#1
En de grap is: dit is nu een momentopname. Misschien denk ik er over een jaar weer heel anders over.
Hoe ziet het onderhoud van jouw herstel er uit?
28 antwoorden
4 weergaven
18-5-2026
#2
Zonder iedereen met verslavingsproblematiek te niet te doen...
Maar ik krijg hier op het forum ook een beetje een ander gevoel bij het omgaan met verslaving. Als in: voor mij voelt het soms alsof men elkaar nog dieper in de verslaving/slachtofferrol duwt dan nodig is. Onbedoeld en goedbedoeld though. Ik weet niet zo goed hoe ik dit goed duidelijk moet maken, zonder mensen tegen het zere been te trappen, want dat is niet mijn bedoeling.
Maar... Zoals ik gister ergens gepost heb, ben ik zelf bijv. "gewoon" gestopt met mijn verslavingen. Zonder veel last of cravings. Enkel de benzo's hebben me wat langer in hun greep gehouden en soms ook weer teruggetrokken. Maar om nou te zeggen dat ik door een hel ging, vind ik overdreven. Het enige nadeel van die benzo's, is dat je daar (over het algemeen) niet op de zanzamanier mee kan stoppen en er dus een aantal weken/maanden voor uit moet trekken, vanwege het gevaar op acute ontwenningsverschijnselen die mogelijk levensbedreigend zijn. Dat soort tips vind ik wel helpend natuurlijk. In alle gevallen.
En als ik om me heen kijk in mijn eigen kring, hebben de meesten een of meerdere verslavingen (coke/speed/cannabis/alcohol/nicotine, bijv.) ook op dezelfde wijze gestaakt. Júíst omdat men verder van weinig informatie omtrent verslavingsproblematiek voorzien is.
Nou zie ik ook wel dat er hier erg zware gevallen bij zitten natuurlijk en vooral dus met middelen waar acuut staken een gevaar wordt. Ik vraag me alleen soms af of alles wel helpend is of dat het ook tegendraads werkt, vanwege de toch best heftige verhalen die gedeeld worden (die niet gebagatelliseerd hoeven of moeten worden. Als je dat zo ervaart, ervaar je dat zo).
Soms is "gewoon niet meer doen" ook een optie. Ik betrap me er iig zelf soms ook op dat ik meega in bepaalde verhalen of statements en dan met terugwerkende kracht een gevoel krijg dat het toch allemaal best heftig was, vwb mijn eigen verslavingen. En dat wás ook zo, qua gebruik. Maar niet wb het staken daarvan.
En precies dat zie ik ook om me heen, met vergelijkbare gevallen als ik, die verder niet op dergelijke fora actief zijn en überhaupt weinig kennis over drugs, middelen en verslaving hebben en dus ook geen andere verhalen over verslavingen kennen en eigenlijk nauwelijks bewust verslaafd zijn. Enkel op een punt gekomen dat je denkt "nou is het mooi geweest". Met als aanleiding bijvoorbeeld simpelweg de route die het leven uitgestippeld heeft. Door het starten aan je eerste "echte" baan of het krijgen van kinderen enz.
Ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel en niet het gevoel krijgen dat ik jullie niet serieus neem, want dat doe ik wel en zie ook de verschillen in gradaties qua verslavingen. Maar in een aantal gevallen denk ik soms ook: "Tja, ik weet niet of dit nou helpend is of het juist erger maakt".
Kennis en lotgenoteninformatie is prettig wanneer je dat echt nodig hebt. Alleen als ik soms wel eens iemand zie posten "ik zit nu 3 maanden aan de 3mmc en kan niet stoppen" en dan een advies krijgen tot aan klinieken in verweggistan en avondlange sessies bij een zelfhulpgroep en een dagelijkse routine aan tips en trics om hier mee verder te gaan, dan denk ik ook wel eens "schop onder je hol en kap gewoon zeg".
Ik mis de nuance soms gewoon een beetje. Probeer daar ook aan te denken, zou ik willen zeggen. Zonder meteen je eigen verslaving te kopieren naar de ander. Het is niet altijd hetzelfde.
Excuus voor de lange post en nogmaals: ik bagatelliseer niemands verhaal. Enkel mijn gedachten over hoe ik het hier soms zie en hoe ik het elders zie of heb gezien en ervaren.
Maar ik krijg hier op het forum ook een beetje een ander gevoel bij het omgaan met verslaving. Als in: voor mij voelt het soms alsof men elkaar nog dieper in de verslaving/slachtofferrol duwt dan nodig is. Onbedoeld en goedbedoeld though. Ik weet niet zo goed hoe ik dit goed duidelijk moet maken, zonder mensen tegen het zere been te trappen, want dat is niet mijn bedoeling.
Maar... Zoals ik gister ergens gepost heb, ben ik zelf bijv. "gewoon" gestopt met mijn verslavingen. Zonder veel last of cravings. Enkel de benzo's hebben me wat langer in hun greep gehouden en soms ook weer teruggetrokken. Maar om nou te zeggen dat ik door een hel ging, vind ik overdreven. Het enige nadeel van die benzo's, is dat je daar (over het algemeen) niet op de zanzamanier mee kan stoppen en er dus een aantal weken/maanden voor uit moet trekken, vanwege het gevaar op acute ontwenningsverschijnselen die mogelijk levensbedreigend zijn. Dat soort tips vind ik wel helpend natuurlijk. In alle gevallen.
En als ik om me heen kijk in mijn eigen kring, hebben de meesten een of meerdere verslavingen (coke/speed/cannabis/alcohol/nicotine, bijv.) ook op dezelfde wijze gestaakt. Júíst omdat men verder van weinig informatie omtrent verslavingsproblematiek voorzien is.
Nou zie ik ook wel dat er hier erg zware gevallen bij zitten natuurlijk en vooral dus met middelen waar acuut staken een gevaar wordt. Ik vraag me alleen soms af of alles wel helpend is of dat het ook tegendraads werkt, vanwege de toch best heftige verhalen die gedeeld worden (die niet gebagatelliseerd hoeven of moeten worden. Als je dat zo ervaart, ervaar je dat zo).
Soms is "gewoon niet meer doen" ook een optie. Ik betrap me er iig zelf soms ook op dat ik meega in bepaalde verhalen of statements en dan met terugwerkende kracht een gevoel krijg dat het toch allemaal best heftig was, vwb mijn eigen verslavingen. En dat wás ook zo, qua gebruik. Maar niet wb het staken daarvan.
En precies dat zie ik ook om me heen, met vergelijkbare gevallen als ik, die verder niet op dergelijke fora actief zijn en überhaupt weinig kennis over drugs, middelen en verslaving hebben en dus ook geen andere verhalen over verslavingen kennen en eigenlijk nauwelijks bewust verslaafd zijn. Enkel op een punt gekomen dat je denkt "nou is het mooi geweest". Met als aanleiding bijvoorbeeld simpelweg de route die het leven uitgestippeld heeft. Door het starten aan je eerste "echte" baan of het krijgen van kinderen enz.
Ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel en niet het gevoel krijgen dat ik jullie niet serieus neem, want dat doe ik wel en zie ook de verschillen in gradaties qua verslavingen. Maar in een aantal gevallen denk ik soms ook: "Tja, ik weet niet of dit nou helpend is of het juist erger maakt".
Kennis en lotgenoteninformatie is prettig wanneer je dat echt nodig hebt. Alleen als ik soms wel eens iemand zie posten "ik zit nu 3 maanden aan de 3mmc en kan niet stoppen" en dan een advies krijgen tot aan klinieken in verweggistan en avondlange sessies bij een zelfhulpgroep en een dagelijkse routine aan tips en trics om hier mee verder te gaan, dan denk ik ook wel eens "schop onder je hol en kap gewoon zeg".
Ik mis de nuance soms gewoon een beetje. Probeer daar ook aan te denken, zou ik willen zeggen. Zonder meteen je eigen verslaving te kopieren naar de ander. Het is niet altijd hetzelfde.
Excuus voor de lange post en nogmaals: ik bagatelliseer niemands verhaal. Enkel mijn gedachten over hoe ik het hier soms zie en hoe ik het elders zie of heb gezien en ervaren.
