Kriel

"Manu76 zei: Wanneer heb je je laatste koffie, energie drank of cola genomen? Misschien dat dat een uur of twee uur geleden was? Als dat zo was kun je relatie paniekaanval en caffeïne wel onderzoeken.. Klik om te vergroten... Had vanmiddag rond 13 uur 2 cupjes nespresso op. Vanmiddag anderhalf uur getraind en vanavond 20 minuten gewandeld."

"Ik heb een vage blessure die tintelingen in mijn arm en gezicht lijkt te veroorzaken. Schoudergordelsyndroom. Dat heeft het vanmiddag getriggerd.."

"reDStone zei: Kan ook hyperventilatie zijn, ademen in een zakje en minder zuurstof inademen en je weet of je aan het hyperventileren was. Klik om te vergroten... Denk dat dit het zou moeten zijn geweest, of in ieder geval slechte ademhaling. Even gewandeld en het gaat wel weer gelukkig. Ik ben in ieder geval kalm. Heel erg bedankt allemaal, ik voel me echt geholpen en gesteund door jullie. Blijf het zo vreemd vinden. Vanochtend en vanmiddag had ik goede moed en hoop en zag ik alles weer wat zonniger in. Even later was dat als sneeuw voor de zon verdwenen"

"Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend.."

"Ik heb gelukkig heel veel lieve mensen om me heen die er voor me zijn. Ik probeer er zoveel mogelijk over te praten maar ik voel me ook bezwaard iedereen steeds te beladen hiermee. Wil niet dat ze het zat worden en denken zoek het maar uit met je onzin. Misschien handig om even langs de praktijkondersteuner te gaan, in de hoop dat dat wat helpt.."

