Radeloos

Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..

Heeft je huisarts geen praktijk ondersteuner waarmee je kan praten? Erover praten met vrienden/familie die je vertrouwd kan ook helpen, of De luisterlijn als je anoniem je verhaal tegen iemand wilt vertellen. Je hoeft dit niet alleen te dragen.

De angst dat het voor altijd zo zal blijven herken ik wel, uit ervaring kan ik je vertellen dat dat niet zo is, ondanks dat dat nu wel zo voelt.

Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer.
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!

Ik heb gelukkig heel veel lieve mensen om me heen die er voor me zijn. Ik probeer er zoveel mogelijk over te praten maar ik voel me ook bezwaard iedereen steeds te beladen hiermee. Wil niet dat ze het zat worden en denken zoek het maar uit met je onzin. Misschien handig om even langs de praktijkondersteuner te gaan, in de hoop dat dat wat helpt..

Kriel zei:

Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..

Klik om te vergroten...

Als je je soort van rustig voelt, kun je misschien proberen daar juist op te focussen? Dat als je "basis" in te nemen. Het feit dat er enige rust is (hoe weinig soms dan ook misschien), betekent al dat er ook enige ruimte is om afstand te kunnen nemen van je gevoelens en je er (vanuit die rust) naar kunt kijken om het zo te kunnen verwerken.

Ik begrijp dat er een angst is dat het zo zal blijven, maar ik lees dat je in een staat bent van weerstand daartegen: "het mag er niet zijn, het moet weg, zo snel mogelijk" Nogmaals, helemaal begrijpelijk dat je dat wilt, maar weerstand tegen pijn en/of angst, versterkt juist die pijn en/of angst.

Het mag verder zo zijn dat je dit niet alleen kunt doen, maar besef je ook dat een dergelijke gedachte als "ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen" je "in de wacht" kan zetten: totaal gericht op het moment dat je die therapie gaat krijgen, ondertussen in je hoofd met weerstand tegen je gevoelens nu. Je zegt ook iets belangrijks:

"het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend"

Dat is cruciaal: ja, het idéé dat je nog zo lang moet wachten op therapie is angstaanjagend. Veel meer dan de aanvankelijke angst zelf (de rauwe sensatie), is het de angst voor angst die zo verlammend werkt. Je kunt dealen met angst, maar je hoofd verteld je nu dingen over de komende periode. Wellicht ben je het niet gewend om je gevoelens op het moment zelf (voldoende) te verwerken en nu alles tegelijk komt, voelt het als teveel om te handelen. Ook weer heel begrijpelijk, maar ik wil je toch blijven zeggen: probeer in de tijd voordat je therapie gaat krijgen, toch steeds terug te komen naar je gevoel en uit het denken óver je gevoel.

En ja, daarnaast lijkt het me ook goed om als het mogelijk is, te gaan praten met een praktijkondersteuner. Het is beter om oog tot oog gerustgesteld te worden.

Kriel zei:

Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..

Klik om te vergroten...

Sterkte!

Wat voor mij uiteindelijk ook hielp was om het gevoel dat je hebt uitgebreid te bestuderen. Wat voel je precies, waar voel je dat, en bovenal waarom word je daar bang van? Besef dat, hoewel het absoluut niet zo voelt, je fysiek niet in gevaar bent. Er kan je niks gebeuren, je lichaam slaat in feite vals alarm. Ik weet niet of je wel eens meditatie geprobeerd hebt, maar een goede oefening is om zo lang als je kunt (tijd gaat erg langzaam als je dit doet, maar probeer 5-10 minuten om te beginnen) te gaan zitten en alleen maar focusen op je ademhaling. Dwing jezelf niet op een bepaalde manier adem te halen, maar observeer gewoon hoe je onbewust ademt en kijk wat voor effect dat heeft op hoe je je voelt. Als dat lukt, probeer dan eens je ademhaling wat te vertragen: adem 5 seconden in door je neus, houd dit 5 seconden vast, adem 5 seconden uit door je mond, houd dat 5 seconden vast. Begin dan weer opnieuw. Je zal voelen dat dit je mentaal rust geeft en dat daarmee je fysieke verschijnselen ook minder wordt.