#3
Ik snap wat je bedoelt @Zanza en ben het in sommige gevallen ook met je eens.
Naar mijn idee lijken er ook twee groepen 'verslaafden' te zijn: zware gebruikers van wie hun gebruik tijdelijk uit de hand loopt en mensen met 'de ziekte' verslaving.
Voor die eerste club is wilskracht alleen misschien voldoende. Simpelweg het niet meer doen. Voor die laatste club is dat niet het geval.
Mijn moeder dacht bij mij ook zo toen ik m'n grote-mensen-baan. Misschien gaat ie zijn gebruik nu wat matigen nu hij ook andere verantwoordelijkheden heeft. Het tegendeel bleek waar.
Ik heb zelf ook wel gedacht dat ik geen ruggengraat had en geen discipline op kon brengen. Tot de hoofdpsycholoog in de kliniek tegen me zei: "You've got an engineering degree. There's nothing wrong with your discipline."
Zelfde geld voor mijn hardlopen. Dat doe ik echt consequent. Weer of geen weer.
Maar als het op drugs aankomt... 🤣
Ik denk dat velen van ons anderen de ellende van de heftigste periode van ons gebruik willen besparen. Maar uiteindelijk is dat hun reis en is het niet aan ons om te bepalen of iemand 'verslaafd' of 'verslaafd' is. Daar komt iemand vanzelf achter.
Als ze de juiste hulp maar weten te vinden als ze voor de vijfde keer in behandeling gaan (of soms zelfs nog veel, veel vaker).
Goed om elkaar scherp te houden en hierop aan te spreken denk ik.
Naar mijn idee lijken er ook twee groepen 'verslaafden' te zijn: zware gebruikers van wie hun gebruik tijdelijk uit de hand loopt en mensen met 'de ziekte' verslaving.
Voor die eerste club is wilskracht alleen misschien voldoende. Simpelweg het niet meer doen. Voor die laatste club is dat niet het geval.
Mijn moeder dacht bij mij ook zo toen ik m'n grote-mensen-baan. Misschien gaat ie zijn gebruik nu wat matigen nu hij ook andere verantwoordelijkheden heeft. Het tegendeel bleek waar.
Ik heb zelf ook wel gedacht dat ik geen ruggengraat had en geen discipline op kon brengen. Tot de hoofdpsycholoog in de kliniek tegen me zei: "You've got an engineering degree. There's nothing wrong with your discipline."
Zelfde geld voor mijn hardlopen. Dat doe ik echt consequent. Weer of geen weer.
Maar als het op drugs aankomt... 🤣
Ik denk dat velen van ons anderen de ellende van de heftigste periode van ons gebruik willen besparen. Maar uiteindelijk is dat hun reis en is het niet aan ons om te bepalen of iemand 'verslaafd' of 'verslaafd' is. Daar komt iemand vanzelf achter.
Als ze de juiste hulp maar weten te vinden als ze voor de vijfde keer in behandeling gaan (of soms zelfs nog veel, veel vaker).
Goed om elkaar scherp te houden en hierop aan te spreken denk ik.
#4
Zonder iedereen met verslavingsproblematiek te niet te doen...
Maar ik krijg hier op het forum ook een beetje een ander gevoel bij het omgaan met verslaving. Als in: voor mij voelt het soms alsof men elkaar nog dieper in de verslaving/slachtofferrol duwt dan nodig is. Onbedoeld en goedbedoeld though. Ik weet niet zo goed hoe ik dit goed duidelijk moet maken, zonder mensen tegen het zere been te trappen, want dat is niet mijn bedoeling.
Maar... Zoals ik gister ergens gepost heb, ben ik zelf bijv. "gewoon" gestopt met mijn verslavingen. Zonder veel last of cravings. Enkel de benzo's hebben me wat langer in hun greep gehouden en soms ook weer teruggetrokken. Maar om nou te zeggen dat ik door een hel ging, vind ik overdreven. Het enige nadeel van die benzo's, is dat je daar (over het algemeen) niet op de zanzamanier mee kan stoppen en er dus een aantal weken/maanden voor uit moet trekken, vanwege het gevaar op acute ontwenningsverschijnselen die mogelijk levensbedreigend zijn. Dat soort tips vind ik wel helpend natuurlijk. In alle gevallen.
En als ik om me heen kijk in mijn eigen kring, hebben de meesten een of meerdere verslavingen (coke/speed/cannabis/alcohol/nicotine, bijv.) ook op dezelfde wijze gestaakt. Júíst omdat men verder van weinig informatie omtrent verslavingsproblematiek voorzien is.
Nou zie ik ook wel dat er hier erg zware gevallen bij zitten natuurlijk en vooral dus met middelen waar acuut staken een gevaar wordt. Ik vraag me alleen soms af of alles wel helpend is of dat het ook tegendraads werkt, vanwege de toch best heftige verhalen die gedeeld worden (die niet gebagatelliseerd hoeven of moeten worden. Als je dat zo ervaart, ervaar je dat zo).
Soms is "gewoon niet meer doen" ook een optie. Ik betrap me er iig zelf soms ook op dat ik meega in bepaalde verhalen of statements en dan met terugwerkende kracht een gevoel krijg dat het toch allemaal best heftig was, vwb mijn eigen verslavingen. En dat wás ook zo, qua gebruik. Maar niet wb het staken daarvan.
En precies dat zie ik ook om me heen, met vergelijkbare gevallen als ik, die verder niet op dergelijke fora actief zijn en überhaupt weinig kennis over drugs, middelen en verslaving hebben en dus ook geen andere verhalen over verslavingen kennen en eigenlijk nauwelijks bewust verslaafd zijn. Enkel op een punt gekomen dat je denkt "nou is het mooi geweest". Met als aanleiding bijvoorbeeld simpelweg de route die het leven uitgestippeld heeft. Door het starten aan je eerste "echte" baan of het krijgen van kinderen enz.
Ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel en niet het gevoel krijgen dat ik jullie niet serieus neem, want dat doe ik wel en zie ook de verschillen in gradaties qua verslavingen. Maar in een aantal gevallen denk ik soms ook: "Tja, ik weet niet of dit nou helpend is of het juist erger maakt".
Kennis en lotgenoteninformatie is prettig wanneer je dat echt nodig hebt. Alleen als ik soms wel eens iemand zie posten "ik zit nu 3 maanden aan de 3mmc en kan niet stoppen" en dan een advies krijgen tot aan klinieken in verweggistan en avondlange sessies bij een zelfhulpgroep en een dagelijkse routine aan tips en trics om hier mee verder te gaan, dan denk ik ook wel eens "schop onder je hol en kap gewoon zeg".
Ik mis de nuance soms gewoon een beetje. Probeer daar ook aan te denken, zou ik willen zeggen. Zonder meteen je eigen verslaving te kopieren naar de ander. Het is niet altijd hetzelfde.
Excuus voor de lange post en nogmaals: ik bagatelliseer niemands verhaal. Enkel mijn gedachten over hoe ik het hier soms zie en hoe ik het elders zie of heb gezien en ervaren.
Goed punt.
Ik denk dat je twee manieren van verslaving hebt.
1) De mensen die zomaar kunnen stoppen uit het niets, en ja ik geloof (en weet) dat dat ook echt kan.
2) De mensen die dit niet kunnen en bijvoorbeeld fysiek of mentaal goed ziek worden als ze hun middel niet krijgen.
Je ziet dit ook terug op het forum en het kan elkaar beinvloeden in het herstel.
Want 2 kan misschien niet zien waarom 1 wel zomaar kan stoppen en andersom kan 1 niet begrijpen waarom iemand als 2 er zoveel last van heeft.
Idem voor herstel.
Ik zou knettergek worden als ik wekelijks meerdere keren naar een meeting moest gaan en moest contacten met fellows. Knettergek in de zin van dat het me ook zou voeden. Je blijft in die cirkel hangen. MAAR ik kan ook goed begrijpen dat het juist wel steun kan geven en gelukkig zijn voor die mensen die meetings/fellows er. Ik vind het ook niet gek dat mensen er heen gaan. Maar net als bij verslaving is herstel ook voor iedereen anders.
