Dat is nou juist he punt van rc's he lui..
Dan worden je kinderen PreCogs... of Scanners... of Firestarter.Dat is nou juist he punt van rc's he lui..
De risico's zijn niet bekend.
Dus daarom nooit op regelmatige basis rc's gebruiken. Anders ben jij straks degene die ontdekt dat je misschien wel veel sneller blaasproblemen krijgt, of nierproblemen, of kanker, of geboorteafwijkingen bij je kinderen, of een willekeurig ander iets wat mis kan gaan in je lichaam.
@Mindless kaartte het al eerder aan: je spreekt in raadsels. Echt wtf gast…Dan worden je kinderen PreCogs... of Scanners... of Firestarter.
Kijk films!@Mindless kaartte het al eerder aan: je spreekt in raadsels. Echt wtf gast…
Ik vind jou ook tamelijk obscuurFirestarter (ok... deze is tamelijk obscuur).
Ik gebruik ongeveer 1x in de maand ketamine. Ik vind dit goedje heel interessant. Maar de vraag is wel wat het zo interessant maakt. Ik werk altijd toe naar de k-hole, en als je maar genoeg snuift, dan bereik je dit punt
Echter, eenmaal in deze absurde staat van zijn, is het m.i. nog absurder dan dit: alles is volledig logisch (met terugwerkende kracht kan ik er trouwens vaak geen touw aan vastknopen, en ik vergeet het ook vaak weer). Het is alsof ik zie wat voor een poppenkast het maatschappelijke bestaan is, en dat er een hoop perspectieven zijn waar wij 'stervelingen' niet naar kunnen kijken, en waar we misschien ook niet naar durven kijken. Het is alsof ik communiceer met 'iets dat weet' en een loopje neemt met mijn bekrompen blikveld (in realiteit ben ik gewoon onder narcose natuurlijk, overigens het idee dat dit ook medisch ingezet wordt vind ik een vrij ambitieus verhaal🤡). Zodra ik me hier tegen verzet wordt het een nare aangelegenheid, en als ik het gewoon over me heen laat komen krijg ik een film van allerlei inzichtigen, die ik naderhand dus vaak niet eens meer kan navertellen, omdat het zo overweldigend is. Wat rest is een groot WTF-moment.
Ik ben me ervan bewust dat dit een riskant goedje is: als ik gebruik, gebruik ik veel. Ik ben niet voornemens dit in feestelijke setting te gebruiken.
Hoe ervaar jij de k-hole en/of herken je iets uit mijn beknopte verhaal?
WhyDamn, dit is zo enorm herkenbaar voor mij!
nu vraag ik mij wel af: hoe ervaarde je de rest, buiten die gedachten? Kon je nog zitten, zien, beseffen dat je een mens was of waar je was?
Bij mij begint het zo op het randje van een k-hole aan te voelen als het is zoals je omschrijft maar dan dat ik heel complexe distortions/visuals heb die blenden in mijn zicht. Dat gecombineerd met het gevoel van zelf in die visuals te blenden alsof ik enkel die gedachten ben en die gedachten samen een geheel zijn met die visuals.
De heftigste K-hole die ik ooit ervaarde was nog een stap verder:
Het was 1 januari 2024 en ik was alleen thuis om iets na 12 snachts nadat ik voor de 23ste keer in mijn leven een oudejaarsavond meemaakte die fout was afgelopen. Imagine wat ik dan doe met 1.5 tot 2 gram ketamine... allemaal in een keer mn neus in dus.
Ik ben 5 minuten na die domme zet in een coma gevallen op mijn bed.
Ik kwam uren later stillaan terug bij maar op een heel vreemde manier...
het ging precies van geen realiteit naar een een realiteit maar nog zonder besseff... een realiteit die steeds meer moest gedefinieerd worden.
Ik had toen een ego-dood waardoor ik het begrip van "ik" niet ervaarde. Ik was er niet. Toen bleven er enkel nog gedachten over die niet snapten wat ze waren of van waar ze kwamen merged in een onneindige omgeving van abstracte kleurrijke multidimensionale vormen die onneindig in elkaar vertakten of draaiden, verschoven, splitsten en samensmolten... noem maar op... Ik wist leterlijk in het begin niet dat ik bestond, dat ik een mens was of wat ik anders zou zijn, ik dacht heel de tijd maar na over wat er aan het gebeuren was maar kon echt niet goed nadenken want mijn gedachten botsten telkens op een gebrek aan informatie of bessef van waar ik zelfs kon over beginnen denken.