"Lieve mensen, Als eerste nogmaals heel veel dank voor alle berichten en steun. Ik had niet verwacht zoveel reacties te krijgen waar ik echt wat aan heb. Vanochtend waren een paar zware uurtjes maar heb me uiteindelijk doorheen gesleept door een brief aan mezelf te schrijven. In deze brief schrijf vanuit de “relativerende ik” naar de “ik die in paniek is”. Dit leek te helpen. Ook had ik een sportmassage gepland staan vanmiddag wat zeer goed hielp. Even focussen op de fysieke pijn van de harde massage liet alles even verdwijnen. Hierna ben ik naar de sportschool gegaan en kort getraind. Rest van de dag rustig en net even gewandeld. Ik voel me iedere keer vreemd na het wandelen. Alsof ik een beetje wiet heb gerookt. Herkent een van jullie dit misschien? Ook heb ik weer wat tintelingen in mijn gezicht. Trekt na even weer weg gelukkig. De Zandman zei: Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer. Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren. Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder. Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen. Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen. Sterkte toegewenst! Het komt goed! Klik om te vergroten... Met wiet kon ik al aardig overprikkeld raken. Ik werk als personal trainer en ben wat introvert van mezelf. Na een lange dag PTs geven en hier en daar een groepsles kwam ik aardig overprikkeld en opgejaagd thuis. Wiet hielp hier altijd wel bij. Even volhouden nog. Hoop dat dit minder zal worden. Ben nu ook gestopt met cafeïne. Wil even helemaal niets meer in mijn lichaam wat stimuleert of wat dan ook. reDStone zei: Het is eigenlijk vrij eenvoudig. Elk effect dat een drug heeft, geeft precies het tegenovergestelde effect, als je het niet meer neemt of als het uitwerkt. Als je van tabak rustig wordt, wordt je onrustig als je ermee stopt. Als je een pep middel neemt om opgepept te raken, wordt je down als je er weer mee stopt. Altijd het tegenovergestelde akelige terugslag effect. There is no such a thing as a free lunch, gratis bestaat niet en alleen de zon is gratis. Klik om te vergroten... Ik moet me er ook maar bij neerleggen dat naast een legere spaarrekening dit ook de prijs is die ik voor al het wietgebruik moet betalen. Ik ben vaker gestopt in het verleden maar heb het nooit zo heftig ervaren. Ik miste het altijd. Vond het zo heerlijk om een paar jointjes te roken savonds (wat uiteindelijk de hele dag door werd). Nu ben er ik doodsbang van en moet er niet aan denken nog maar een enkele hijs te nemen. Ik was trouwens ook niet vies van (zelfgemaakte) edibles en deed dit ook regelmatig. Boyman zei: Sterkte! Wat voor mij uiteindelijk ook hielp was om het gevoel dat je hebt uitgebreid te bestuderen. Wat voel je precies, waar voel je dat, en bovenal waarom word je daar bang van? Besef dat, hoewel het absoluut niet zo voelt, je fysiek niet in gevaar bent. Er kan je niks gebeuren, je lichaam slaat in feite vals alarm. Ik weet niet of je wel eens meditatie geprobeerd hebt, maar een goede oefening is om zo lang als je kunt (tijd gaat erg langzaam als je dit doet, maar probeer 5-10 minuten om te beginnen) te gaan zitten en alleen maar focusen op je ademhaling. Dwing jezelf niet op een bepaalde manier adem te halen, maar observeer gewoon hoe je onbewust ademt en kijk wat voor effect dat heeft op hoe je je voelt. Als dat lukt, probeer dan eens je ademhaling wat te vertragen: adem 5 seconden in door je neus, houd dit 5 seconden vast, adem 5 seconden uit door je mond, houd dat 5 seconden vast. Begin dan weer opnieuw. Je zal voelen dat dit je mentaal rust geeft en dat daarmee je fysieke verschijnselen ook minder wordt. Mocht je behoefte hebben om een persoonlijk berichtje te sturen, voel je vrij! In ieder geval sterkte met hoe je je nu voelt en probeer echt het idee los te laten dat dit voor altijd zo is. EDIT: Ohja, en ik ben enorm voorstander van therapie maar besef wel zij je ook niet op magische manier in 1x van je