#5
Spot on man ☝🏻🏆Uiteindelijk komt het voor mij allemaal neer op verbinding: met mezelf en mijn eigen emoties; met mijn fellows, vrienden en familie en met mijn hogere macht.
Meetings, bellen, stappenwerk, service doen, bidden, mediteren, het zijn allemaal tools om in verbinding te blijven met anderen, met het programma en met mezelf. Het verbetert mijn kwaliteit van leven, vermindert mijn gevoel van eenzaamheid en 'anders-zijn' en daarmee wordt drugs gebruiken overbodig.
#6
Ieder zijn eigen pad, en ieder zijn eigen manier. Ik kan alleen proberen door te geven wat voor mij heeft gewerkt. En dat heeft me uiteindelijk zo veel meer opgeleverd dan clean zijn. Ik sta op een hele andere manier in het leven. En wie dat ook wil die kan vragen stellen en wie dat niet wil ook helemaal prima. Daar is verder ook geen discussie over nodig, doe je ding 👍
Niet vergelijken maar er een les uit halen om morgen een klein beetje een beter mens te zijn.
Niet vergelijken maar er een les uit halen om morgen een klein beetje een beter mens te zijn.
#7
Snap wat je schrijft @Zanza . Denk dat sommige verslaafden in herstel de neiging hebben om een soort van afkick evangelie te verkondigen. Mooi als het hen en anderen helpt zal ik maar zeggen. Voor anderen kan het zo af en toe ietwat vermoeiend zijn.
#8
Mooi voorbeeld van "de aanhouder wint" @Raver. Trots op jou kerel.
#9
"Ga het anders doen". Dat heb ik vaak gehoord. Vond ik lastig, maar mijn verslaving maakte langzaam maar zeker
alles kapot. Dus ik had uiteindelijk geen andere keuze dan te veranderen. En dat veranderen heeft me heel veel gebracht.
Meer rust, grenzen kennen en beschermen, "nee" zeggen, hulp vragen, open spreken over mezelf, minder piekeren, meer
zelfacceptatie, minder angst, meer mezelf zijn, voor mijn eigen welzijn kiezen.
Ik sta heel anders in het leven dan 5 jaar geleden. Daar heb ik elke dag wat voor te doen, en dat doe ik ook met heel weinig
uitzonderingen. Afgelopen kerst zat ik na het kerstediner op 2e kerstdag op een CA meeting bijvoorbeeld. Want verslaving
heeft geen vakantie.
Hieronder leg ik uit wat mijn vaste dingen zijn om te zorgen dat ik goed in mijn vel blijf zitten. Het heeft iets van een jaar
geduurd voordat ik er gerust op werd dat dit mijn onderhoudsprogramma was dat werkte. Ik heb geen trek in drugs meer
gehad sindsdien (en ik heb 10 jaar coke gebruikt waarvan 7 problematisch).
Als je jouw onderhoudsplan wilt delen: heel graag. Het is een persoonlijk programma wat zich door te proberen vanzelf
vormt en het één zal voor de een werken en voor de ander niet, maar door te delen leren we van elkaar.
Dagelijks
Ik begin de dag met een meditatie. 5x per week online met een groepje via Zoom, 2x alleen in stilte. 20-25 minuten.
Na de meditatie volgt een kort gebed om mij er aan te herinneren het niet meer op mijn manier te doen vandaag.
Ik lees 4 dagelijkse reminders: Just For Today (NA), Daily Meditation (AA) en 2 OA tekstjes over herstel.
Hierna wandel ik een vast rondje van ongeveer 15 minuten.
In de loop van de dag mediteer ik soms even kort om te resetten.
Vrijwel iedere dag heb ik even contact met een andere herstellende verslaafde via telefoon, whatsapp of hier op DF.
's Avonds mediteer ik weer, alleen in stilte, 15-20 minuten.
Hier voor of hierna houd ik een dagboek bij om te kijken waar het goed ging, en waar het de volgende keer anders mag.
In het sjabloontje dat ik gebruik voor mijn dagboek zit ook een dankbaarheidslijstje van ten minste 5 dingen.
Ik lees een pagina of 2 uit het Big Book van AA
Sinds een week lees ik affirmaties via de "I am" app. Meestal een stuk of 6-7.
Wekelijks
Meetings. 1x OA, 1x CA, 1x NA, en als ik niet zo lekker in m'n vel zit bezoek ik er soms nog 1 of 2 extra.
Ik doe nu service op 2 van de 3 meetings en ga binnenkort bij de 3e ook weer meehelpen met organiseren.
Contact met m'n sponsor. Ik bel hem soms ook wel eens een week of 2 (of 3![:wink:]()
) niet. Voordat ik iets spannends ga doen bel ik
hem even, of als ik leuk nieuws heb, maar ook als er iets gebeurt dat ik niet zo leuk vind.
Stappenwerk schrijven meestal een half uurtje op zondag
Yoga op woensdag
Sport op dinsdag
Zen bijeenkomst op zaterdag
Random dingen
Ik heb een paar sponsees die me ook met enige regelmaat bellen. Als ze een stap af hebben bespreken we dat bij mij thuis.
Ik ga vrijwel altijd rond 22u naar bed en sta rond 6u30 op.
Ik werk drie dagen in de week.
Een keer in de week is er in de buurt een goedkope en gezonde maaltijd in een soort safe space waar ik wel eens met andere herstellende verslaafden heen ga.
Dat was het wel zo'n beetje. Sommige dingen deed ik in verslaving ook wel, of probeerde ik structuur in te krijgen, met wisselende
resultaten. Tegenwoordig zit het echt in mijn systeem en ga ik in vakanties ook door met onderhoud, zij het in wat gereduceerde vorm. Het in contact
blijven met andere herstellende verslaafden is voor mij één van de belangrijkste dingen, maar ook de actie die ik nog wel eens oversla. Verder
vind ik in meditatie heel veel groei. De inzichten die ik daardoor krijg verbazen me zelf soms nog wel eens.
En mijn kamerplanten blijven tegenwoordig langer dan een maand in leven 😇
Ik hoop dat iemand hier wat inspiratie uit kan halen en ben benieuwd naar jullie vaste dingetjes voor jullie welzijn en om clean te blijven.
alles kapot. Dus ik had uiteindelijk geen andere keuze dan te veranderen. En dat veranderen heeft me heel veel gebracht.
Meer rust, grenzen kennen en beschermen, "nee" zeggen, hulp vragen, open spreken over mezelf, minder piekeren, meer
zelfacceptatie, minder angst, meer mezelf zijn, voor mijn eigen welzijn kiezen.
Ik sta heel anders in het leven dan 5 jaar geleden. Daar heb ik elke dag wat voor te doen, en dat doe ik ook met heel weinig
uitzonderingen. Afgelopen kerst zat ik na het kerstediner op 2e kerstdag op een CA meeting bijvoorbeeld. Want verslaving
heeft geen vakantie.
Hieronder leg ik uit wat mijn vaste dingen zijn om te zorgen dat ik goed in mijn vel blijf zitten. Het heeft iets van een jaar
geduurd voordat ik er gerust op werd dat dit mijn onderhoudsprogramma was dat werkte. Ik heb geen trek in drugs meer
gehad sindsdien (en ik heb 10 jaar coke gebruikt waarvan 7 problematisch).
Als je jouw onderhoudsplan wilt delen: heel graag. Het is een persoonlijk programma wat zich door te proberen vanzelf
vormt en het één zal voor de een werken en voor de ander niet, maar door te delen leren we van elkaar.
Dagelijks
Ik begin de dag met een meditatie. 5x per week online met een groepje via Zoom, 2x alleen in stilte. 20-25 minuten.
Na de meditatie volgt een kort gebed om mij er aan te herinneren het niet meer op mijn manier te doen vandaag.
Ik lees 4 dagelijkse reminders: Just For Today (NA), Daily Meditation (AA) en 2 OA tekstjes over herstel.
