. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik denk dat dat het belangrijkste is, om de angst ervoor aan te pakken. Succes ! Klik om te vergroten... Hmm, ja het heeft ook een soort acceptatie nodig om het te verminderen of/en ervan af te komen als ik lees wat jij hebt geschreven. Dat is wel erg lastig natuurlijk. Bij mij is het nu wel al zolang bezig dat ik bijna niet meer kan herinneren wat een heldere geest zonder deze flauwekul nou daadwerkelijk is en voelt. Deze periode voor mij is echt als een soort puzzel met miljoenen stukjes om mezelf weer terug te vinden. Aan de ene kant is het wel een kans die niet iedereen krijgt, maar het is alles behalve makkelijk en het is op sommige momenten enorm frustrerend. Wat ik al zei, als je zo lang in je dip zit verlies je steeds meer motivatiepunten omdat je gaat twijfelen of je wel sterk genoeg bent om eruit te komen."

"Ik denk ook dat het een soort trigger is geweest, maar het heeft ook dingen geactiveerd waar ik niet bewust van ben. Ze zeggen toch ook dat je maar gemiddeld 10% van de functie van je hersenen gebruikt en dat de rest ruis is? Ik heb het gevoel dat die 10% omhoog is gegaan en dat ik een stuk dichter bij mezelf ben gekomen,maar dit betekent niet dat het zonder negatieven gevolgen kan komen. Ik vond het wel opvallend dat dp/dr erg gepaard gaat met hallucinerende drugs. Ik ben al een stuk gevoeliger dan de gemiddelde persoon, dus ik let ook veel meer op mijn gedachten en wat er in mijn lichaam gebeurt. Ik voel continu dat ik overprikkelt ben. Anyway, ik hoop dat ik er ooit vanaf kom of leer om ermee om te gaan, want het duurt nu allemaal wel erg lang. Het is voor een soort puzzel die bestaat uit miljoenen stukjes."

"mikoz zei: Nu je toch zo bewust bent van alles om je heen, allerlei hersenkronkels en overweldigende gevoelens is het misschien wat om de ervaring te onderzoeken. Vraag jezelf af waarom je angst ervaart. Op het moment dat je boos wordt om iets, vraag waarom je boos wordt. Vaak probeert dat ratelende stemmetje in je hoofd meteen een antwoord er bovenop te gooien. Dat is vaak een onbruikbare niet productieve beoordeling over de ervaring. Bijvoorbeeld als je vaak last hebt van een ongemakkelijk gevoel in groepssituaties. Je bent aan het vergaderen en ineens is de aandacht van iedereen op je gericht, doordat iemand refereert naar een punt dat je eerder met diegene 1 op 1 besprak. Je houdt er een angstig en geïriteerd gevoel aan over. Als je je dan afvraagt waarom je je zo voelt is er een grote kans dat je ego meteen klaar staat met zijn standaard uitspraken als: 'als hij me nou niet zo in de schijnwerpers had gezet, was ik niet zo rood geworden en in zweten uitgebarsten. Wat is het toch een klootzak.' of 'waarom stotter ik altijd zo. Wat ben ik toch een kneus.' Maar achter die gedachten zitten vaak diepere gedachten. Ver weg gestopt in het onbewuste. Dus word rustig, vraag jezelf af waarom je je echt voelt zoals je je voelt. Ga terug naar een situatie die je dat gevoel voor de eerste keer gaf (of wanneer je dat gevoel het heftigst ervaarde). Kijk welke gedachte of welk oordeel je over jezelf hebt gevormd bij die situatie. Zorg dat je achter een gedachte komt die oordeelt over jezelf en niet over een ander. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je je minderwaardig bent gaan voelen door een bepaalde gebeurtenis, waarachter de gedachte "Ik ben mislukt" kan zitten. Zit deze gedachte verscholen achter elke beoordeling over situaties waarin je hetzelfde gevoel ervaart als die ene heftige ervaring van jaren geleden? Bedenk redenen waarom deze gedachte je niet meer van dienst is. Bedenk wat er zou gebeuren als je je blijft vasthouden aan deze gedachte. Bedenk een nieuwe gedachte die het tegenovergestelde over jezelf zegt als die oude negatieve gedachte. Bedenk wat er zou gebeuren als deze nieuwe gedachte je gevoel in de ervaring gedeeltelijk zou regelen. Onderzoek, onderzoek, onderzoek. Er zijn misschien meerdere gedachten waardoor je in de greep wordt gehouden. Duik naar binnen, naar het verleden, kijk over de muur van het onbewuste en vind de wortels van je ongemakken. Klik om te vergroten... Dit is een zeer helpende reactie. Dankjewel! Natuurlijk ben ik zelf wel bezig al met het onderzoeken van mezelf. Elke dag eigenlijk wel. Als ik terug kijk hoe ik eerst was voor dit alles kan ik ook wel de conclusie trekken dat mijn bewustzijn echt vele malen verhoogd is. Op zich is dat niet erg en is het iets wat niet iedereen kan ervaren, maar voor mij is het wel heel overweldigend qua prikkels die binnenkomen. Ik kan daar niet zo goed nog mee omgaan en vaak trek ik dan terug naar mezelf en loop ik dingen uit de weg. Er valt op het internet vrij weinig te lezen hoe je het beste met een overweldigende hoeveelheid aan prikkels moet omgaan. Maar erg bedankt voor het benoemen van die onderzoeksvragen. Dat geeft me wat extra opties om dit aan te pakken."

