Herkenbaar stukje. Ik vond die waanzinnig heftige come-up echt wel lastig om mee om te gaan. Maar op het moment dat ik voorbij de eerste paniek was en bedacht had dat ik het maar moest "accepteren" verdween de angst en kwam ik pas in die andere realiteit uit (of althans ik kon het toch in ieder geval zien). Vanaf toen was alles goed totdat ik vrij snel daarna weer terug in onze eigen realiteit was.
Ik denk dat bijna iedereen hier wel last van heeft. Je ego lijkt je hele leven lang het belangrijkste te zijn wat je hebt, het definieert je. Je eigen "ik" is waar het allemaal om draait; tot het moment dat je je eigen "ik" dus ineens loslaat. Het enige testament waar jouw innerlijke vingerafdruk op geprint staat. Dat specifieke moment, waarop je jezelf kwijt raakt, wordt door bijna iedereen die ik ken als zeer beangstigend ervaren. Erg logisch natuurlijk, want jouw eigen ik is de kern van jouw bestaan in dit leven. Pas als je echt hebt losgelaten zie je dat jouw bewustzijn zòveel meer is dan alleen je eigen ik. Dat een zijn met het geheel veel prettiger is dan een eigen lichaam hebben. Je ziet ineens het gezicht dat je had voordat je werd geboren. Ik merkte ook dat als je eenmaal een breakthrough hebt bereikt, de volgende breakthrough een stuk minder beangstigend is omdat je weet wat je kunt verwachten.
Fijn om te horen dat jij het zo positief hebt ervaren. Mijn psilo en LSD trips zijn eigenlijk ook altijd heel positief. Bij DMT was ik zo omver geblazen dat ik weinig tijd kreeg om echt te genieten van de ervaring. Ik ben benieuwd of een echte doorbraak wellicht nog wat positiever / liefdevoller uitpakt. Ik heb nu het idee dat ik net op de grens van een doorbraak ben blijven steken.
DMT kan op een piek een aardige lading serotonine en/of dopamine vrijmaken. Dit is waarschijnlijk de verklaring waarom ik zoveel liefde voelde op dat moment; hoewel het een heel ander gevoel was dan bijvoorbeeld een MDMA high of een cocaine high. Veel natuurlijker, veel echter.
Ik zou dus aanraden om de DMT trip goed in te plannen, en daarvoor geen middelen te gebruiken die veel serotonine of dopamine vrijmaken in de hersenen, zodat je een goede reserve hebt om los te weken tijdens een eventuele breakthrough. Het hele liefde gevoel is heel intens om mee te maken, en de trip reageert daar ook op. Dus het zou echt heel zonde zijn als je kort daarvoor al aanspraak hebt gemaakt op de serotonine en dopamine in je hersenen dmv andere drugs. Bewaar het voor zo'n ervaring; het zal niet tegenvallen, beloofd!
![:wink:]()
Ik zou op dit moment, als ik het uberhaupt al zou durven, ook zeker geen breakthrough willen ervaren. Gewoonweg omdat ik recent MDMA heb gebruikt en dus weet dat de reserves in mijn hersenen wat serotonine aan gaat een stuk lager zijn nu.
DMT is zeker heftiger dan LSD maar om nou te zeggen dat het per definitie vriendelijker is? Ik denk dat dat toch per trip en per persoon verschillend uit kan pakken... Tot nu toe zijn al mijn LSD/ALD-52 ervaringen super liefdevol en positief geweest. Ik vond changa ook heel "warm" en "liefdevol" maar vond mijn DMT ervaring dusdanig heftig dat ik het moeilijk als "warm" zou kunnen omschrijven.
Heeft wellicht ook weer met te dopamine/serotonine aanmaak te maken. Juist doordat ik zo'n warm gevoel kreeg leek de trip veel vriendelijker, terwijl ik bij bijvoorbeeld LSD toch best vaak "gebeten" ben.
Daar staat dan weer wel tegenover dat ik tientallen keren getript heb op LSD, en op DMT maar 5 keer. Plus in een joint afgelopen weekend het hele weekend.. maar die tel ik even niet mee.
Daarnaast vond ik de kleuren en de visuals van de trip ook veel warmer en aardiger ogen. Heel natuurlijk en uitnodigend. Dat is ook weer een reden waarom ik DMT als veel liever zie dan LSD - hoewel wel een stuk serieuzer.