klachten af kunnen helpen. Zij gaan je helpen met het begrijpen van je denkwijze en hoe je dit om kunt draaien (ik kreeg cognitieve gedragstherapie). Alles wat ik hierboven heb getypt heb ik daar ook geleerd. Daarmee wil ik dus niets af doen aan therapie, maar je hopelijk van het idee af helpen dat je niets kunt doen totdat je eindelijk daar terecht kunt. Natuurlijk is het een fijn vooruitzicht om later bij een professional terecht te kunnen, maar tot die tijd kun je zelf ook al stapjes in de juiste richting maken! Klik om te vergroten... Kan het ook zo zijn dat mijn lichaam “vals alarm” slaat wanneer ik volledig in rust ben? Op het moment voel ik me rustig en ontspannen maar toch ervaar ik allemaal sensaties in mijn lichaam en hoor ik die piep. Momenteel heb ik zoiets van het zal wel, kom maar op. Als dat ervoor zorgt dat het snel beter gaat, dat is het maar zo. Ik vraag me ook steeds af wat er precies gaande is in mijn onderbewustzijn gezien ik op het moment geen tot weinig emoties ervaar. Is dat goed? Is dat slecht? Zijn er dan toch onbewust allemaal processen gaande met het verwerken van alle ellende waardoor ik die sensaties in mijn lichaam ervaar? Probeer een beetje alle eindjes aan elkaar vast te knopen zodat ik het beter kan begrijpen. Of is dit puur omdat ik met de wiet gestopt ben slecht 14 dagen geleden Mindless zei: Als je je soort van rustig voelt, kun je misschien proberen daar juist op te focussen? Dat als je "basis" in te nemen. Het feit dat er enige rust is (hoe weinig soms dan ook misschien), betekent al dat er ook enige ruimte is om afstand te kunnen nemen van je gevoelens en je er (vanuit die rust) naar kunt kijken om het zo te kunnen verwerken. Ik begrijp dat er een angst is dat het zo zal blijven, maar ik lees dat je in een staat bent van weerstand daartegen: "het mag er niet zijn, het moet weg, zo snel mogelijk" Nogmaals, helemaal begrijpelijk dat je dat wilt, maar weerstand tegen pijn en/of angst, versterkt juist die pijn en/of angst. Het mag verder zo zijn dat je dit niet alleen kunt doen, maar besef je ook dat een dergelijke gedachte als "ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen" je "in de wacht" kan zetten: totaal gericht op het moment dat je die therapie gaat krijgen, ondertussen in je hoofd met weerstand tegen je gevoelens nu. Je zegt ook iets belangrijks: "het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend" Dat is cruciaal: ja, het idéé dat je nog zo lang moet wachten op therapie is angstaanjagend. Veel meer dan de aanvankelijke angst zelf (de rauwe sensatie), is het de angst voor angst die zo verlammend werkt. Je kunt dealen met angst, maar je hoofd verteld je nu dingen over de komende periode. Wellicht ben je het niet gewend om je gevoelens op het moment zelf (voldoende) te verwerken en nu alles tegelijk komt, voelt het als teveel om te handelen. Ook weer heel begrijpelijk, maar ik wil je toch blijven zeggen: probeer in de tijd voordat je therapie gaat krijgen, toch steeds terug te komen naar je gevoel en uit het denken óver je gevoel. En ja, daarnaast lijkt het me ook goed om als het mogelijk is, te gaan praten met een praktijkondersteuner. Het is beter om oog tot oog gerustgesteld te worden. Klik om te vergroten... Vanochtend was ik aardig in een staat van weerstand inderdaad, ik had het idee dat ik volledig mijn shit aan het verliezen was. Het voelde ook een complete chaos van allemaal emoties en gedachtes tegelijk in mijn hoofd. Ook de angst suïcidaal te worden omdat ik het niet vol zou houden was erg aanwezig. Het was net alsof mijn hersenen op maximaal aan stonden. Hier kwamen ook gedachtes in voor die ik tijdens de mushroom trip had 5,5 week terug. Het voelde inderdaad teveel om te handelen… Heb het voor elkaar gekregen donderdag 6 april een intake in te plannen bij een therapeut waar ik via een klant terecht ben gekomen voor EMDR therapie, of een andere vorm waarvan de therapeut denkt dat die het beste aansluit op de situatie."