Hierna wandel ik een vast rondje van ongeveer 15 minuten.
In de loop van de dag mediteer ik soms even kort om te resetten.
Vrijwel iedere dag heb ik even contact met een andere herstellende verslaafde via telefoon, whatsapp of hier op DF.
's Avonds mediteer ik weer, alleen in stilte, 15-20 minuten.
Hier voor of hierna houd ik een dagboek bij om te kijken waar het goed ging, en waar het de volgende keer anders mag.
In het sjabloontje dat ik gebruik voor mijn dagboek zit ook een dankbaarheidslijstje van ten minste 5 dingen.
Ik lees een pagina of 2 uit het Big Book van AA
Sinds een week lees ik affirmaties via de "I am" app. Meestal een stuk of 6-7.
Wekelijks
Meetings. 1x OA, 1x CA, 1x NA, en als ik niet zo lekker in m'n vel zit bezoek ik er soms nog 1 of 2 extra.
Ik doe nu service op 2 van de 3 meetings en ga binnenkort bij de 3e ook weer meehelpen met organiseren.
Contact met m'n sponsor. Ik bel hem soms ook wel eens een week of 2 (of 3
hem even, of als ik leuk nieuws heb, maar ook als er iets gebeurt dat ik niet zo leuk vind.
Stappenwerk schrijven meestal een half uurtje op zondag
Yoga op woensdag
Sport op dinsdag
Zen bijeenkomst op zaterdag
Random dingen
Ik heb een paar sponsees die me ook met enige regelmaat bellen. Als ze een stap af hebben bespreken we dat bij mij thuis.
Ik ga vrijwel altijd rond 22u naar bed en sta rond 6u30 op.
Ik werk drie dagen in de week.
Een keer in de week is er in de buurt een goedkope en gezonde maaltijd in een soort safe space waar ik wel eens met andere herstellende verslaafden heen ga.
Dat was het wel zo'n beetje. Sommige dingen deed ik in verslaving ook wel, of probeerde ik structuur in te krijgen, met wisselende
resultaten. Tegenwoordig zit het echt in mijn systeem en ga ik in vakanties ook door met onderhoud, zij het in wat gereduceerde vorm. Het in contact
blijven met andere herstellende verslaafden is voor mij één van de belangrijkste dingen, maar ook de actie die ik nog wel eens oversla. Verder
vind ik in meditatie heel veel groei. De inzichten die ik daardoor krijg verbazen me zelf soms nog wel eens.
En mijn kamerplanten blijven tegenwoordig langer dan een maand in leven 😇
Ik hoop dat iemand hier wat inspiratie uit kan halen en ben benieuwd naar jullie vaste dingetjes voor jullie welzijn en om clean te blijven.
#10
Ik vind het tof wat uitgebreider te lezen hoe jij je herstel vorm geeft @_shikantaza
Je bent hier op DF een groot voorbeeld voor me, en hebt onbedoeld stiekem best een rol gespeeld in mijn herstel, vooral in de periode dat het nog niet lukte! 😘
Laat ik beginnen met wat ik zeker in het begin veel hoorde.
"Wat ben je saai geworden"
"Wat moet een jonge vent nou bij ons oude lullen?"
"Ik wist wel dat er wat met je aan de hand was, ik kon alleen de vinger er niet op leggen/wist niet wat"
Bovenstaande uitspraken staan eigenlijk voor het volgende:
- Afwegen of ik me in een situatie wil zetten wat een risico kan vormen voor mijn herstel
- Totale verandering in mij als persoon en de dingen die ik doe
- Openheid van zaken geven
Intro
Ik ben langer verslaafd geweest in mijn leven dan dat ik dat niet ben geweest.
Vanaf mijn 13e levensjaar verslaafd aan THC, vanaf mijn 19e tot 31e levensjaar verslaafd aan Cocaïne, waarvan voor mij ruim 10 jaar problematisch.
Het begon leuk, festivals, met vrienden lekker aan de xtc etc.
Echter al snel draaide mijn weekend om drugs, en Coke was dat warme dekentje, mijn grote liefde in een klein zakje.
Ik zeg tijd dat mijn verslaving meegroeide met mijn salaris, waar het eerst een weekend verslaving was, groeide dat al snel uit naar dagelijks nadat ik mijn diploma had gehaald en fulltime aan het werk ging.
Gek genoeg toch een hoop bereikt, promoties, huis laten bouwen etc.
Ik reserveerde simpelweg 1500 euro per maand voor een dagelijks packie.
Ruim 10 jaar geleden voor het eerst ambulante hulp gezocht, hielp niet en stopte ik vaak al snel mee.
Klinische opname was geen optie, ik had een kaartenhuis staande te houden.
Even fast forward naar Nu, Alaangezien ik de details van de ellende en het moment dat de boel instortte zelf in een eigen topic heb gedocumenteerd en dit topic draait om herstel.
Klinische opnames
Mijn herstel is echt begonnen bij mijn eerste klinische opname.
In een tijdpad van 20 maanden heb ik er 4 gedaan, in totaal zo'n 25 a 30 weken.
Zit je vast in een verslaving, logisch dat je de kliniek als uiterste wilt gebruiken, en het is voor iedereen persoonlijk hoe lang het duurt voor ze die keuze maken.
Mijn mening is wel, als je echt verslaafd bent, is je startpunt de kliniek.
Ambulante hulp
Naast de kliniek, heb ik de maanden daarna diverse therapieen gevolgd, CGT, Ergotherapie, diverse andere groepssessies.
Zeker in het begin van mijn herstel heeft dat me veel gebracht.
Op dit moment ben ik op een punt dat er binnen mijn GGZ locatie er geen nieuwe therapieen meer zijn.
Met andere woorden, ik heb alles aangepakt.
Ook als ik het niet leuk vond, er was een groep welke me tegenstand, deze was 9 maal een wekelijkse sessie.
Toen heb ik aangegeven, ik kijk het 9 keer aan en dan beslis ik of het wat voor me is.
Wellicht een lang stuk voor ik bij de kern van jou vraag en bedoeling van je topic kom, echter is voor mij de bovenstaande zaken cruciaal geweest om nu zoals je zegt de boel te onderhouden.
Wie de fuck ben jij, en waar is MakeLifeGreatAgain gebleven?!
Er is weinig meer over van mijn persoon die ik zo pak en beet de eerste 30 jaar van mijn leven was.
Ik ben letterlijk alles anders gaan doen.
Wat iemand van me vind, het beeld wat mensen van me hebben, het boeit me niet meer. Op 3 personen na: mijn moeder, mijn vriendin en mijn voetbaltrainer.
Het was best een zoektocht, want jezelf opnieuw uitvinden en een leven creëren waar je tevreden mee bent en blij van word, lastige materie.
Uiteindelijk kan ik concluderen dat het hem toch echt zit in "the small things in life".
Wandelen/hardlopen, tuinieren, vissen, kamperen, klinkt nogal saai he.
Echter, ik vind het heerlijk.
Door mijn adhd ben ik snel overprikkeld, en de bovenstaande activiteiten brengen me rust en plezier.
Structuur
Voor mij is balans en evenwicht ontzettend belangrijk.
22:30 slaapmedicatie, 23:00 in bed, rond 08:00 uit bed.
Ik heb nog geen "echt werk", ik ben gelukkig gezegend met een belachelijk hoge uitkering en zit in een goed traject om richting werk te gaan.
Van 22:30 tot 23:00 zonder ik mij af van mijn vriendin, en neem ik in mijn hoofd de dag door. Soort dagafsluiting.
Praten met lotgenoten
Omdat CA/NA mij niet ligt (heb het echt geprobeerd meerdere malen op meerdere locaties, ik kan me gewoon niet volledig vinden in de 12 stappen en de opzet van de meetings) ga ik naar de wekelijkse inloop van mijn zorgaanbieder.
Hier praat ik met gelijkgestemden, en heb ik naast de gesprekken met mijn ambulant begeleider een stukje extra invulling voor mijn actief herstel.
Ook door hier tips te geven en te lezen, houd ik mij scherp gericht op herstel.