Mocht je behoefte hebben om een persoonlijk berichtje te sturen, voel je vrij! In ieder geval sterkte met hoe je je nu voelt en probeer echt het idee los te laten dat dit voor altijd zo is.

EDIT: Ohja, en ik ben enorm voorstander van therapie maar besef wel zij je ook niet op magische manier in 1x van je klachten af kunnen helpen. Zij gaan je helpen met het begrijpen van je denkwijze en hoe je dit om kunt draaien (ik kreeg cognitieve gedragstherapie). Alles wat ik hierboven heb getypt heb ik daar ook geleerd. Daarmee wil ik dus niets af doen aan therapie, maar je hopelijk van het idee af helpen dat je niets kunt doen totdat je eindelijk daar terecht kunt. Natuurlijk is het een fijn vooruitzicht om later bij een professional terecht te kunnen, maar tot die tijd kun je zelf ook al stapjes in de juiste richting maken!

De Zandman zei:

Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer.
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!

Klik om te vergroten...

Het is eigenlijk vrij eenvoudig. Elk effect dat een drug heeft, geeft precies het tegenovergestelde effect, als je het niet meer neemt of als het uitwerkt.

Als je van tabak rustig wordt, wordt je onrustig als je ermee stopt. Als je een pep middel neemt om opgepept te raken, wordt je down als je er weer mee stopt.
Altijd het tegenovergestelde akelige terugslag effect.

There is no such a thing as a free lunch, gratis bestaat niet en alleen de zon is gratis.

Lieve mensen,

Als eerste nogmaals heel veel dank voor alle berichten en steun. Ik had niet verwacht zoveel reacties te krijgen waar ik echt wat aan heb.

Vanochtend waren een paar zware uurtjes maar heb me uiteindelijk doorheen gesleept door een brief aan mezelf te schrijven. In deze brief schrijf vanuit de “relativerende ik” naar de “ik die in paniek is”. Dit leek te helpen. Ook had ik een sportmassage gepland staan vanmiddag wat zeer goed hielp. Even focussen op de fysieke pijn van de harde massage liet alles even verdwijnen. Hierna ben ik naar de sportschool gegaan en kort getraind. Rest van de dag rustig en net even gewandeld. Ik voel me iedere keer vreemd na het wandelen. Alsof ik een beetje wiet heb gerookt. Herkent een van jullie dit misschien? Ook heb ik weer wat tintelingen in mijn gezicht. Trekt na even weer weg gelukkig.

De Zandman zei:

Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer.
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!

Klik om te vergroten...

Met wiet kon ik al aardig overprikkeld raken. Ik werk als personal trainer en ben wat introvert van mezelf. Na een lange dag PTs geven en hier en daar een groepsles kwam ik aardig overprikkeld en opgejaagd thuis. Wiet hielp hier altijd wel bij. Even volhouden nog. Hoop dat dit minder zal worden. Ben nu ook gestopt met cafeïne. Wil even helemaal niets meer in mijn lichaam wat stimuleert of wat dan ook.

reDStone zei:

Het is eigenlijk vrij eenvoudig. Elk effect dat een drug heeft, geeft precies het tegenovergestelde effect, als je het niet meer neemt of als het uitwerkt.

Als je van tabak rustig wordt, wordt je onrustig als je ermee stopt. Als je een pep middel neemt om opgepept te raken, wordt je down als je er weer mee stopt.
Altijd het tegenovergestelde akelige terugslag effect.

There is no such a thing as a free lunch, gratis bestaat niet en alleen de zon is gratis.

Klik om te vergroten...