"Bombarie zei: Beste kweekkundigen, ik ben eindelijk zover om substraat te maken om het mycelium te laten groeien. Ik wil het hele kweekproces onder de knie krijgen en wil dus geen kant-en-klaar substraat kopen. (want waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. ) Ik heb inmiddels al veel gelezen en gezien over het maken van substraat, maar daardoor is er bij mij (mogelijk onnodig) wat verwarring ontstaan. Ik zie vaak vermiculiet voorbij komen, maar wanneer ik hierop zoek dan zie ook daar verschillen in. Soms is de vermiculiet wit van kleur, de andere keer donker. De ene keer is het weer wat groffer en de ander keer juist fijner van structuur. Eigenlijk is de vraag: is het type vermiculiet van belang of volstaat bijvoorbeeld een zak Pokon Vermiculiet al voor het maken van pddestoelen substraat? Alvast super bedankt voor jullie reacties! Met vriendelijke groet, Een beginnende huis-tuin-keuken kweker. Klik om te vergroten... Gebruik al heel lang pokon vermiculiet in mijn substraat en het werkt meer dan prima 👍🏻"

"Mindless zei: Hoi Willem, Dat klinkt erg naar en des te meer omdat je je niet geholpen voelt bij de huisarts... Van wat ik zo lees denk ik meteen aan de-realisatie/de-personalisatie klachten. Er zijn er hier door de jaren heen al een hoop mensen voorbij gekomen met soortgelijke klachten. Meestal was er wiet en/of psychedelica/mdma in het spel en dan tijdens of na gebruik paniekaanvallen. En vaak was er een angst nooit meer dezelfde persoon te zullen zijn. Zoals je zelf waarschijnlijk wel weet, leg je met wiet gebruiken een laagje fineer van "goed voelen" over je problemen heen. Even goed voelen of tenminste even niet slecht hoeven te voelen. Hiermee leg je je emotionele verwerking dus eigenlijk lam. Heel goed dat je nu bent gestopt met wiet en dat ook als iets goeds ervaart! Hopelijk kun je het definitief zo houden. Maar het is heel waarschijnlijk dat je na 13 dagen niet door al die weggestopte emoties heen bent gewerkt. Hoelang gebruikte je eigenlijk wiet? En hoeveel? De klachten lijken te verdwijnen met diazepam omdat je hier op een vergelijkbare manier als met de wiet je emoties weer verdooft. Ook dit is geen echte oplossing, al kan het op korte termijn wel even rust geven natuurlijk. Kenmerkend bij mensen met de-realisatie/de-personalisatie is dat vaak juist het bang zijn dat het nooit over zal gaan de klachten in stand houdt en zelfs versterkt. Er is vaak een angst dat er iets "kapot" is gegaan in het hoofd. Maar maak je hier nou geen zorgen om, zeker niet als de dokter hier geen aanleiding toe geeft. Er gaat niet iets "kapot in je hoofd" van wiet/psychedelicagebruik. Maar gebruik van met name wiet kan wel je emotionele verwerking in de weg staan en gebruik van psychedelica kan weggestopte emoties juist triggeren. Ik kan natuurlijk alleen maar afgaan op je stukje tekst en daarnaast ben ik niet een huisarts o.i.d. maar ik zou je persoonlijk aanraden om tijdens het wachten op die EMDR therapie wanneer het mogelijk is, je gevoelens juist toe te laten. Wanneer je een regelrechte paniekaanval hebt of je heel erg gespannen voelt, dan die diazepam gebruiken (of wat je dokter ook gezegd heeft), maar op de momenten dat het je niet overweldigd, die gevoelens er proberen te laten zijn. Uiteindelijk is het vastzittende energie die weer moet gaan stromen. Dat kan alleen als het toegelaten wordt. Daarnaast: als het toelaten van die gevoelens even teveel is en het jezelf "platleggen" met medicatie overkill: ga bewegen/sporten! Het beste buiten in de frisse lucht Ook zo gaat vastzittende energie stromen en kom je daarnaast uit je hoofd en in je lichaam. Je kunt een wandeling daarnaast ook nog eens combineren met bewustwording van je gevoel: dubbel zo effectief! Zoveel mogelijk voorkomen dat je in je hoofd gaat zitten, want dan ga je hierover malen. Hopelijk ben je zo iets gerustgesteld. Met deze klachten is het bijna altijd dit, van wat ik heb gezien/gelezen. Maar ik ben ook benieuwd naar anderen meningen. Keep us posted hoe het met je gaat en dit gaat wel over kerel. Hoe minder je je er zorgen over maakt, hoe eerder. Klik om te vergroten... Als eerste heel erg bedankt voor je antwoord. Dit geeft me al een aardige geruststelling. Dit heeft gisteren in combinatie met een goede uitslag van een bloedtest bijna alles al doen verdwijnen. Voelde goed me even geen zorgen te maken en goed te kunnen ontspannen in de avond. Alles wat je noemt makes perfect sense. Er zijn inderdaad een hele boel emoties die nooit verwerkt zijn en al jaren onderdrukt. Mijn vader is overleden toen ik 3,5 jaar oud was aan kanker. Mijn zusje was toen 1,5 en mijn broertje was 10 dagen oud. Het trauma dat ik heb besproken tijdens de mushroom trip was van de avond waarop hij stierf en ik niet langer in het ziekenhuis kon blijven en mijn oom en tante me meenamen naar huis. Ik merk dat nu ik dit typ de emoties hoog oplopen en de piep die ik hoor zo nu en dan veel luider wordt. Ik moest altijd sterk zijn voor mijn moeder want wanneer ik verdrietig was werd mijn moeder nog verdrietiger… Ik dacht altijd dat dit allemaal verwerkt was maar als ik erover nadenk was het altijd diep verborgen en had het invloed op mij in de vorm van boosheid naar de wereld, frustratie en onzekerheid. Ik heb het alleen nooit zo ervaren als dat ik alles nu ervaar. Ik ben af en aan in therapie geweest zonder dat ik het idee had dat dit hielp of klachten verbeterde. Ik moest van mensen om me heen in therapie, want ze zeiden dat dit beter was. Uiteindelijk zonder enkel resultaat (denk ik). Wiet speelt al langer een rol in mijn leven maar heb eerlijk gezegd nooit het idee gehad dat het mijn emoties zo erg verdoofde. Voorheen was het incidenteel. Vervolgens anderhalf jaar lang dagelijks. Hier succesvol mee gestopt voor een lange periode tot ik per ongeluk een persoon verspreid over het spoor zag liggen nadat hij / zij voor de trein was gesprongen. Hierna 2 jaar zeker dagelijks. Dit veroorzaakte op den duur angst en stopte ermee. Tot 2 jaar terug. Sinds dien dagelijks +/- 1 gram tot 14 dagen terug. Het bizarre vond ik zelf dat 24 uur na mijn laatste hijs ik voor het eerst in jaren langer dan 5 minuten heb gehuild om mijn vader. Alsof ik ineens aan het rouwen was en nog steeds ben. Kortom alles wat je noemt makes perfect sense en stelt me erg gerust. Wat me zo bang maakt steeds is dat ik mijn zintuigen heel anders ervaar. Zoals ik eerder beschreef alsof ik 20-30 minuten geleden psychedelica heb genomen. Ik kan dit echter wel koppelen aan emoties maar het lijkt ook op momenten te komen dat ik rustig ben. Ik heb dit nog nooit eerder gehad. Maar met het idee dat ik hier niet alleen in ben en er meer mensen zijn met dezelfde / soortgelijke ervaringen stelt het me erg gerust en geeft het me weer een beetje hoop voor de toekomst.. Verder probeer ik sporten aan te houden zoals ik voorheen deed. Train al jaren fanatiek (bodybuilding / powerliften) en merk dat het wel iets helpt. Wandelen moet ik wel meer gaan doen, hoop dat de drempel lager wordt als het warmer gaat worden. Verder focussen op werk en hobbies. Heb veel heel tevreden klanten en wil dat graag zo houden. Merk dat het allemaal goed afleid. Nogmaals dank voor je antwoord. Ik hou jou / jullie op de hoogte."

