#1
Ik heb een vage blessure die tintelingen in mijn arm en gezicht lijkt te veroorzaken. Schoudergordelsyndroom. Dat heeft het vanmiddag getriggerd..
Radeloos
34 antwoorden
6 weergaven
18-5-2026
#2
Derealisatie en depersonalisatie gaan vaak samen met angst en paniek klachten dus het is niet heel gek dat het gebeurd maar wel heel vervelend. Mij kan het soms helpen om een koude douche te nemen, in een icepack te knijpen, oefening om je te richten op wat anders zoals bijvoorbeeld dingen op te noemen die je ziet etc.Heel erg bedankt voor je bericht boyman. Momenteel zit ik zwaar in een paniekaanval en ervaar ik overal tintelingen in mijn lichaam. Dit maakt me meer angstig want ik ken het niet. Ik weet niet of dit normaal is? Ik twijfel om noodhulp in te schakelen want ik trek het echt niet langer. Ik zit al sinds half 5 hierin en het wordt langzaam erger. Ik heb diazepam genomen 45 minuten geleden. Ik ben wat rustiger maar de tintelingen worden steeds iets meer. Ik ben zo bang…
Je zou ook de luisterlijn kunnen bellen voor wat afleiding en geruststelling: https://www.deluisterlijn.nl/
Take care❤️
#3
Hmmm, tintelingen herken ik niet van mijn stoppen met wiet. Wel kriebels de eerste weken. En als ik paniek voelde komen ging ik op bed liggen en eindigde meestal weer wakker na een dutje en waren de negatieve/ vreemde zaken telkens verdwenen.
Ik weet even niet wat het kan zijn, maar die koffie van 13h kan paniekaanval veroorzaken rond 14-16h maar pas om 16h30 lijkt me wel ver verwijderd. Maar toch kijk in de toekomst na de relatie van koffie en je aanvallen, het kan toch de caffeïne zijn die je anders opneemt nu je geen wiet meer neemt.
Ik weet even niet wat het kan zijn, maar die koffie van 13h kan paniekaanval veroorzaken rond 14-16h maar pas om 16h30 lijkt me wel ver verwijderd. Maar toch kijk in de toekomst na de relatie van koffie en je aanvallen, het kan toch de caffeïne zijn die je anders opneemt nu je geen wiet meer neemt.
#4
Kan ook hyperventilatie zijn, ademen in een zakje en minder zuurstof inademen en je weet of je aan het hyperventileren was.
#5
Denk dat dit het zou moeten zijn geweest, of in ieder geval slechte ademhaling. Even gewandeld en het gaat wel weer gelukkig. Ik ben in ieder geval kalm.Kan ook hyperventilatie zijn, ademen in een zakje en minder zuurstof inademen en je weet of je aan het hyperventileren was.
Heel erg bedankt allemaal, ik voel me echt geholpen en gesteund door jullie. Blijf het zo vreemd vinden. Vanochtend en vanmiddag had ik goede moed en hoop en zag ik alles weer wat zonniger in. Even later was dat als sneeuw voor de zon verdwenen
#6
Tintelingen in je handen en voeten kunnen van een paniekaanval komen.
Fijn dat je je weer wat beter voelt!
Fijn dat je je weer wat beter voelt!
#7
Zoals @Boyman ook al zei: zeker weten!Kan het ook zo zijn dat mijn lichaam “vals alarm” slaat wanneer ik volledig in rust ben? Op het moment voel ik me rustig en ontspannen maar toch ervaar ik allemaal sensaties in mijn lichaam en hoor ik die piep. Momenteel heb ik zoiets van het zal wel, kom maar op. Als dat ervoor zorgt dat het snel beter gaat, dat is het maar zo.
Maar wees daarnaast ook blij met dat je in rust bent! Zonder dat kun je niet eens je gevoelens verwerken.
Dit klinkt misschien alsof het tegen het instinct ingaat, maar de állerbeste manier om hiermee om te gaan, is je gevoelens beschouwen alsof deze er áltijd zullen blijven. Let op: ik zeg niet dat ze dat zullen, want dat zullen ze niet. Maar pas als je je gevoelens beschouwd alsof ze hier áltijd zullen blijven, zul je terwijl ze aanwezig zijn in complete acceptatie ervan zijn. Dat is de test van ware acceptatie: kan ik hiermee leven, zélfs al zou het nooit weggaan? Antwoord: ja.
Zo kun je temidden van je gevoelens in vrede met je gevoelens zijn en tegelijk het allerbeste door je gevoelens heen werken.
Wellicht zullen er mensen zijn die het hier niet mee eens zijn, maar imo is er niet zoiets als onbewuste verwerking. Alles wat in je onderbewuste gaat, blijft daar zitten, groeien vaak zelfs. Verwerking begint wanneer gevoelens uit het onderbewuste- en in het "licht" van bewustzijn worden gebracht, oftewel: worden doorzien/doorvoelt.Ik vraag me ook steeds af wat er precies gaande is in mijn onderbewustzijn gezien ik op het moment geen tot weinig emoties ervaar. Is dat goed? Is dat slecht? Zijn er dan toch onbewust allemaal processen gaande met het verwerken van alle ellende waardoor ik die sensaties in mijn lichaam ervaar? Probeer een beetje alle eindjes aan elkaar vast te knopen zodat ik het beter kan begrijpen. Of is dit puur omdat ik met de wiet gestopt ben slecht 14 dagen geleden
Maar zorgen maken over wat er allemaal in je onderbewuste zit is onnodig en werk je jezelf zelfs mee tegen. Elk moment worden gevoelens aan jou gepresenteerd om te kunnen voelen: alleen déze hoef je je mee bezig te houden. Je kunt het daadwerkelijk zo gaan bekijken dat je dankbaar bent voor elk gevoel dat er op het moment opkomt, want alleen die gevoelens waar je je bewust van bent, kun je wat mee doen. Het is een beetje een switch die je kunt maken: in plaats van voelen dat je wordt "gestraft" door hoe je je voelt, dit juist als dé mogelijkheden te zien om die gevoelens te verwerken.