Ik moet me er ook maar bij neerleggen dat naast een legere spaarrekening dit ook de prijs is die ik voor al het wietgebruik moet betalen. Ik ben vaker gestopt in het verleden maar heb het nooit zo heftig ervaren. Ik miste het altijd. Vond het zo heerlijk om een paar jointjes te roken savonds (wat uiteindelijk de hele dag door werd). Nu ben er ik doodsbang van en moet er niet aan denken nog maar een enkele hijs te nemen. Ik was trouwens ook niet vies van (zelfgemaakte) edibles en deed dit ook regelmatig.

Boyman zei:

Sterkte!

Wat voor mij uiteindelijk ook hielp was om het gevoel dat je hebt uitgebreid te bestuderen. Wat voel je precies, waar voel je dat, en bovenal waarom word je daar bang van? Besef dat, hoewel het absoluut niet zo voelt, je fysiek niet in gevaar bent. Er kan je niks gebeuren, je lichaam slaat in feite vals alarm. Ik weet niet of je wel eens meditatie geprobeerd hebt, maar een goede oefening is om zo lang als je kunt (tijd gaat erg langzaam als je dit doet, maar probeer 5-10 minuten om te beginnen) te gaan zitten en alleen maar focusen op je ademhaling. Dwing jezelf niet op een bepaalde manier adem te halen, maar observeer gewoon hoe je onbewust ademt en kijk wat voor effect dat heeft op hoe je je voelt. Als dat lukt, probeer dan eens je ademhaling wat te vertragen: adem 5 seconden in door je neus, houd dit 5 seconden vast, adem 5 seconden uit door je mond, houd dat 5 seconden vast. Begin dan weer opnieuw. Je zal voelen dat dit je mentaal rust geeft en dat daarmee je fysieke verschijnselen ook minder wordt.

Mocht je behoefte hebben om een persoonlijk berichtje te sturen, voel je vrij! In ieder geval sterkte met hoe je je nu voelt en probeer echt het idee los te laten dat dit voor altijd zo is.

EDIT: Ohja, en ik ben enorm voorstander van therapie maar besef wel zij je ook niet op magische manier in 1x van je klachten af kunnen helpen. Zij gaan je helpen met het begrijpen van je denkwijze en hoe je dit om kunt draaien (ik kreeg cognitieve gedragstherapie). Alles wat ik hierboven heb getypt heb ik daar ook geleerd. Daarmee wil ik dus niets af doen aan therapie, maar je hopelijk van het idee af helpen dat je niets kunt doen totdat je eindelijk daar terecht kunt. Natuurlijk is het een fijn vooruitzicht om later bij een professional terecht te kunnen, maar tot die tijd kun je zelf ook al stapjes in de juiste richting maken!

Klik om te vergroten...

Kan het ook zo zijn dat mijn lichaam “vals alarm” slaat wanneer ik volledig in rust ben? Op het moment voel ik me rustig en ontspannen maar toch ervaar ik allemaal sensaties in mijn lichaam en hoor ik die piep. Momenteel heb ik zoiets van het zal wel, kom maar op. Als dat ervoor zorgt dat het snel beter gaat, dat is het maar zo. Ik vraag me ook steeds af wat er precies gaande is in mijn onderbewustzijn gezien ik op het moment geen tot weinig emoties ervaar. Is dat goed? Is dat slecht? Zijn er dan toch onbewust allemaal processen gaande met het verwerken van alle ellende waardoor ik die sensaties in mijn lichaam ervaar? Probeer een beetje alle eindjes aan elkaar vast te knopen zodat ik het beter kan begrijpen. Of is dit puur omdat ik met de wiet gestopt ben slecht 14 dagen geleden

Mindless zei:

Als je je soort van rustig voelt, kun je misschien proberen daar juist op te focussen? Dat als je "basis" in te nemen. Het feit dat er enige rust is (hoe weinig soms dan ook misschien), betekent al dat er ook enige ruimte is om afstand te kunnen nemen van je gevoelens en je er (vanuit die rust) naar kunt kijken om het zo te kunnen verwerken.

