#1
Dankje! Je stelt ook mooie vragen die me weer verder aan het denken zetten.Wat een geweldig antwoord!
Ook voor mij is psilocybine ook zeker wel aards, in die zin dat het me zeer sterk in verbinding brengt met de aardse natuur. Aan deze aardse beleving ligt voor mij echter altijd een diepere, zeer zeker buitenaardse, aanwezigheid ten grondslag. Die aanwezigheid zelf krijg ik overigens ook vaak door in mijn gevoel middels aardse verschijnselen, zoals een opmerkelijke stilte of een windvlaag. Anyway, het is alsof op de hele beleving die ik hier op aarde onderga wordt toegezien, of, zoals ik ook meermaals heb ervaren, dat de beleving daadwerkelijk wordt aangestuurd en/of dat ik door hen word begeleid. De beleving speelt zich hier op aarde af en in sterke verbondenheid met het aardse, maar het kloppend hart van die hele beleving bevindt zich ver daarbuiten.Ik geloof het graag. Een andere drug kan weer een totaal ander effect geven. Persoonlijk heb ik psilocybine ook altijd al als heel aards beschouwd (maar tegelijkertijd ook heel alien op momenten). Ik doel dan bijvoorbeeld op het thema van water wat altijd terugkomt bij mij. Realistische visuals van water en van onder water zijn. En van planten en kleine diertjes: microscopisch leven. Maar ook van het vergaan van organismen. Het ontbindingsproces en vervolgens het terugkeren naar de aarde. Het gevoel van een diepe connectie met dat natuurlijke proces van leven en dood.
Door middel van liefde weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik het heb mogen ontvangen vanuit liefde. Zij gaven om mij. Ik voelde me ook echt geliefd. Ik deed ertoe. Onvoorwaardelijk, in al mijn gebreken. Nu ik erover nadenk heeft dit aspect heel veel voor me betekend. Ik ben doorgaans om tal van redenen namelijk niet bijzonder ontvankelijk voor liefde. Dat wat ik tijdens die heling voelde, is misschien wel datgene wat ik zoek. Ik gaf aan op zoek te zijn naar verbinding. Echter, nu ik erover nadenk, misschien is het gewoon liefde waar ik naar op zoek ben. Liefde is verbinding. Verbinding zit hem misschien niet eens in begrip, of wederzijds begrip. Het zit hem in een zekere grondhouding van waaruit je om iets of iemand geeft op de manier zoals zij die nacht om mij gaven... en dat is liefde. Na afloop heb ik nog een geruime week een continue aanwezigheid gevoeld die op mij toe zag, die zorg voor me droeg. Soms voel ik die aanwezigheid nog steeds, zoals ook nu weer, terwijl ik dit typ. In die aanwezigheid voel ik me veilig, beschermd. Alles is goed. Waarin dit gevoel van veiligheid en bescherming hem dan zit? Misschien wel louter in het besef dat er iets is dat onvoorwaardelijk om me geeft en dit in alles aan me toont, of dat ik in elk geval op z'n minst een rimpel teweegbreng in de oceaan der beleving van een andere ziel. Het verbindt me.Zou je zeggen dat die heling door middel van liefde was?
''...in silent darkness'', bovendien. Ik vind het advies eigenlijk zo slecht niet. Echter had hij daarbij moeten toelichten wanneer iemand dan wel klaar is voor een dergelijke beleving, aangezien het bij lange na geen vanzelfsprekendheid is dat iedereen dat zomaar aankan.Ik was vroeger eigenlijk alleen maar positief over McKenna, maar dit heeft wel een vieze nasmaak achtergelaten eerlijk gezegd. Iets laten liggen omdat het je zorgvuldig geschetste beeld over iets fundamenteel kan tegenwerken is imo gewoon niet helemaal je verantwoordelijkheid nemen. Zeker niet als je adviezen (5 dried grams voor first-timers!) mensen potentieel kunnen schaden/traumatiseren. Ik vind het nog steeds een geweldig getalenteerde spreker, maar het is onverantwoord imo.