Luister naar je lichaam
Ik kan mijzelf omschrijven als complex, en het heeft een poos geduurd alvorens ik signalen begon te herkennen.
Weten waar mijn grens ligt qua belasting, de eerste signalen van overprikkeling herkennen, tijdig op de rem trappen etc.
Zeer belangrijk voor mij, pas toen ik ze echt ging herkennen en er op ging acteren, ben ik extra stappen gaan zetten in mijn herstel.
Eerlijkheid
Je bent uiteraard geen echte verslaafde, als je niet iedereen hebt voorgelogen en oren hebt aan genaaid.
Die tijd is echt voorbij, ik lieg niet meer.
Ook sat had tijd nodig, maar voelde als een bevrijding.
Het liegen wat als automatisme ging, dat mechanisme is uit.
Ik ben eerlijk over mijn verslaving,mijn herstel en praat daar open over, tegen iedereen waarbij het onderwerp van gesprek is.
Niet alleen omdat ze dan extra op me letten in moeilijke tijden, ook omdat ik zo trots ben op wat ik heb bereikt.
Keuzes maken
Toen ik nog niet zo lang (en nog vol in mijn proces van vallen en opstaan zat) actief bezig was met herstel, ben ik in een voetbalteam terecht gekomen wat echt voor de gezelligheid is.
Alle leeftijden door elkaar, gezelligheid voorop.
Zoals een kelderklasse team hoort te zijn, 3e helft en gezellige etentjes en uitjes zijn nest zo belangrijk als de sportieve prestaties.
Voor mij is dat gedeelte niet meer mogelijk.
Ik ga na de trainibg/wedstrijd naar huis, en ga niet naar de etentjes of uitjes.
Ookal zegt iedereen dat ze op me zullen letten etc etc, don't poke the bear.
Bij alles wat afwijkt van mijn normale routine, denk en bespreek ik met mijn vriendin of er risico's aan verbonden zijn.
Het kleinste risico betekent simpelweg Nee, Njet, No, Nein en zo kan ik in alle talen wel aangeven dat ik dan niet meega.
Conclusie
Ik heb mijn leven totaal op de schop gegooid, en kan helaas niet meer mee met zaken die ik heel leuk vond om te doen.
Maar een leven in blijvend herstel, het is echt goud waard!
Je bent hier op DF een groot voorbeeld voor me, en hebt onbedoeld stiekem best een rol gespeeld in mijn herstel, vooral in de periode dat het nog niet lukte! 😘
Laat ik beginnen met wat ik zeker in het begin veel hoorde.
"Wat ben je saai geworden"
"Wat moet een jonge vent nou bij ons oude lullen?"
"Ik wist wel dat er wat met je aan de hand was, ik kon alleen de vinger er niet op leggen/wist niet wat"
Bovenstaande uitspraken staan eigenlijk voor het volgende:
- Afwegen of ik me in een situatie wil zetten wat een risico kan vormen voor mijn herstel
- Totale verandering in mij als persoon en de dingen die ik doe
- Openheid van zaken geven
Intro
Ik ben langer verslaafd geweest in mijn leven dan dat ik dat niet ben geweest.
Vanaf mijn 13e levensjaar verslaafd aan THC, vanaf mijn 19e tot 31e levensjaar verslaafd aan Cocaïne, waarvan voor mij ruim 10 jaar problematisch.
Het begon leuk, festivals, met vrienden lekker aan de xtc etc.
Echter al snel draaide mijn weekend om drugs, en Coke was dat warme dekentje, mijn grote liefde in een klein zakje.
Ik zeg tijd dat mijn verslaving meegroeide met mijn salaris, waar het eerst een weekend verslaving was, groeide dat al snel uit naar dagelijks nadat ik mijn diploma had gehaald en fulltime aan het werk ging.
Gek genoeg toch een hoop bereikt, promoties, huis laten bouwen etc.
Ik reserveerde simpelweg 1500 euro per maand voor een dagelijks packie.
Ruim 10 jaar geleden voor het eerst ambulante hulp gezocht, hielp niet en stopte ik vaak al snel mee.
Klinische opname was geen optie, ik had een kaartenhuis staande te houden.
Even fast forward naar Nu, Alaangezien ik de details van de ellende en het moment dat de boel instortte zelf in een eigen topic heb gedocumenteerd en dit topic draait om herstel.
Klinische opnames
Mijn herstel is echt begonnen bij mijn eerste klinische opname.
In een tijdpad van 20 maanden heb ik er 4 gedaan, in totaal zo'n 25 a 30 weken.
Zit je vast in een verslaving, logisch dat je de kliniek als uiterste wilt gebruiken, en het is voor iedereen persoonlijk hoe lang het duurt voor ze die keuze maken.
Mijn mening is wel, als je echt verslaafd bent, is je startpunt de kliniek.
Ambulante hulp
Naast de kliniek, heb ik de maanden daarna diverse therapieen gevolgd, CGT, Ergotherapie, diverse andere groepssessies.
Zeker in het begin van mijn herstel heeft dat me veel gebracht.
Op dit moment ben ik op een punt dat er binnen mijn GGZ locatie er geen nieuwe therapieen meer zijn.
Met andere woorden, ik heb alles aangepakt.
Ook als ik het niet leuk vond, er was een groep welke me tegenstand, deze was 9 maal een wekelijkse sessie.
Toen heb ik aangegeven, ik kijk het 9 keer aan en dan beslis ik of het wat voor me is.
Wellicht een lang stuk voor ik bij de kern van jou vraag en bedoeling van je topic kom, echter is voor mij de bovenstaande zaken cruciaal geweest om nu zoals je zegt de boel te onderhouden.
Wie de fuck ben jij, en waar is MakeLifeGreatAgain gebleven?!
Er is weinig meer over van mijn persoon die ik zo pak en beet de eerste 30 jaar van mijn leven was.
Ik ben letterlijk alles anders gaan doen.
Wat iemand van me vind, het beeld wat mensen van me hebben, het boeit me niet meer. Op 3 personen na: mijn moeder, mijn vriendin en mijn voetbaltrainer.
Het was best een zoektocht, want jezelf opnieuw uitvinden en een leven creëren waar je tevreden mee bent en blij van word, lastige materie.
Uiteindelijk kan ik concluderen dat het hem toch echt zit in "the small things in life".
Wandelen/hardlopen, tuinieren, vissen, kamperen, klinkt nogal saai he.
Echter, ik vind het heerlijk.
Door mijn adhd ben ik snel overprikkeld, en de bovenstaande activiteiten brengen me rust en plezier.
Structuur
Voor mij is balans en evenwicht ontzettend belangrijk.
22:30 slaapmedicatie, 23:00 in bed, rond 08:00 uit bed.
Ik heb nog geen "echt werk", ik ben gelukkig gezegend met een belachelijk hoge uitkering en zit in een goed traject om richting werk te gaan.
Van 22:30 tot 23:00 zonder ik mij af van mijn vriendin, en neem ik in mijn hoofd de dag door. Soort dagafsluiting.
Praten met lotgenoten
Omdat CA/NA mij niet ligt (heb het echt geprobeerd meerdere malen op meerdere locaties, ik kan me gewoon niet volledig vinden in de 12 stappen en de opzet van de meetings) ga ik naar de wekelijkse inloop van mijn zorgaanbieder.
Hier praat ik met gelijkgestemden, en heb ik naast de gesprekken met mijn ambulant begeleider een stukje extra invulling voor mijn actief herstel.
Ook door hier tips te geven en te lezen, houd ik mij scherp gericht op herstel.
Luister naar je lichaam
Ik kan mijzelf omschrijven als complex, en het heeft een poos geduurd alvorens ik signalen begon te herkennen.
Weten waar mijn grens ligt qua belasting, de eerste signalen van overprikkeling herkennen, tijdig op de rem trappen etc.
Zeer belangrijk voor mij, pas toen ik ze echt ging herkennen en er op ging acteren, ben ik extra stappen gaan zetten in mijn herstel.
Eerlijkheid
Je bent uiteraard geen echte verslaafde, als je niet iedereen hebt voorgelogen en oren hebt aan genaaid.