"Yceman224 zei: Volkomen waar, de laatste bovenstaande uitspraak. EHash is niet direct de oorzaak. Nee. Wat het wél is, en zeker bij heel vaak gebruik, is dat het tot allerlei psychische narigheden een aanzienlijke bijdrage levert. Zoals psychoses. Het op zoek gaan naar jezelf herken ik hèlemaal. Toen ik voor de eerste keer een papertrip nam, was toen ik van uiterste verba zing hoe mooi planten en natuur an sich kan zijn, en deze trip volledig omsloeg naar een hèle dikke bad trip, ging ik dus óók al trippende op zoek naar mijzelf. Naast een enorme angst bleef ik in die zóektocht hangen, want juist deze speurtocht levert geen antwoord op. Ik ben ervan overtuigd, dat cannabis voor mensen, die hiervoor gevoelig zijn, veel meer narigheden oplevert, dan dat een joint joy oplevert. Tenminste , wat mij betreft. Wat mij betreft, ik heb maar enkele keren een echte "joy" aan een joint kunnen beleven. De rest was meer een pure vlucht, een afhankelijkheid voeden plús een aant aantal mensen met wie ik ," in een groepje" om kon gaan, totdat mijn reis naar Marseille zich had aangediend. Toen was het einde van de blowtijd daar. Vroeg met dit goedje begonnen, en veel te laat gestopt... Klik om te vergroten... Klopt ik ben van mening dat je geen drugs moet nemen om dingen uit de weg te lopen of om je beter te voelen in een moeilijke periode. Er zijn vast mensen die er wel baat bij hebben, maar over het algemeen gekeken geloof ik niet dat dit het geval is."

"Mindless zei: Hoe lang is het geleden dat je wiet/hasj hebt gebruikt? Als dat niet zo lang is, kan dat de reden zijn. En als het de reden is, dan komt die helderheid echt wel terug als je er mee stopt voor langere tijd. En in het geval van derealisatie/depersonalisatie ook wel, maar daarbij houden mensen het vaak zelf geestelijk in stand door zich de hele dag zorgen te maken. Dat moet je zien te doorbreken met afleiding en stoppen met malen/zorgen maken. Jawel hoor, maar je moet weten waar je naar moet zoeken. Mindfulness, meditatie, yoga, (zen-)boeddhisme, observeren ademhaling, hooggevoeligheid. Zo wat kernwoorden waar je op kunt zoeken naar relevante boeken/teksten/video's. Typ de woorden in het Engels en je vindt nog veel meer. Het internet staat er vol mee. Klik om te vergroten... Ik ben 2,5 jaar geleden gestopt met letterlijk alles wat met mijn brein doet. Wiet, hasj, alcohol, koffie etc. Voornamelijk door mijn angst om de controle te verliezen en omdat ik me geestelijk niet sterk voel. Mijn doel is wel om in de toekomst gewoon weer een lekker biertje te drinken, maar dan moet ik me wel gewoon goed in me vel zitten en niet van alles en nog wat aan m’n kop hebben. Toen ik nog volop deze dingen gebruikte kwam er uiteindelijk gewoon een moment dat mijn onbewuste ik zei; Dit kan niet meer verder zo en vanaf nu stopt alles. Mijn gevoel zegt wel dat mijn ervaringen met drugs een soort van verscholen deel van mijn hersenen heeft bloot gelegd uiteindelijk, maar misschien was dit ook wel gebeurd als ik niks had gebruikt, maar het heeft sowieso het proces versnelt. Overigens het enige waar ik niet mee ben gestopt is roken. Ik weet niet of ik het echt dr/dp te noemen. Het is meer een soort van gevoel van onhelderheid, maar toch ook wel weer een soort helderheid. Een waas die over me heen hangt. Gevoel van compleet binnen je eigen hoofd leven. Het is heel lastig om te verwoorden in ieder geval. Het gevoel is constant en soms zitten er ook pieken in. Wat het ook triggert is duizelingen tijdens het lopen. Af en toe heb ik echt het gevoel alsof ik in elkaar ga zakken. Dit gaat vaak in constante schommelingen als ik in beweging ben. Er zijn inderdaad wel een hoop dingen te vinden, maar ik heb nog niks gevonden wat me ook echt helpt. Vele ook uitgeprobeerd, maar zonder succes. Wat ik soms mis is een beetje doorzettingsvermogen op dit vlak. Vaak dwaalt mijn concentratie enorm snel af."