Mag ik je vragen waar dit gevoel vandaan komt? Als ik zo jouw trip reports lees kom je over als een warm, liefdevol en intelligent persoon. Dat lijken me nu net geen redenen om onzeker te zijn toch?!
Lief van je. Lastig te zeggen waar het precies vandaan komt. Ik ben introvert, verlegen en had vroeger een sociale fobie. Daardoor vond ik vanaf dat ik een jaar of 13 was geen aansluiting en werd ik veel afgewezen. Dat heeft mij wel gevormd. Sociale dingen vind ik nog steeds moeilijk en vaak word ik dan zo zenuwachtig dat ik niet goed kan laten zien wie ik ben, al gaat het wel een stuk beter dan vroeger. Ook heb ik faalangst, waardoor sommige dingen mij niet lukken. Zo heb ik bijvoorbeeld wel een universitair diploma, maar lukte het mij niet om de meest simpele baantjes vast te houden vanwege de faalangst. Nu kan ik niet meer werken door de chronische pijn, dus als deelnemer in de maatschappij ben ik al gefaald, maar ook thuis is het moeilijk om met zo veel pijn mijn gezin en huishouden draaiende te houden, dus dat voelt ook als tekort schieten. En die onvrede over dat alles maakt me ook niet de meest gezellige, vrolijke persoon en dat is niet leuk voor mijn man en kinderen dus daar komt dan ook nog een schuldgevoel bovenop.
![:wink:]()
Zo klinkt het wel erg negatief allemaal maar ten opzichte van vroeger gaat het al een heel stuk beter. Ik zit nu al een paar jaar in de gespecialiseerde GGZ en mijn traject is bijna afgerond.
Als ik ooit een boek over trippen ga schrijven. Mag ik dit stukje dan gebruiken als citaat?! Dit kan zo in een gids over hoe je met een psychedelisch ervaring om moet gaan!
Ja, natuurlijk, gaaf! Heb je al concrete plannen om een boek te schrijven?
Tranentrekker dit zeg! Nu ik nuchter ben kan ik het droog houden... met 2-cb op niet...
![:sweatsmile:]()
Hahaha. Het was ook een ontzettend emotioneel moment. Ik vond het zo mooi dat hij kwetsbaar durfde te zijn en zich veilig genoeg voelde om los te laten. Hij huilt nooit, wil zich altijd groot houden. Normaal ben ik juist degene die bij hem uithuilt...
![:wink:]()
Oh my god! Wat enorm pijnlijk zeg. Als mijn vrouw dit tegen me gezegd had tijdens onze enige gezamenlijke trip dan was ik echt kapot gegaan... Volgens mij ben je geestelijk heel sterk dat je ook dit min of meer los kon laten. Ik zie mezelf zo in een bad trip wegglijden na zo'n opmerking!
Het was ook moeilijk. Ik ben niet echt geestelijk heel sterk maar het is wel zo dat ik bij noodsituaties of heftige gebeurtenissen in eerste instantie heel rustig blijf en me niet gelijk druk maak, zodat ik juist kan handelen en niet in paniek raak (en in dit geval dus niet in een bad trip terechtkwam). In de dagen erna komt het dan wel steeds meer binnen en ik ben er toen wel even flink kapot van geweest, ook al benadrukte hij dat hij dat op dat moment in de trip zo voelde omdat álles doods voelde, en dat hij er niet werkelijk zo over denkt. Maar een lange relatie heeft natuurlijk wel ups en downs en hij heeft het ook wel eens zwaar, dus ergens vraag ik me af of er op sommige momenten wel een kern van waarheid in zit, immers komt zo'n bad trip niet zomaar uit de lucht vallen. Alleen werden die negatieve gevoelens gewoon buitenproportioneel uitvergroot.
Nu gaat alles wel weer goed,
@Game&Watch ook met mijn partner. Hij zag vrij snel in dat de trip dit met hem deed en heeft het eigenlijk snel weer van zich af kunnen schudden. Hij was wel verbaasd dat hij er zo in getrokken werd, hij dacht altijd dat hem dat niet zou overkomen en dat hij er altijd wel uit zou kunnen komen als hij dreigde bad te gaan (hij is 48 jaar en heeft al zo vaak getript). Hij heeft er dus wel lessen uit kunnen trekken en voelt zich geloof ik weer wat nederiger en respectvoller richting psychedelica, haha. Maar hij zit er dus niet meer mee gelukkig.