Die tijd is echt voorbij, ik lieg niet meer.
Ook sat had tijd nodig, maar voelde als een bevrijding.
Het liegen wat als automatisme ging, dat mechanisme is uit.
Ik ben eerlijk over mijn verslaving,mijn herstel en praat daar open over, tegen iedereen waarbij het onderwerp van gesprek is.
Niet alleen omdat ze dan extra op me letten in moeilijke tijden, ook omdat ik zo trots ben op wat ik heb bereikt.
Keuzes maken
Toen ik nog niet zo lang (en nog vol in mijn proces van vallen en opstaan zat) actief bezig was met herstel, ben ik in een voetbalteam terecht gekomen wat echt voor de gezelligheid is.
Alle leeftijden door elkaar, gezelligheid voorop.
Zoals een kelderklasse team hoort te zijn, 3e helft en gezellige etentjes en uitjes zijn nest zo belangrijk als de sportieve prestaties.
Voor mij is dat gedeelte niet meer mogelijk.
Ik ga na de trainibg/wedstrijd naar huis, en ga niet naar de etentjes of uitjes.
Ookal zegt iedereen dat ze op me zullen letten etc etc, don't poke the bear.
Bij alles wat afwijkt van mijn normale routine, denk en bespreek ik met mijn vriendin of er risico's aan verbonden zijn.
Het kleinste risico betekent simpelweg Nee, Njet, No, Nein en zo kan ik in alle talen wel aangeven dat ik dan niet meega.
Conclusie
Ik heb mijn leven totaal op de schop gegooid, en kan helaas niet meer mee met zaken die ik heel leuk vond om te doen.
Maar een leven in blijvend herstel, het is echt goud waard!
#11
Hey nice topic. Ga vanavond eff de tijd nemen.
#12
Ik ben trots op jou. Ieder kopje dat je hebt geschreven is raak en herken ik. Geef het vooral door aan iedereen die nog worstelt.Ik vind het tof wat uitgebreider te lezen hoe jij je herstel vorm geeft @_shikantaza
Je bent hier op DF een groot voorbeeld voor me, en hebt onbedoeld stiekem best een rol gespeeld in mijn herstel, vooral in de periode dat het nog niet lukte! 😘
Laat ik beginnen met wat ik zeker in het begin veel hoorde.
"Wat ben je saai geworden"
"Wat moet een jonge vent nou bij ons oude lullen?"
"Ik wist wel dat er wat met je aan de hand was, ik kon alleen de vinger er niet op leggen/wist niet wat"
Bovenstaande uitspraken staan eigenlijk voor het volgende:
- Afwegen of ik me in een situatie wil zetten wat een risico kan vormen voor mijn herstel
- Totale verandering in mij als persoon en de dingen die ik doe
- Openheid van zaken geven
Intro
Ik ben langer verslaafd geweest in mijn leven dan dat ik dat niet ben geweest.
Vanaf mijn 13e levensjaar verslaafd aan THC, vanaf mijn 19e tot 31e levensjaar verslaafd aan Cocaïne, waarvan voor mij ruim 10 jaar problematisch.
Het begon leuk, festivals, met vrienden lekker aan de xtc etc.
Echter al snel draaide mijn weekend om drugs, en Coke was dat warme dekentje, mijn grote liefde in een klein zakje.
Ik zeg tijd dat mijn verslaving meegroeide met mijn salaris, waar het eerst een weekend verslaving was, groeide dat al snel uit naar dagelijks nadat ik mijn diploma had gehaald en fulltime aan het werk ging.
Gek genoeg toch een hoop bereikt, promoties, huis laten bouwen etc.
Ik reserveerde simpelweg 1500 euro per maand voor een dagelijks packie.
Ruim 10 jaar geleden voor het eerst ambulante hulp gezocht, hielp niet en stopte ik vaak al snel mee.
Klinische opname was geen optie, ik had een kaartenhuis staande te houden.
Even fast forward naar Nu, Alaangezien ik de details van de ellende en het moment dat de boel instortte zelf in een eigen topic heb gedocumenteerd en dit topic draait om herstel.
Klinische opnames
Mijn herstel is echt begonnen bij mijn eerste klinische opname.
In een tijdpad van 20 maanden heb ik er 4 gedaan, in totaal zo'n 25 a 30 weken.
Zit je vast in een verslaving, logisch dat je de kliniek als uiterste wilt gebruiken, en het is voor iedereen persoonlijk hoe lang het duurt voor ze die keuze maken.
Mijn mening is wel, als je echt verslaafd bent, is je startpunt de kliniek.
Ambulante hulp
Naast de kliniek, heb ik de maanden daarna diverse therapieen gevolgd, CGT, Ergotherapie, diverse andere groepssessies.
Zeker in het begin van mijn herstel heeft dat me veel gebracht.
Op dit moment ben ik op een punt dat er binnen mijn GGZ locatie er geen nieuwe therapieen meer zijn.
Met andere woorden, ik heb alles aangepakt.
Ook als ik het niet leuk vond, er was een groep welke me tegenstand, deze was 9 maal een wekelijkse sessie.
Toen heb ik aangegeven, ik kijk het 9 keer aan en dan beslis ik of het wat voor me is.
Wellicht een lang stuk voor ik bij de kern van jou vraag en bedoeling van je topic kom, echter is voor mij de bovenstaande zaken cruciaal geweest om nu zoals je zegt de boel te onderhouden.
Wie de fuck ben jij, en waar is MakeLifeGreatAgain gebleven?!
Er is weinig meer over van mijn persoon die ik zo pak en beet de eerste 30 jaar van mijn leven was.
Ik ben letterlijk alles anders gaan doen.
Wat iemand van me vind, het beeld wat mensen van me hebben, het boeit me niet meer. Op 3 personen na: mijn moeder, mijn vriendin en mijn voetbaltrainer.
Het was best een zoektocht, want jezelf opnieuw uitvinden en een leven creëren waar je tevreden mee bent en blij van word, lastige materie.
Uiteindelijk kan ik concluderen dat het hem toch echt zit in "the small things in life".
Wandelen/hardlopen, tuinieren, vissen, kamperen, klinkt nogal saai he.
Echter, ik vind het heerlijk.
Door mijn adhd ben ik snel overprikkeld, en de bovenstaande activiteiten brengen me rust en plezier.
Structuur
Voor mij is balans en evenwicht ontzettend belangrijk.
22:30 slaapmedicatie, 23:00 in bed, rond 08:00 uit bed.
Ik heb nog geen "echt werk", ik ben gelukkig gezegend met een belachelijk hoge uitkering en zit in een goed traject om richting werk te gaan.
Van 22:30 tot 23:00 zonder ik mij af van mijn vriendin, en neem ik in mijn hoofd de dag door. Soort dagafsluiting.
Praten met lotgenoten
Omdat CA/NA mij niet ligt (heb het echt geprobeerd meerdere malen op meerdere locaties, ik kan me gewoon niet volledig vinden in de 12 stappen en de opzet van de meetings) ga ik naar de wekelijkse inloop van mijn zorgaanbieder.
Hier praat ik met gelijkgestemden, en heb ik naast de gesprekken met mijn ambulant begeleider een stukje extra invulling voor mijn actief herstel.
Ook door hier tips te geven en te lezen, houd ik mij scherp gericht op herstel.
Luister naar je lichaam
Ik kan mijzelf omschrijven als complex, en het heeft een poos geduurd alvorens ik signalen begon te herkennen.
Weten waar mijn grens ligt qua belasting, de eerste signalen van overprikkeling herkennen, tijdig op de rem trappen etc.
Zeer belangrijk voor mij, pas toen ik ze echt ging herkennen en er op ging acteren, ben ik extra stappen gaan zetten in mijn herstel.
Eerlijkheid
Je bent uiteraard geen echte verslaafde, als je niet iedereen hebt voorgelogen en oren hebt aan genaaid.
Die tijd is echt voorbij, ik lieg niet meer.
Ook sat had tijd nodig, maar voelde als een bevrijding.