In mijn allereerste serieuze paddotrip (tripreport staat hier ergens op het forum) heb ik volgens mij een ego-dood ervaren. Sinds dat ene moment ben ik ook een stuk minder bang om dood te gaan. Helaas ben ik wel nog steeds bang voor het ervaren van pijn, verlies en ziekte voorafgaande aan de dood... Al met al klinkt dit als een fantastisch mooie en rijke ervaring. Ik ben eigenlijk heel benieuwd naar hoe je nu terugkijkt op deze ervaring. Wat heeft het je gebracht in positieve en negatieve zin. Hoe heeft deze ervaring jouw veranderd? Zou je het andere mensen aanraden? Waarom wel/niet? Ik wil zelf graag nog een keer verder experimenteren met DMT maar moet wel eerlijk bekennen dat dat wel met knikkende knietjes zal zijn. Nogmaals dank voor het delen van dit mooie report! Fijn dat je onderdeel bent geworden van ons forum!
Toevallig hadden Mindless en ik het hierboven daarover
![:)]()
Ook met name omdat de visuele effecten van paddo's zo verschrikkelijk veel lijken op die van DMT. Ik geloof best dat je op een vrij hoge dosis paddo's een ego-dood kunt krijgen, paddo's zijn ook vrij heftig tenslotte. Aparte ervaring is dat he? Hoe je je ineens zo los kunt maken van je lichaam. Zeker ook de gedachte over de dood kan veel positiever zijn hierna, zoals jij dus ook hebt ervaren. Mooi is dat!
Deze ervaring is voor mij al een aantal jaren geleden gebeurd, maar ik kijk er nog steeds met een grote glimlach op terug. Het voelt nog steeds alsof ik herboren ben op die dag, en het is een van de mooiste ervaringen geweest in mijn leven. Ik heb meer zelf liefde, en liefde voor de mensen om mij heen. Dat is een blijvend effect dat ik eraan overgehouden heb.
Daarnaast heb ik het gevoel alsof ik het antwoord heb ontvangen op de grootste levensvragen. Wat hierbuiten is, wie je was voor je geboorte, waar je heen gaat als je overlijd.
Ik zou DMT alleen aanraden als je mentaal sterk in je schoenen staat en een stabiel persoon bent, zoals eigenlijk altijd wel wordt aangeraden met psychedelica, maar DMT is toch wel een geval apart. Het is echt wel serieus spul waar je mee aan het spelen bent, en het is echt heel erg belangrijk dat je je ook in een rustige levensfase bevind als je het besluit te doen. Het is geen kinderspel.
Ik zou het iedereen kunnen aanraden, en ik denk dat de beste manier nog is door het te roken via een joint. Natuurlijk heb je er dan meer van nodig, waardoor het in verhouding duurder wordt, maar alsnog ben je wel aan het spelen met je geest. Dat is het voor mij nu wel waard.
Doormiddel van het zo te roken (en goed af te wegen op een weegschaal) kun je steeds meer erbij doen en het zo langzaam opbouwen tot je echt klaar bent om het te roken door een pijpje.
De bodyload vind ik wat zwaarder, maar aangezien ik nog geen breakthrough wil op dit moment is het voor mij een perfecte manier om mijn favoriete psychedelica te gebruiken zonder bang te zijn dat ik veel te hard ga en een ego-dood ervaar. Mijn bad trip van jaren geleden heeft veel verpest voor me - waaronder dit. Juist op deze manier kan ik het nu langzaam opbouwen, tot ik goed doorheb en ervaar hoe het ook alweer was. Ik zou deze manier aan iedereen kunnen aanraden, zodat je in een soort proces juist door kunt groeien naar die breakthrough toe in plaats van ineens gelanceerd te worden waarna alles ineens op je afkomt.
Wellicht zou dit voor jou ook de perfecte manier zijn om mee te beginnen, ipv het gelijk door een pijp te roken. Ik vind het voor mezelf op dit moment echt een hele mooie manier om weer zo'n ervaring mee te mogen maken uiteindelijk, het is echt een soort ladder die ik nu beklim. Telkens een tandje meer, en het rustig in me opnemen. Mezelf laten wennen aan de ervaring. Stuk minder beangstigend ook.
