Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..
Als je je soort van rustig voelt, kun je misschien proberen daar juist op te focussen? Dat als je "basis" in te nemen. Het feit dat er enige rust is (hoe weinig soms dan ook misschien), betekent al dat er ook enige ruimte is om afstand te kunnen nemen van je gevoelens en je er (vanuit die rust) naar kunt kijken om het zo te kunnen verwerken.
Ik begrijp dat er een angst is dat het zo zal blijven, maar ik lees dat je in een staat bent van weerstand daartegen: "het mag er niet zijn, het moet weg, zo snel mogelijk" Nogmaals, helemaal begrijpelijk dat je dat wilt, maar weerstand tegen pijn en/of angst, versterkt juist die pijn en/of angst.
Het mag verder zo zijn dat je dit niet alleen kunt doen, maar besef je ook dat een dergelijke gedachte als "ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen" je "in de wacht" kan zetten: totaal gericht op het moment dat je die therapie gaat krijgen, ondertussen in je hoofd met weerstand tegen je gevoelens nu. Je zegt ook iets belangrijks:
"
het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend"
Dat is cruciaal: ja, het idéé dat je nog zo lang moet wachten op therapie is angstaanjagend. Veel meer dan de aanvankelijke angst zelf (de rauwe sensatie), is het de angst voor angst die zo verlammend werkt. Je kunt dealen met angst, maar je hoofd verteld je nu dingen over de komende periode. Wellicht ben je het niet gewend om je gevoelens op het moment zelf (voldoende) te verwerken en nu alles tegelijk komt, voelt het als teveel om te handelen. Ook weer heel begrijpelijk, maar ik wil je toch blijven zeggen: probeer in de tijd voordat je therapie gaat krijgen, toch steeds terug te komen naar je gevoel en uit het denken óver je gevoel.
En ja, daarnaast lijkt het me ook goed om als het mogelijk is, te gaan praten met een praktijkondersteuner. Het is beter om oog tot oog gerustgesteld te worden.