Het liegen wat als automatisme ging, dat mechanisme is uit.
Ik ben eerlijk over mijn verslaving,mijn herstel en praat daar open over, tegen iedereen waarbij het onderwerp van gesprek is.
Niet alleen omdat ze dan extra op me letten in moeilijke tijden, ook omdat ik zo trots ben op wat ik heb bereikt.
Keuzes maken
Toen ik nog niet zo lang (en nog vol in mijn proces van vallen en opstaan zat) actief bezig was met herstel, ben ik in een voetbalteam terecht gekomen wat echt voor de gezelligheid is.
Alle leeftijden door elkaar, gezelligheid voorop.
Zoals een kelderklasse team hoort te zijn, 3e helft en gezellige etentjes en uitjes zijn nest zo belangrijk als de sportieve prestaties.
Voor mij is dat gedeelte niet meer mogelijk.
Ik ga na de trainibg/wedstrijd naar huis, en ga niet naar de etentjes of uitjes.
Ookal zegt iedereen dat ze op me zullen letten etc etc, don't poke the bear.
Bij alles wat afwijkt van mijn normale routine, denk en bespreek ik met mijn vriendin of er risico's aan verbonden zijn.
Het kleinste risico betekent simpelweg Nee, Njet, No, Nein en zo kan ik in alle talen wel aangeven dat ik dan niet meega.
Conclusie
Ik heb mijn leven totaal op de schop gegooid, en kan helaas niet meer mee met zaken die ik heel leuk vond om te doen.
Maar een leven in blijvend herstel, het is echt goud waard!
#13
Dankjewel, dat is geheel wederszijds 😘Ik ben trots op jou. Ieder kopje dat je hebt geschreven is raak en herken ik. Geef het vooral door aan iedereen die nog worstelt.
#14
Lekker bezig!!! 💪💪💪Mooi topic! Ik vroeg me stiekempjes altijd al af wat 'werken aan herstel' betekent, ben nou zelf 208 dagen clean & sober en merk wel dat alleen stoppen niet alles is, maar wat dan nog meer.. Ja, dat moet ik ook nog een beetje uitzoeken voor mezelf misschien..
Dus: zeer fijn om dit allemaal te lezen!
#15
Oh, nog een kleine toevoeging op mijn post van vanochtend.
Er is hier een topic uit 2008 waar iemand het fenomeen Craving ontleed, en in heldere taal heeft verwoord.
Op moeilijke momenten deed ik met regelmaat die post lezen, en heb hem zelfs een lange tijd op papier op mijn keukentafel gehad.
Uiteindelijk wist ik zelf wel hoe of wat, maar zeker in de periode waarin ik nog jojode heb ik het echt als helpend ervaren.
De betreffende link:
Er is hier een topic uit 2008 waar iemand het fenomeen Craving ontleed, en in heldere taal heeft verwoord.
Op moeilijke momenten deed ik met regelmaat die post lezen, en heb hem zelfs een lange tijd op papier op mijn keukentafel gehad.
Uiteindelijk wist ik zelf wel hoe of wat, maar zeker in de periode waarin ik nog jojode heb ik het echt als helpend ervaren.
De betreffende link:
#16
Mooi topic! Ik vroeg me stiekempjes altijd al af wat 'werken aan herstel' betekent, ben nou zelf 208 dagen clean & sober en merk wel dat alleen stoppen niet alles is, maar wat dan nog meer.. Ja, dat moet ik ook nog een beetje uitzoeken voor mezelf misschien..
Dus: zeer fijn om dit allemaal te lezen!
Dus: zeer fijn om dit allemaal te lezen!
#17
Fijn dat je reageert, en dat was ook de bedoeling, omdat het gewoon veel simpelweg doen en routine / regelmaat is.Mooi topic! Ik vroeg me stiekempjes altijd al af wat 'werken aan herstel' betekent, ben nou zelf 208 dagen clean & sober en merk wel dat alleen stoppen niet alles is, maar wat dan nog meer.. Ja, dat moet ik ook nog een beetje uitzoeken voor mezelf misschien..
Dus: zeer fijn om dit allemaal te lezen!
#18
Ik vind het fijn om te lezen dat voor mensen met een verslavingsprobleem deze hulp er zo goed is.
Dan bedoel ik die meetings. Fysiek en online. Dat je met fellows kan bellen etc.
Ik wist niet dat dat zo stevig geworteld zat in de verslavingswereld.
Ik denk dat het wel goed is. Ik kan niet mee praten over problematisch middelen gebruik, maar ik leg de link met mijn ptss.
Vaak het stuk onbegrip. Het stukje alleen op de wereld. Als je verslaafd bent (geweest) zul je ook die onzichtbare klachten hebben.
Ik heb een geweldig jaar gehad in een kliniek met lotgenoten en kan daarom wel weten hoe belangrijk dat lotgenoten contact kan zijn.
Maar is het ook niet steeds een confrontatie?
Wordt er niet veel over middelen gepraat en dat je dan weer last krijgt van cravings. En dan weer iemand moet bellen. Een cirkel zeg maar.
Dat is eigenlijk wat ik me al langere tijd af vraag.
Dan bedoel ik die meetings. Fysiek en online. Dat je met fellows kan bellen etc.
Ik wist niet dat dat zo stevig geworteld zat in de verslavingswereld.
Ik denk dat het wel goed is. Ik kan niet mee praten over problematisch middelen gebruik, maar ik leg de link met mijn ptss.
Vaak het stuk onbegrip. Het stukje alleen op de wereld. Als je verslaafd bent (geweest) zul je ook die onzichtbare klachten hebben.
Ik heb een geweldig jaar gehad in een kliniek met lotgenoten en kan daarom wel weten hoe belangrijk dat lotgenoten contact kan zijn.
Maar is het ook niet steeds een confrontatie?
Wordt er niet veel over middelen gepraat en dat je dan weer last krijgt van cravings. En dan weer iemand moet bellen. Een cirkel zeg maar.
Dat is eigenlijk wat ik me al langere tijd af vraag.
#19
Het onderhoud van mijn herstel is echt héél erg minimaal als ik het vergelijk met wat hier eerder al is opgeschreven 😳
Ik heb al langer hier willen reageren, maar niet echt de tijd voor genomen.
In mijn herstel zie ik dat mijn kwaliteit van leven steunt op 6 pilaren. Als ik aan elk van deze 6 pilaren werk, sta ik stevig in herstel. Werk ik er aan 5, dan kan ik nog weleens uit balans gebracht worden, maar is er niet direct iets aan de hand. Werk ik er aan 4, dan wordt het wel heel mager. Alles daaronder laat mijn kwaliteit van leven gewoon als een kaartenhuis in elkaar vallen.
Meetings - 2 á 3 keer per week. Dat gaat me nu vrij aardig af. Het liefste zou ik 3-4 keer gaan, maar in mijn huidige leven met mijn afstandsrelatie, is dat lastiger.
Sponsor - mijn relatie met mijn sponsor is heel zakelijk en ik spreek hem misschien 2 keer per 3 weken. Hij helpt me dan ook vooral met de stappen.
Stappenwerk - ongeveer twee keer per week. Hoe vaak en hoe lang vind ik niet zo relevant. Hoe consequent wel. Wat voor mij eigenlijk het allerbeste werkt is elke dag even het werkboek met vragen open slaan. Gedurende de week houd ik de vragen in mijn hoofd. Waar ik tegenaan loop noteer ik snel in mijn telefoon en daar ga ik later over schrijven.
Fellows - bellen, bellen, bellen. Vrijwel elke dag. Daar haal ik zo enorm veel uit. Ik heb het echt geweigerd de eerste paar jaar. Vond dat veel te spannend, wist niet waarover ik moest praten, etc. Ik bel gewoon voor een lulpraatje, als ik iets nodig heb rondom service, als ik weet dat iemand anders het moeilijk heeft en vervolgens is het een automatisme als ik zelf hoog in emotie zit. Als deze pijler wegvalt, is mijn herstel al heel wankel.
Hogere macht - Bidden om te vragen om leiding en kracht, mediteren om het antwoord te horen.