"Lieve mensen, Ik weet niet of ik dit in de juiste thread plaats maar momenteel weet ik me even geen raad meer. Ik zal even bij het begin beginnen. 5 weken terug een veel te heftige mushroom trip gehad op 0,7 gram p. cyanescens. Ik denk niet dat het zin heeft te diep in te gaan op deze trip, behalve dat ik tijdens de trip een jeugdtrauma heb besproken met mijn vriendin en een vriend die erbij waren. Na de trip niets aan de hand. Tot 2 weken later. Ik kreeg een heftige paniekaanval. Nooit eerder gehad dus het overviel me bijzonder erg. De dagen erna voelde ik me ook paniekerig en angstig. Gedachtes die tijdens de trip aanwezig waren kwamen terug. Ik rookte tot 3 weken terug gemiddeld 1 gram wiet per dag. Na de paniekaanval ben ik gaan minderen en sinds 13 dagen geen wiet meer aangeraakt. Heel erg blij mee en voelt als een verlossing. Echter, momenteel lijken mijn zintuigen hypergevoelig. Alsof ik 20 minuten geleden psychedelica heb genomen. Ik hoor alles heel helder en intens, ruik alles intenser, zie alles met een heel heftig contrast (ik denk dat jullie wel weten wat ik bedoel) en alles lijkt veel hoger / groter dan voorheen. Angstige gevoelens en paniek zijn nu dagelijks en het schommelt van de ene angst naar de andere. Bang dat er fysiek iets mis is, bang dat ik mentaal ziek ben. Even om te verduidelijken, ik hoor en zie geen dingen die er niet zijn. Alhoewel ik wel bang ben dat dit uiteindelijk zal gaan gebeuren. De klachten lijken te verdwijnen / verminderen wanneer ik diazepam neem. Ik ben al bij de huisarts geweest, meerdere zelfs. Die schuiven het allemaal af op gestopt met wiet en heb niet het idee dat ze me echt helpen. Ik sta op een wachtlijst voor EMDR therapie maar dit duurt nog een half jaar. Ik begin een beetje radeloos te worden en weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben zo bang dat ik nooit meer dezelfde persoon zal zijn (op een negatieve manier) en dat het van kwaad tot erger zal gaan. Ik vroeg me af of er mensen zijn met soortgelijke ervaringen. Groetjes Willem"