Als iets voelt als teveel om te handelen, is dat in mijn ervaring áltijd een indicatie dat je het gevoel niet direct genoeg "aankijkt". Bij direct zien/voelen is er de capaciteit om de meest intense sensaties te voelen.Vanochtend was ik aardig in een staat van weerstand inderdaad, ik had het idee dat ik volledig mijn shit aan het verliezen was. Het voelde ook een complete chaos van allemaal emoties en gedachtes tegelijk in mijn hoofd. Ook de angst suïcidaal te worden omdat ik het niet vol zou houden was erg aanwezig. Het was net alsof mijn hersenen op maximaal aan stonden. Hier kwamen ook gedachtes in voor die ik tijdens de mushroom trip had 5,5 week terug. Het voelde inderdaad teveel om te handelen…
En dit is dan wellicht meer mijn persoonlijke overtuiging (waarvan ik hoop dat niemand er aanstoot aan neemt), maar ik geloof dat we alleen maar dat voorgeschoteld krijgen dat we in principe kunnen handelen (door er dus onze volledige aandacht aan te geven).
Super! Dat is waarschijnlijk al een stuk vroeger dan over een halfjaar.Heb het voor elkaar gekregen donderdag 6 april een intake in te plannen bij een therapeut waar ik via een klant terecht ben gekomen voor EMDR therapie, of een andere vorm waarvan de therapeut denkt dat die het beste aansluit op de situatie.
#8
Dit soort threads is waarom ik van dit forum houd. Shoutout naar iedereen hier.
#9
Het probleem met hyperventileren is wel dat je op dat moment, absoluut niet denkt dat, dat het kan zijn. Het komt wss niet eens in je op, je bent dan in paniek.Denk dat dit het zou moeten zijn geweest, of in ieder geval slechte ademhaling. Even gewandeld en het gaat wel weer gelukkig. Ik ben in ieder geval kalm.
Heel erg bedankt allemaal, ik voel me echt geholpen en gesteund door jullie. Blijf het zo vreemd vinden. Vanochtend en vanmiddag had ik goede moed en hoop en zag ik alles weed wat zonniger in. Even later was dat als sneeuw voor de zon verdwenen
Maar ik weet het ook niet hoor, het was maar een idee. Maar het is niet echt leuk.
#10
Tintelingen horen 100% bij paniekaanvallen. Ik dacht altijd dat ik een hartaanval had.
#11
Hoe is het inmiddels met je?Denk dat dit het zou moeten zijn geweest, of in ieder geval slechte ademhaling. Even gewandeld en het gaat wel weer gelukkig. Ik ben in ieder geval kalm.
Heel erg bedankt allemaal, ik voel me echt geholpen en gesteund door jullie. Blijf het zo vreemd vinden. Vanochtend en vanmiddag had ik goede moed en hoop en zag ik alles weed wat zonniger in. Even later was dat als sneeuw voor de zon verdwenen
Slechte ademhaling kan extreme effecten in het lichaam teweegbrengen. Tintelingen kan ik me zo niet herinneren, maar toen ik last had van chronische hyperventilatie en dus slechte (oppervlakkige) ademhaling, had ik soms ook paniekaanvallen omdat ik zoals hierboven ook gezegd wordt, dacht dat er iets met mijn hart was. (Zelfs nog voor naar het ziekenhuis geweest voor hartonderzoek) Maar allemaal het resultaat van te lang verkeerd ademhalen dus en dan daar weer over inzitten, wat de boel weer erger maakt. Je raakt makkelijk in een loop zo. Vergelijkbaar met de-realisatie/de-personalisatie in die zin en wellicht gerelateerd. Je moet dat patroon van angst doorbreken en dat doe je door uit je hoofd en in je lichaam te gaan zitten met je aandacht.
Fijn dat je je hier gesteund voelt, daar is deze community deels ook voor bedoeld.
Keep us posted
#12
Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..
#13
Heeft je huisarts geen praktijk ondersteuner waarmee je kan praten? Erover praten met vrienden/familie die je vertrouwd kan ook helpen, of De luisterlijn als je anoniem je verhaal tegen iemand wilt vertellen. Je hoeft dit niet alleen te dragen.
De angst dat het voor altijd zo zal blijven herken ik wel, uit ervaring kan ik je vertellen dat dat niet zo is, ondanks dat dat nu wel zo voelt.
De angst dat het voor altijd zo zal blijven herken ik wel, uit ervaring kan ik je vertellen dat dat niet zo is, ondanks dat dat nu wel zo voelt.
#14
Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer.
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!
#15
Ik heb gelukkig heel veel lieve mensen om me heen die er voor me zijn. Ik probeer er zoveel mogelijk over te praten maar ik voel me ook bezwaard iedereen steeds te beladen hiermee. Wil niet dat ze het zat worden en denken zoek het maar uit met je onzin. Misschien handig om even langs de praktijkondersteuner te gaan, in de hoop dat dat wat helpt..