Ik vraag meestal "Vertel me wat ik kan doen in X situatie en geef me de moed en kracht om dat uit te voeren".
Vaak popt het antwoord al snel in mijn hoofd als ik in rust ben. Óf het herinnert me eraan dat ik over die situatie fellows kan bellen. Dan volgt er vaak ook een antwoord vroeg of laat.
Service doen - Service doe ik in eerste instantie uit eigenbelang. Ik doe vast service op mijn home meeting om betrokken te zijn. Meer betrokkenheid is meer verbinding. Zo simpel is het. In het begin ging ik naar 6 meetings in de week en deed ik op 5 daarvan service. Het zorgde ervoor dat ik naar de meetings ging omdat ik daar een verantwoordelijkheid had. En dat hield me clean. Op dit moment doe ik slechts op één meeting service, maar doe ik daar wel veel voor. Daarbuiten ben ik veel bezig met outreach: hoe kunnen we de nog leidende verslaafden bereiken? Dat probeer ik hier te doen op DF, door flyers te brengen bij huisartsen en buurtteams maar ook door voorlichting te geven. Aan verslaafden zelf, maar ik zoek ook manieren om dat te doen aan hulpverleners.
Aankomende maandag ga ik met drie fellows voorlichting geven op een hogeschool aan studenten die straks in hun werkveld met verslaving te maken krijgen. Dat doe ik in samenwerking met het PR team van NA Nederland en een paar lokale fellows. Ik heb het geïnitieerd en gecoördineerd, maar zonder hulp van hun was het nooit zo goed op gang gekomen. (De docu heeft daarbij ook wel een boost gegeven moet ik zeggen.)
Komende weken doen we deze voorlichting aan 4 verschillende klassen. Ik heb er echt super veel zin in 😎
En dit is waar service dan verschuift van eigen belang (clean blijven), naar een ander helpen. En daar krijg ik zelf ook weer energie van.
------
Uiteindelijk komt het voor mij allemaal neer op verbinding: met mezelf en mijn eigen emoties; met mijn fellows, vrienden en familie en met mijn hogere macht.
Meetings, bellen, stappenwerk, service doen, bidden, mediteren, het zijn allemaal tools om in verbinding te blijven met anderen, met het programma en met mezelf. Het verbetert mijn kwaliteit van leven, vermindert mijn gevoel van eenzaamheid en 'anders-zijn' en daarmee wordt drugs gebruiken overbodig.
Nu ik dit opschrijf zie ik dat ik een zevende pijler redelijk negeer: literatuur.
Afgezien van de Just for Today lees ik echt weinig. Niet alleen NA, maar in het algemeen geen boeken. Ik heb vrijwel de gehele collectie van NA staan, maar ken eigenlijk vooral de basic text en de IWHAW.
En sinds een tijdje heb ik ook sponsees. Daar leer ik zelf ook weer van. Maar ik vind het ook frustrerend en confronterend. Het laat me zien hoe ik in vroeg herstel ook was (lees: nooit bellen).
Ik heb al langer hier willen reageren, maar niet echt de tijd voor genomen.
In mijn herstel zie ik dat mijn kwaliteit van leven steunt op 6 pilaren. Als ik aan elk van deze 6 pilaren werk, sta ik stevig in herstel. Werk ik er aan 5, dan kan ik nog weleens uit balans gebracht worden, maar is er niet direct iets aan de hand. Werk ik er aan 4, dan wordt het wel heel mager. Alles daaronder laat mijn kwaliteit van leven gewoon als een kaartenhuis in elkaar vallen.
Meetings - 2 á 3 keer per week. Dat gaat me nu vrij aardig af. Het liefste zou ik 3-4 keer gaan, maar in mijn huidige leven met mijn afstandsrelatie, is dat lastiger.
Sponsor - mijn relatie met mijn sponsor is heel zakelijk en ik spreek hem misschien 2 keer per 3 weken. Hij helpt me dan ook vooral met de stappen.
Stappenwerk - ongeveer twee keer per week. Hoe vaak en hoe lang vind ik niet zo relevant. Hoe consequent wel. Wat voor mij eigenlijk het allerbeste werkt is elke dag even het werkboek met vragen open slaan. Gedurende de week houd ik de vragen in mijn hoofd. Waar ik tegenaan loop noteer ik snel in mijn telefoon en daar ga ik later over schrijven.
Fellows - bellen, bellen, bellen. Vrijwel elke dag. Daar haal ik zo enorm veel uit. Ik heb het echt geweigerd de eerste paar jaar. Vond dat veel te spannend, wist niet waarover ik moest praten, etc. Ik bel gewoon voor een lulpraatje, als ik iets nodig heb rondom service, als ik weet dat iemand anders het moeilijk heeft en vervolgens is het een automatisme als ik zelf hoog in emotie zit. Als deze pijler wegvalt, is mijn herstel al heel wankel.
Hogere macht - Bidden om te vragen om leiding en kracht, mediteren om het antwoord te horen.
Ik vraag meestal "Vertel me wat ik kan doen in X situatie en geef me de moed en kracht om dat uit te voeren".
Vaak popt het antwoord al snel in mijn hoofd als ik in rust ben. Óf het herinnert me eraan dat ik over die situatie fellows kan bellen. Dan volgt er vaak ook een antwoord vroeg of laat.
Service doen - Service doe ik in eerste instantie uit eigenbelang. Ik doe vast service op mijn home meeting om betrokken te zijn. Meer betrokkenheid is meer verbinding. Zo simpel is het. In het begin ging ik naar 6 meetings in de week en deed ik op 5 daarvan service. Het zorgde ervoor dat ik naar de meetings ging omdat ik daar een verantwoordelijkheid had. En dat hield me clean. Op dit moment doe ik slechts op één meeting service, maar doe ik daar wel veel voor. Daarbuiten ben ik veel bezig met outreach: hoe kunnen we de nog leidende verslaafden bereiken? Dat probeer ik hier te doen op DF, door flyers te brengen bij huisartsen en buurtteams maar ook door voorlichting te geven. Aan verslaafden zelf, maar ik zoek ook manieren om dat te doen aan hulpverleners.
Aankomende maandag ga ik met drie fellows voorlichting geven op een hogeschool aan studenten die straks in hun werkveld met verslaving te maken krijgen. Dat doe ik in samenwerking met het PR team van NA Nederland en een paar lokale fellows. Ik heb het geïnitieerd en gecoördineerd, maar zonder hulp van hun was het nooit zo goed op gang gekomen. (De docu heeft daarbij ook wel een boost gegeven moet ik zeggen.)
Komende weken doen we deze voorlichting aan 4 verschillende klassen. Ik heb er echt super veel zin in 😎
En dit is waar service dan verschuift van eigen belang (clean blijven), naar een ander helpen. En daar krijg ik zelf ook weer energie van.
------
Uiteindelijk komt het voor mij allemaal neer op verbinding: met mezelf en mijn eigen emoties; met mijn fellows, vrienden en familie en met mijn hogere macht.
Meetings, bellen, stappenwerk, service doen, bidden, mediteren, het zijn allemaal tools om in verbinding te blijven met anderen, met het programma en met mezelf. Het verbetert mijn kwaliteit van leven, vermindert mijn gevoel van eenzaamheid en 'anders-zijn' en daarmee wordt drugs gebruiken overbodig.
Nu ik dit opschrijf zie ik dat ik een zevende pijler redelijk negeer: literatuur.
Afgezien van de Just for Today lees ik echt weinig. Niet alleen NA, maar in het algemeen geen boeken. Ik heb vrijwel de gehele collectie van NA staan, maar ken eigenlijk vooral de basic text en de IWHAW.
En sinds een tijdje heb ik ook sponsees. Daar leer ik zelf ook weer van. Maar ik vind het ook frustrerend en confronterend. Het laat me zien hoe ik in vroeg herstel ook was (lees: nooit bellen).
#20
Iemand die iets heeft wat ik wil.Even een random vraag voor de mensen die naar de meetings gaan he, maar hoe kiezen/kozen jullie eigenlijk een sponsor uit?![:sweatsmile:]()