Ik begrijp dat er een angst is dat het zo zal blijven, maar ik lees dat je in een staat bent van weerstand daartegen: "het mag er niet zijn, het moet weg, zo snel mogelijk" Nogmaals, helemaal begrijpelijk dat je dat wilt, maar weerstand tegen pijn en/of angst, versterkt juist die pijn en/of angst.

Het mag verder zo zijn dat je dit niet alleen kunt doen, maar besef je ook dat een dergelijke gedachte als "ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen" je "in de wacht" kan zetten: totaal gericht op het moment dat je die therapie gaat krijgen, ondertussen in je hoofd met weerstand tegen je gevoelens nu. Je zegt ook iets belangrijks:

"het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend"

Dat is cruciaal: ja, het idéé dat je nog zo lang moet wachten op therapie is angstaanjagend. Veel meer dan de aanvankelijke angst zelf (de rauwe sensatie), is het de angst voor angst die zo verlammend werkt. Je kunt dealen met angst, maar je hoofd verteld je nu dingen over de komende periode. Wellicht ben je het niet gewend om je gevoelens op het moment zelf (voldoende) te verwerken en nu alles tegelijk komt, voelt het als teveel om te handelen. Ook weer heel begrijpelijk, maar ik wil je toch blijven zeggen: probeer in de tijd voordat je therapie gaat krijgen, toch steeds terug te komen naar je gevoel en uit het denken óver je gevoel.

En ja, daarnaast lijkt het me ook goed om als het mogelijk is, te gaan praten met een praktijkondersteuner. Het is beter om oog tot oog gerustgesteld te worden.

Klik om te vergroten...

Vanochtend was ik aardig in een staat van weerstand inderdaad, ik had het idee dat ik volledig mijn shit aan het verliezen was. Het voelde ook een complete chaos van allemaal emoties en gedachtes tegelijk in mijn hoofd. Ook de angst suïcidaal te worden omdat ik het niet vol zou houden was erg aanwezig. Het was net alsof mijn hersenen op maximaal aan stonden. Hier kwamen ook gedachtes in voor die ik tijdens de mushroom trip had 5,5 week terug. Het voelde inderdaad teveel om te handelen…

Heb het voor elkaar gekregen donderdag 6 april een intake in te plannen bij een therapeut waar ik via een klant terecht ben gekomen voor EMDR therapie, of een andere vorm waarvan de therapeut denkt dat die het beste aansluit op de situatie.

Wil gewoon even zeggen dat ik dit erg interessant vond om allemaal te lezen zeg. Fijn dat je wat geruststelling kan vinden hier en je hopelijk een positiever beeld geeft van de toekomst! @Kriel

@Mindless props voor je reactie. Mooi geschreven!

Kriel zei:

Kan het ook zo zijn dat mijn lichaam “vals alarm” slaat wanneer ik volledig in rust ben? Op het moment voel ik me rustig en ontspannen maar toch ervaar ik allemaal sensaties in mijn lichaam en hoor ik die piep. Momenteel heb ik zoiets van het zal wel, kom maar op. Als dat ervoor zorgt dat het snel beter gaat, dat is het maar zo. Ik vraag me ook steeds af wat er precies gaande is in mijn onderbewustzijn gezien ik op het moment geen tot weinig emoties ervaar. Is dat goed? Is dat slecht? Zijn er dan toch onbewust allemaal processen gaande met het verwerken van alle ellende waardoor ik die sensaties in mijn lichaam ervaar? Probeer een beetje alle eindjes aan elkaar vast te knopen zodat ik het beter kan begrijpen. Of is dit puur omdat ik met de wiet gestopt ben slecht 14 dagen geleden

Klik om te vergroten...

