#1
Mogelijk zet deze ellende je juist aan tot verdieping, iets wat je vriend (die nergens last van heeft) misschien nooit zal bereiken. Ik heb zelf in elk geval nergens spijt van; mijn persoonlijke hindernissen hebben mij mede gebracht waar ik nu ben, en dat is goed.
Wat leuk/mooi dat je dat zegt. Een vriend van mij heeft onlangs toevallig precies hetzelfde gekregen. Tegen hem zeg ik altijd als hij het er moeilijk mee heeft: wacht maar tot je er overheen bent, niks wat je nog onnodig bang maakt. Ik ben ook veel minder angstig dan ik al was, zelfs al was ik niet vaak angstig.
Hij had last van sociale angst, en nu bijna niet meer.
Dit, samen met alle andere positieve (maar vooral negatieve) ervaringen, maken mij tot wie ik ben.
Het was echt heel zwaar. Het voelde als een veel heftigere MDMA kater maar dan "altijd", en nu kom ik er dan toch sterker uit. Fijn dat je er ook geen spijt van hebt! Hopelijk helpt phenibut ook