Daar lijkt het in dezen maar weer eens op ja. Feilbare wezens dat we zijn...We projecteren toch altijd onze eigen ervaringen op wat iemand zegt.![:wink:]()
Daar vraag je me wat. Ik zag ze in een droomachtige toestand, als innerlijke visualisatie. Ik zag het gehele tafereel wel op een visuele manier ja, zij het op een minder uitgesproken manier dan waarop wij doorgaans zien. Een soort primitievere vorm van zicht zou je haast kunnen stellen. Ook mijn herinnering is in bepaalde aspecten slechts vaag, alsof die me meer en meer ontglipte naar mate ik terugkeerde in contact met de aardse buitenwereld. Het is in die zin ook wel echt te vergelijken met een herinnering aan een droom. Ik zou daarom niet meer durven omschrijven hoe ze eruit zagen. Ik heb er wel enigszins een beeld bij, maar als ik nu over zou gaan tot een concrete, woordelijke beschrijving, ben ik bang dat ik echt te veel ga invullen en een false memory ga creëren. Bovendien, op het moment zelf was ik ook eigenlijk totaal niet bezig met hoe ze eruit zagen. Zoiets als uiterlijke verschijning als functie van menselijk zicht was op dat moment echt totáál ondergeschikt aan datgene wat zich verder allemaal afspeelde. Hierdoor is dit nu wellicht ook een onderbelicht aspect in mijn geheugen.Excuses dat ik erover door ga, maar kun je omschrijven op wat voor manier je ze zag?Op een visuele manier, waardoor je ze kunt omschrijven qua vorm? Of anders?
Was het fusie, een versmelting? Werden jullie samen één, maar dan afwisselend samen jij en samen dat veld? Ik begrijp best dat het geheel veel substantiëler is geweest dan het nu in geschreven taal overkomt. Taal schiet denk ik simpelweg tekort in het beschrijven van ervaringen van een orde als deze.Ik heb ook ervaring met communicatie met "entiteiten", maar zag ze niet visueel. De meest bijzondere was een soort aanwezigheid of energieveld dat deze dimensie (3D) in kwam en precies te lokaliseren was middels intuïtie i guess. Dat klinkt alsof ik vaag iets aanvoelde, maar zo was het helemaal niet. Het was meer een presence die bijna absoluut de aandacht opeiste. Ik kon het niet ontkennen, al zou ik het willen. Toch voelde het ook bovenal goedaardig. Wanneer dit veld in contact kwam met mijn lichaam voelde ik (lokaal) dat het niet meer mijn normale lage energie was die dit lichaam animeerde, maar een veel hogere stillere energie. Dit was de communicatie zelf. Het was niet dat ik met iets aan het communiceren was, maar dat veld werd mij of ik werd dat veld (of beide). Ik kan niet zeggen wat de communicatie was, omdat wat gecommuniceerd was niet van deze wereld was. Ik weet alleen dat het middels liefde was dat niet simpelweg een gevoel was, maar waarin ik dingen "zag" die deze wereld compleet ontstegen. Het klinkt nu zo abstract, maar het was zo tastbaar als bijvoorbeeld onder de douche staan of water drinken.Het waren geen 'droge' gedachten, maar het was erg concreet en vloeibaar van aard, om het zo maar te omschrijven...
Bijzonder. Wat betreft je opvatting... het zou goed kunnen. Ik heb daar tot op heden echt nog geen idee van kunnen vormen. Een van de vele mysteries die zich nog niet aan mij hebben ontvouwen.Ja nu begrijp ik beter wat je bedoeld. Ik ben het helemaal met je eens dat planten en dingen een soort wezen (of spirit) hebben op die manier. Maar ik ervaar het als dat ik het wezen (de specifieke frequentie) van iets - bijvoorbeeld een boom - ken door het te worden. Door met mijn bewustzijn buiten mijn lichaam te treden als het ware en zo te ervaren wat het is om een boom of een muur () te zijn. Niet zozeer als het communiceren van mijn spirit met de spirit van iets anders. Ik denk dat er maar 1 spirit is, die zich overal anders manifesteert in de wereld. Maar ja, dat is natuurlijk maar mijn opvatting/geloof.
Zeker!Anyway, super fascinerende stuff!![^_^]()