Zeker weten! Dat is juist het moeilijke er aan; onderbewust kan er van alles spelen dat je zelf misschien helemaal niet door hebt. Dat vond ik zo frustrerend: er is toch niks aan de hand?! Waarom voel ik me dan zo?!

Wat super goed dat je zo aan het observeren bent bij jezelf wat je allemaal meemaakt! Probeer er geen goed of slecht oordeel aan te hangen. Het is gewoon wat het is.

Zoals hierboven gezegd heeft het stoppen met regelmatig drugs nemen (in mijn geval antidepressiva en oxazepam) inderdaad ook een groot effect. Je ervaart ineens weer allemaal dingen die je lange tijd onderdrukt hebt. Die komen nu zelfs nog veel sterker dan eerst binnen. Dat zal even wennen zijn, maar ook dit hoort erbij.

Je bent goed bezig, houd dit vol!

Goedemorgen allemaal,

Ik dacht laat ik een kleine update geven gezien het nu twee weken geleden is sinds ik het eerste bericht heb geplaatst.

Alles lijkt langzaam beter te gaan. De angstgevoelens lijken minder heftig en de paniekaanvallen zijn minder frequent. Ze zijn zeker nog aanwezig maar angst dat er fysiek iets mis is is vrijwel helemaal weg. Ik vind het nu meer “irritant” en probeer de fysieke klachten te negeren. Denk aan klachten als tintelingen in mijn gezicht, soms steken op de borst en zo nu en dan hypergevoelige zintuigen en (hele aparte) hoofdpijn. Gek genoeg gaan alle fysieke klachten vaak weg in de avond en kan ik eigenlijk heel goed ontspannen savonds. Ook slapen is eigenlijk niet echt een probleem.

Angsten dat er mentaal wat mis is zijn zeker nog aanwezig en verwacht ook niet dat deze snel weg zullen gaan. Ik probeer me er alleen niet door te laten consumeren.

Het is nu 27 dagen zonder wiet. 20 dagen zonder tabak. 13 dagen zonder diazepam en 13 dagen zonder cafeïne.

Ik kan nog niet zeggen of ik me nou echt wat beter voel omdat alles echt minder wordt of dat ik er simpelweg gewend aan ben geraakt. Aankomende donderdag heb ik eerste gesprek met Jan Mars. Hij is klinisch therapeut die heeft meegewerkt aan psilocybine studies en heeft flink wat kennis en ervaring wat betreft psychedelica. We gaan eerst 2-3 oriënterende gesprekken houden en op basis van wat hier uit komt EMDR therapie.

Allemaal heel positief dus en zeker gezien ik me al langzaam wat beter voel. Alleen heeft het voor mijn gevoel wel al lang genoeg geduurd en is het wel mooi geweest na meer dan 5 weken. Maar goed, hier moet ik me maar bij neerleggen want ertegen vechten heeft weinig zin.

Nogmaals dank allemaal, jullie hebben me erg geholpen mezelf door de moeilijkste dagen te slepen.

Ga zo door! Je zult je zeer waarschijnlijk elke dag een klein beetje beter voelen, koester deze momenten en deze momenten zullen je sterker maken om niet weer opnieuw te beginnen.
Je weet straks ( en nu al) wat je moet doormaken als je weer opnieuw zou moeten stoppen en het is het niet waard!
Respect!

Lieve mensen,

We zijn inmiddels bijna een jaar verder na de psychedelische ervaring die mijn leven volledig veranderd heeft en ik dacht laat ik even de laatste update geven. Ik ga het zo kort mogelijk houden anders ben ik morgenochtend nog niet klaar met dit bericht.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen of hoe ik alles moet verwoorden. Ik voel me op het moment weer helemaal de oude, misschien zelfs beter. De angsten en fysieke klachten zijn soms nog wel aanwezig, en dat is oké. Deze zijn er met een goede rede en mogen er zijn. Hoe vervelend het soms ook kan zijn.