Alles kwam pas terug stap voor stap boven op het moment dat mijn gedachtenstroom begon te besseffen dat die visuals aangenamer werden of meer logisch aanvoelden als ik er niet zo over panikeerde en het losliet.
Dat legde de link met het idee dat iets de visuals controleerde en zo begon ik mijn ervaring steeds meer uit elkaar te halen. Steeds meer onderscheidingen kon ik maken omdat mijn brein steeds meer linken konden leggen toen de ketamine langzaam uitwerkte... Er was niet meer al dat abstracte gedoe, er was dan opeens bessef van ik + alles. Dan was er bessef van ik + al die kleuren en vormen + gedachten... dan begon ik terug te zien en het bed waarop ik was gevallen te voelen onder mij... dat versnelde het process van nuchter worden opeens enorm..... En zo verder tot op het punt dat ik alles steeds meer en meer begon te begrijpen en ervaren op een menselijke manier.
Ik weet niet hoe lang de stappen appart duurden maar ik weet dat ik zeker pas volledig helder kon functioneren tegen de late namiddag. (minstens 12u later)
Dus, ja, dat komt er dus van als je te ver gaat...
Hoe meer ketamine ik nam, hoe minder (gedefinieerd) ik alles ervaarde. Hoe hoger de dosis, hoe meer dat alles abstract werd en in elkaar over blende... alsof het allemaal uit elkaar werd getrokken en gestript werd van betekenis tot op het punt dat heel mijn realiteit gewoon een soort van abstracte realiteit werd. En als ik zo verder ging werd die space vol alles dus een space vol niets..... coma dus, mijn hersenen staan dan gwn zo goed als uit... zo zie ik dat.... gewoon een lichaam met minimale breinactiviteit. Ik denk letterlijk dat het zo voelt als je dood bent... niets dus.. het voelt gwn "niet". Maar dat is alle geluk nog een stap verder... het is goed gekomen... mijn lichaam stierf niet waardoor mijn lichaam de ketamine afbrak en mijn hersenen zo terug begonnen werken zoals ervoor.
Waarom niet verder gaan in dit topic? Hij is er toch al.
Ik ben zelf een paar keer in een K hole terechtgekomen omdat ik het een goed idee vond om bij te nemen terwijl ik al op het punt was dat ik niet normaal kon inzien hoeveel er op mijn schepje lag. Heb ik spijt van deze ervaringen? Nee, totaal niet. De K hole is een grote mindfuck waarvan je echt niet weet waar je bent, wie je bent en hoe je er terecht bent gekomen.
Het heftigste voor mij was toen ik op bed lag en echt het val gevoel had met mijn hele lichaam. Dit sloeg echter snel weer om naar hevige dissociatie, mijn lichaam voelde aan alsof het zich dicht aan het vouwen was als een boek, maar als het dichtgevouwen was, bleef het doorgaan, dit constant.
Mijn geest voelde alsof het uit mijn lichaam trad, waardoor ik mezelf van boven kon zien. Ook had ik mijn ogen dicht, maar kon ik mijn gehele kamer zien (terwijl het donker was). Op een gegeven moment voelde het alsof ik tijdelijk was overleden, mijn lichaam was er niet meer, maar mijn geest wel, dit voelde... prettig en rustig? Na deze ervaring heb ik geen angst voor de dood meer. Mijn gedachtes waren tijdens deze trip ook erg leeg maar wel wist ik dat ik in een K hole terecht was gekomen en dit weer overging.
Eenmaal ik weer begon bij te komen had ik het idee dat ik bepaalde dingen in mijn leven vanuit een ander perspectief kon zien, wat me uiteindelijk een beter persoon gemaakt heeft.
Ik heb meerdere K hole ervaringen gehad maar deze is me altijd bij gebleven, omdat hij zo intens was.
Wel ga ik zeggen dat ik de K hole nooit zou opzoeken en ik nu ook zeker weet wanneer te stoppen, maar keta is soms zo vervelend dat je met een klein beetje teveel al in de K hole kan komen...