Ik heb in de tussentijd weer mogen genieten van lsd, 2cb, mdma, ketamine, changa dmt en heb een ayahuasca (niet mijn eerste ceremonie) en San Pedro ceremonie mogen ervaren. Deze ervaringen hebben me bijzonder veel geholpen in het proces van mijn persoonlijke ontwikkeling. Dit waren grote overwinningen gezien mijn angst voor geestverruimende middelen / psychedelica erg groot was.

Voor mijn gevoel ben ik echter pas net begonnen aan de reis en heb ik nog een hele lange weg te gaan. Maar voor het eerst in mijn leven kijk ik er naar uit om deze lange weg te bewandelen, ondanks dat het soms erg zwaar kan zijn.

Nogmaals wil ik iedereen bedanken die mij in deze voor mij zware tijd hebben gesteund via deze weg. Jullie hebben echt een verschil gemaakt. Ik hoop dat ik op een dag hetzelfde voor iemand kan betekenen.

Fijn dat je je zoveel beter voelt!

Kriel zei:

Voor mijn gevoel ben ik echter pas net begonnen aan de reis en heb ik nog een hele lange weg te gaan. Maar voor het eerst in mijn leven kijk ik er naar uit om deze lange weg te bewandelen, ondanks dat het soms erg zwaar kan zijn.

Klik om te vergroten...

Een hele grote stap!

De reis gaat ook gewoon door hè. Maar voelen dat je de capaciteit hebt om deze aan te kunnen maakt eigenlijk het hele verschil. Kan soms ook voelen (voor mij in ieder geval) als nog steeds in een tunnel zitten, maar nu tenminste het licht aan het eind van de tunnel te zien. Dus ondanks dat je nog door dingen heen moet, weet je al: het komt goed en daarmee is het eigenlijk ook nu al goed.

Leuk dat je even een update geeft Wel apart dat dit alweer bijna een jaar geleden is joh. Als ik de posts hierboven lees lijkt dit iets van een paar maandjes terug. De tijd vliegt.

Kriel zei:

Lieve mensen,

We zijn inmiddels bijna een jaar verder na de psychedelische ervaring die mijn leven volledig veranderd heeft en ik dacht laat ik even de laatste update geven. Ik ga het zo kort mogelijk houden anders ben ik morgenochtend nog niet klaar met dit bericht.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen of hoe ik alles moet verwoorden. Ik voel me op het moment weer helemaal de oude, misschien zelfs beter. De angsten en fysieke klachten zijn soms nog wel aanwezig, en dat is oké. Deze zijn er met een goede rede en mogen er zijn. Hoe vervelend het soms ook kan zijn.

Ik heb in de tussentijd weer mogen genieten van lsd, 2cb, mdma, ketamine, changa dmt en heb een ayahuasca (niet mijn eerste ceremonie) en San Pedro ceremonie mogen ervaren. Deze ervaringen hebben me bijzonder veel geholpen in het proces van mijn persoonlijke ontwikkeling. Dit waren grote overwinningen gezien mijn angst voor geestverruimende middelen / psychedelica erg groot was.

Voor mijn gevoel ben ik echter pas net begonnen aan de reis en heb ik nog een hele lange weg te gaan. Maar voor het eerst in mijn leven kijk ik er naar uit om deze lange weg te bewandelen, ondanks dat het soms erg zwaar kan zijn.

Nogmaals wil ik iedereen bedanken die mij in deze voor mij zware tijd hebben gesteund via deze weg. Jullie hebben echt een verschil gemaakt. Ik hoop dat ik op een dag hetzelfde voor iemand kan betekenen.

Klik om te vergroten...

Super fijn dat het zo veel beter met je gaat en wat leuk dat je dat ook even laat weten aan ons Soms hoor je nooit meer wat van mensen met een hulpvraag, en dan kun je alleen maar hopen op het beste. Blij om te horen dat het zo goed met je gaat en dat je alles achter je hebt weten te laten!