Je reageert op een topic dat sinds 2022 niet meer actief is en op een lid dat in januari 2023 voor het laatst inlogde. Heeft niet zoveel zin. @CokeyBob
Waarom niet verder gaan in dit topic? Hij is er toch al.Damn, dit is zo enorm herkenbaar voor mij!
nu vraag ik mij wel af: hoe ervaarde je de rest, buiten die gedachten? Kon je nog zitten, zien, beseffen dat je een mens was of waar je was?
Bij mij begint het zo op het randje van een k-hole aan te voelen als het is zoals je omschrijft maar dan dat ik heel complexe distortions/visuals heb die blenden in mijn zicht. Dat gecombineerd met het gevoel van zelf in die visuals te blenden alsof ik enkel die gedachten ben en die gedachten samen een geheel zijn met die visuals.
De heftigste K-hole die ik ooit ervaarde was nog een stap verder:
Het was 1 januari 2024 en ik was alleen thuis om iets na 12 snachts nadat ik voor de 23ste keer in mijn leven een oudejaarsavond meemaakte die fout was afgelopen. Imagine wat ik dan doe met 1.5 tot 2 gram ketamine... allemaal in een keer mn neus in dus.
Ik ben 5 minuten na die domme zet in een coma gevallen op mijn bed.
Ik kwam uren later stillaan terug bij maar op een heel vreemde manier...
het ging precies van geen realiteit naar een een realiteit maar nog zonder besseff... een realiteit die steeds meer moest gedefinieerd worden.
Ik had toen een ego-dood waardoor ik het begrip van "ik" niet ervaarde. Ik was er niet. Toen bleven er enkel nog gedachten over die niet snapten wat ze waren of van waar ze kwamen merged in een onneindige omgeving van abstracte kleurrijke multidimensionale vormen die onneindig in elkaar vertakten of draaiden, verschoven, splitsten en samensmolten... noem maar op... Ik wist leterlijk in het begin niet dat ik bestond, dat ik een mens was of wat ik anders zou zijn, ik dacht heel de tijd maar na over wat er aan het gebeuren was maar kon echt niet goed nadenken want mijn gedachten botsten telkens op een gebrek aan informatie of bessef van waar ik zelfs kon over beginnen denken.
Alles kwam pas terug stap voor stap boven op het moment dat mijn gedachtenstroom begon te besseffen dat die visuals aangenamer werden of meer logisch aanvoelden als ik er niet zo over panikeerde en het losliet.
Dat legde de link met het idee dat iets de visuals controleerde en zo begon ik mijn ervaring steeds meer uit elkaar te halen. Steeds meer onderscheidingen kon ik maken omdat mijn brein steeds meer linken konden leggen toen de ketamine langzaam uitwerkte... Er was niet meer al dat abstracte gedoe, er was dan opeens bessef van ik + alles. Dan was er bessef van ik + al die kleuren en vormen + gedachten... dan begon ik terug te zien en het bed waarop ik was gevallen te voelen onder mij... dat versnelde het process van nuchter worden opeens enorm..... En zo verder tot op het punt dat ik alles steeds meer en meer begon te begrijpen en ervaren op een menselijke manier.
Ik weet niet hoe lang de stappen appart duurden maar ik weet dat ik zeker pas volledig helder kon functioneren tegen de late namiddag. (minstens 12u later)
Dus, ja, dat komt er dus van als je te ver gaat...
Hoe meer ketamine ik nam, hoe minder (gedefinieerd) ik alles ervaarde. Hoe hoger de dosis, hoe meer dat alles abstract werd en in elkaar over blende... alsof het allemaal uit elkaar werd getrokken en gestript werd van betekenis tot op het punt dat heel mijn realiteit gewoon een soort van abstracte realiteit werd. En als ik zo verder ging werd die space vol alles dus een space vol niets..... coma dus, mijn hersenen staan dan gwn zo goed als uit... zo zie ik dat.... gewoon een lichaam met minimale breinactiviteit. Ik denk letterlijk dat het zo voelt als je dood bent... niets dus.. het voelt gwn "niet". Maar dat is alle geluk nog een stap verder... het is goed gekomen... mijn lichaam stierf niet waardoor mijn lichaam de ketamine afbrak en mijn hersenen zo terug begonnen werken zoals ervoor.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."